Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Милденхолл ( /ˈm//aɪ//n//əl/ MYnəl) – Англияның Уилтшир графтығындағы Кеннет аңғарындағы ауыл және азаматтық округ. Бұл ауыл Марлборо қаласының орталығынан шығысқа қарай шамамен 2 километр қашықтықта, Кеннет өзенінің бойымен Рамсбериге қарай созылатын маңызды емес жол бойында орналасқан. Округ құрамына Пултон және Ститчкомб кішкентай елді мекендері де кіреді. Атауы жиі Минал деп жазылып келген, және осы айтылу әлі де сақталған.
Mildenhall ('/m//aɪ//n//əl/ MYnəl) is a village and civil parish in the Kennet Valley in Wiltshire, England, immediately east of the market town of Marlborough. The village is about 1.5 mile (2 km) east of the centre of Marlborough, on the minor road which follows the River Kennet towards Ramsbury. The parish also contains the hamlets of Poulton and Stitchcombe. The name has often been written as Minal, and this is continued in the present day pronunciation.
Тарих
Топонимнің шығу тегі ежелгі ағылшын тіліне қатысты, бірақ бұл жер римдіктердің Британияны жаулағаннан бері қоныстанған, сол кезде Кунетио қаласы (кейіннен бекініс) маңызды жол торабында, өзеннің қарсы бетінде орналасқан. Бұл қаланың қалдықтары қазірге дейін табылған жоқ, бірақ олар әуеден түсірілген суреттерде анық көрінеді. 1978 жылы мұнда римдік монеталардан тұратын Кунетио қазынасы табылған. Милденхолл арқылы ағатын Кеннет өзенінің аты римдік атаудан шыққан деп саналады, ол ауылдың гербінде де қолданылады. Кунетио шамамен 450 жылға дейін римдік-британдықтардың мекені ретінде тасталып қалды, бірақ англосаксон дәуірінде қайтадан қоныстанды. 803 және 805 жылдар аралығында жасалған Батыс саксон хаттамасында бұл елді мекен алғаш рет қазіргі түрінде Мильданхалд деп аталды, яғни "Мильде немесе Мильда есімді әйелдің немесе ер адамның жері". Ауыл 1086 жылы "Domesday Book" кітабында Mildenhalle деп тіркелген, ол Гластонбери аббаттығының жеріндегі 20 шаңырақтың орны болған. Содан бері атаудың жазылуы мен айтылуында көптеген ұсақ өзгерістер болған. Приходтың батыс шекарасының бір бөлігі Кеннетке дейін Ог өзенімен бірге жүреді. Ежелгі приход үш бөлікке бөлінген: Милденхолл, Пултон (батыс, қазір Марлбороның шетінде) және Стичкомб (Кеннет өзенінің оңтүстігінде). Бұл аймақ кем дегенде 13 ғасырдан бері Савернек орманның бір бөлігі болып келген. 1881 жылы Суиндон, Марлборо және Андовер теміржол компаниясы өз Суиндон-Марлборо желісін приходтың оңтүстік-батысындағы Ог аңғары арқылы салды. Желі 1961 жылы жабылып, рельстер алынып тасталды.
The toponym is derived from the Old English but the site has been occupied since the Roman occupation of Britain, when the town of Cunetio (later a fortress) stood at an important road junction, on the opposite side of the river from the later village. No remains of this town are now standing, but they are clearly visible on aerial photographs. The Cunetio Hoard of Roman coins was discovered here in 1978. The name of the River Kennet, which runs through Mildenhall, is thought to have been derived from the Roman name, which is also used on the village's coat of arms. Cunetio was deserted as a Romano British site in about AD 450, but the site was reoccupied in the Anglo Saxon era and a West Saxon charter drawn up between 803 and 805 refers to this settlement in its first recognisably modern form as Mildanhald, meaning "a nook of land of a woman called Milde or a man called Milda". The village is recorded in Domesday Book in 1086 as Mildenhalle, a settlement of 20 households on land held by Glastonbury Abbey. The name has since undergone numerous subtle changes in spelling and pronunciation. Part of the west boundary of the parish follows the River Og, until it meets the Kennet. The ancient parish had three tithings, namely Mildenhall, Poulton (west, now on the edge of Marlborough) and Stitchcombe (south of the Kennet). The area was part of Savernake Forest from at least the 13th century. In 1881 the Swindon, Marlborough and Andover Railway company built their Swindon Marlborough line through the Og valley in the southwest of the parish. The line closed in 1961 and the track was removed.
Қауымдық шіркеу
Николаус Певснер Сент-Джон Баптист шіркеуін "көп кезеңдерден өткен кішкентай ауыл шіркеуінің тамаша мысалы және оның соңғы георгиандық жиһаздарымен бірге толық сақталған" деп сипаттады. Қазіргі шіркеу мұнарасының негізі 9 немесе 10 ғасырға дейін соқталады, ал қалған бөлігі 12 ғасырдың соңы мен 13 ғасырдың басындағы қайта құру кезеңдерінің нәтижесі. 15 ғасырда мұнараның үшінші қабаты мен клерсторийі қосылды, сондай-ақ көптеген терезелер жаңартылды. Ғимараттың қақпасының гипстен жасалған төбесі 17 ғасырдың басына жатады, ал бұрынғы негізгі ғимараттың шатыры сол кезде әшекейленді. Органды орналастыруға арналған қисық панельді батыс галереясы 1821 жылы аяқталды. Қақпа терезелерінің жоғарғы бөлігінде 15 ғасырға жататын боялған шынының фрагменттері сақталған. Шіркеуде бірнеше мәрмәр ескерткіштер бар, оның ішінде Бат қаласынан Джозеф Харрис жасаған Томас Баскервиллге (1818) және пастор Чарльз Фрэнсиске (1821) арналған ескерткіштер де бар. Сэр Джон Бетджеман Сент-Джонс шіркеуін "Джейн Остин романынан шыққан шіркеу" деп атады. Саймон Дженкинс оны Англияның ең үздік мың шіркеуінің тізіміне енгізді. Сент-Джонс шіркеуі қазір Марлборо командалық қызметінің құрамына кіреді, сонымен қатар Марлбородағы Сент-Мария және Прешуттегі Сент-Джордж шіркеулерімен бірге жұмыс істейді.
Nikolaus Pevsner describes the parish church of St John the Baptist as "a perfect example of a small village church of many periods, and, together with its Late Georgian furnishings, preserved completely". The base of the tower of the present church is from the 9th or 10th century, and the rest is the result of stages of rebuilding in the late 12th century and early 13th. In the 15th century the third stage of the tower and the clerestory were added, and most of the windows renewed. The plaster ceiling of the chancel is early 17th century, and the earlier nave roof was embellished at the same time. The west gallery, with curved panelled front to accommodate the organ, was completed in 1821. In the heads of the chancel windows are fragments of 15th century stained glass. The church has several marble memorials, including two by Joseph Harris of Bath for Thomas Baskerville (1818) and Rev. Charles Francis (1821). Sir John Betjeman refers to St. John's as "a church of a Jane Austen novel". Simon Jenkins includes it in his England's Thousand Best Churches. St. John's parish is now a member of the Marlborough team ministry, alongside St Mary's at Marlborough and St George's, Preshute.
Белгілі ғимараттар
Шіркеу қорының батысындағы көше бойында 18 ғасырға жататын шекаралық кірпіш қабырғасы, қақпа тіректері (карниз және шармен) және бұрынғы пасторлық үйдің темір қақпалары орналасқан. 1862 жылы үлкен жаңа пасторлық үй салынды, ол Марлбороу жолынан шамамен бір ширек миль батысқа қарай, классикалық стильде кірпіштен тұрғызылды; 20 ғасырғы кеңею қаланы дерлік қарсы жағалауға жеткізді. Орбах II* санаттағы үйді – 1706 жылы салынған және 19 ғасырда кеңейтілген – Королева Анна стилінің көрнекті үлгісі деп сипаттайды. Роберт Абрахам жобалаған, крест тәрізді бұрынғы мектеп қазір тұрғын үйге айналдырылған. Ауылдан біршама алыс орналасқан Рабли сурет салу орталығында түпнұсқа басылымдар мен қағазға салынған туындыларға маманданған заманауи өнер галереясы, сондай-ақ сурет салу курстары мен шеберханалар өткізілетін студия бар. Онда халықаралық суретшілер, оның ішінде Корольдік академия мүшелері де ұсынылған.
Across the lane to the west of the churchyard are the 18th century boundary brick wall, gate piers (with cornice and ball) and wrought iron gates of the former rectory. A large new rectory was built in 1862, in brick in a classical style, set back from the Marlborough road about a quarter of a mile west of the village; 20th century expansion has brought the town almost to the opposite bank. Orbach describes the Grade II* listed house – dated 1706 and extended in the 19th century – as a perfect example of Queen Anne style. Designed in the shape of a cross by Robert Abraham, the former school is now a house. The Rabley Drawing Centre a short way outside the village includes a contemporary art gallery specialising in original prints and works on paper, and a studio which runs art courses and workshops. It represents international artists including Royal Academicians.