Америка Азамат Соғысының шешуші кезеңдері: Геттисберг шайқасы, Виксбург қаласының құлауы және тағы басқа маңызды оқиғалар талданды. Тарихшылар пікірлері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысының шешімді кезеңіне шолу
Overview of the turning point of the American Civil War
Тарихшылар арасында Америка Азамат соғысының шешімді кезеңі туралы пікірлер қарама-қайшы. Бұл контексте шешімді кезең – қақтығыс барысында болған және одан кейін көптеген қазіргі ғалымдар соңғы нәтижесі анықталғанына келісетін оқиға. 1863 жылдың шілдесінде шығыста Геттисбург шайқасы мен батыста Виксбург қаласының түсуі Америка Азамат соғысының әскери биігі ретінде жиі айтылады. Соғыстың барысында болған бірнеше маңызды шайқастар мен оқиғалар да шешімді кезеңдер ретінде ұсынылған. Оқиғалар хронологиялық тәртіппен келтірілген, әрқайсысының тек жағымды жақтары ғана көрсетілген. Тізімге 1861 жылдың сәуірінде соғыс басталғаннан кейін алғашқы айларда Конфедерация күштерінің жеңістері де кіреді, бұл Одақтың қарулы күштерінің жоспарлары мен ресурстарында өзгерістерге алып келді және ақырында 1865 жылдың сәуірінде Конфедерацияның капитуляция шартына қол қоюына себеп болды.
There is widespread disagreement among historians about the turning point of the American Civil War. A turning point in this context is an event that occurred during the conflict after which most modern scholars would agree that the eventual outcome was inevitable. The near simultaneous Battle of Gettysburg in the east and fall of Vicksburg in the west, in July 1863 is widely cited as the military climax of the American Civil War. Several other decisive battles and events throughout the war have been proposed as turning points. The events are presented here in chronological order with only the positive arguments for each given. The list includes battle victories by the military forces of the Confederate States in the first few months after the April 1861 commencement of the war, which instigated changes in the plans and resources of the armed forces of the Union, eventually contributing to the Confederacy signing the articles of surrender in April 1865.
Конфедерацияның Булл-Рандағы жеңісі (1861 жылдың шілдесі)
1861 жылғы 21 шілдеде болған Буль-Ранның бірінші шайқасы соғыстың алғашқы ірі құрлықтағы шайқасы болды. Осыған дейін Солтүстік, Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы Конфедерация астанасына қарсы оңай, тікелей шабуыл арқылы көтерілісті жылдам басып тастау мүмкіндігіне сенімді болды. Бірақ генерал Ирвин Макдауэлл әскерінің осы шайқастағы сүреңсіз жеңілісі бұл көзқарас дұрыс емес екенін көрсетті. Көптеген солтүстік тұрғындары соғыстың күткеннен әлдеқайда ұзақ және қанды болатынын түсінді, бұл олардың нық қадамдарын арттырды. Егер Конфедерация солтүстіктердің жігерін сығып, аз ғана әскери күшпен Одақтан ажырап кетпекші болса, Буль-Ран шайқасындағы жеңісі керісінше, бұл үміттерін жойды. Линкольн бірден Одақ армиясын 500 мың адамға көбейтіп, олардың қызмет мерзімін соғыс аяқталғанға дейін ұзартуға рұқсат беретін заңға қол қойды. Конгресс 1861 жылғы Конфискация заңын тез қабылдады, онда егер құл иесі өз құлдарын Конфедерацияны қолдау үшін пайдаланса, ол оларға деген құқығынан айырылатыны жарияланды. Құлдардың мәртебесі сол кезде нақты болмағандықтан (олар Азат ету туралы жарлыққа дейін соғыс кемелі ретінде ұсталды), бұл құлдықты жою мәселесі ретінде соғыстың мағынасын анықтауға жасалған алғашқы заңнамалық қадам болды.
The First Battle of Bull Run, on July 21, 1861, was the first major land battle of the war. Until this time, the North was generally confident about its prospects for quickly crushing the rebellion with an easy, direct strike against the Confederate capital at Richmond, Virginia. The embarrassing rout of Brig. Gen. Irvin McDowell's army during the battle made clear the fallacy of this viewpoint. Many Northerners were shocked and realized that the war was going to be much lengthier and bloodier than they had anticipated. It steeled their determination. If Confederates had hoped before this that they could sap Northern willpower and quietly slip away from the Union with a minor military investment, their victory at Bull Run, ironically, destroyed those hopes. Lincoln immediately signed legislation that increased the Union Army by 500,000 men and allowed for their terms of service to last the duration of the war. Congress quickly passed the Confiscation Act of 1861, which declared that if a slave holder used his slaves to support the Confederacy he would forfeit his right to them. While the status of the slaves was unclear at the time (they were held as war contraband until the Emancipation Proclamation), this was the first legislative step toward defining the war as a matter of ending slavery.
Кентуккиге конфедерацияның шабуылдауы (1861 жылдың қыркүйегі)
1861 жылдың ортасына қарай он бір штат Одақтан бөлініп шықты, бірақ Миссури, Кентукки, Мэриленд және Делавэр секілді тағы төрт құлдарға ие "шекаралық штаттар" Одақта қалды. Кентукки ең осал деп есептелді; штат заң шығарушы органы осы дауға қатысты бейтараптық жариялады, бұл Конфедерацияға көңіл қоятын позиция ретінде қарастырылды. Кентуккиді жоғалту, стратегиялық маңызы бар Теннесси және Огайо өзендерін бақылауы мен маңызды Огайо штатына шабуыл жасау мүмкіндігіне байланысты, апатқа әкелуі мүмкін еді. Линкольн: «Менің ойымша, Кентуккиді жоғалту – бүкіл ойынды жоғалтумен тең». 1861 жылдың 3 қыркүйегінде Конфедерация генералы Леонидас Полк Теннессиден солтүстікке қарай қорғаныс шебін кеңейтті, Гидеон Пиллоу Миссисипи өзенінің ар жағындағы Миссури штатындағы Белмонтты Улисс С. Грант басып алғаннан кейін Колумбс, Кентуккиді басып алды. Полк осыдан кейін Камберленд аңғары арқылы өтіп, Кентуккидің оңтүстік-шығыс бөлігін басып алды. Бұл штаттың бейтараптығын бұзу көптеген азаматтарды ашуландырды; штат заң шығарушы органы губернатор Берия Магоффинның ветосын жоққа шығарып, федералды үкіметтен көмек сұрады. Кентукки енді Конфедерация күштері үшін қауіпсіз аймақ болған жоқ. Полктің әрекеттері Конфедерация үкіметімен келісілмеген. Кездейсоқ жағдайдың нәтижесінде Конфедерация өте үлкен стратегиялық кемшілікке тап болды. Батыс майданындағы Одақтың алғашқы табыстары (1864 жылға дейінгі барлық ірі, теңіздік емес әрекеттері) тікелей Полктің қателігімен байланысты болуы мүмкін.
By mid 1861, eleven states had seceded, but four more slave owning "border states" remained in the Union, Missouri, Kentucky, Maryland, and Delaware. Kentucky was considered the most at risk; the state legislature had declared neutrality in the dispute, which was seen as a moderately pro Confederate stance. The loss of Kentucky might have been catastrophic because of its control of the strategic Tennessee and Ohio rivers and its position from which the vital state of Ohio could be invaded. Lincoln wrote, "I think to lose Kentucky is nearly the same as to lose the whole game." On September 3, 1861, Confederate General Leonidas Polk extended his defensive line north from Tennessee when Gideon Pillow occupied Columbus, Kentucky (in response to Ulysses S. Grant's occupation of Belmont, Missouri, directly across the Mississippi River). Polk followed this by moving through the Cumberland Gap and occupying parts of southeastern Kentucky. This violation of state neutrality enraged many of its citizens; the state legislature, overriding the veto of Governor Beriah Magoffin, requested assistance from the federal government. Kentucky was never again a safe area of operation for Confederate forces. Polk's actions were not directed by the Confederate government. Almost by accident, the Confederacy was placed at an enormous strategic disadvantage. The early Union successes in the Western Theater (the locale of all their successful large scale non naval initiatives until 1864) can be directly tied to Polk's blunder.
Генри және Донелсон форттарын алу (1862 жылдың ақпаны)
Теннесси штатында Генри және Донелсон бекіністерін жаулау, сондай-ақ соңғысында Конфедерацияның қарсыласуы, соғыс барысындағы алғашқы маңызды Одақ жеңістері болды және Батыс майданындағы көбінесе сәтті науқанның бастамасы болды. Улисс Грант 1862 жылдың 16 ақпанына дейін екі операцияны да аяқтады, осылайша Теннесси және Камберленд өзендерін Одақтың жабдықтау желілері мен Теннесси, Миссисипи және, әрі қарай, Джорджияға басып кіруге арналған бағыттары ретінде ашты. Бұл өзендерді бақылаудан шығару Конфедерация үшін маңызды стратегиялық жеңіліс болды. Бұл Гранттың шабуылдық әрекеттерінің бастауы болды, ол Шило шайқасынан басқа, соғыс аяқталғанға дейін жалғасты.
In Tennessee, the capture of Forts Henry and Donelson, and the Confederate surrender at the latter, were the first significant Union victories during the war and the start of a mostly successful campaign in the Western Theater. Ulysses S. Grant completed both actions by February 16, 1862, and by doing so, opened the Tennessee and Cumberland Rivers as Union supply lines and avenues of invasion to Tennessee, Mississippi, and eventually Georgia. The loss of control of these rivers was a significant strategic defeat for the Confederacy. This was the start of offensive actions by Grant that, with the sole exception of the Battle of Shiloh, would continue for the rest of the war.
Альберт Сидни Джонстонның өлімі (1862 жылдың сәуір айы)
Альберт Сидни Джонстон Батыс Театрында қызмет еткен ең үздік генералдардың бірі саналды. 1862 жылы ол Камберленд ойысы мен Арканзас арасындағы барлық Конфедерация күштеріне қолбасшылық етті. Форт-Генри мен Форт-Доннелсон шайқастарынан бұрын Джонстон форттардың құрылымын жақсартуды, сондай-ақ оларды тиімдірек қорғау үшін қосымша әскерлер мен қару-жарақтарды орналастыруды ұсынды. Конфедерация үкіметі бұл ұсыныстарды орындамады. 1862 жылдың ақпанында Улисс Грант форттарды басып алып, Теннессиге толыққанды шабуыл жасады. Бұл бекіністердің құлауы үшін Джонстон кінәланды, бірақ ол қызметін жалғастырды. 1862 жылдың наурыз айында Джонстон П. Г. Т. Борегардпен бірге Миссисипи армиясын ұйымдастырды. Ол 1862 жылдың сәуір айында Шило шайқасында шабуылға шықты. Джонстонның жоспары – одақ әскерін Теннесси өзеніндегі түсу орнынан айналасындағы батпақтарға ығыстыру болды. Ол Борегардты шабуылды үйлестіруге тағайындады. Борегард оның стратегиясымен келіспей, керісінше, жауды өзенге қарай кері итеруді жоспарлады. Ол өз кезегінде осы жоспар бойынша барлау жүргізді, нәтижесінде Грант әскерін анықтау сәтсіз аяқталды. Шабуылдың бірінші күні Джонстон жеке өзі жауға шабуылға басшылық етті. Ол достық оттың құрбаны болды, тізесіне оқ тиіп, оның тобықтық артериясы жарылды. Джонстон бір сағаттың ішінде қайтыс болды. Оның өлімі салдарынан оның қолбасшылығы талантсыз генералдарға қайта тапсырылды, олар Батыс Театрын құтқаруға күш жеткізбеді.
Albert Sidney Johnston was considered one of the best generals serving in the Western Theater. By 1862, he commanded all Confederate forces between the Cumberland Gap and Arkansas. Before the battles of Fort Henry and Fort Donelson, Johnston had advocated improving the forts' structures as well as deploying additional troops and arms to more adequately defend them. The Confederate government failed to meet these recommendations. Ulysses S. Grant captured the forts in February 1862 and launched a full scale invasion of Tennessee. The fall of these forts was inaccurately blamed on Johnston, but he continued to serve. In March 1862, Johnston organized the Army of Mississippi with P. G. T. Beauregard. He launched his attack at the Battle of Shiloh in April 1862. Johnston's plan was to drive the Union army from its landing point on the Tennessee River into the surrounding swamps. He assigned Beauregard to coordinate the attack. Beauregard disagreed with his strategy and instead planned to drive the enemy back toward the river. He in turn directed reconnaissance at this plan, resulting in the ultimate failure to pinpoint Grant's army. On the first day of battle, Johnston personally led the attack on the enemy. He was a victim of friendly fire, receiving a hit in the knee which severed his popliteal artery. Johnston died within an hour. His death resulted in critical reassignments of his command to less talented generals who failed to repair the virtually doomed Western Theater.
Нью-Орлеанды союз қолға түсіру (1862 жылдың сәуір айы)
Соғыстың басында Конфедерация стратегиялары Жаңа Орлеанға басты қауіп солтүстіктен туындайды деп ойлады және осыған сәйкес қорғанысқа дайындық жасады. Гранттың әскерлері Батыс майданында табысқа жеткенде, қала маңындағы әскери техника мен адам күшінің көп бөлігі жеңіске ұмтылған Одақтың күшін тоқтату үшін Миссисипи өзені бойымен жоғары қарай жіберілді. Флаг-офицер Дэвид Фаррагут Одақтың теңіз күштерінің Батыс шығанағын блокадалаған эскадрильясын Фортс Джексон және Сент-Филип шайқасында қаланың төменгі жағындағы Конфедерацияның жалғыз екі бекінісін бұзып өте алғанда, Жаңа Орлеан басып алынуға қарсы тұруға шамасы келмеді. Осылайша, Конфедерацияның ең ірі қаласы бұрынғыдан зардап шекпестен Одақтың қолына көшті, Миссисипи өзеніне деген бақылауын күшейтіп, Оңтүстікті жеңуге бағытталған Анаконда жоспарының маңызды бөлігін орындады. Генерал-майор Бенджамин Батлердің басшылығымен азаматтар наразылық білдіргенімен, ол кедей топтар арасында саяси қолдау базасын құруға және бүлік қаупін жою үшін кең ауқымды барлау және қарсы барлау жүйесін құруға жеткілікті білімді болды. Конфедерацияның ең маңызды портын жоғалтуы дипломатиялық тұрғыдан маңызды салдарларға әкелді. Конфедерацияның шетелдегі өкілдері, қаланың басып алынуы туралы жаңалық Лондон мен Парижге жеткеннен кейін, көбінесе салқын қабылданып, тіпті қабылдалмады.
Early in the war, Confederate strategists believed the primary threat to New Orleans would come from the north, and made their defensive preparations accordingly. As forces under Grant made gains in the Western Theater, much of the military equipment and manpower in the city's vicinity was sent up the Mississippi River in an attempt to stem the victorious Union tide. When Flag Officer David Farragut was able to force the Union Navy's West Gulf Blockading Squadron past the Confederacy's only two forts below the city in the Battle of Forts Jackson and St. Philip, New Orleans had no means to oppose capture. Thus the port, by far the largest Confederate city, fell undamaged into Union hands, tightening its grip on the Mississippi River and fulfilling a key element of the Anaconda Plan for the South's defeat. Although the occupation under Maj. Gen. Benjamin Butler was detested, he was astute enough to build a base of political support among the poorer classes and create an extensive intelligence and counterespionage capability, nullifying the threat of insurrection. The Confederacy's loss of its greatest port had significant diplomatic consequences. Confederate agents abroad were generally received more coolly, if at all, after news of the city's capture reached London and Paris.
Антиэтам шайқасындағы одақтың жеңісі (1862 жылдың қыркүйегі)
Антиэтам шайқасы 1862 жылдың 17 қыркүйегінде болды, ол американдық әскери тарихтағы ең қанды күрес күні еді. Бірақ оның екі стратегиялық салдары да болды. Потомак армиясы мен Солтүстік Вирджиния армиясы арасындағы тактикалық теңдік деп есептелгенімен, ол Роберт Лидің Солтүстікке басып кіруінің аяқталуын білдірді. Оның мақсаттарының бірі – құлдар ұстайтын Мэриленд штатын Конфедерацияға қосылуға, не болмаса онда әскер жинауға көндіру еді. Ол бұл мақсатына жете алмады; сонымен қатар, солтүстік халқының қорқыныштары мен пікірлерін соғысты бейбітшілікпен аяқтауға бағыттап, қысым жасауға да қол жеткізе алмады. Алайда, стратегиялық тұрғыдан алғанда, Джордж Б. Макклелланның жеңісі Президент Линкольнге оның Азат ету туралы жарлығын жариялауға жеткілікті себеп болды. Ол кабинетінен осы қадамды құпия ұстауды, одақтың майдандағы жеңісі жарияланғанша, әрекетсіздік белгісі болып көрінбеу үшін кеңес алған еді. Америка тарихы мен нәсілдік қатынастарға тигізген зор әсерімен қатар, Азат ету туралы жарлық Ұлыбритания империясының Конфедерацияны заңды үкімет ретінде мойындауына тосқауыл қойды. Британ халқы құлдыққа қарсы болғандықтан, құлдық мәселесі маңызды болып тұрғанда, құлдықты қолдайтын тарапқа қосылуға бармады. Бұл Конфедерацияның Солтүстіктің теңіздік блокадасына қарсы ұзақ соғыс жүргізу үмітін күрт азайтты. Наполеон III-тің Франциясынан қолдау күтілуі мүмкін еді, бірақ ол ешқашан іске аспады. Антиэтам және тағы екі сәтсіз әрекет – Бракстон Браггтың Кентуккиге шабуылы (кейде "Конфедерацияның Батыс театрындағы ең жоғары нүктесі" деп аталады) және Эрл Ван Дорнның Миссисипидегі Коринтке жасаған шабуылы – Конфедерацияның соғыстың бірнеше майдандарында үйлестірілген стратегиялық шабуылдарға жасаған жалғыз әрекеттері болды.
The Battle of Antietam, fought September 17, 1862, was the bloodiest single day of conflict in American military history. But it also had two strategic consequences. Although considered a tactical draw between the Army of the Potomac and the much smaller Army of Northern Virginia, it marked the end of Robert E. Lee's invasion of the North. One of his goals was to entice the slave holding state of Maryland to join the Confederacy, or at least recruit soldiers there. He failed in that objective; he also failed in marshaling Northern fears and opinions to pressure a settlement to the war. But more strategically, George B. McClellan's victory was just convincing enough that President Lincoln used it as justification for announcing his Emancipation Proclamation. He had been counseled by his cabinet to keep this action confidential until a Union battlefield victory could be announced, lest it appear to be an act of desperation. Along with its immense effect on American history and race relations, the Emancipation Proclamation effectively prevented the British Empire from recognizing the Confederacy as a legitimate government. The British public had strong anti slavery beliefs and would not have tolerated joining the pro slavery side of a fight where slavery was now a prominent issue. This greatly diminished the Confederacy's hopes of surviving a lengthy war against the North's suffocating naval blockade. Support from Napoleon III's France was still a possibility, but it never came to pass. Antietam and two other coincident failed actions—Braxton Bragg's invasion of Kentucky (sometimes called the "high water mark of the Confederacy in the Western Theater") and Earl Van Dorn's advance against Corinth, Mississippi—represented the Confederacy's only attempts at coordinated strategic offensives in multiple theaters of war.
Стоунволл Джексонның өлімі (1863 жылдың мамыры)
Канселлорсвилл шайқасында жеңіске жеткеннен кейін Солтүстік Вирджиния армиясы лейтенант-генерал Стоунволл Джексонды достық оттан жарақат алғаннан кейін пневмониядан жоғалтты. Оның қазасы Конфедерация армиясының рухына ауыр соққы болды, өйткені ол олардың ең танымал және сәтті командирлерінің бірі еді. Екі айдан кейін Геттисберг шайқасында Роберт Лидің Джексонның сезімталдығымен тең келетін генералы болған жоқ. Көптеген тарихшылар Джексонның маңызды майдандық позицияларды (мысалы, бірінші күнінің соңында Калпс Хилл және Кладбище Хилл сияқты) жаулап алуға мүмкіндігі болғанын, бірақ оның орнын басуға келгендердің оны іске асыруға қабілеті болмағанын немесе оған ниеттері болмағанын айтады. Лидің өзі де осы пікірмен бөлісіп, әртүрлі жағдайларда бағынышты генералдарына Джексонның орнында болғанда не істерін есте сақтау керектігін айтқан.
After winning the Battle of Chancellorsville, the Army of Northern Virginia lost Lt. Gen. Stonewall Jackson to pneumonia following a friendly fire accident. His death was a blow to the morale of the Confederate army, as he was one of its most popular and successful commanders. Two months later, Robert E. Lee had no general with Jackson's audacity available at the Battle of Gettysburg. Many historians argue that Jackson might have succeeded in seizing key battlefield positions (such as Culp's Hill and Cemetery Hill at the end of day one) that his replacements were unable or unwilling to take. Lee himself shared this belief and is said to have told his subordinate generals on different occasions that they should have acted like Jackson would have.
Виксбургті әскер басып алу және Геттисбургте жеңіске жету (1863 жылдың шілдесі)
1863 жылғы 4 шілдеде Миссисипи штатының Виксбург қаласында Миссисипи өзеніндегі Конфедерацияның ең маңызды бекінісі генерал Улисс С. Грантқа берілді. Алдыңғы күні генерал-майор Джордж Мид Пенсильвания штатының Геттисбург қаласында Роберт Лиді жеңді. Бұл шайқастардың дерлік бір уақытта өтуі бүкіл соғыстың шешуші бұрылыс нүктесі деп жиі айтылады. Виксбургтің түсуі Конфедерацияны екіге бөлді, оған Миссисипи өзені бойымен немесе одан өтуге мүмкіндік бермей, Техас пен Арканзас штаттарынан шығысқа қарай соғысқа қажетті жабдықтардың жеткізілуін тоқтатты. Президент Линкольн айтқандай: "Олардың қолында қанша жер бар екенін қараңыз, ал Виксбург – оның кілті! Бұл кілт біздің қалтамызда болмайынша соғыс аяқталмайды. Біз Конфедерацияның барлық солтүстік портын басып алсақ та, олар Виксбургтен бізге қарсы тұра алады". Геттисбург Ли үшін алғашқы ірі жеңіліс болды. Үш күндік шайқаста Потомак армиясы Лидің Солтүстікке жасаған екінші шабуылын тиянақты түрде тойтарды және Солтүстік Вирджиния армиясына ауыр шығын келтірді. Шындығында, Ұлттық саябақтар қызметі Пикетт шабуылының күйреген жерін – Күмбездік қанаттағы ағаштардың тобын Конфедерацияның ең жоғары жеткен нүктесі деп белгілейді. Осы сәттен бастап Ли енді стратегиялық шабуылдар жасауға тырыспады. Көтерілісті толықтай басу үшін тағы екі жыл шайқас және жаңа, одан да агрессивті бас қолбасшы (Грант) қажет болды, бірақ 1865 жылы Аппоматтокс сотындағы соңғы аяқталу алдын ала болжамды сияқты көрінеді. Геттисбургті сол кездегі әскери және азаматтық сарапшылар үлкен шайқас деп санаса, солтүстіктегілер соғысты аяқтау үшін тағы екі қанды жыл қажет екенін білмеді. Линкольн Мидтің Лидің шегінуін тоқтатуға тырыспағанына қатты ренжіді, өйткені олай болғанда қақтығыс осымен аяқталар еді деп сенді. Оңтүстік моралі Гетисбург пен Виксбургтегі екі сәтсіздіктен қатты зардап шекті, себебі олар "біздің айналамыздағы орамал тарылып бара жатқанын" сезінді. Кейбір экономикалық тарихшылар Гетисбург пен Виксбургтегі жеңілістерден кейін Конфедерацияның соғыс облигацияларының нарығы күрт құлдырады деп көрсетті. Еуропалық инвесторлар Геттисбург/Виксбург шайқасына дейін Конфедерацияның жеңіске жету мүмкіндігіне шамамен 42 пайыздық үміт артқан. Екі бүлікшінің жеңілісінің ауырлығы туралы жаңалықтар Конфедерация облигацияларын сатуға әкелді. 1863 жылдың соңына қарай Оңтүстіктің жеңіске жету мүмкіндігі шамамен 15 пайызға төмендеді.
On July 4, 1863, the most important Confederate stronghold on the Mississippi River at Vicksburg, Mississippi, surrendered to General Ulysses S. Grant. The previous day, Maj. Gen. George Meade had decisively defeated Robert E. Lee at Gettysburg, Pennsylvania. These nearly simultaneous battles are the events most often cited as the ultimate turning points of the entire war. The loss of Vicksburg split the Confederacy in two, denying it any further movement along or across the Mississippi River and preventing supplies from Texas and Arkansas that might sustain the war effort from passing east. As President Lincoln had stated, "See what a lot of land these fellows hold, of which Vicksburg is the key! The war can never be brought to a close until that key is in our pocket We can take all the northern ports of the Confederacy and they can defy us from Vicksburg." Gettysburg was the first major defeat suffered by Lee. The three day battle witnessed the Union Army of the Potomac decisively repel his second invasion of the North and inflicted serious casualties on his Army of Northern Virginia. In fact, the National Park Service marks the point at which Pickett's Charge collapsed, a copse of trees on Cemetery Ridge, as the high water mark of the Confederacy. From this point onward, Lee attempted no more strategic offensives. Although two more years of fighting and a new, more aggressive general in chief (Grant) were required to fully subdue the rebellion, the eventual end at Appomattox Court House in 1865 seems inevitable in hindsight. While Gettysburg was seen by military and civilian observers at the time as a great battle, those in the North had little idea that two more bloody years would be required to finish the war. Lincoln was distraught at Meade's failure to intercept Lee's retreat, believing that to have done so would have ended the conflict. Southern morale was seriously affected by the twin setbacks of Gettysburg and Vicksburg, as they perceived that "the coil was tightening around us". Some economic historians have pointed to the fact that after the defeats at Gettysburg and Vicksburg, the market for Confederate war bonds dropped precipitously. " European investors gave the Confederacy approximately a 42 percent chance of victory prior to the battle of Gettysburg/Vicksburg. News of the severity of the two rebel defeats led to a sell off in Confederate bonds. By the end of 1863, the probability of a Southern victory fell to about 15 percent."
Чаттануга шайқасындағы одақтың жеңісі (1863 жылдың қарашасы)
Әскери тарихшы Дж. Ф. Фуллер Гранттың Теннеси штатының Чаттануга қаласындағы Бракстон Брэгг әскерін жеңгені соғыстың шешімді нүктесі болды деп санайды, себебі бұл Конфедерацияны Атлантика жағалауымен шектеді және Уильям Т. Шерманның Атланта науқаны мен Теңізге қарай жасаған жорылына жол ашты.
Military historian J. F. C. Fuller contended that Grant's defeat of Braxton Bragg's army at Chattanooga, Tennessee was the turning point of the war because it reduced the Confederacy to the Atlantic coast and opened the way for William T. Sherman's Atlanta Campaign and March to the Sea.
Грант Одақтың бас генерал болып тағайындалды (1864 жылдың наурызы)
Чаттанугадағы жеңістен кейін Грант 1864 жылғы 12 наурызда барлық Одақ әскерлерінің бас генералы болып тағайындалды. Шерманды Батыс майданындағы күштерге басшылық етуге қалдырып, штаб-пәтерін шығысқа, Вирджиния штатына көшірді. Бұрынғы Одақ қолбасшылары маңызды Шығыс майданында тиімді әскери науқандар жүргізе алмады, немесе сирек жеңіске жеткеннен кейін Конфедерация әскерлерін сәтті қуа алмады. Грант Конфедерацияға бірнеше бағыттан шабуыл жасайтын үйлестірілген стратегия жасады: Ли мен Конфедерация астанасы Ричмондқа қарсы; Шенандоа аңғарында; Джонстон мен Атлантаға қарсы; Батыс Вирджиниядағы теміржолмен жабдықтау жолдарына қарсы; және Мобил портына қарсы. Мамыр айында Грант Ричмондқа қарай «Жер үстіндегі науқанды» бастады, бұл Солтүстіктің халық саны мен ресурстары артықшылығын толық пайдаланған тозу соғысы болды. Грант Лимен болған алғашқы шайқасында тактикалық жеңіліске ұшыраса да, қарқынды шабуылдауын тоқтатпады, Конфедерация әскерлеріне олардың астанасы құлағанға және Лидің Солтүстік Вирджиния армиясы капитуляциялағанға дейін үздіксіз қысым жасады.
Following the victory at Chattanooga, Grant was appointed general in chief of all Union armies on March 12, 1864. Leaving Sherman in command of forces in the Western Theater, he moved his headquarters east to Virginia. Previous Union commanders in the critical Eastern Theater had not mounted effective campaigns, or successful pursuits of Confederate forces after gaining rare victories. Grant devised a coordinated strategy that would strike at the Confederacy from multiple directions: against Lee and the Confederate capital, Richmond; in the Shenandoah Valley; against Johnston and Atlanta; against railroad supply lines in western Virginia; and against the port of Mobile. In May, Grant launched the Overland Campaign towards Richmond, an attritional campaign that took full advantage of the North's edge in population and resources. Although he suffered a tactical reverse in his first encounter with Lee in the Battle of the Wilderness, Grant pressed forward, putting the Confederates under an unremitting pressure that was maintained until the fall of their capital and the surrender of Lee's Army of Northern Virginia.
Атлантаны алу (1864 жылдың қыркүйегі)
Кейбіреулер Шерманның Атлантаны сәтті қоршауы соғыстың шешімді нүктесі болды деп есептейді, себебі мықты бекітілген қала Оңтүстіктегі ең маңызды қорғаныс ошағы еді. Ұзақ және қиын науқаннан кейін Атлантаны жаулап алу Одақ жақтастарының рухын көтеріп, Линкольннің қайта сайлануына қажетті халықтық қолдауды жинақтауға уақтылы көмектесті, сонымен қатар Конфедерацияның ортасында көлік инфрақұрылымын күйретіп, қаланы жартылай қиратудың әскери нәтижесіне де әкелді.
Some contend that Sherman's successful siege of Atlanta was the turning point, since the heavily fortified city was the most critical remaining stronghold in the South. The capture of Atlanta, following a tedious and frustrating campaign, lifted the spirits of Unionists and came just in time to build the popular support necessary to re elect Lincoln, in addition to its military result of crippling transportation in the heart of the Confederacy and nearly destroying the city.
Линкольннің қайта сайлануы (1864 жылдың қарашасы)
1864 жылы Авраам Линкольннің қайта сайлануы Конфедерация үшін оң нәтижеге қол жеткізу мүмкіндігінің соңғы шегінен өтті. Оның қарсыласы, бұрынғы генерал Джордж Б. Макклеллан, Конфедерациямен келіссөздер арқылы бейбіт келісімге келуді жақтаған Демократиялық партия бағдарламасымен сайлауға түсті. Макклеллан бұл бағдарламадан бас тартса да, Оңтүстік оның сайлануын стратегиялық жеңіс ретінде қабылдаған болар еді. Осылайша, Линкольннің жеңісі екі тараптың да соғыс ақырында Одақтың бастапқы мақсатына қол жеткізілген күйі аяқталады деген сенімін арттырған болуы мүмкін.
The reelection of Abraham Lincoln in 1864 is beyond the final point at which a positive conclusion for the Confederacy could have been contemplated. His opponent, former general George B. McClellan, ran on a Democratic Party platform that favored a negotiated settlement with the Confederacy. Although McClellan disavowed this platform, the South would have likely seen his election as a strategic victory. Thus, Lincoln's success may have further emboldened belief, on both sides, in the notion that the war would eventually end with the Union's original ambition achieved.