Кіріспе
Роман Вишняк (19 тамыз 1897 – 22 қаңтар 1990) – ресейлік-американдық фотограф, Холокостқа дейінгі Орталық және Шығыс Еуропадағы еврейлердің мәдениетін фильмге түсіргенімен әйгілі. Оның жұмыстарының ірі архиві 2018 жылға дейін Халықаралық фотосурет орталығында сақталды, содан кейін Роман Вишняк қызы Мара Вишняк Кохн оны Берклидегі Калифорния университетінің еврей өнері мен өмірі туралы Магнес жинағына сыйға берді. Вишняк – жан-жақты фотограф, білімі мол биолог, өнер коллекционері және өнер тарихының оқытушысы болды. Ол сонымен қатар фотомикроскопия және уақыт өте келе түсірілім жасау саласына маңызды ғылыми үлес қосты. Вишняк тарихқа, әсіресе ата-бабаларының тарихына қызығушылық танытты және еврей тегіне берілді; өмірінің соңғы жылдарында ол сионист болды. Роман Вишняк штетлдер мен еврей геттоларының, танымал адамдардың портреттері мен микроскопиялық биологияның суреттерімен халықаралық деңгейде танымал болды. 1983 жылы жарық көрген «Жоғалған әлем» атты кітабы оны әйгілі етті және ол 1930 жылдардағы Шығыс Еуропадағы еврей мәдениетінің ең толық суреттелген құжаттамаларының бірі болып табылады. Бұл суреттер және Халықаралық фотосурет орталығының «Roman Vishniac Rediscovered» атты көшпелі көрмесіне қосылған құжаттардан тұрады. 2018 жылдың қазан айында Кохн Вишняк архивін, оның ішінде 30 000-ға жуық фотонегативтер, басып шығарылған суреттер, құжаттар және естеліктерді Берклидегі Калифорния университетінің кітапхана жүйесінің бөлігі болған еврей өнері мен өмірі туралы Магнес жинағына тапсырды.
Roman Vishniac ('/v//ɪ//ʃ//n//i//æ//k/; Рома́н Соломо́нович Вишня́к; August 19, 1897 – January 22, 1990) was a Russian American photographer, best known for capturing on film the culture of Jews in Central and Eastern Europe before the Holocaust. A major archive of his work was housed at the International Center of Photography until 2018, when Vishniac's daughter, Mara Vishniac Kohn, donated it to The Magnes Collection of Jewish Art and Life at the University of California, Berkeley. Vishniac was a versatile photographer, an accomplished biologist, an art collector and teacher of art history. He also made significant scientific contributions to photomicroscopy and time lapse photography. Vishniac was very interested in history, especially that of his ancestors, and strongly attached to his Jewish roots; he was a Zionist later in life. Roman Vishniac won international acclaim for his photos of shtetlach and Jewish ghettos, celebrity portraits, and microscopic biology. His book A Vanished World, published in 1983, made him famous and is one of the most detailed pictorial documentations of Jewish culture in Eastern Europe in the 1930s. the images and accompanying documents comprising ICP's "Roman Vishniac Rediscovered" traveling exhibition. In October 2018, Kohn donated the Vishniac archive of an estimated 30,000 items, including photo negatives, prints, documents and other memorabilia that had been housed at ICP to The Magnes Collection of Jewish Art and Life, a unit of the University of California at Berkeley's library system.
Ерте өмір
Вишняк Санкт-Петербургтің сыртындағы Павловск қаласында ата-анасының дачасында дүниеге келді және Мәскеуде өсті. Бұл қалада тұру құқығы аз ғана еврейлерге берілген, бірақ Вишняк отбасы Романның әкесі Соломон Вишняк, шатыр жасаумен айналысқан бай кәсіпкер, және анасы Манья, белгілі алмаз саудагерлерінің қызы болғандықтан Мәскеуде тұрды. Вишняк сондай-ақ Катя есімді әпкесі болды. Жаз айларында Вишняктар Мәскеуден шығып, қаладан бірнеше шақырым қашықтықтағы дачаға көшіп отыратын. Бала кезінде Вишняк биология мен фотосуретке қызығушылық танытты, оның бөлмесі "өсімдіктер, жәндіктер, балықтар және кішкентай жануарлармен" толы болды. Жеті жасқа толған күні ол әжесінен микроскоп алды, дереу камераны қосып, тарақанның аяғындағы бұлшық еттерін 150 есе үлкейтіп суретке түсірді. Жас Вишняк осы микроскопты жиі пайдаланды, өлі жәндіктерден бастап жануарлардың қабыршақтарына, тозаң мен қарапайымды организмдерге дейін көре алатын барлық нәрсені қарап, фотоға түсірді. 1914 жылдан бастап ол алты жыл бойы Мәскеудегі Шаньевский атындағы Мәскеу қалалық халық университетінде (қазіргі Ресей мемлекеттік гуманитарлық университеті) оқыды. Онда зоологияны зерттеді. Бос уақытында Берлин университетінде Шығыс өнерін оқыды. Вишняк эндокринология мен оптиканы зерттеді және фотосурет түсірді (оң жақта қараңыз). Берлинде ол табиғаттану туралы лекциялар оқыды. Вишняк осы суреттерді Берлиндегі пәтеріндегі қараңғы бөлмеде өңдеп, басып шығарды. 1935-1938 жылдар аралығында Шығыс Еуропаға тағы сапарлар жасалды, бұл сапарлар да JDC-нің тапсырысымен ұйымдастырылды.
he often gave lectures on naturalism. Vishniac developed and printed these pictures in his darkroom in his Berlin apartment. Further trips to Eastern Europe were undertaken between 1935 and 1938, again at the behest of the JDC.
Нью-Йорк
Вишняк отбасы 1940 жылы Лиссабоннан Нью-Йоркке қашып кетті. Ол көбінесе шетелдік клиенттермен портрет салу жұмыстарын жүргізді, бірақ бизнес нашар болды. Осы уақытта, 1942 жылы, ол өзінің ең танымал суреттерінің бірін – Альберт Эйнштейннің портретін салды. Ол Эйнштейннің Нью-Джерси штатындағы Принстон қаласындағы үйіне келіп, ғалымның кабинетіне Еуропадағы ортақ достарынан сәлемдер жеткізу сылтавымен кірді. Ол ғалым оған назар аудармай, ойға шомған кезде суретке түсірді. Кейіннен Эйнштейн бұл портретті өзінің сүйіктісі деп атады. 1946 жылы Вишняк Лутадан ажырасып, келесі жылы отбасылық досы Эдит Эрнстке үйленді. Бірнеше жылдан кейін ол портрет салуды тастап, фотомикроскопия саласында жеке жұмыс істеді. Ол Элеонора Рузвельтке (сол кездегі бірінші ханым) көрмеге келуін сұрап хат жазды, бірақ ол келмеді. Ол сондай-ақ, Президентке өзінің кейбір суреттерін жіберді, ол үшін оған әдепті түрде алғыс айтылды. Вишняк Шығыс Еуропада түсірген 16 000 суреттің бар болғаны 2 000-ы ғана Америкаға жетті. Бұл негативтердің көпшілігін Вишняк пен оның отбасы мұқият жасырды, ал қалғандарын Вишняқтың жақын досы Уолтер Бирер Куба арқылы контрабандалық жолмен әкелді. Жетпіс және сексен жасында Вишняк Пратт институтында «Шеврон шығармашылық профессоры» болды (онда ол фотография философиясы сияқты тақырыптар бойынша курстар оқыды). Оның коллекциясында 14 ғасырдағы Будда, қытай гобелендері, жапон қылыштары, түрлі көне микроскоптар, құнды ескі карталар және құрметті кітаптар бар еді. Ол Нью-Йорк қалалық университетінде, Кейс Вестерн Резерв университетінде шығыс және орыс өнері, жалпы философия және ғылымдағы дін, әсіресе еврей тақырыптары, экология, нумизматика, фотография және жалпы ғылым пәндерін оқыды. 1990 жылдың 22 қаңтарында ішек қатерлі ісігінен қайтыс болды. Осы таулардағы шағын ауылдарды суретке түсіру үшін Вишняк ауыр жабдықты (Leica, Rolleiflex, кинокамера, штативтер) арқасында, тік жолдармен, көптеген шақырымдар қашықтықты жүріп тасымалдағанын айтты, оның салмағы шамамен 115 фунт (52 килограмм) болды. Ол көйлектің кеңейтілген түйме тесігінен сыртқа қарап тұрып > Ішкі суретке түсіру үшін Leica қолданғанда, Вишняк жеткіліксіз жарық болған жағдайда кейде керосин шам алып келді (оның кейбір жұмыстарында көрінеді), арқасын қабырғаға тіреп, тынысын ұстап тұрды. Ол түнде екінші қабаттан секіріп түсіп, сынған шыны мен тікенді сымдардан қашып құтылды. Бұл суреттер осындай лагерьлердің бар екенін дәлелдеу үшін Женевадағы Ұлттар Лигасына жіберілді және суреттер жинағы жарық көрді.
When using a Leica for indoor shots, Vishniac sometimes brought a kerosene lamp (visible in some of his work) if there was insufficient light, keeping his back to a wall for support, and holding his breath. he escaped by jumping from the second floor at night and creeping away, avoiding broken glass and barbed wire. These photos were sent to the League of Nations in Geneva to prove the existence such camps. and a book of the photos was published.
Стиль
Вишняктың 1930-шы жылдардағы суреттері өте ерекше стильге ие; олардың барлығы бірдей мақсатқа жетуге бағытталған: Шығыс Еуропадағы еврейлер геттоларының, әсіресе діни және мұқтаж халқының бірегей мәдениетін бейнелеу. "Нью-Йорк Таймс" газетінің жазушысы Джин Торнтон оларды "кедейлік пен еуропалық қыстың сұр жарығымен тоңғандай" деп сипаттады. Бұл суреттердің бәрі қара-ақ түсті, олар қолда бар жарықпен немесе кейде шаммен түсірілген. Шындығында, "Вишняқтың фотосурет стиліне зердалы реализм тән. Біз көзбен шапан мен шалдың кедір-бүдыр текстурасын сезіне аламыз; адамдардың киген маталары, әдеттегі әсем киінген жолаушының жақсы тігілген жүн костюміне қарағанда, ағаш қабығына көбірек ұқсайды". Осы еңбегі үшін Роман Вишняк 1956 жылы Америка журнал суретшілері қоғамының Естелік сыйлығын алды. "Жоғалған әлем" 1984 жылы көркем өнер саласындағы Ұлттық еврей кітап сыйлығын жеңіп алды; "Жас шағының жалғыз гүлдері" 1952 жылы Люцернде өткен Халықаралық фотосурет көрмесінде "ең әсерлі" деп танылды; сондай-ақ Нью-Йорк Колизейінде сурет өнері бойынша бас жүлдеге ие болды.
Сын
Вишняк туындыларына сын айтылып, оның Шығыс Еуропалық суреттеріндегі тақырыптардың жеткіліксіз әртүрлілігі мен композиция сапасына назар аударылды. Ол геттодағы кедей яһудилермен қатар, бай яһудилерді де суретке түсіруі керек еді деген пікір айтылды. Торнтон оның фотосуреттерін кәсіби деңгейде емес деп сынап, "фокус қателігі және дизайнның сәйкессіздігі, мысалы, асығысқан ғалымның ұзын пальтосынан түсініксіз үшінші аяқ пен табан шығып тұрғаны" сияқты жайттарды атап көрсетті.