Чарльз Дэвид Херрольд: Радионың алғашқы хабар таратушысы
Charles Herrold
Чарльз Херрольд: пионер радиовещания, начавший эксперименты в 1909 году. Первый в США регулярный развлекательный эфир из Сан-Хосе, Калифорния. История изобретателя.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чарльз Дэвид "Док" Херрольд (16 қараша 1875 - 1 шілде 1948) – американдық өнертапқыш және радио хабар тарату саласындағы пионер, ол 1909 жылдан бастап аудио радио хабарларын тәжірибелеп сынақтан өткізе бастады. 1912 жылдан бастап ол Калифорния штатының Сан-Хосе қаласындағы стансасынан жүйелі кесте бойынша ойын-сауық хабарларын таратуды бастаған алғашқы адам болды.
Charles David "Doc" Herrold (November 16, 1875 – July 1, 1948) was an American inventor and pioneer radio broadcaster, who began experimenting with audio radio transmissions in 1909. Beginning in 1912 he apparently became the first person to make entertainment broadcasts on a regular schedule, from his station in San Jose, California.
Ерте өмір
Фултон қаласында, Иллинойс штатында дүниеге келген Херрольд Сан-Хоседе өсті. 1895 жылы Стэнфорд университетіне қабылданды, онда үш жыл астрономия мен физиканы оқыды, бірақ ауруға байланысты оқуын тоқтатты және бітірген жоқ. Стэнфордта оқып жүргенде Гульельмо Марконидің радиосигналдарды сымсыз байланыс үшін пайдалану мүмкіндігі туралы хабарларынан шабыттанды және жаңа технологиямен тәжірибелер жасауға кірісті. Ауруынан жазылған соң Херрольд Сан-Францискоға көшті, онда стоматология, хирургия және су астында жарықтандыру салаларында бірнеше өнертабыстар жасады. Бірақ 1906 жылғы 18 сәуірде Сан-Францискода болған жер сілкінісі оның жұмыс орны мен пәтерін қиратты. Содан кейін ол Калифорния штатының Стоктон қаласындағы Хильдс тау-кен және инженерлік колледжінде үш жыл инженерлік пәндерді оқытты. Ол жерде ол радиосигналдарын пайдаланып миналарды қашықтан жарғызуды зерттеді. Осы кезеңде Эдвард Белламидің "Кері қара" романынан да шабыт алды, онда ойын-сауық бағдарламаларының жеке үйлерге телефон желілері арқылы таратылуы көрінеді. Херрольд бағдарламаны тиімдірек тарату үшін радиосигналдарын пайдалану мүмкіндігі туралы ойланды. Радиосигналдарды тарату үшін қолданылған алғашқы ұтқыр таратушылар тек Морзе кодын қолданатын хабарларды ғана жібере алатын. Осы шектеуге қарамастан, 1905 жылдан бастап АҚШ Әскери-теңіз станциялары арқылы күнделікті түскі сигналдарды тарату арқылы алғашқы радиостанциялар хабар таратуды бастады. Бұл хабарламалар, әсіресе күнделікті ауа райы болжамдарын және жаңалықтарды қамтығандықтан, әуесқой радио операторларының қызығушылығын тудырды, бірақ Морзе кодын үйрену қажеттілігі потенциалды аудиторияны шектеді. Радио арқылы ойын-сауық тарату идеясын іске асыру үшін Херрольд алдымен радиотелефонды таратушыны жетілдіруі керек болды. Ол бұл істе жалғыз болған жоқ. Кейіннен ол ойын-сауық хабарларын тек өзі ойлап тапқан деп мәлімдегенімен, осы мүмкіндік туралы ойлаған басқа да адамдар болды. 1906 жылғы 21 желтоқсанда Реджинальд Фессенден өзі жасаған генераторлық таратушыны көрсетті, ал бір рецензент оның «жаңалықтар, музыка және т.б. хабарларды таратуға өте қолайлы» екенін атап өтті, себебі сымдардың қажеті болмағандықтан, көптеген абоненттерге бірнеше абоненттерге қарағанда оңай жеткізуге болады. Алайда Фессенден негізгі телефон желісін толықтыруға арналған нүктеден нүктеге хабар таратуға көбінесе назар аударды. Ли де Форест одан да амбициялы болды, бірақ кейін Херрольд «Де Форест әрине хабар тарату туралы ойламаған» деп қате айтты. 1907 жылдың маусым айында де Форесттің Вальдемар Пулсеннің аркалық таратушысының сынағына жасаған рецензиясында «изобретатель төрт түрлі толқынды қолдану арқылы әртүрлі абоненттерге қалаған музыка түрлерін жіберуге болады деп санайды» делінген. Де Форест 1907 жылдан 1910 жылға дейін бірнеше музыкалық демонстрациялар жасады, бірақ вакуумдық түтікше таратушылар қолжетімді болғанға дейін 1916 жылға дейін тұрақты хабар таратуды бастамады.
Born in Fulton, Illinois, Herrold grew up in San Jose. In 1895 he enrolled in Stanford University, where he studied astronomy and physics for three years, but withdrew due to illness and never graduated. While at Stanford he was inspired by reports of Guglielmo Marconi's demonstrations that radio signals could be used for wireless communication, and began to experiment with the new technology. After recovering from his illness, Herrold moved to San Francisco, where he developed a number of inventions for dentistry, surgery, and underwater illumination. However, the April 18, 1906 San Francisco earthquake destroyed his work site and apartment. He next took an engineering teaching position for three years, at Heald's College of Mining and Engineering in Stockton, California. While there, his various research projects included the remote detonation of mines using radio signals. During this time he received further inspiration from the novel Looking Backward by Edward Bellamy, which foresaw the transmission of entertainment programming over telephone lines to individual homes. Herrold began to speculate about the possibilities of instead using radio signals to distribute the programming more efficiently. The original spark gap transmitters used for radio signalling could only transmit Morse code messages. Even with this limitation, there was some broadcasting by early radio stations, beginning in 1905 with daily noon time signals transmitted by U. S. Naval stations. Although these broadcasts generated interest among amateur radio operators, especially after they were expanded to include daily weather forecasts and news summaries, the need to learn Morse code greatly restricted potential audiences. To realize his idea of distributing entertainment by radio, Herrold first needed to perfect a radiotelephone transmitter. He was not unique in this endeavor. Although he would later claim that only he had conceived of entertainment broadcasting, there were actually a few others who had speculated about the possibilities. On December 21, 1906, Reginald Fessenden demonstrated an alternator transmitter of his own design, and one reviewer noted that it was "admirably adapted to the transmission of news, music, etc. as, owing to the fact that no wires are needed, simultaneous transmission to many subscribers can be effected as easily as to a few". However, Fessenden would almost exclusively focus on point to point transmissions intended to supplement the wire telephone system. Lee de Forest was even more ambitious, although Herrold would later incorrectly assert that "Certainly de Forest had no thought of a broadcast". As early as June 1907, a review of de Forest's test of his version of a Valdemar Poulsen arc transmitter noted that "the inventor believes that by using four different forms of wave as many classes of music can be sent out as desired by the different subscribers". De Forest made a series of musical demonstrations from 1907 to 1910, although he would not actually begin regular broadcasts until 1916, when vacuum tube transmitters became available.
Радионың бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі дамуы
1909 жылдың 1 қаңтарында Херрольд Сан-Хоседегі Батыс Сан-Фернандо көшесінің 50-ші үйінде орналасқан Херрольд сымсыз байланыс және инженерлік колледжін ашты. Колледждің басты мақсаты – радио операторларын даярлау, олар кемелердегі немесе жағалаудағы станцияларда байланыс жұмыстарын атқаруы тиіс болды. Өзі ешқашан диплом алмаса да, студенттердің құрметінің белгісі ретінде ол «Док» деп аталды. Оның бас көмекшісі 16 жасар Рей Ньюби болды. Херрольд жұмысын бастаған кезде АҚШ-та радиостанцияларға ешқандай реттеу болған жоқ, сондықтан станция FN және SJN сияқты өзіндік шақыру белгілерімен таныстырылды. Кейін 1912 жылғы Радио заңы станцияларды лицензиялауды міндеттеді, және Херрольд 1915 жылдың соңында 6XF шақыру белгісімен эксперименталды станцияға лицензия алды. Херрольдтың радиотелефониядағы басты мақсаты – нүктеден нүктеге байланысқа жарамды коммерциялық жүйені жасау болатын. Рей Ньюбимен бірге жұмыс істегенде ол жоғары жиілікті ұшқынды таратушыларды пайдаланды. 1910 жылдың 23 маусымында Нью-Йорктегі «Электро Импорттау Компаниясы» шығарған каталогта жарияланған, нотариустың куәландырған хатында Херрольд сол компанияның ұшқынды катушкасын пайдаланып, жергілікті радио әуесқойларына «сымсыз телефон концерттерін» сәтті таратқанын мәлімдеді. Алайда, жоғары жиілікті ұшқынның шектеулілігі тез байқалды, сондықтан ол Пулсен доғасының жетілдірілген нұсқаларын жасауға көшті, ол тұрақтырақ және жақсы дыбыс беруге ие болды. 1912 жылдың басында Херрольд Сан-Францискодағы Ұлттық сымсыз телефон және телеграф компаниясының бас инженері болып жұмысқа орналасты. Олар өте пайдалы нүктеден нүктеге «арк-фон» радиотелефонын жасауды үміттене отырып, ол жақсы сапалы дыбыс жүйесін жасады, ол салыстырмалы түрде аз қуатты болғанымен, «сымсыз телефонның мұртынан қырқу» деп сипатталды. АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін бірнеше сәтті сынақтар жүргізілді, бірақ Херрольд пен компания арасында тез жанжал туындады, және 1913 жылдың соңында ол отставкаға келіп, NWT&T компаниясын өзінің уақыты мен еңбегі үшін толық өтемақы алмағаны үшін сотқа берді. NWT&T компаниясы келісімшарт шарттары орындалғанын және «Херрольд жасаған жақсартулардың көпшілігі компания тарапынан кейіннен тоқтатылғанын» мәлімдеді. Сот төреші NWT&T компаниясының жағын ұстап, Херрольдтың талабын қабылдамады. Сонымен қатар, ол Пулсен доғасының патенттерін бұзбау үшін беріліс жүйесін жасауға тырысқанына қарамастан, ол осы мақсатқа жеткеніне күмән болды. NWT&T компаниясымен жұмыс істегенмен қатар, 1912 жылдың шілдесінде Херрольд Сан-Хоседегі мектебінен апта сайын тұрақты радио хабарларын таратуды бастады, ал алғашқы хабарлар Wiley B. Allen компаниясы ұсынған фонограф жазбаларынан құралды. Херрольдтың сол кездегі әйелі Сибил кейіннен ол шаршембі күнгі бағдарламаларға қатысқанын, онда ол өзінің аудиториясын құрайтын «кішкентай радио әуесқойларының» (ham) сұраған Шерман, Клей жазбалар дүкенінен жазбаларды таратқанын айтты. Херрольдтың соңғы таратушысының дизайнында сұйық спиртте жанған алты кішкентай доғаға қосылған сумен салқындатылған микрофон қолданылды. 1916 жылғы Рождестволық концерттің шолуы «Херрольд Портал антенналық жүйесінің» жақсы дыбыс сапасын мақтады, «Бұл көрші бөлмеде ойналып, әнделгендей әдемі және әдемі болды» деп хабарлады. Хабарлардың танымалдығына қарамастан, олар тек жергілікті назар аударды және Сан-Хосе аймағынан тыс жерлерде кеңінен танылмады. Сонымен қатар, 1917 жылдың 6 сәуірінде АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіргеннен кейін барлық азаматтық станциялардың жұмысы тоқтатылды. Станцияны бөлшектегеннен кейін, оның ішінде банк ғимаратының үстіндегі антенна жүйесін алып тастағаннан кейін, Херрольд мектебін 467 Оңтүстік Бірінші көшесіне көшірді, онда сауда алаңы да болды.
On January 1, 1909, Herrold opened the Herrold College of Wireless and Engineering, located in the Garden City Bank Building at 50 West San Fernando Street in San Jose, where a huge "umbrella style" antenna was constructed atop the building. The college's primary purpose was to train radio operators, for handling communications aboard ship or staffing shore stations. Although he would never get a degree, Herrold became known as "Doc" as a sign of his student's respect. Ray Newby, just 16 years old, acted as his primary assistant. At the time Herrold began his work, there was no regulation of radio stations in the United States, and the station was identified by self assigned call letters, including FN and SJN. Later the Radio Act of 1912 mandated the licensing of stations, and Herrold was issued a license for an Experimental station in late 1915, with the call sign 6XF. Herrold's primary radiotelephone effort was toward developing a commercial system suitable for point to point service. Working with Ray Newby, he initially used high frequency spark transmitters. In a June 23, 1910 notarized letter that was published in a catalog produced by the Electro Importing Company of New York, Herrold reported that, using one of that company's spark coils, he had successfully broadcast "wireless phone concerts to local amateur wireless men". However, the limitations of the high frequency spark soon became apparent, and he switched to developing refined versions of the Poulsen arc, which was more stable and had better audio fidelity. In early 1912, Herrold was hired as chief engineer of the National Wireless Telephone and Telegraph Company in San Francisco. With hopes that they could develop a highly profitable point to point "arc fone" radiotelephone, he produced a system with good quality audio—colloquially described as "shaving the whiskers off the wireless telephone"—although relatively low powered. A number of successful tests for the U. S. Navy were reported, however, a conflict soon arose between Herrold and the company, and in late 1913 he both resigned and sued NWT&T on the grounds that he had not been fully compensated for his time and effort. NWT&T counter claimed that it had met the terms of its contract and moreover "most of the improvements made by Herrold were ultimately abandoned by the company". The judge sided with NWT&T and denied Herrold's claim. In addition, despite his attempts to create a transmission system that didn't infringe on the Poulsen arc patents, there were doubts that he had actually achieved this goal. Concurrent with his work for NWT&T, in July 1912 Herrold began making regular radio broadcasts on a weekly basis from his San Jose school, with an initial broadcast featuring phonograph records supplied by the Wiley B. Allen company. Herrold's wife at the time, Sybil, later recounted that she participated in the Wednesday night programs, where she broadcast recordings from the Sherman, Clay record store that had been requested by "the little hams" (amateur radio enthusiasts) who comprised her audience. Herrold's ultimate transmitter design employed a water cooled microphone connected to six small arcs burning in liquid alcohol. A review of a Christmas 1916 concert complimented the good audio quality of the "Herrold Portal aerial system of telephony", reporting that "It was as sweet and beautiful as if it had been played and sung in the next room". Despite the popularity of the broadcasts, they drew only local attention, and were largely unknown outside of the immediate San Jose area. Moreover, the broadcasts came to an end on April 6, 1917, when all civilian station operations were suspended as a result of the entry by the United States into World War I. After dismantling the station, which included removing the antenna system from atop the bank building, Herrold relocated his school to 467 South First Street, a site which also included retail space.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Соғыс кезінде мектепте енді істемейтін радиостанция болғанымен, радио операторларына зор қажеттілік болды, сондықтан жаңадан келгендер Морзе әліпбиін үйрену үшін Омниграфтарды пайдалана отырып дайындалды. Кейін Херрольд мектептің "соғыс есебінде" "200 адам даярланды – 130 адам қызметке жіберілді" деп жариялады. Осы уақытта радио хабар тарату құралдарында үлкен жетістіктер болды, жаңа құрылғылар вакуумдық түтіктерді пайдаланды. Херрольд бұрынғы, қазірде ескірген доғалық жүйелерді жетілдіріп жатқандықтан, оның көптеген техникалық білімдері қолданудан шықты.
Although during the war the school no longer had an operational radio station, there was an extensive need for radio operators, so recruits were trained using Omnigraphs for Morse code instruction. Herrold would later advertise that the school's "war record" consisted of "200 Men Trained—130 Placed in Service". At the same time extensive advances were being made in radio transmitter design, with the new equipment employing vacuum tube technology. Since Herrold had been refining now outdated arc based systems, much of his technical knowledge was becoming obsolete.
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі радио дамуы
1919 жылдың 1 қазанынан бастап, соғыс кезеңіндегі азаматтық радиостанцияларға қойылған тыйым күштен шығарылды. Херрольд өзінің екі мерзімі біткен лицензиясын жаңартты: 1920 жылдың күзінде 6XE портативті жұмыс істеу үшін, ал 1921 жылдың көктемінде 6XF – стандартты тәжірибелік лицензияны. Халыққа ойын-сауық көрсетуді қалаған станциялар үшін ресми талаптар әлі де болған жоқ, ал вакуумдық түтіктерді пайдаланатын пионерлік хабар тарату әрекеттері түрлі жерлерде дербес түрде басталды. Соғыс аяқталғаннан кейін Херрольдтың алғашқы міндеттерінің бірі вакуумдық түтіктермен жабдықталған құрал-жабдықтармен танысу болды. Кейбір әріптестері кейін ол 1919 жылдың өзінде редовты хабар таратуды қайта бастағанын айтса да, 1921 жылдың мамыр айының басына дейін ол эфирге оралғаны туралы ешқандай жазба жоқ. 6XF арқылы, мектебі дүйсенбі және бейсенбі күндері бағдарламалар бастайтыны туралы хабарланды, онда "84-ші Шығыс Санта-Клара көшесінде орналасқан, фонографтар сатушысы J. A. Кервин" ұсынған пластинкалар ойнатылатын болды.
Effective October 1, 1919, the wartime ban on civilian radio stations was lifted. Herrold renewed his two expired licenses, 6XE for portable operations in the fall of 1920, and 6XF, a standard Experimental license, in the spring of 1921. There were still no formal requirements for stations wishing to broadcast entertainment to the general public, and pioneer broadcasting activities, now using vacuum tube equipment, were being started independently at scattered sites. One of Herrold's first tasks after the end of the war was to become familiar with vacuum tube equipment. Although some of his associates later thought that he resumed regular broadcasts as early as 1919, there is no record of him returning to the airwaves prior to early May 1921, presumably over 6XF, when an announcement was made that his school would begin programs on Monday and Thursday nights, playing records supplied by "J. A. Kerwin of 84 East Santa Clara street, dealer in phonographs".
KQW (кейін KCBS) радиостанциясы
Ақырында үкімет 1921 жылдың 1 желтоқсанында күшіне енген ереже қабылдады, соған сәйкес, ойын-сауықтарды жалпы жұртшылыққа таратуды көздеген адамдар шектеулі коммерциялық лицензия алуға міндетті болды. Осылайша, 1921 жылдың 9 желтоқсанында Сан-Хосе қаласында Чарльз Д. Херрольд атынан KQW шақыру белгісімен лицензия берілді. Бұл радиостанцияның жұмысы Херрольд радио зертханасының радио жабдықтарын сатудан түскен қаражат есебінен қаржыландырылды, бірақ 1925 жылға қарай KQW-ға кеткен шығындар артып, станция Сан-Хоседегі Бірінші баптистік шіркеуге берілді. Станция эфирге шығар алдында екі талап қойылды: Херрольд бағдарлама директоры қызметінде қалуы керек еді, сондай-ақ станция эфирге шығар кезде мына мәлімдеме оқылуы тиіс: «Мұнда KQW, әлемдегі алғашқы радиостанция, 1909 жылы Сан-Хоседе доктор Чарльз Д. Херрольд тарапынан құрылды». Алайда, 1926 жылдың соңында Херрольдтың өзі құрған станциямен жасасқан келісімшарты жаңартылмады. Бірнеше айдан кейін ол Калифорния штатының Окленд қаласындағы KTAB стансасында, негізінен сату бөлімінде жұмыс істей бастады. Херрольд өзінің пионерлік еңбегінен қаржылық пайда көре алмады, кейін Окленд қаласындағы мектептерде жөндеуші, ал жергілікті кеме жасау зауытында күзетші болып жұмыс істеді. Ол 1948 жылдың 1 шілдесінде 72 жасында Калифорния штатының Хейвард қаласындағы демалыс үйінде қайтыс болды. 1940 жылдары CBS Сан-Францискодағы филиалы KSFO-ны сатып алуға тырысты. KSFO сатуға бас тартқандықтан, CBS KQW-ны сатып алып, оны Сан-Францискоға көшірді және 1949 жылдың 3 сәуірінде шақыру белгісін KCBS-ге өзгертті. 2006 жылдың мамыр айында KCBS және KPIX TV өздерінің Сан-Хосе жаңалық бюросын Херрольдтың алғашқы хабарларын тарату орны болған Батыс Сан-Фернандо көшесінің 50-ші үйіндегі Фэрмонт мұнарасына көшірді. CBS басшылығы көшу жоспарланған кезде Сан-Фернандо көшесінің тарихы туралы білмесе де, бюроның ашылу салтанатында осы туралы хабарланғаннан кейін оның маңыздылығын тез мойындап, құрметтеді.
The government eventually adopted a regulation, which took effect on December 1, 1921, requiring that persons wanting to transmit entertainment to the general public had to obtain a Limited Commercial license. Thus, on December 9, 1921, a license with the randomly assigned call sign of KQW was issued in the name of Charles D. Herrold in San Jose. Operation of the broadcasting station was financed by sales of radio equipment by the Herrold Radio Laboratory, but by 1925 the costs for KQW had grown burdensome, and the station was transferred to the First Baptist Church of San Jose. Two conditions of the reassignment were that Herrold be kept on as program director, and the station's sign ons include the statement: "This is KQW, pioneer broadcasting station of the world, founded by Dr. Charles D. Herrold in San Jose in 1909". However, at the end of 1926 Herrold's contract with the station which he had founded would not be renewed. A few months later he started working for station KTAB in Oakland, California, primarily in sales. Herrold did not profit financially from his pioneering work, and later became a repair technician in the Oakland, California school district, and a janitor in a local shipyard. Almost forgotten, he died in a Hayward, California rest home on July 1, 1948, aged 72. In the 1940s, CBS attempted to buy its then affiliate in San Francisco, KSFO. KSFO refused to sell, so CBS purchased KQW and moved it to San Francisco, changing the call letters to KCBS on April 3, 1949. In May 2006, KCBS and KPIX TV moved their San Jose news bureau to the Fairmont Tower at 50 West San Fernando Street, the location of Herrold's original broadcasts. Although CBS management was not aware of the history of the San Fernando Street address when the move was planned, they quickly recognized and embraced its significance when informed at the bureau's opening celebration.
Мұра
Херрольд өзінің пионерлік хабарларын таратуы үшін танылғысы келді, бірақ тірі кезінде сәл ғана жетістікке қол жеткізді. Оның Сан-Хосе станциясы кемінде 1912 жылдан бері ойын-сауық хабарларын жүйелі түрде таратудың алғашқысы болды, осылайша ол өзін "аудио хабар таратудың әкесі" деп атауға толық құқылы болды. KCBS станциясын "әлемдегі ең көне хабар тарату станциясы" деп тану мәселесі де күрделі, ол үшін оны Херрольдтың соғысқа дейінгі хабар тарату қызметінің тікелей жалғасы деп қарастыру қажет. Басты мәселе – Херрольдтың Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін хабар таратуға оралудағы кешігуі. 1920 жылы бірнеше станциялар жүйелі хабар таратуды бастады, оның ішінде Сан-Франциско шығанағы аймағындағы станциялар да бар, 1920 жылдың ақпан айында Эмиль Портал Сан-Францискодағы Фейрмонт қонақ үйінен оркестр концертін хабарлағаннан бастап. Осылайша, 1921 жылдың мамырында қайта бастаумен Херрольд үздіксіз қатысудың орнына, хабар тарату қатарына қайта қосылған сияқты көрінеді. 1978 жылдан бері Калифорния тарихи радио қоғамы жыл сайын "Чарльз Д. 'Док' Херрольд сыйлығын" "Радионың алғашқы кезеңін сақтау және құжаттаудағы ерекше жетістіктері" үшін табыстап келеді.
Herrold sought recognition for his pioneering broadcasts, but with limited success while he was alive. There is general agreement that his San Jose station was the first to transmit entertainment broadcasts on a regular basis, dating back to at least 1912, thus giving him a legitimate claim to the self proclaimed title of "Father of (audio) Broadcasting". More problematic is whether to also credit KCBS as the "world's oldest broadcasting station", which requires considering it to be "the direct lineal descendant" of Herrold's pre war broadcasting activities. The main issue is Herrold's apparent delay in returning to broadcasting after World War I. A number of stations were already making regular broadcasts in 1920, including some in the nearby San Francisco Bay region, beginning in February 1920 with Emil Portal's broadcast of an orchestra concert from the Fairmont hotel in San Francisco. Thus, by restarting in May 1921 Herrold appears to have been merely rejoining the broadcasting ranks, rather than maintaining a continuous presence. Since 1978, the California Historical Radio Society has awarded an annual "Charles D. 'Doc' Herrold Award", in recognition of "Outstanding Achievement in the Preservation and Documentation of Early Radio".