Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын дизайнері, жазушы және журналист
English designer, writer and journalist
Филипп Майре (толық аты: Филипп Огюст Майре; 1886–1975) – британдық дизайнер, жазушы және журналист. Оның қызығушылықтары өте кең болды: қолөнер, Альфред Адлер және психиатрия, сондай-ақ Әлеуметтік несие. Ол Жан-Поль Сартр сияқты көрнекті тұлғаларды аударды. Сэр Патрик Геддес пен А. Р. Орадждың өмірбаянын жазды, ол екеуімен де жақын байланыста болды, сондай-ақ Джон Миддлтон Мурридің өмірбаянын да жазды. 1930 жылдары «New English Weekly» журналының редакторы ретінде ол сол кездегі христиандық социализм мен кейін органикалық егіншілікке біріккен ауыл шаруашылығы идеяларын қолдады.
Philip Mairet (mɛʁɛ; full name: Philippe Auguste Mairet; 1886–1975) was a British designer, writer and journalist. He had a wide range of interest: crafts, Alfred Adler and psychiatry, and Social Credit. He translated major figures including Jean Paul Sartre. He wrote biographies of Sir Patrick Geddes and A. R. Orage, with both of whom he was closely associated, as well as of John Middleton Murry. As editor of the New English Weekly in the 1930s, he championed both Christian socialism, as it was known at the time, and ideas on agriculture that would come together later as organic farming.
Ерте өмір
Ол 1886 жылдың 27 сәуірінде Лондонның Ислингтон ауданында швейцариялық сағатшы Чарльз Сильвен Майрет пен оның әйелі Мэри Энн Голдсмиттің ұлы болып дүниеге келді. Ол бастауыш мектепте және "Стационарлар компаниясының" мектебінде білім алды. Майрет Хорнси өнер мектебінде оқып, суретші және бояулы әйнек дизайнымен айналысты. Патшалық академия мектебіне қабылдана алмағандықтан, ол жарнама саласында жұмыс істеді. Ол Чарльз Роберт Эшбидің графикалық дизайн жұмысына орналасып, Чиппинг-Кэмпдендегі өнер және қолөнер қауымдастығына қосылды.
He was born in Islington, London, on 27 April 1886, the son of Charles Sylvain Mairet, a Swiss watchmaker, and his wife Mary Ann Goldsmith. He was educated at a board school and the Stationers' Company's School. Mairet studied at the Hornsey School of Art, becoming a draughtsman and designer of stained glass. Failing to enter the Royal Academy Schools, he took a job in advertising. He went to work in graphic design for Charles Robert Ashbee and joined his Arts and Crafts community at Chipping Campden.
Митринович пен Дитлингтің некелері
Майре 1913 жылы үйленді және әйелі Этельмен Чиппинг-Кэмпденнен көшіп кетті. Олар Шоттеридегі шағын үйde тұрды: Этель тоқымашы болып жұмыс істеді, ал Майре Бурлисон мен Грилл компаниясында жұмыс істеді. 1914 жылы Майре Сербиялық делегациясының өкілі Димитрие Митриновичпен танысып, оның ықпалында болды. 1915 жылдың соңында Майре Қызыл Крест қоғамына мүше болды. Майре және оның әйелі Сассекс округындағы Дитчлингке көшіп, сонда қоныстанды. Майре Дитчлинг орман-даласының шетінде Хилари Пеплер мен оның әйелі сатып алған шаруашылықта жұмысшы болып жұмыс істеді. Осылайша ол міндетті әскери қызметтен жалтарды. Бірақ ол табылған соң, Корольдік Сассекс полкіне қабылданып, бұйрыққа бағынбағаны үшін әскери сотта айыпталып, ар-ождан негізінде наразылық білдіргені үшін Вормвуд Скрабс түрмесінде уақыт өткізді. 1919 жылы босатылып, Этельдің сәтті тоқымашы болып жұмыс істеген Дитчлингке қайтып келді. Сонда Митринович оларды зиярат етті. 1921 жылдан 1924 жылға дейін Майре Олд Вик театрында актер болып жұмыс істеді. 1926 жылы ол журналистикаға ауысты.
Mairet married in 1913, and with his wife Ethel moved away from Chipping Campden. They lived in a cottage at Shottery: Ethel worked as a weaver, and Mairet for Burlison and Grylls. In 1914 Mairet met and was influenced by Dimitrije Mitrinović, attached to the Serbian Delegation. At the end of 1915 Mairet joined the Red Cross Society. Mairet and his wife moved to Ditchling, Sussex, where they settled. Mairet took on work as an agricultural labourer, on the farm that Hilary Pepler and his wife had bought on the edge of Ditchling Common. In so doing, Mairet was avoiding conscripted military service. Eventually he was discovered, and enrolled in the Royal Sussex Regiment. He was sentenced by a court martial having refused to obey orders, and spent a period in Wormwood Scrubs as a conscientious objector. He was released in 1919, and returned to Ditchling where Ethel was a successful weaver; there Mitrinović visited. From 1921 to 1924 Mairet worked as an actor at the Old Vic. In 1926 he turned to journalism.
"The New English Weekly" тобы
Майре Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін А. Р. Ораждың редакциялық кеңесіне қатыса бастады, онда Ораждың журналы болған "Жаңа дәуір" тобы жиналатын. 1922 жылы Ораж редакторы қызметінен кетіп, Гурджиев институтында оқуға және жұмыс істеуге шетелге кетті. 1930 жылдан 1934 жылға дейін Майре 1929 жылы құрылған "Мақсат" тоқсандық журналын У. Траверс Саймонспен бірге редакциялады, онда Әлеуметтік кредит идеялары Альфред Адлердің теорияларымен үйлестірілді. 1930 жылы Ораж "Жаңа дәуір" журналына қайта оралуды ұсынғанда, оны басқарып отырған, христиан социалистерінен құралған "Чандос тобы" деп аталатын англикандықтар тарапынан қабылданбады. 1930 жылдары Майреттің өмірінде өзгерістер болды. Оның некесі ажырасып, Митриновичтің ықпалынан құтылды және өзінің есімін Филипптен Филипке өзгертті. Ол 1934 жылы күрт қайтыс болып, басылымның болашағы белгісіз күйде қалды. Редакциялық саясат, Ораждың мұрасы ретінде, H. E. B. Людлам басқарған Экономикалық бостандық лигасының идеологиясындағы Әлеуметтік кредит және Освальд Мослиді қолдау болып табылды. 1934 жылы "New English Weekly" журналының әдеби редакторы болған Майре, компромистік кандидат ретінде оның бас редакторы болып сайланды. Әлеуметтік кредит жақтастарының бір тобы Митриновичті қолдаған екінші топты шеттетуге тырысты. Майре үшінші күшке, яғни Чандос тобына жақын болды. Олар өздерінің атын Сент-Мартин көшесіндегі Чандос мейрамханасынан алды, онда олар жиналатын. Чандос тобы мен Митринович тобының мүдделері тоғысқан: екеуі де "Мақсат" журналына қызығушылық танытты, сондай-ақ Адлердің теориялары да ортақ фактор болды. У. Траверс Саймонс Майретті Т. С. Элиотпен таныстырды, ол жағдайды бақылап тұрды.
Mairet began going to the editorial meetings of A. R. Orage after World War I, where the so called New Age circle attended, The New Age being Orage's magazine. In 1922 Orage quit as its editor, going abroad to study at and work in the Gurdjieff Institute. From 1930 to 1934, Mairet edited with W. Travers Symons Purpose, a quarterly magazine founded in 1929, mixing Social Credit ideas with Alfred Adler's. In 1930 Orage was rebuffed when he offered to return to The New Age, by the controlling Anglicans who now ran it, known as the "Chandos Group", who were Christian socialists. During the 1930s, there were changes in Mairet's life. His marriage broke down; he threw off the influence of Mitrinović; and he changed the spelling of his first name from Philippe to Philip. He died suddenly in 1934, leaving the publication in limbo. The editorial line, as legacy from Orage, was Social Credit in the sense of the Economic Freedom League, a faction led by H. E. B. Ludlam; and approval of Oswald Mosley. Mairet, in 1934 the literary editor of the New English Weekly, emerged as its editor as a compromise candidate. One group of Social Credit advocates wanted to exclude another group, of supporters of Mitrinović. Mairet was identified more with a third force, the Chandos Group. They took their name from the Chandos Restaurant in St Martin's Lane, where they met. The Chandos Group overlapped the Mitrinović group: there had been a shared interest in the journal Purpose; and the theories of Adler were also a common factor. W. Travers Symons introduced Mairet to T. S. Eliot, who was holding the ring.
Қауымдастықтар
Чандос тобы Митриновичпен құрылды, алғаш рет 1926 жылғы жалпы ереуілдің соңғы күні кездесті. Кейіннен бұл топ Морис Реккиттің, Майреттің, В. Траверс Саймонстың, В. А. Деманттың және Алан Портердің айналасында бірікті. Альберт Ньюсом, Алан Портер және Эгертон Сван «Көмір: Ұлттық санаға шақыру» жұмысымен айналысқанда қатысты. Басқалары – Б. Т. Бутройд, Хилдерик Эдвин Кузенс, дистрибутист Джеффри Дэвис және Р. С. Ж. Рэнд. Г. Д. Х. Коул, Т. С. Элиот және Льюис Мамфорд кездесулерге белсенді қатысты, олар екі аптада бір рет өтті. Майрет Олдхэмнің «Christian News Letter» сериясы үшін «Жақсы хабар, драма және қоғам» деген мақала жазды, ал Пеплер оған «қиялдың тәрбиесі» тақырыбында жауап берді. Майрет Джордж Оруэллдің ерте қолдаушысы болды, ол 1932 жылдың мамырында «New English Weekly» журналына жазған және Карл Адамның кітабын рецензиялау үшін алған. Ол «Каталонияға салық» және Оруэллдің көзқарасы туралы жағымды және түсінікті пікір білдірді. Ол Т. С. Элиоттың досы және көп жылдық хат алмасушысы болды, Элиот өзінің «Мәдениеттің анықтамасына қатысты жазбаларын» оған арнады. Бұл жұмыстың атауы 1943/4 жылдың қысында Сент-Анн үйінде өткен «Мәдениеттің анықтамасына қарай» атты семинарлар сериясіне сілтеме жасайды. Үй 1940 жылдың күзінде екі әуе шабуылы кезінде қираған Соходағы Сент-Анн шіркеуімен байланысты болды. 1938 жылдың желтоқсанында виконт Лаймингтонмен байланысты, оңшыл бағыттағы «Жаңа пионер» журналы жарық көрді. Майрет оның қолдаушыларының бірі болды, сондай-ақ Джон Беккет, Бен Грин, Энтони Людовичи және көп ұзамай Британ халық партиясын (1939) құрғандар да оның ішінде болды. 1941 жылы ол Рольф Гардинердің «Киншип ин хусбандри» тобына қосылды. Уолтер Моберлидің Христиандық шекаралық кеңесі үшін Майрет «Шекара» (1951) журналын редакциялады. Сондай-ақ, ол Христиандық шекаралық кеңесі үшін «Христиандық және психиатрия» симпозиумын ұйымдастырды және оның материалдарын «Психиатриядағы христиандық эсселер» (1956) деп редакциялады. Брайан Харрисон 1974 жылдың мамырында Майретпен «Суфражистік сұхбаттар» жобасы аясында ауызша тарих сұхбатын жазды, ол «Суфражистка және суфражист қозғалыстары туралы айғақтар: Брайан Харрисон сұхбаттары» деп аталды. Майрет әйелдердің сайлау құқығына қатысуы, WSPU және Мод Ройден туралы әңгімелейді.
The Chandos group was founded by Mitrinović, meeting for the first time on the last day of the 1926 General Strike. It later centred on Maurice Reckitt, with Mairet, W. Travers Symons, V. A. Demant, and Alan Porter. Albert Newsome, Alan Porter and Egerton Swan attended, while working up Coal: A Challenge to the National Conscience. Others were B. T. Boothroyd, Hilderic Edwin Cousens, Geoffrey Davis the Distributist, and R. S. J. Rand. G. D. H. Cole, T. S. Eliot and Lewis Mumford were occasionally at the meetings, which occurred once every two weeks. Mairet wrote a piece "The Gospel, Drama, and Society" for Oldham's Christian News Letter series; Pepler wrote a reply to it on "training the imagination". Mairet was an early supporter of George Orwell, who wrote to the New English Weekly in May 1932, and was given a book by Karl Adam to review. He wrote in positive and comprehending terms about Homage to Catalonia and Orwell's approach. He was a friend and long time correspondent of T. S. Eliot, who dedicated his Notes towards the Definition of Culture to him. The work's title harked back to a seminar series Eliot and Mairet had run in the winter 1943/4, at St Anne's House, under the title "Towards the Definition of a Culture". The House was attached to St Anne's Church, Soho, bombed out in two air raids in autumn 1940. In December 1938 the magazine New Pioneer was launched, a far right publication associated with Viscount Lymington. Mairet was one of the group of its supporters, with John Beckett, Ben Greene, Anthony Ludovici and many of those who formed the British People's Party (1939) shortly afterwards. He joined Rolf Gardiner's Kinship in Husbandry group in 1941. For Walter Moberly's Christian Frontier Council, Mairet edited The Frontier (1951). Also for the Christian Frontier Council, he organised a symposium Christianity and Psychiatry, and edited its proceedings as Christian Essays in Psychiatry (1956). Brian Harrison recorded an oral history interview with Mairet, in May 1974, as part of the Suffrage Interviews project, titled Oral evidence on the suffragette and suffragist movements: the Brian Harrison interviews. Mairet talks about his introduction to women's suffrage, the WSPU and Maude Royden.
Шығармалары
Мейре Ашбидің Брод-Кэмпдендегі Норман Чаппел үйін қайта жобалау суреттерін жасады, сондай-ақ 1907 жылы Томас Шоу Хельердің Таорминадағы Сан-Джорджо вилласы үшін алған тапсырысты орындады. Архитектордың өмірбаяуын жазған Фиона Маккарти оны "Ашбидің сақталған ғимараттарының ең әсерлісі" деп бағалайды; қазір ол "Ашби қонақ үйі" атымен белгілі. Мейре Эшбидің "Конрадин: философиялық баллада" (1908) атты туындысын суреттермен безендірді.
Mairet did the drawings for Ashbee's re design of the Norman Chapel House in Broad Campden, and the 1907 commission for Thomas Shaw Hellier's Villa San Giorgio in Taormina. Fiona MacCarthy, the biographer of the architect, judges it "the most impressive of Ashbee's remaining buildings"; it survives as the Hotel Ashbee. Mairet also illustrated Ashbee's Conradin: A Philosophical Ballad (1908).
Әлеуметтік несие
Дуглас нұсқаулығы: Майор К. Х. Дугластың еңбектерінен алынған материалдарды қайта қарау, Әлеуметтік несие жүйесін түсіндіру (Стенли Нотт, 1934) редакторы.
The Douglas Manual: Being a Recension of Passages from the Works of Major C. H. Douglas, Outlining Social Credit (Stanley Nott, 1934) editor
Аудармалар
Майредің ағылшын тіліне аударған көптеген аудармаларының ішінде Жан-Поль Сартрдың "Экзистенциализм – гуманизм" және Франсуа Вендельдің "Кальвин" (1905–1972) кітаптары бар. Ол сонымен қатар мұғалім де болды. 1872 жылы дүниеге келген Майрет 1903 жылы геолог және өнер тарихшысы Ананда Кумарасвамиге үйленді. Олардың үйінде жұмыс істеп, Кумарасвамидің хатшысы болды. Кумарасвамилердің некесі бұзылып, 1910 жылы ажырасып кетті.
Mairet's numerous translations to English included L'existentialisme est un humanisme by Jean Paul Sartre, and Calvin by François Wendel (1905–1972). and teacher. She was born in 1872 and, in 1903, married Ananda Coomaraswamy, the geologist and art historian. Mairet worked on their house and became Coomaraswamy's secretary. The Coomaraswamy marriage broke down, and the couple divorced in 1910.