Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саксофонист, жазушы және радио хабаршысы
British saxophonist, writer, and broadcaster
Бернард "Бенни" Грин (9 желтоқсан 1927 – 22 маусым 1998) – британдық джаз саксофонист, сонымен қатар радио бағдарламаларымен және кітаптарымен танымал болған.
Bernard "Benny" Green (9 December 1927 – 22 June 1998) was a British jazz saxophonist who was also known for his radio shows and books.
Ерте өмір
Оның ата-анасы Дэвид пен Фанни Грин болды. Дэвид киім тігуші және саксофоншы еді. Олар Дэвид Лидсте музыкалық топпен ойнап жүргенде танысты. 1926 жылы Лондонда үйленіп, бастапқыда Дэвидтің әкесімен бірге тұрды, ол – Ресейден келген еврей киім тігуші, олар Гринвелл көшесіндегі 1-үйінде тұрды. Бенни Грин анасы бала туғанда өз отбасына жақын болғысы келгендіктен Лидсте дүниеге келді, бірақ олар көп ұзамай Лондонға оралып, Кливленд көшесіндегі жертөледегі пәтерге көшті. Сонда ол музыкант, жазушы және радио хабаршысы болды. Ол Clipstone Street Junior Mixed School және St Marylebone Grammar School мектептерінде оқыды.
His parents were David and Fanny Green. David was a tailor and saxophonist. They met while David was playing with a band in Leeds. They married in London in 1926 and initially lived with David's father, an immigrant Russian Jewish tailor, at 1 Greenwell Street, London. Benny Green was born in Leeds because his mother wanted to be near her own family for the birth, but they soon returned to London, to a basement flat in Cleveland Street. Here he became a musician, writer and broadcaster. He was educated at Clipstone Street Junior Mixed School and St Marylebone Grammar School.
Мансап
Саксофонист ретінде ол Ральф Шарон (1952), Ронни Скотт (1952), Стэн Кенттон (1956 жылдың ақпаны) және Диззи Рис (1957) тобында жұмыс істеді. 1955 жылы ол «New Musical Express» газетінде апта сайын мақала жаза бастады. 1958 жылы ол ITV-нің «Oh Boy!» рок-н-ролл шоуындағы үй тобы – Лорд Рокингемнің XI мүшесі ретінде Ұлыбританияның синглдар тізіміне енді. «Hoots Mon» атты жаңа джаз/рок туындысы, шотланд акцентімен айтылған сөздерімен бірге, қараша және желтоқсан айларында үш апта бойы бірінші орынды иеленді. Бенни кейіннен сахнада қара көзілдірік тақты (студиядағы күшті жарықтан сақтану үшін) және «көр соқыр саксофонистке» жолданған жанкүйер хаты келгенін әзірледі. Оның BBC Radio 2 арнасындағы жексенбі күнгі кешкі музыкалық шоуы көп жылдар бойы, өмірінің соңына дейін жалғасты. Ол классикалық «Ұлы американдық ән кітабы» авторлары – Керн мен Коул Портер және джаз туралы мол білімге ие болды, әдетте әр жазбаны орындаушы туралы мәліметтермен таныстыратын. Сонымен қатар, ол 20 жыл бойы Radio 2 және BBC World Service арналарында тұрақты түрде трансляцияланған «Jazz Score» атты радио комедиялық ойынының төрағасы болды. Осы шоуда көптеген джаз әртістері өздерінің мансабы және басқа джаз музыканттары туралы әңгімелерін бөлісіп, жарысты уақытылы тоқтатты. Ол алғаш рет 1955 жылы BBC-де жұмыс істеді және содан бері үнемі жұмыс істеді. 1960 жылдары ол Алан Брайен, Ди Уэллс және Роберт Питман сияқтылармен бірге «Three After Six» бағдарламасында жиі қатысты, бұл Associated Rediffusion телеарнасының кешкі ағымдағы оқиғаларға арналған теледидарлық талқылауы болды. Оның Granada TV үшін түсірген «Girls Wanted – Istanbul» фильмі 1970 жылғы BAFTA сыйлығына үміткер болды. Грин Thames Television үшін «Лондон – Бұрынғыдай емес» атты деректі фильмді ұсынды, ол алғаш рет 1975 жылдың қыркүйегінде көрсетілді. 1980 жылдары ол Robert Robinson-ның Radio 4 арнасындағы сенбілік талқылау бағдарламасы «Stop The Week»-ке кейде қатысты. Грин сонымен қатар сахна және кино музыкасының жұлдыздары мен Голливуд туралы көптеген радио деректі фильмдерін жазды және/немесе оқыды, бұл джаз және спорттан басқа оның тағы бір маңызды қызығушылығы болды. Ол журналдарға, соның ішінде 1972-1979 жылдар аралығында «Punch» журналының кино сыншысы ретінде және газеттерге үнемі жазды; 19 жыл бойы ол «The Observer» газетінде джаз сыншысы болды. Ол жазушы П.Г.Вудхаусқа зор қызығушылық танытты және оның әдеби өмірбаян жазды (1981). Джаздан басқа, ол 1979-1983 жылдар аралығында танымал крикет жылнамасының шолуын – «Wisden Anthologies» жариялады. Төрт томдық жинақ 1864 жылдан 1982 жылға дейінгі «Wisden Cricketers' Almanack» басылымының басты оқиғаларын қамтыды және крикет әдебиетіндегі маңызды кезең ретінде танылды. Бенни Грин 1962 жылы Антуанетта Каналға үйленді және үш ұлы мен бір қызы болды. Оның ұлдарының бірі, Доминик Грин – гитарист, ол әкесі туралы кітап жариялады: «Benny Green Words and Music» (2003). Тағы бір ұлы, Лео Грин, әкесінің ізімен жүріп, жоғары бағаланған саксофонист және соңғы кезде Radio 2 хабаршысы болды. Грин 70 жасында Лондонның Бромптондағы Royal Marsden ауруханасында рактан қайтыс болды.
As a saxophonist, he worked in the bands of Ralph Sharon (1952), Ronnie Scott (1952), Stan Kenton (February 1956) and Dizzy Reece (1957). In 1955 he began writing a weekly column for the New Musical Express. In 1958, he appeared in the UK singles chart as a member of Lord Rockingham's XI, the house band on ITV's rock 'n' roll show Oh Boy! The novelty jazz/rock release "Hoots Mon", complete with spoken interjections in a broad mock Scots accent, reached number 1 for three weeks in November and December. Benny later joked that wearing dark glasses whilst playing (to counteract the strong studio lights) generated a fan letter addressed to "the blind sax player". His BBC Radio 2 Sunday afternoon record show ran for many years until his death. He had a huge knowledge of music he liked, by classic "Great American Songbook" composers like Kern and Cole Porter and jazz, and would introduce most records with details about the artist(s). He also chaired a radio comedy panel game broadcast regularly on Radio 2 and the BBC World Service for 20 years; Jazz Score. Many jazz artists appeared on this show, stopping the contest to tell their own anecdotes about their career and other jazz musicians. He first worked for the BBC in 1955 and worked regularly for it from then on. In the 1960s, he often appeared with, among others, Alan Brien, Dee Wells and Robert Pitman, on Three After Six, Associated Rediffusion's early evening television discussion programme on current affairs. His film Girls Wanted – Istanbul, for Granada TV, was nominated for the1970 BAFTA awards. Green presented a documentary film for Thames Television titled "London – Not Quite the Place it Was" first broadcast in September 1975. In the 1980s, he contributed occasionally to Stop The Week, Robert Robinson's Saturday discussion programme on Radio 4. Green also wrote and/or narrated many radio documentaries about stage and film musical stars and Hollywood, his other main interest apart from jazz and sport. He also wrote for magazines, including as film critic for Punch between 1972 and 1979, and regularly for newspapers; for 19 years he was jazz critic at The Observer. He was a big fan of writer P. G. Wodehouse, about whom he wrote a literary biography (1981). Away from jazz he is notable for publishing the Wisden Anthologies, a summary of the famous cricketing annual, between 1979 and 1983. The four volumes covered the highlights from Wisden Cricketers' Almanack from its inception in 1864 until 1982 and stand as a major milestone in cricketing literature. Benny Green married Antoinette Kanal in 1962, and had three sons and one daughter. One son, Dominic Green, is a guitarist who has published a book about his father; Benny Green Words and Music (2003). Another, Leo Green, has followed in his father's footsteps as a highly regarded saxophonist and, more recently, Radio 2 broadcaster. Green died at the age of 70 of cancer in the Royal Marsden Hospital in Brompton, London.