Америкадағы бұрынғы британдық отар – Нэтчез аймағы

Кіріспе

Британдықтар қазіргі Миссисипиде колониялық аймақ құрған. Натчез ауданы 1770 жылдары Ұлыбританияның Батыс Флорида колониясында құрылған екі аймақтың бірі болды, екіншісі – Томбигби ауданы. Ауданға алғаш қоныс аударған ағылшындар негізінен Британдық Американың басқа бөліктерінен келген. Аудан Миссисипи өзенінің шығысындағы, оңтүстікте Баю Сара (қазіргі Луизиана штатындағы Сент-Фрэнсисвилл қаласы) және солтүстікте Баю Пьер (қазіргі Миссисипи штатындағы Порт-Гибсон қаласы) арасындағы аймақ деп танылды. Ол соғысқа дейінгі жылдары құлдар мен мақта саудасының орталығы және Ескі Оңтүстік-Батыстағы мақта өсіру мәдениетінің орталығы ретінде байлыққа толы аймаққа айналды. Бүгінде бұл аймақ Миссисипи штатының оңтүстік-батыс бұрышында орналасқан, штаттың 20-шы және 55-ші тас жолдарынан оңтүстікке және батысқа қарай жатқан жерлердің көп бөлігін қамтиды. 1803 жылы АҚШ-тың Миссисипи өзенінің батысында бұрын Францияның бақылауында болған үлкен аумақтарды Луизианадан сатып алғаннан кейін, өзеннің батыс жағындағы төменгі дельта аймағы Натчез ауданының бір бөлігі болып есептелді. Бұл жерде соғысқа дейінгі кезеңде плантациялық мақта өсіру үшін бірнеше приходтар дамыды, оңтүстік Луизианадан айырмашылығы, онда қант қамысы басты тауар егіні болды. Луизиананың Натчез ауданы Каролл (1877 жылы Шығыс Каролл және Батыс Каролл приходтарына бөлінген), Конкордия, Мэдисон және Тенсас приходтарын қамтыды.

Шығу тегі

Бұл аудан еуропалықтар келгенге дейін Наччез тайпасы және басқа да халықтардың мекені болған. 18-шы ғасырдың соңында осы аймақ еуропалықтарға, негізінен француз саяхатшылары мен отарлаушыларына көп жылдар бойы белгілі болған. Француз саяхатшысы Пьер Ле Мойн д'Ибервилль 1699 жылы осы аймақтан өтіп, Амити және Тангипахоа өзендеріне ат қойған. 18-шы ғасырдың басында Луизианадан келген қоныс аударушылар Африкадан құлдарды әкеліп, аймақта плантациялық жүйені енгізе бастады. Алғашқы маңызды плантациялық өнім – темекі болды. 1774 жылы Ұлыбритания Батыс Флорида колониясының шекарасын кеңейтті – ол 1763 жылы Франция мен Испаниядан алынған, Мексика шығанағының солтүстік жағалауындағы территориядан құрылған (Француз және Үнді соғысы, немесе Жеті жылдық соғыс). 1776 жылға қарай, ағылшын тілінде сөйлейтін плантаторлардың көптеген отбасылары осы жерге қоныстанды. Миссисипи өзеніне жақын аймақ бірінші болып дамыды, себебі ол өзен арқылы маңызды көлік байланысына ие болды. Кейіннен, өзен порты, мақта және құл сату орталығы ретінде ол соғысқа дейінгі Оңтүстіктің ең бай аймағына айналды. Америка Тәуелсіздік соғысының соңында Ұлыбритания Батыс Флориданы 1783 жылғы Париж шарты бойынша Испанияға берді. Бірақ, осы мәміле жасалған кезде Батыс Флориданың шекаралары, британдық үстемдік кезінде өзгерген, нақты көрсетілмеген. Осы кемшілік салдарынан Испания да, АҚШ да аймаққа құқық таластады, бұл «Батыс Флорида дауы» деп белгілі болған жанжалға әкелді. Испания 1774 жылы британдықтар белгілеген шекарадан оңтүстікке орналасқан аймаққа құқығы бар екенін мәлімдеді. АҚШ Испания 1763 жылы Ұлыбританияға берілген, яғни 31-ші параллельдің оңтүстігіндегі аумақты ғана қайтарып алғанын айтты. 1784 жылы испандықтар өздері бақылаған Нью-Орлеан мен Миссисипи өзенінің дельтасын Миссисипиден төмен келетін американдық тауарлар үшін жапты. Бірнеше жылдық келіссөздерден кейін, Испания мен АҚШ 1795 жылдың 27 қазанында достық шартына қол қойды. «Пинкни шарты» деп аталған келісім АҚШ пен испан Флоридасы арасындағы шекараны анықтады, сондай-ақ АҚШ-тың Миссисипи өзенінде кеме жүргізу құқығын және Нью-Орлеан портында бір кемеден екінші кемеге жүк ауыстырғанда жүк құны төлеместен тауар тасымалдау құқығын (депозит құқығы) кепілдеді. Тоғыз айдан кейін, 1796 жылдың 3 тамызында АҚШ бұл аймақты ресми түрде иеленді. Содан кейін, 1798 жылдың 7 сәуірінде АҚШ Конгресі Миссисипи территориясын құрды (Наччез және Томбигби аудандарын қамтиды), ал Наччез оның алғашқы астанасы болды.

The district was the home of the Natchez and other people, before Europeans arrived. Prior to its development in the late 18th century, this area had been known to Europeans for many years, primarily French explorers and colonists. The French explorer Pierre Le Moyne d'Iberville had passed through the area in 1699 and had christened both the Amité and the Tangipahoa rivers. In the early 18th century, settlers from Louisiana began to introduce African slaves and the plantation system to the area. The first important plantation crop was tobacco. In 1774, Great Britain enlarged the boundaries of the West Florida colony—established in 1763 from territory along the northern Gulf of Mexico coast taken from France and Spain following the French and Indian War (the Seven Years' War)—from the 31st parallel north to 32° 22′ north. By 1776, a sizable colony of English speaking planters had settled there. The area nearest the Mississippi River was developed first, as it had important transportation access via the river. Later, as a riverport, cotton and slave market, it became the wealthiest area in the antebellum South. At the end of the American Revolutionary War, Great Britain ceded West Florida to Spain as part of the 1783 Treaty of Paris. When this transaction was made however, West Florida's boundaries, which had changed while under British sovereignty, were not specified. As a result of this omission, control of the region was claimed by both Spain and the United States; resulting in a dispute commonly referred to as the West Florida Controversy. Spain claimed sovereignty over the region south of boundary established for West Florida by the British in 1774. The U. S. claimed that Spain had regained only the territory transferred to Great Britain in 1763that laying south of the 31st parallel. In 1784, the Spanish closed New Orleans and the Mississippi River Delta, which they controlled, to American goods coming down the Mississippi. After several years of negotiations, Spain and the United States signed a treaty of friendship October 27, 1795. Commonly called Pinckney's Treaty, the agreement defined the border between the United States and Spanish Florida, and guaranteed the United States navigation rights on the Mississippi River, and the right to transfer goods without paying cargo fees (right of deposit) when they transferred goods from one ship to another at the Port of New Orleans. Nine months later, on August 3, 1796, the U. S. officially took possession of the region. Then, on April 7, 1798, the United States Congress established the Mississippi Territory (comprising both the Natchez and Tombigbee districts), with Natchez as its first capital.

Мақта өрісі

18 ғасырдың соңында Илли Уитнидің мақта тазартатын машинасын (cotton gin) жетілдіруі аймақтың және бүкіл Оңтүстік аймағының дамуына септігін тигізді, себебі ол қысқа талшықты мақтаны механикалық түрде өңдеуді пайдалы етті. Бұл мақтаның түрі Оңтүстік аймағының жоталы жерлеріне жақсырақ сәйкес келді. Начес округіндегі фермерлер темекі плантацияларын мақтаға айналдырып, зор байлыққа ие болды, себебі 1785 және 1800 жылдар аралығында мақтаға үлкен сұраныс болды. Бұл топырақ мақта өсіруге өте ыңғайлы болды. Фермерлер жаңа, өнімді мақта тұқымдарын шығарды, мақта тазартатын машиналарын жетілдірді және машиналарға, сондай-ақ көптеген құлдарға тәуелді кең ауқымды жүйені құрды. Олардың моделі соғысқа дейінгі Оңтүстікте кеңейтілді, құлдарға деген сұраныс соншалықты өсті, бір миллионнан астам адам Солтүстік Оңтүстіктен ішкі құл саудасы арқылы тасымалданды. Олар құрлықпен, өзен арқылы кемелермен және теңіз кемелерімен Нью-Орлеанға жеткізілді. Бұл мәжбүрлі көші-қон отбасыларды бөліп, үлкен жаңа африка текті халықты (көптегендерінің арасында еуропалық және үндістердің де тұқымдары болды) аймаққа қоныстандырды. Оңтүстік Африка-Америка мәдениетінің маңызды орталығына айналды. Көптеген мақта фермерлері соншалықты байыды, мыңдаған акр жерді және жүздеген африка-америкалық құлдарды жұмыс істеу үшін сатып алды. Олар Начес қаласында және оның айналасында сәнді үйлер салып, плантацияларын басқару үшін бақылаушыларды жалдады. Миссисипи штатының Стивен Дункан (1787–1867) 1000-нан астам құлға ие болған, сол кездегі әлемдегі ең бай мақта фермері болды. 1806 жылы мексикалық мақтаның жақсартылған түрі осы тауарды одан да тиімді етті. Мексикалық сорт ескі қара тұқымдық түрлермен будандастырылып, Миссисипи штатын танымал еткен жақсартылған сорттар шығарылды. Ең танымал мақта сорттары (Белле Креол, Джетро, Паркер және Петит-Гальф) Миссисипиде өсірілді. 1803 жылы АҚШ Луизиананы сатып алып, Миссисипи өзенінің батысындағы кең аумақтарды иеленді. Начестен батысқа қарайғы төменгі дельта аймағы да ресми түрде Начес округінің бір бөлігі деп есептелді. Луизиананың оңтүстігі қант құмыршасын өсіруге арналғаннан айырмашылығы, бұл аймақ мақта плантациялары үшін дамыды. Ұйымдастырылған кезде, округтерге Каролл округі, Луизиана (1877 жылы Шығыс Каролл және Батыс Каролл округтеріне бөлінді), Конкордия, Мэдисон және Тенсас округтері кірді. Америка Азамат соғысынан кейін, афроамерикалықтар, басқалар сияқты, Республикалық партияға қосылды. Олар Қайта құру кезеңінен кейін қатты қуғынға ұшырады. 19 ғасырдың басындағы мақта өрімі Оңтүстікке екі негізгі мәдени ошақтан тарады: Оңтүстік Каролинаның жағалауы және Начес округі. Мақта плантациялары Оңтүстік-Шығыста дамыды. Каролина, Джорджия және Алабама штаттарында мақта өсіретін аймақтар "Қара белдеу" деп аталды. Начестен бастап мақта плантациялары жүйесі солтүстікке қарай Миссисипи сағасы аймағына және батысқа қарай Луизиана, Арканзас және Техас өзендері бойымен тарады. Соғысқа дейінгі жылдары барлық плантациялар көлік үшін өзенге жақын орналастырылды. АҚШ үкіметі Начестің стратегиялық маңыздылығын ертерек таныды, ал қала негізгі мақта порты ретінде дамыған кезде, Конгресс оған апаратын жолдарды салуды және жақсартуды қаржылады. АҚШ армиясы вагондарды қабылдау үшін аймақты Теннесси штатының Нэшвиллмен байланыстыратын Начес жолын кеңейтті. Жолды АҚШ пошта бас директорының бақылауына алды, бұл оны ең алғашқы ұлттық тас жолдардың бірі етті.

Eli Whitney’s development of the cotton gin in the late 18th century contributed to the development of the area, and the Deep South as a whole, as it made mechanized processing of short staple cotton profitable. This type of cotton was better suited to the upland areas of the Deep South. Planters in the Natchez District became very wealthy by converting their tobacco plantations to cotton, for which there was a large market between 1785 and 1800. The rich loess soils proved very fertile for cotton cultivation. The planters developed new, more productive strains of cotton, improved cotton gins, and developed a large scale system dependent upon both machinery and large numbers of slaves. Their model was expanded in the antebellum South, creating such a demand for slaves that more than one million were transported from the Upper South in the domestic slave trade. They were brought overland, by riverboat, and by ocean going ships to New Orleans. This forced migration broke up families and transplanted a large new African descended population (with also European and Native American ancestry among many) to the area. The Deep South developed as a strong center of African American culture. Many cotton planters became so wealthy that they acquired thousands of acres and hundreds of African American slaves to work the lands. They built elegant mansions in and around the town of Natchez, and they hired overseers to manage their plantations in the countryside. Stephen Duncan (1787–1867) of Mississippi was reported to have owned more than 1,000 slaves, making him the richest cotton planter in the world at the time. In 1806, an improved Mexican variety of cotton made the commodity crop even more profitable. The Mexican variety was crossed with the older black seeded species to make improved varieties that made the state of Mississippi famous. The most noted cotton varieties (Belle Creole, Jethro, Parker, and Petit Gulf) were bred in Mississippi. In 1803 the United States had made the Louisiana Purchase, acquiring vast territories west of the Mississippi River. The lowlying delta area west of the river across from Natchez also became informally considered part of the Natchez District. Unlike southern Louisiana, which was devoted to sugar cane cultivation, this area was developed for cotton plantations. When organized, the parishes included Carroll Parish, Louisiana (split between East Carroll and West Carroll in 1877), Concordia, Madison and Tensas. Following the American Civil War, African Americans here joined the Republican Party, as did others in the state. They were severely suppressed after Reconstruction. The cotton boom of the early 19th century spread across the South from two primary cultural hearths: coastal South Carolina and the Natchez District. Cotton plantations were developed throughout the Southeast. In the Carolinas, Georgia, and Alabama, the cotton growing areas became known as the Black Belt. From Natchez, the cotton plantation system spread north into the Mississippi embayment region, and west along the rivers of Louisiana, Arkansas, and Texas. In the antebellum years, nearly all plantations were developed with frontage on a river, for transportation. The U. S. government recognized the strategic importance of Natchez early on, and as the city developed as a primary cotton port, Congress financed the building and improvement of roads leading to it. The U. S. Army widened the Natchez Trace, which connected the region to Nashville, Tennessee, in order to accommodate wagons. The road was placed under the oversight of the Postmaster General of the United States, making it one of the earliest national highways.