Екінші дүниежүзілік соғыстағы 442-ші жаяу әскер полкі: «Бәрін салып қою» рухымен шайқасқан нисейлер.

Кіріспе

АҚШ армиясының 442-ші жаяу әскер полкі
Екінші дүниежүзілік соғыстағы 442-ші жауынгерлік топ

442-ші жаяу әскер полкі (第442歩兵連隊) – АҚШ армиясының жаяу әскер полкі. 100-ші жаяу әскер батальонымен бірге, бұл полк АҚШ әскери тарихындағы ең көп марапатталған бөлімше ретінде танымал, сонымен қатар Екінші дүниежүзілік соғыста шайқасқан, жапондық тегі бар екінші буын американдық сарбаздардан (Нисей) құралған жауынгерлік бірлік. 1944 жылдан бастап полк негізінен Еуропа театрларында, әсіресе Италияда, Оңтүстік Францияда және Германияда соғысты. 442-ші жауынгерлік топ (RCT) 1943 жылдың 23 наурызында жапондық американдық армияның жеке жауынгерлік бөлімін құру үшін еріктілерді шақыруға жауап ретінде құрылды. 12 000-нан астам Нисей (жапондық американдықтардың екінші буыны) бұл шақыруға жауап берді. Нәтижесінде, 2686 адам Гавайиден және 1500 адам АҚШ-тың материктік жақтағы тұтқындау лагерьлерінен 1943 жылдың сәуір айында Миссисипи штатындағы Шелби лагеріне жиналды, бір жылдық жаяу әскерлік оқудан өтті. Континенттік АҚШ-тан келген сарбаздардың көптеген отбасылары олар шетелде соғысқан кезде тұтқындау лагерьлерінде болды. Бөлімнің ұраны – "Өзіңнің жолыңмен өте қанағаттан". 1943 жылдың 1 ақпанында жауынгерлік топ (第442連隊戦闘団, Dai Yonhyakuyonjūni Rentai Sentōdan) ретінде құрылған бұл бөлім 1943 жылдың сәуіріне қарай шамамен 4000 сарбаздан тұратын жауынгерлік құрамға дейін өсті, ал 100-ші жаяу әскер батальоны мен 442-ші RCT-де жалпы саны шамамен 10 000 адамға жетті. (Бір айдың ішінде бес бірлік жиналды). Оның жиырма бір мүшесіне «Құрмет медалі» табысталды. 522-ші далалық артиллерия батальоны Дахау концлагерінің серік еңбек лагерлерінің кем дегенде біреуін азат етті және Вакирхен маңындағы өлім шеруінен аман қалғандарды құтқарды. 442-ші RCT 1946 жылы таратылды және 1947 жылы резервтік батальон ретінде қайта құрылды, Гавайидегі Форт-Шафтерде орналасты. 442-ші жасақ 100-ші батальон/442-ші жаяу әскер полкі арқылы жалғасады және Армия резервіндегі жалғыз қазіргі жаяу әскер құрамасы болып табылады. Қазіргі 100-ші батальон/442-ші жаяу әскер полкі және оның 25-ші жаяу әскер дивизиясымен, резервтегі 9-шы миссиялық қолдау командасымен байланысы және Вьетнам соғысы мен Ирак соғысындағы жауынгерлік міндеттері туралы толық ақпаратты 100-ші жаяу әскер батальоны (АҚШ) сайтынан табуға болады. 100/442-ші жасақтың қазіргі мүшелері тарихи бөлімнің дәстүрлерін сақтайды. Өзінің көрнекті жауынгерлік тарихын ескере отырып, 100/442-ші жасақ жеке иық белгісін пайдалануға рұқсат етілген соңғы бөлімшелердің бірі болды.

The 442nd Infantry Regiment (第442歩兵連隊) was an infantry regiment of the United States Army. The regiment including the 100th Infantry Battalion is best known as the most decorated in U. S. military history, and as a fighting unit composed almost entirely of second generation American soldiers of Japanese ancestry (Nisei) who fought in World War II. Beginning in 1944, the regiment fought primarily in the European Theatre, in particular Italy, southern France, and Germany. The 442nd Regimental Combat Team (RCT) was organized on March 23, 1943, in response to the War Department's call for volunteers to form the segregated Japanese American army combat unit. More than 12,000 Nisei (second generation Japanese American) volunteers answered the call. Ultimately 2,686 from Hawaii and 1,500 from mainland U. S. internment camps assembled at Camp Shelby, Mississippi in April 1943 for a year of infantry training. Many of the soldiers from the continental U. S. had families in internment camps while they fought abroad. The unit's motto was "Go for Broke". Created as the 442nd Regimental Combat Team (第442連隊戦闘団,
Dai Yonhyakuyonjūni Rentai Sentōdan) when it was activated 1 February 1943, the unit quickly grew to its fighting complement of about 4,000 men by April 1943, and an eventual total of about 10,000 men served in the combined 100th Infantry Battalion and 442nd RCT. The combined units five earned in one month). Twenty one of its members were awarded the Medal of Honor. The related 522nd Field Artillery Battalion liberated at least one of the satellite labor camps of Dachau concentration camp and saved survivors of a death march near Waakirchen. The 442nd RCT was inactivated in 1946 and reactivated as a reserve battalion in 1947, garrisoned at Fort Shafter, Hawaii. The 442nd lives on through the 100th Battalion/442nd Infantry Regiment, and is the only current infantry formation in the Army Reserve. More information about the current 100th Battalion/442nd Infantry Regiment and its current alignment with the active 25th Infantry Division, the reserve 9th Mission Support Command, and its combat duty in the Vietnam War and the Iraq War can be found at 100th Infantry Battalion (United States). The 100th/442nd's current members carry on the honors and traditions of the historical unit. In recognition of its storied combat record, the 100th/442nd was also one of the last units allowed to use its individual shoulder sleeve insignia.

Өмірбаян

Екінші дүниежүзілік соғыста соғысқан жапондық америкалықтардың көпшілігі Нисейлер болды, АҚШ-та иммигрант ата-аналардан туған. 1941 жылдың 7 желтоқсанында Жапон императорлық әскери-теңіз күштерінің Перл-Харборға шабуыл жасағаннан кейін жапондық америкалық ерлер бастапқыда 4С (жау шетелдігі) санатына жатқызылды, сондықтан олар әскерге шақырылмады. 1942 жылдың 19 ақпанында президент Франклин Д. Рузвельт 9066-шы жарлыққа қол қойды, ол Соғыс министріне оның немесе тиісті әскери қолбасшының анықтайтын жерлерде және көлемде әскери аймақтарды белгілеуге, сондай-ақ кез келген немесе барлық адамдарды шығарып тастауға, ал кез келген адамның кіру, болу немесе кету құқығы Соғыс министрінің немесе тиісті әскери қолбасшының қалауынша шектеулерге бағынатындығына рұқсат берді. Жарлықта жапондық текті адамдар туралы тікелей айтылмаса да, ол негізінен Батыс жағалауындағы жапондық текті адамдарды тұтқындауға бағытталған. 1942 жылдың наурыз айында Батыс қорғаныс командасының және Төртінші армияның басшысы генерал-лейтенант Джон Л. Девитт 108 әскери жарлықтың біріншісін шығарды, нәтижесінде Батыс жағалауынан 110 000-нан астам жапондық текті адамдар өздерінің тұрғын үйлерінен күшпен күзетілген концлагерлерге көшірілді. Олардың үштен екісі АҚШ-та туған. Гавайиде әскери билік әскери жағдай енгізілді, коменданттық сағат пен қараңғылық жарияланды. Халықтың үлкен бөлігі жапондық текті болғандықтан (1937 жылы 400 000 адамның 150 000-ы), тұтқындау орынды емес деп есептелді; оған аралдың бизнес қауымдастығы қарсы болды, ол жапондық текті адамдардың еңбек күшіне қатты тәуелді болды (бұл жапондық америкалық бизнеспен бәсекелескен және жапондық америкалық мүлікті сатып алу мүмкіндігін пайдаланған материктегі бизнес қауымдастықтарынан өзгеше). Жапондық америкалықтар мен жапон иммигранттарын Гавайиде тұтқындау Гавайи экономикасы үшін апатты салдарға әкеледі деп дұрыс болжалды; сол кездегі барлау есептерінде «жапондықтар таңдалған салаларда күш-жігерді шоғырландыру арқылы Гавайи экономикасының бірнеше маңызды секторларында маңызды рөл атқарды» делінген. Сонымен қатар, басқа есептерде Гавайидегі жапондықтардың «экономикадағы барлық жұмыс орындарына қол жеткізілгендігі, соның ішінде жоғары мәртебелі, жоғары жалақылы жұмыс орындары (мысалы, кәсіби және басқарушылық жұмыс орындары)» айтылды, бұл Гавайидегі жапондық текті адамдардың жаппай тұтқындалуы Гавайи экономикасының барлық саласына кері әсер ететінін көрсетеді. 1942 жылдың басында Соғыс министрлігі жапондық текті барлық сарбаздарды активтік қызметтен шығаруды талап еткенде, Гавайидегі АҚШ армиясының қолбасшысы генерал Делос С. Эмонс Гавайи аумақтық гвардиясын таратуға шешім қабылдады. Алайда, ол Гавайи Ұлттық гвардиясының 298-ші және 299-шы жаяу әскер полктеріндегі 1300-ден астам жапондық-американдық сарбаздарға қызметте қалуға рұқсат берді. Гавайи аумақтық гвардиясының таратылған мүшелері генерал Эмонсқа соғыс күш-жігеріне көмектесуге рұқсат беру туралы өтініш жасады. Олар «Варсити Жеңіс еріктілері» деп аталатын топ құрды, олар әр түрлі әскери құрылыс жұмыстарын орындады. Жапондықтардың басып кіруі жағдайында жапондық-американдық сарбаздардың адалдығынан алаңдайтын генерал Эмонс Соғыс министрлігіне 298-ші және 299-шы полктарды «Гавайи уақытша батальонына» біріктіріп, материкке жіберуді ұсынды. Бұл қадамға рұқсат берілді, ал 1942 жылдың 5 маусымында Гавайи уақытша батальоны оқу үшін жолға шықты. Олар 1942 жылдың 12 маусымында Калифорния штатының Окленд қаласына қонды, онда батальон «Бір Пука Пука» деп аталды және Висконсин штатының Маккой лагеріне жіберілді. Негізінен 100-ші батальонның тамаша дайындық көрсеткіштері және Varsity Victory Volunteers-тің өзімшіл жетістіктеріне байланысты Соғыс министрлігі 442-ші жаяу әскер полкі, 522-ші далалық артиллерия батальоны (第522 野戦砲兵大隊) және 232-ші инженерлік ұрыс ротасы (第232 戦闘工兵中隊) құрайтын жапондық-американдық жауынгерлік командасын құруды бұйырды. 1943 жылдың 22 қаңтарындағы бұйрықта «Барлық кадрлар жапондық тегінен шыққан, АҚШ-та туғаннан бері тұратын американдық азаматтар болуы керек» және «Жоғарыдағы а, б және в тармақшаларының ережелеріне сәйкес ұсынылған майдандық дәрежедегі офицерлер мен капитан ақ американдық азаматтар болады. Басқа офицерлер мүмкіндігінше жапондық тегінен болуы керек» делінген. Осы бұйрықтарға сәйкес, 442-ші жауынгерлік команда 1943 жылдың 1 ақпанында Үшінші армия штабының бас бұйрығымен құрылды. Полковник Чарльз В. Пенс командалық құрамды қабылдады, лейтенант-полковник Мерритт Б. Бут бас офицер болды. Лейтенант-полковник Кит К. Татом 1-ші батальонға, лейтенант-полковник Джеймс М. Хэнли 2-ші батальонға, ал лейтенант-полковник Шервуд Диксон 3-ші батальонға қолбасшылық етті. Лейтенант-полковник Бая М. Харрисон 522-ші далалық артиллерияға, ал капитан Першинг Накада 232-ші инженерлерге қолбасшылық етті. Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагері және әскери ғылым профессоры полковник Чарльз В. Пенс 1944 жылдың қазанында «жоғалған батальонды» құтқару кезінде жараланғанға дейін полкке қолбасшылық етті. Оның орнына лейтенант-полковник Вирджил Р. Миллер келді. АҚШ үкіметі барлық тұтқындардан адалдық сауалнамасын толтыруды талап етті, ол Нисейлерді әскерге шақыру үшін тіркеуге пайдаланылды. Сауалнаманың 27-ші сұрағында әрбір ер адамнан «Сіз АҚШ қарулы күштерінде, қайда бұйрық берілсе де, жауынгерлік міндетте қызмет етуге дайынсыз ба?» деп сұралды, ал 28-ші сұрақта «Сіз АҚШ-қа толыққанды адалдыққа серт беруге және АҚШ-ты кез келген шетелдік немесе ішкі күштердің шабуылынан адал түрде қорғауға және Жапон императорына немесе кез келген басқа шетелдік үкіметке, билікке немесе ұйымға адалдық немесе бағынудың кез келген түрін бас тартасыз ба?» делінген. Нисейлердің шамамен төрттен бірі наразылық білдіріп, екі сұраққа да «жоқ» немесе «шартты жауап» берді, олардың Жапонияға адалдығы болған деген ұсынысқа наразылық білдірді; кейбіреулері оларды бос қалдырды. Шартты жауаптарға жапондықтардың тұтқындалуын немесе расизмді сынағандар кірді. Осылай жауап бергендердің көпшілігі әскерден қашу үшін түрмеге жабылды. Мұндай бас тарту соғыстан кейінгі роман «No No Boy» тақырыбы болып табылады. Бірақ 75%-дан астамы әскери қызметке қатысуға және АҚШ-қа адалдыққа серт беруге дайын екенін көрсетті. АҚШ армиясы Гавайиден 1500 ерікті және материктен 3000 ерікті шақыруға бұйрық берді. Гавайиден шамамен 10 000 адам ерікті болып тіркелді. Материкте бұл жарияланымға құлшыныс болған жоқ, өйткені әскерге шақыру жасына жеткен жапондық текті адамдар мен олардың отбасылары концлагерлерде ұсталған. Армия квотаны қайта қарастырып, Гавайиден 2900 адам, материктен 1500 адам шақыруға бұйрық берді. Бұл алғашқы еріктілер шақыру кезінде материктен тек 1256 адам ғана ерікті болып тіркелді. Нәтижесінде, Гавайиден шамамен 3000 адам және материктен 800 адам әскерге шақырылды. Рузвельт 442-ші жаяу әскер полкінің құрылуын жариялап, «Америкалықтық – бұл нәсіл немесе тектің мәселесі емес және ешқашан болған емес» деді. Соңғы нәтижеде, материктен көбірек жапондық америкалықтарды 100-ші жаяу әскер батальоны мен 442-ші полкке қатысу үшін алу үшін әскерге шақыру қайта жаңартылды.

Most Japanese Americans who fought in World War II were Nisei, born in the United States to immigrant parents. Shortly after the Imperial Japanese Navy's attack on Pearl Harbor on 7 December 1941, Japanese American men were initially categorized as 4C (enemy alien) and therefore not subject to the draft. On 19 February 1942, President Franklin D. Roosevelt signed Executive Order 9066, which authorized the Secretary of War

to prescribe military areas in such places and of such extent as he or the appropriate Military Commander may determine, from which any or all persons may be excluded, and with respect to which, the right of any person to enter, remain in, or leave shall be subject to whatever restrictions the Secretary of War or the appropriate Military Commander may impose in his discretion. Although the order did not refer specifically to people of Japanese ancestry, it was targeted largely for the internment of people of Japanese ancestry from the West Coast. In March 1942, Lieutenant General John L. DeWitt, head of the Western Defense Command and Fourth Army, issued the first of 108 military proclamations that resulted in the forced relocation from their residences to guarded concentration camps of more than 110,000 people of Japanese ancestry from the West Coast, the great majority of the ethnic community. Two thirds were born in the United States. In Hawaii, the military imposed martial law, complete with curfews and blackouts. As a large portion of the population was of Japanese ancestry (150,000 out of 400,000 people in 1937), internment was deemed not practical; it was strongly opposed by the island's business community, which was heavily dependent on the labor force of those of Japanese ancestry (this contrasts with the business communities on the mainland that competed with Japanese American businesses, and which exploited the opportunity to buy up Japanese American properties that had to be surrendered). It was accurately believed that an internment of Japanese Americans and Japanese immigrants in Hawaii would have had catastrophic results for the Hawaiian economy; intelligence reports at the time noted that "the Japanese, through a concentration of effort in select industries, had achieved essential roles in several key sectors of the economy in Hawaii." In addition, other reports indicated that those of Japanese descent in Hawaii "had access to virtually all jobs in the economy, including high status, high paying jobs (e. g., professional and managerial jobs)," suggesting that a mass internment of people of Japanese descent in Hawaii would have negatively impacted every sector of the Hawaiian economy. When the War Department called for the removal of all soldiers of Japanese ancestry from active service in early 1942, General Delos C. Emmons, commander of the U. S. Army in Hawaii, decided to discharge those in the Hawaii Territorial Guard, which was composed mainly of ROTC students from the University of Hawaii. However, he permitted the more than 1,300 Japanese American soldiers of the 298th and 299th Infantry Regiment regiments of the Hawaii National Guard to remain in service. The discharged members of the Hawaii Territorial Guard petitioned General Emmons to allow them to assist in the war effort. The petition was granted and they formed a group called the Varsity Victory Volunteers, which performed various military construction jobs. General Emmons, worried about the loyalty of Japanese American soldiers in the event of a Japanese invasion, recommended to the War Department that those in the 298th and 299th regiments be organized into a "Hawaiian Provisional Battalion" and sent to the mainland. The move was authorized, and on 5 June 1942, the Hawaiian Provisional Battalion set sail for training. They landed at Oakland, California on 12 June 1942, where the battalion was designated the 100th Infantry Battalion (Separate)—the "One Puka Puka" and sent to Camp McCoy, Wisconsin. Mainly because of the outstanding training record of the 100th and the unselfish accomplishments of the Varsity Victory Volunteers, the War Department directed that a Japanese American Combat Team should be activated comprising the 442d Infantry Regiment, the 522d Field Artillery Battalion (第522野戦砲兵大隊), and the 232d Engineer Combat Company (第232戦闘工兵中隊). The order dated 22 January 1943, directed, "All cadre men must be American citizens of Japanese ancestry who have resided in the United States since birth" and "Officers of field grade and captains furnished under the provisions of subparagraphs a, b and c above, will be white American citizens. Other officers will be of Japanese ancestry insofar as practicable." In accordance with those orders, the 442d Combat Team was activated 1 February 1943, by General Orders, Headquarters Third Army. Colonel Charles W. Pence took command, with Lieutenant Colonel Merritt B. Booth as executive officer. Lieutenant Colonel Keith K. Tatom commanded the 1st Battalion, Lieutenant Colonel James M. Hanley the 2d Battalion, and Lieutenant Colonel Sherwood Dixon the 3d Battalion. Lieutenant Colonel Baya M. Harrison commanded the 522d Field Artillery, and Captain Pershing Nakada commanded the 232d Engineers. Colonel Charles W. Pence, a World War I veteran and military science professor, commanded the regiment until he was wounded during the rescue of the "Lost Battalion" in October 1944. He was then replaced by Lieutenant Colonel Virgil R. Miller. The US government required that all internees answer a loyalty questionnaire, which was used to register the Nisei for the draft. Question 27 of the questionnaire asked eligible males, "Are you willing to serve in the armed forces of the United States on combat duty, wherever ordered?" and question 28 asked, "Will you swear unqualified allegiance to the United States of America and faithfully defend the United States from any or all attack by foreign or domestic forces, and forswear any form of allegiance or obedience to the Japanese emperor, or any other foreign government, power or organization?" Nearly a quarter of the Nisei males answered with a no or a qualified answer to both questions in protest, resenting the implication they ever had allegiance to Japan; some left them blank. Qualified answers included those who said, yes, but criticized the internment of the Japanese or racism. Many who responded that way were imprisoned for evading the draft. Such refusal is the subject of the postwar novel No No Boy. But more than 75% indicated that they were willing to enlist and swear allegiance to the U. S. The U. S. Army called for 1,500 volunteers from Hawaii and 3,000 from the mainland. An overwhelming 10,000 men from Hawaii volunteered. The announcement was met with less enthusiasm on the mainland, where most draft age men of Japanese ancestry and their families were held in concentration camps. The Army revised the quota, calling for 2,900 men from Hawaii, and 1,500 from the mainland. Only 1,256 volunteered from the mainland during this initial call for volunteers. As a result, around 3,000 men from Hawaii and 800 men from the mainland were inducted. Roosevelt announced the formation of the 442nd Infantry Regimental Combat Team, saying, "Americanism is not, and never was, a matter of race or ancestry." Ultimately, the draft was reinstated to obtain more Japanese Americans from the mainland to become part of the 10,000 men who eventually served in the 100th Infantry Battalion and 442nd Regiment.

Оқыту және ұйымдастыру

100-ші жаяу әскер батальоны Миссисипи штатындағы Шелби лагеріне көшірілді, онда олар күшті дайындықтан өтті. 442-ші RCT 1943 жылдың сәуір айында Гавайиден 3000 ерікті және материктегі тұтқын лагерлерінен 800 еріктімен бастапқы жаттығуларын бастады. 442-ші RCT үш жаяу әскер батальонынан (442-ші жаяу әскердің 1-ші, 2-ші және 3-ші батальондары), 522-ші далалық артиллерия батальоны, 232-ші инженерлік рота, танкке қарсы рота, артиллериялық рота, қызмет көрсету ротасы, медициналық бөлімше, штаб-пәтер роталары және 206-шы әскерлік оркестрден тұратын, өздігінен соғыса алатын әскерлік құрама болды. Американдық жапондықтар соғысқа ерікті түрде қатысуға рұқсат алғанмен, оларға Тынық мұхиты аймағында соғысуға көбінесе тыйым салынды. Немец және итальяндық американдықтарға мұндай шектеулер қойылмады, олар Еуропа театрында Ось державаларына қарсы соғысқан бөлімдерге жіберілді. Жапондық американдықтарға қарағанда неміс және итальяндық американдықтардың саны көп болды, сондай-ақ олардың саяси және экономикалық ықпалы оларға қатысты шектеулерді азайтты. Жапон тілін жетік меңгерген көптеген адамдарға, немесе кейде бұйрық берілді, Тынық мұхитында, сондай-ақ Қытай-Бирма-Үндістан театрында аудармашы/түсімдеуші және барлаушы ретінде қызмет ету үшін Әскери барлау қызметіне (MIS) қосылу туралы ұсыныс жасалды. Бұл адамдар тілдік дағдыларын жетілдіру және әскери барлау саласында оқу алу үшін Миннесота штатындағы Савидж лагеріндегі MIS тіл мектебіне жіберілді. 442-ші батальон Миссисипиде жаттығулар жасап жатқанда, 100-ші батальон Италияға шабуыл жасауға дайындалып жатқан күштерге қосылу үшін Солтүстік Африкадағы Оран қаласына аттанды.

100-ші бөліммен кездесу

442-ші ұрыс тобы, 1-ші батальонынан басқа, көптеген сарбаздары 100-ші батальонның орнына жіберілгеннен кейін, АҚШ-та қалып, Нисей сарбаздарын даярлауды жалғастырды. 1944 жылдың 1 мамырында Вирджиния штатының Хэмптон Роудс портынан кемеге мініп, 28 мамырда Анциоға қонды. 442-ші топ 1944 жылдың 11 маусымында Римнің солтүстігіндегі Чивитавеккияда 100-ші батальонмен бірікті, олар 34-ші жаяу әскер дивизиясына қарасты болды. 100-ші батальон 1944 жылдың 15 маусымында 442-ші топтың басқаруына берілді, бірақ 1944 жылдың 14 тамызында 100-ші батальон ресми түрде 442-ші топтың 1-ші батальоны болып тағайындалды, бірақ оның ерен жауынгерлік тарихын ескере отырып, бөлімше атауын сақтауға рұқсат берілді. 442-ші жаяу әскерінің 1-ші батальоны Шелби лагерінде 1944 жылдың 5 қыркүйегінде 171-ші жеке жаяу әскер батальоны болып қайта аталды. Анцио және Монте-Кассино шайқастарында 100-ші батальонның көптеген сарбаздары қаза болғандықтан, оларға "Күміс жүрек батальоны" деген бейресми лақап ат берілді.

Бірінші байланыс

Жаңа құрылған Нисей бөлімшесі 1944 жылғы 26 маусымда Тосканадағы Суверетодағы Белведере ауылында бірігіп шайқасқа түсті. 100-ші бөлімше 442-шіге қосылған болса да, оның іс-қимылдары оған жеке Президенттік бірлік мақтау қағазын әкелді. Екінші және үшінші батальондар жаумен бірінші болып қақтығысты, қызу шайқас болды. F ротасы ең қиын шайқасты бастан кешірді. 100-ші бөлімшенің A, B және C роталары шайқасқа шақырылып, Белведеренің солтүстік-шығысына қарай биікке шығу үшін жабық жолмен шығысқа қарай жылжыды. Барлық үш рота да түрлі қару-жарақ пен танктерден келетін қатерлі атысқа қаһармандықпен қарсы тұрды, кейде артиллерия қолдауысыз күресті. Жаудың сандық артықшылығына қарамастан, жақындасуға деген ерлік ниеттері мен олардың шайқасқан жылдамдығы 100-ші жаяу әскер батальонына неміс армиясының оң фланкісін толығымен жоюға мүмкіндік берді. 100-ші жаяу әскер батальонының офицерлері мен сарбаздарының көрсеткен қайраттылығы мен батылдығы АҚШ армиясының ең жақсы дәстүрлерін көрсетеді. Президенттік бірлік мақтау қағазын қарау.

442-ші бөлімше, оның бірінші батальоны 100-шімен бірге, жауды солтүстікке қарай ығыстырып, Сассеттадан өткенше бірнеше шайқасқа қатысты. Белведере шайқасы 442-ші бөлімше өз күшін сақтай алатынын көрсетті және 100-ші батальонның алдыңғы айларда қандай шайқастардан өткенін көрсетті. Бірнеше күндік демалыстан кейін, біріккен 442-ші бөлімше 1 шілдеде тағы да шайқасқа кіріп, Сечинаны басып алып, Арно өзеніне қарай жылжиды. 2 шілдеде 442-ші Арноға жақындағанда, 5-ші батальон 140-шы төбені алу үшін қаһармандық шайқасқа түсті, ал 7 шілдеде 100-ші Кастеллина-Маритима қаласы үшін шайқасты. 2-ші батальон 140-шы төбенің шығыс жағына, ал 3-ші батальон батыс жағына көшті, екеуі де неміс фланкілеріне қарай жиналды. Тек 7 шілдеде, соңғы неміс қарсыласы жеңілгенде, төбе 34-ші дивизияның бақылауына көшті. 140-шы төбе түскен күні Кастеллина-Маритима қаласы үшін шайқас басталды. 100-ші бөлімше қаланың солтүстік-батыс жағынан шабуыл жасап, биік жерді басып алды. Таң атқанға дейін C ротасының 2-ші взводы қалаға кірді, ауыр қарсылыққа тап болып, неміс күштерінің бірнеше қарсы шабуылын тойтарды. Осы уақытта B ротасы солтүстікке қарай Кастеллинаға жылжыды, сонымен қатар қатты қарсылыққа тап болды. Біріншіден, олар 140-шы төбені басып алуда 2-ші және 3-ші батальондарды қорғауға көмектесті. Содан кейін 522-ші далалық артиллерияның көмегімен олар ауыр шабуыл жасап, немістерді 7 шілдеде сағат 18:00-ге дейін кері шегінуге мәжбүр етті. Олар 25 шілдеден 15 тамызға дейін демалып, 442-ші Арно өзенін күзетуге көшті. 31 тамызда Арно өзенінен өту салыстырмалы түрде оңай болды, өйткені олар көпірлер салу үшін өзеннің солтүстік жағын күзетіп тұрды. 11 қыркүйекте 442-ші бөлімше 5-ші армиядан бөлініп, 7-ші армияның 36-шы жаяу әскер дивизиясына қосылды.

Танкіге қарсы компания

15 шілдеде танкіге қарсы рота фронттан алынып, 1-ші әуедегі шабуылдық топтың 517-ші парашюттік жаяу әскер полкіне қосылды. Олар 15 тамызда Францияның оңтүстігіне шабуылдауға дайындалу үшін Римнің оңтүстігіндегі әуежайда жаттықты, содан кейін Франциядағы Ле-Мюй маңына қонды. Олар бірнеше апта бойы желкенқұстарға үйреніп, дайындалып, дұрыс жүктеп, оларды ұшыруға жаттықты. Бұл желкенқұстардың ұзындығы 15 метр, биіктігі 5 метр болатын, оларға оқ-дәрісі бар джип пен тіркеме немесе британдық алты фунттық танкіге қарсы зеңбірек сыйып тұратын. Желкенқұстар көптеген қиын қонулар жасады, ағаштарға шағылысып немесе жаудың зениттік артиллериясына түсті, бірақ олар бірнеше күн бойы өз позицияларын ұстады, содан кейін теңізден келген одақтас әскерлермен алмастырылды. Келесі екі ай бойы танкіге қарсы рота жетінші армияның әлсіз оң жақ фланғын қорғап, 517-ші парашюттік жаяу әскерін күзетті. Бөлім сонымен қатар миналарды жойды, неміс әскерлерін тұтқынға алды және жолдар мен туннельдерді күзетті. Қазан айының ортасынан соңына дейін танкіге қарсы рота 442-ші бөліммен бірге "Жоғалған батальонды" іздеу шайқасына қосылды.

Вогез таулары

Неапольден шыққаннан кейін 442-ші полк 30 қыркүйекте Марсельге қонды, ал келесі бірнеше аптада олар 805 км (500 миль) қашықтықты Рона аңғары арқылы 13 қазанға дейін жаяу және жүк вагондарында жүріп өтті. 1944 жылдың 14 қазанында 442-ші полк кешкі уақытта Брюердің А, В, С және Д төбелеріне шабуылға дайындала бастады. Әр төбе қатаң күзетілді, себебі әр төбе қаланы басып алып, қауіпсіздендіру үшін маңызды болды. А төбесі Брюердің солтүстік-батысында, В төбесі солтүстікте, С төбесі солтүстік-шығыста, ал D төбесі шығыста орналасқан. 442-ші полк Италиядағы далаға толыққанды ден қойған, бірақ Вогез таулары мүлдем басқа ландшафтты ұсынды. Полк тығыз тұманға, лайға, қатты жаңбырға, үлкен ағаштарға, төбелерге, сондай-ақ жаудың ауыр оқтары мен артиллериясына тап болды. Гитлер неміс майданына қандай да бір құнмен күресуге бұйрық берді, өйткені бұл одақтас күштер мен Германия арасындағы соңғы кедергі еді. 1944 жылдың 15 қазанында 442-ші полк Брюерге шабуыл жасады. 100-ші батальон А төбесіне, оны 19-шы СС Полиция полкі қорғап тұрды, ал 2-ші батальон В төбесіне ие болды. Үшінші батальон Брюерді басып алу үшін қалды.

Брюерлер

Жаудың автоматтары мен снайперлерімен қатты шайқасқаннан кейін және немістерге үздіксіз артиллериялық оқ жаудырғаннан соң, 100-ші батальон 18 қазан күні таңғы 3-ке қарай А төбесін басып алды. 2-ші батальон да бірнеше сағаттан кейін ұқсас жолмен B төбесін алды. А және B төбелері қауіпсіздікке алынғаннан кейін, 3-ші батальон 36-шы жаяу әскердің 142-ші полкімен бірге оңтүстіктен шабуылға шықты. 232-ші батальон Брюер қаласының маңындағы бетонды кедергілерді бұзғаннан кейін, 442-ші батальон 134 неміс әскерін тұтқынға алды, олардың ішінде поляктар, югославтар, сомалилер, "Freies Indien" полкінің шығыс үндістері, 198-ші фузилер батальонының 2-ші және 3-ші роталары, 736-шы гренадир полкі және 192-ші танкке қарсы гренадир полкі болды. Үш күнге созылған шайқастан кейін Брюер түсті, бірақ әлі толық қауіпсіздікке алынбаған еді. C және D төбелеріндегі немістер биік орналасқан жерді қалаға артиллериялық оқ жаудыру үшін пайдаланды; Брюерді қамтамасыз ету үшін C және D төбелерін басып алу қажет болды. Тоғыз күн бойы үздіксіз шайқас жалғасты, содан кейін оларға 36-шы жаяу әскердің 141-ші полкі – "жоғалған батальонды" құтқару жөнінде бұйрық берілді.

Жоғалған батальон

Резервте екі күннен аз уақыт болғаннан кейін 442-шіге Биффонтеннен шығысқа қарай шамамен үш шақырым жердегі "Жоғалған батальонды" құтқаруға тырысуға бұйрық берілді. "Жоғалған батальон" неміс әскерлерімен кесіліп қалған және көмек келгенше бекініске кіруге мәжбүр болған. Достас әскерін көруге жеті күнге жуық уақыт кетті. 27 қазан күні таңғы сағат 4-те генерал Джон Дальквист 442-шіге бөлініп қалған батальонды құтқару үшін жылжуға бұйрық берді. 442-шіге 522-ші және 133-ші далалық артиллерия бөлімдері қолдау көрсетті, бірақ бастапқыда неміс генерал Рихтердің жаяу әскері мен артиллериясының алдыңғы қатарына қарсы аз табысқа жетті. Келесі бірнеше күнде 442-ші соғыста көрген ең ауыр шайқастарға қатысты, себебі табиғат элементтері немістермен бірігіп, олардың жылдамдауын баяулатты. Тығыз тұман мен қараңғы түндер адамдарға тіпті жиырма футқа дейін көруге мүмкіндік бермеді. Жаңбыр, қар, суық, лай, шаршау, қазба аяғы және тіпті жарылып жатқан ағаштар Вогез тауына тереңдеп, неміс майдан шебіне жақындаған сайын оларды мазалады. 141-шіге оқ-дәрі мен азық-түлікпен әуеден жеткізілген жүк тығыз тұманға байланысты тоқтатылды немесе неміс қолына түсті. Көптеген немістер американдық бөлімді кесіп тастағанын білген жоқ. "Біз американдықтарды қоршап алғанымызды олар әуеден қамтамасыз етілгенге дейін білмедік. Бізге жақын жерде парашюттан түсірілген контейнерлердің бірі құлап түсті. Жүктемелерді арамызға бөлістік". 442-шіге неміс майдан шебіне соншалықты қарқынды шабуыл жасауға мәжбүр болған себебін 29 қазанда ғана айтылды. Шайқас немістер үшін де қиын болды. Зальцбургтен келген Gebirgsjäger 202 батальоны Гармиштен келген Gebirgsjager 201 батальонынан бөлінді. Екі тарап та өздерінің кесілген батальондарын құтқарып алды. 442-шінің сарбаздары тереңдеп барысымен, олар күмәнмен қарасты, тіпті бір ағаштан екіншісіне қозғалмай немесе ордан шықпайтын болды. Бірақ бәрі бірден өзгерді. 3-ші батальонның I және K роталарының сарбаздары қабырғаға тіреліп тұрды, бірақ әрқайсысы екіншісінің шабуылға көтерілгенін көргенде, тағы біреуі де көтерілді. Содан кейін барлық нисейлер айқайлап, немістерге шабуыл жасады, олардың көбі "Банзай!" деп ұран салды. 30 қазанның түстен кейін 3-ші батальон 141-шіге жетіп, бес күнде 800 адамды жоғалтып, 211 "Т-пачерді" құтқарып алды. Алайда, 442-ші 141-шіден өткеннен кейін де шайқас жалғасты. Олар 17 қарашада Сент-Диеге жеткенге дейін жылжуды жалғастырды, содан кейін кері қайтарылды. 100-ші полк бір жыл бұрын 1432 сарбаздан тұрған, бірақ қазір 239 жаяу әскер мен 21 офицерге дейін азайды. Екінші батальон 316 атқыштар мен 17 офицерге дейін қысқарды, ал 3-ші батальонның ешбір ротасында 100-ден астам атқыш болған жоқ; бүкіл 100/442 полк ұрыс тобы 800-ден аз сарбазға дейін азайды. Бұрын (13 қазанда) 36-шы жаяу әскер дивизиясына қосылғанда, бөлімде 2943 атқыш пен офицер болды, сондықтан үш апта ішінде 140 адам қаза тауып, тағы 1800 адам жараланды, ал 43 адам жоғалып кетті. Соғыс кезінде және одан кейін 442-ші дивизияның Вогез тауларындағы еңбегі үшін көп рет еске алынды. Қазір Пентагон ғимаратында "Жоғалған батальонға" жету үшін күрескендерін бейнелейтін картина ілінеді. 442-ші француз-итальян шекарасының 12-14 шақырымдық бөлігін күзетті. 442-шінің саяхатының бұл бөлігі "Шампан кампаниясы" деп аталды, себебі онда шарап, әйелдер және көңілді уақыт болды. 442-ші бөлім қосымша шығынға ұшырады, өйткені патрульдер кейде жау патрульдеріне тап болады, ал кейде сарбаздар жау мен одақтас миналарына тап болады. Кейде 442-ші полк сарбаздары тыңшылар мен диверсанттарды ұстады. 442-ші бөлім жаудың су асты кемесін де басып алды. Нисей сарбазы судағы жануарға ұқсайтын нәрсені байқады, бірақ жақынырақ қарағанда ол бір адамға арналған неміс жәндікті су асты кемесі екенін көрді. Неміс кемесі мен су асты кемесі ұсталды және АҚШ Әскери-теңіз күштеріне тапсырылды. 1945 жылдың 23 наурызында 442-ші полк ұрыс тобы Италияға қайтып, Готикалық желіге оралды. Біз жолды айналып келгенде, лагерден көптеген еврей тұтқындары шығып келе жатты, мен қақпаны біздің алдыңғы барлаушыларымыз ашқанын естідім. Олар мылтық алып, атып тастады. Менің ойымша, мұны Гавайиден келген жігіт істеді. Менің ойымша, ол Капитан Тейлор, B ротасының бірі болды, бірақ Гавайиден келген тағы бір адам қайтыс болды. Олар қақпаны ашқанда, барлық неміс, яғни еврейлер лагерден шығып келе жатты. Ақыры Дахау лагерін ашқанда, олар бізден қатты қорқып кетті. Оларды...

After less than two days in reserve, the 442nd was ordered to attempt the rescue of the "Lost Battalion" two miles east of Biffontaine. The "Lost Battalion" was cut off by German troops and was forced to dig in until help arrived. It was nearly a week before they saw friendly soldiers. At 4 a. m. on Friday 27 October, General John E. Dahlquist ordered the 442nd to move out and rescue the cut off battalion. The 442nd had the support of the 522nd and 133rd Field Artillery units but at first made little headway against German General Richter's infantry and artillery front line. For the next few days the 442nd engaged in the heaviest fighting it had seen in the war, as the elements combined with the Germans to slow their advance. Dense fog and very dark nights prevented the men from seeing even twenty feet. Rainfall, snow, cold, mud, fatigue, trench foot, and even exploding trees plagued them as they moved deeper into the Vosges and closer to the German frontlines. Airdrops with ammo and food for the 141st were called off by dense fog or landed in German hands. Many Germans did not know that they had cut off an American unit. "We didn't know that we had surrounded the Americans until they were being supplied by air. One of the supply containers, dropped by parachute, landed near us. The packages were divided up amongst us." Only on 29 October was the 442nd told why they were being forced to attack the German front lines so intensely. The fighting was intense for the Germans as well. Gebirgsjäger Battalion 202 from Salzburg was cut off from Gebirgsjager Battalion 201 from Garmisch. Both sides eventually rescued their cut off battalions. As the men of the 442nd went deeper and deeper they became more hesitant, until reaching the point where they would not move from behind a tree or come out of a foxhole. However, this all changed in an instant. The men of Companies I and K of 3rd Battalion had their backs against the wall, but as each one saw another rise to attack, then another also rose. Then every Nisei charged the Germans screaming, and many screaming "Banzai!" On the afternoon of 30 October 3rd Battalion broke through and reached the 141st, rescuing 211 T Patchers at the cost of 800 men in five days. However, the fighting continued for the 442nd as they moved past the 141st. The drive continued until they reached Saint Die on 17 November when they were finally pulled back. The 100th had fielded 1,432 men a year earlier but was now down to 239 infantrymen and 21 officers. Second Battalion was down to 316 riflemen and 17 officers, while not a single company in 3rd Battalion had over 100 riflemen; the entire 100th/442nd Regimental Combat Team was down to less than 800 soldiers. Earlier (on 13 October) when attached to the 36th Infantry, the unit had been at 2,943 riflemen and officers, thus in only three weeks 140 had been killed and a further 1,800 wounded, while 43 were missing. During and after the war, the 442nd was repeatedly commemorated for their efforts in the Vosges Mountains. A commissioned painting now hangs in The Pentagon depicting their fight to reach the "Lost Battalion." The 442nd guarded and patrolled a twelve to fourteen mile front line segment of the French Italian border. This part of the 442nd's journey gained the name "Champagne Campaign" because of the available wine, women, and merry times. The 442nd experienced additional losses as patrols sometimes ran into enemy patrols, or sometimes soldiers stepped on enemy and allied land mines. Occasionally, soldiers of the 442nd captured spies and saboteurs. The 442nd also captured an enemy submarine. A Nisei soldier noticed what looked like an animal in the water but upon closer look it was actually a one man German midget submarine. The German and the submarine were captured and handed over to the U. S. Navy. On 23 March 1945, the 442nd Regimental Combat Team sailed back to Italy and returned to the Gothic Line. As we came around the way, there were a lot of Jewish inmates coming out of the camp, and I heard that the gate was opened by our advanced scouts. They took a rifle and shot it. I think it was a fellow from Hawaii that did that. I think it was a Captain Taylor, Company B was one of them, but another person from Hawaii, he passed away. They opened the gate and all these German, I mean, Jewish victims were coming out of the camp. Then, when we finally opened the Dachau camp, got in, oh those people were so afraid of us, I guess. You could see the fear in their face. But eventually, they realized that we were there to liberate them and help them. They were all just skin and bones, sunken eyes. I think they were more dead than they were alive because they hadn't eaten so much because, I think, just before we got there the S. S. people had all pulled back up and they were gone. But, we went there, and outside of the camps there were a lot of railroad cars there that had bodies in them. I had the opportunity to go into the camp there, but you could smell the stench. The people were dead and piled up in the buildings, and it was just unbelievable that the Germans could do that to the Jewish people. I really didn't think it was possible at all actually. The only thing the Nisei could really do was give them clothing and keep them warm. Nisei soldiers began to give the Jewish inmates food from their rations but were ordered to stop because the food could overwhelm the digestive systems of the starved inmates and kill them. As they continued past the subcamp, by 2 May they discovered the eastward path along which Jewish inmates were approaching Waakirchen, as the concentration camp survivors had been driven on a death march to another camp from Dachau starting there on 24 April, headed south through Eurasburg, then eastwards for a total distance of nearly sixty kilometers (37 miles), originally numbering some 15,000 prisoners. No, my first encounter was these lumps in snow, and then I didn't know what they were, and so I went and investigated them and discovered that they were people, you know. Most of them were skeletons or people who had been beaten to death or just died of starvation or overworked or whatever. Most of them I think died from exposure because it was cold. They discovered more subcamps and former inmates wandering the countryside. Following the German surrender, from May to November, the 522nd was assigned to security around Donauwörth, which consisted of setting up roadblocks and sentry posts to apprehend Nazis who were trying to disappear. The 522nd returned to the United States in November 1945.

Соғыстан кейін

Жапондық американдықтардың 442-ші және әскери барлау қызметінде (Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ Тынық мұхитындағы күштерінде) қызмет еткендерінің тарихы, континенттік АҚШ-тағы жапондық американдықтарына қарсы сыншылардың пікірлерін өзгертуге көмектесті, соның нәтижесінде 120 000 адамнан тұратын қауымдастықтың шектеулері жеңілдетілді және Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталмас бұрын босатылды. Гавайиде ардагерлер сол қиын кезеңдерде оларды қолдаған риза қауым тарапынан батырлардай қарсы алынды. Дегенмен, бөлімнің үлгілі қызметі мен көптеген наградалары Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін континенттік АҚШ-тағы халықтың жапондық текті адамдарға деген көзқарасын өзгертпеді. Ардагерлер үйлеріне "Жапондарға жол жоқ" және "Жапондар қажет емес" деген жазулармен, дүкендер мен мейрамханаларда қызмет көрсетуден бас тартумен, үйлері мен мүліктеріне жасалған вандализммен келді. 1946 жылдың 15 шілдесінде 442-ші полк Конституция даңғылымен Ақ үйдің оңтүстігіндегі Эллипске дейін марш жасады. Президент Трумэн сөз сөйлеп, полкке Президенттік бірлік мақтауын табыс етті. Бастапқыда VFW және Америкалық легион сияқты көптеген ардагерлер ұйымдары нисей ардагерлерін қолданыстағы бөлімдерге қабылдаудан бас тартты, ал кейбіреулері жапондық американдық сарбаздарды құрмет тізімінен шығарып тастады. 1946 жылы Чикагода 1183-ші Америкалық легион бөлімін құруға рұқсат беру үшін 442-ші бөлімнің ақ офицерлері нисейдің мүддесін қорғаған, ал Сакраменто округінің жетекшісі, әскери ардагер Альва Флеминг 1947 жылы Сакраментодағы 8985-ші Нисей VFW бөлімінің жарғысын бекітті. Флеминг Калифорния штатының VFW қолбасшысы болды және штатта барлығы 14 бөлінген Нисей VFW бөлімін құруға белсенді қатысты. Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы ардагерлер оларды қабылдауға дайын бөлімдерді таба алмады және ақырында өздерінің тәуелсіз "Нисей ардагерлер комитетін" құрды. Көптеген нисей ардагерлері континенттік АҚШ-та үй табуда қиындықтарға тап болды. Олардың үйлеріне жаңа жалдамалылар көшіп келді. Тұрғын үй тапшылығына байланысты көптеген нисей ардагерлері федералдық тұрғын үй бағдарламаларын пайдаланды. Көптеген нисей ардагерлері Г.И. есебін университетте оқу мүмкіндігі ретінде пайдаланды. Көптеген нисейлер дәрігерлер, тіс дәрігерлері, сәулетшілер, ғалымдар, инженерлер және мемлекеттік қызметте саясаткерлер болды. Жапондықтарға қарсы сезім 1960 жылдарға дейін күшті болды, бірақ басқа да кең таралған көзқарастармен бірге жоғалды, тіпті кейбір айналымдарда күшті болып қала берді. Керісінше, 442-ші бөлімнің тарихы даулы модельдік азшылық стереотипінің маңызды мысалы болды. Автор және тарихшы Том Коффманның айтуынша, 100/442/MIS-тің ер адамдары екінші дәрежелі азаматтар ретінде үйлеріне оралудан қорқып жүрді. Гавайиде бұл адамдар бейбіт қозғалысқа қатысты. Бұл 100/442-ші бөлімдердің Еуропадағы шайқастардан үйдегі шайқасқа оралуы деп сипатталды. Зорлықсыз төңкеріс сәтті аяқталды және ардагерлерді мемлекеттік лауазымдарға орналастырды, бұл 1954 жылғы төңкеріс ретінде белгілі болды. Жапондық американдық бөлімдердің қызметінің маңызды салдары Конгрессті Гавайидің штат мәртебесіне қарсылығын тоқтатуға көндіруге көмектесу болды. 1959 жылға дейін Гавайи тұрғындары АҚШ-тың 49-шы штаты ретінде қабылдануды екі рет сұрады. Бұл бөлімдерде қызмет еткен жапондық американдықтардың үлгілі тарихы және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Гавайи халқының көрсеткен адалдығы Гавайидің 50-ші штат ретінде қабылдануына мүмкіндік берді (Аляска бұрын штат мәртебесін алған). Соғыстан кейінгі американдық сленгінде "бәрін салып беру" фразасы 442-ші бөлімнің ұранынан алынды – "Бәрін салып беру", 1951 жылғы "Бәрін салып беру!" фильмінде бұл фраза гавайилік пиджин тілінде құмар ойыншылардың барлық ақшасын бір рет құмарға салу үшін қолданатын сөзден шыққан.

The record of the Japanese Americans serving in the 442nd and in the Military Intelligence Service (U. S. Pacific Theater forces in World War II) helped change the minds of anti Japanese American critics in the continental U. S. and resulted in easing of restrictions and the eventual release of the 120,000 strong community well before the end of World War II. In Hawaii, the veterans were welcomed home as heroes by a grateful community that had supported them through those trying times. However, the unit's exemplary service and many decorations did not change the attitudes of the general population in the continental U. S. towards people of Japanese ancestry after World War II. Veterans came home to signs that read "No Japs Allowed" and "No Japs Wanted", the denial of service in shops and restaurants, and the vandalism of their homes and property. On 15 July 1946, the 442nd Regiment marched down Constitution Avenue to the Ellipse south of the White House. President Truman gave a speech and honored the regiment by awarding them the Presidential Unit Citation. Initially, many Veterans' organizations such as the VFW and the American Legion refused to allow Nisei veterans into existing posts and some even removed Japanese American soldiers from their honor rolls. It is believed that white officers from the 442nd advocated on the behalf of the Nisei in Chicago to be allowed to form their own American Legion post 1183 in 1946, while Alva Fleming, a Navy veteran in Sacramento district leadership approved the charter for Nisei VFW Post 8985 in Sacramento in 1947. Fleming would go on to become the VFW State Commander for California and was instrumental in founding a total of 14 segregated Nisei VFW posts in the state. Veterans in the Pacific Northwest were unable to find any post willing to accept them, and eventually formed their own independent "Nisei Veterans Committee". Many Nisei veterans had difficulty finding houses in the continental United States. Their homes were occupied with new tenants. Due to the housing shortage, many Nisei veterans resorted to using federal housing programs. Many Nisei veterans used the G. I. Bill as an opportunity to attend university. Many Nisei became doctors, dentists, architects, scientists, engineers, and politicians in public office. Anti Japanese sentiment remained strong into the 1960s, but faded along with other once common prejudices, even while remaining strong in certain circles. Conversely, the story of the 442nd provided a leading example of what was to become the controversial model minority stereotype. According to author and historian Tom Coffman, men of the 100th/442nd/MIS dreaded returning home as second class citizens. In Hawaii these men became involved in a peaceful movement. It has been described as the 100th/442nd returning from the battles in Europe to the battle at home. The non violent revolution was successful and put veterans in public office in what became known as the Revolution of 1954. One notable effect of the service of the Japanese American units was to help convince Congress to end its opposition towards Hawaii's statehood petition. Twice before 1959, residents of Hawaii asked to be admitted to the U. S. as the 49th state. The exemplary record of the Japanese Americans serving in these units and the loyalty showed by the rest of Hawaii's population during World War II allowed Hawaii to be admitted as the 50th state (Alaska was granted statehood just prior). In post war American popular slang, the phrase "going for broke" was adopted from the 442nd's unit motto "Go for Broke", which according to the 1951 film Go for Broke! was derived from the Hawaiian pidgin phrase used by craps shooters risking all their money on one roll of the dice.

Демобилизация және қайта тууы

442-ші RCT 1946 жылы Гонолулуде таратылды, бірақ 1947 жылы АҚШ Армиясының резервінде қайта құрылды. 1968 жылы Вьетнам соғысы кезінде стратегиялық резервті толықтыру үшін жұмылдырылды және бөлімнің мәртебесі мен дәстүрлерін жалғастырады. Бүгінде 442-ші жаяу әскер бөлімінің 100-ші батальоны – Армия резервінің жалғыз жауынгерлік бөлімшесі. Сайпан және Гуамда орналасқан. Америка Самоасындағы әскери қатысудың жалғыз нысаны – батальонның B және C компаниялары. Бағдадтан солтүстік-батысқа қарай шамамен 80 шақырым жерде орналасқан Балад қаласындағы «Анаконда» логистикалық қолдау аймағында дислокацияланған. Лейтенант-полковник Колберт Лоу батальон Анаконда логистикалық қолдау аймағына келгеннен кейін бірнеше аптадан соң батальонға қолбасшылық етті. 2006 жылдың басында 100-ші батальон үйіне оралды. Бір сарбаз жасалған жарылғыш құрылғысынан қаза тапты. Батальоннан төрт адам қаза тапты және батальон үйіне оралғанға дейін бірнеше ондаған адам жараланды. Бір жылдық дислокация кезінде Чарли компаниясына қарасты взводтың бірі 50-ден астам қару-жарақ қоймасын тапты. Екінші дүниежүзілік соғыстағы сарбаздардың басым бөлігі жапон-американдықтар болғанмен, бұл сарбаздар Майами (Флорида), Теннесси, Аляска және Гавайи, Филиппин, Самоа және Палаудан келген сарбаздарды қамтыды. Ирактағы іс-қимылдары үшін бөлім «Ең лайықты бөлім» марапатымен марапатталды. Бөлім 2009 жылы қайтадан дислокацияланды және 29-шы жаяу әскер бригадасының жауынгерлік тобының құрамына енді. Атақты түрде Кувейтке дислокацияланған, ол Иракқа патрульдік сапарлар жасады, нәтижесінде екі адам қаза тапты; бұл патрульдердегі жүргізілген автокөліктердің жалпы ұзындығы миллион шақырымнан асты. Бөлімнің дислокациясы кезінде, бөлімнің бірнеше ондаған Америка Самоасының әскери қызметшілері Кувейтте АҚШ азаматтығына қабылданды.

Танымал мәдениетте

Allegiance the Musical: Бұл мюзикл, жапон-американдық отбасының күресі туралы, қазіргі заманда өтеді және 1940 жылдарға флэшбэктер жасалады. Ол Джордж Такеидің балалық шағын концлагерьде өткізген тәжірибесінен шабыттандырылған. Басты рөлдерде: Джордж Такеи, Леа Салонга және Телли Ленг. American Pastime: Бұл 2007 жылғы көркем фильм концлагерьдегі өмірді бейнелейді, онда бейсбол тұтқындардың шындықтан ауытқуының маңызды тәсілі болды. Фильмнің түсірілім орындары шөл, қараусыз жерде, нағыз лагерьдің жанында болды. Лейн Номура, ең үлкен ұлы, 442-ші полк ұрыс тобының құрамына кіріп, армияға шақырылады. Топтың ұраны: "Бәрін салып қой!", 442-ші батальонның Жоғалған батальонды құтқару кезіндегі шығындары туралы айтылады. Go for Broke!: 1951 жылғы бұл фильм 442-ші полк ұрыс жасағының өмірі мен батырлықтарын көрсетеді. Фильмде Ван Джонсон 442-ші дивизияға тағайындалғаннан кейін тартынған жас офицер рөлін ойнайды. Ол Нисей сарбаздарын құрметтей бастайды және ақырында Техастағы бастапқы бөлімшесіне қайтудан бас тартады. Фильмде 442-ші полк ардагерлері ойнады. Оны iTunes-тен табуға болады. "The Gallant Men" телесериалының "One Puka Puka" эпизодында топқа Poncie Ponce және George Takei арнайы қонақ ретінде қатысты. Джеймс Миченердің "Гавай" романында 442-ші корпустың тәжірибесі туралы тарау бар, бірақ оның атауы 222-ші болып өзгертілді және көптеген мүшелері ойдан шығарылған есімдермен көрсетілген. Эд Сакамото 100/442 туралы "Жүректерге от тиді" атты пьеса жазды, ол Гонолулу мен Лос-Анджелесте қойылды. Төрт "Каратэ Кід" фильмі сериясында Мияги мырза - 442-ші бөлімде соғысқан және Құрмет медалімен марапатталған Екінші дүниежүзілік соғыс ардагері ретінде бейнеленген басты кейіпкер. Төртінші фильм, "Келесі Каратэ Кід", 442-ші рейдтің қайта қосылуымен басталады, онда сенатор Дэниел Инуи сөз сөйлейді және Мияги мырза төрт фильмнің кез келгенінде бірінші рет Құрмет медалін киеді. Nisei Project: 2001 жылы хореограф Марла Хирокава өзінің "Nisei" балетін Бруклинде, Нью-Йорк қаласында көрсетті, ол марқұм әкесі, 100-ші батальонның ардагерімен шабыттандырылған және 100/442-ші батальонның ер адамдарына құрмет көрсетті. 2003 жылы Марла мен әпкесі Лори Хамано Гавай аралдары бойынша "Nisei" балет турнесін ұйымдастырды. (Лейн Нишикава би тобымен гастрольде болып, өнер көрсетті.) 2014 жылы "Nisei" қайта қойылды және Нью-Йорк халықаралық фринж фестивалінде жаңа музыкалық қосымшамен ұсынылды, онда укулеле виртуозы Джейк Шимабукуро және әнші-сазгер Гарольд Пейн жазған Нисей ардагерлері туралы әндер кірді. 2005 жылы Лейн Нишикава "Жоғалған батальонды" құтқару туралы "Жалғыз батырлар" атты тәуелсіз фильмді түсіріп, сонда басты рөлді сомдады. "8108 отбасы", 2007 жылдың 9 желтоқсанында CBS телешоуының эпизоды болды. Кен Бернстің 2007 жылғы PBS Екінші дүниежүзілік соғыс туралы "Соғыс" деректі фильмі төрт американдық қаланың соғыс тәжірибесін зерттейді. Бернстің 15 сағаттық деректі фильмінде Екінші дүниежүзілік соғыстағы көптеген шайқастар, соның ішінде 442-ші жаяу әскер полкі туралы тереңінен баяндалады. Sgt. Rock: The Lost Battalion #1–6 (2008) 99 Years of Love 〜Japanese Americans〜: 2010 жылы TBS жапондық американдықтардың тарихындағы көптеген маңызды оқиғаларды бейнелейтін бес бөлімді, 10 сағаттық жапон тіліндегі шағын сериал шығарды. 4-ші эпизодта 442-ші бөлімде қызмет ететін және Техас батальонын құтқаруды бейнелейтін басты кейіпкер бар. Капитан Америка: Бірінші кекші (2011) Кеннет Чойды Джим Морита кейіпкері ретінде, өз бөлімінен бөлінген Нисей сарбазы Дум Дум Дуган мен Howling Commandos-қа қосылған. Чой тағы да Agents of S.H.I.E.L.D сериалдарының бір бөлімінде рөлін қайталады. Valor With Honor - бұл 442-ші полк ұрыс тобының ардагерлерінің соңғы сұхбаттары туралы 85 минуттық тәуелсіз деректі фильм. Интервьюлар, соғыс бейнелері мен фотосуреттер - бұл баяндалмаған деректі фильмнің бөлігі. "Шаралы тарих" 2-ші маусымның 15-ші "Гавай" сериясында Фил Хендри 442-ші жаяу әскер полкінің Дэниел Инуие туралы жапондық-американдық тыйым салынғаннан кейін әскери қызметке кіріп, кейін Италиядағы Колле Мусателлоға шабуыл кезінде қолын жоғалтып алған оқиғасын баяндайды. Hawaii Five 0 4-ші маусымның 10-шы сериясында күдіктінің отбасы интернат лагеріне орналастырылған ағасы батальонның мүшесі ретінде көрсетіледі. Онда батальон туралы мәлімет берілген және оның жасы жеткен ағасы лагерде қалмағысы келмегендіктен, басқа да жастағы жігіттер сияқты, сол батальонға қосылған. 442-ші жаяу әскер полкінің тарихы American Heroes Channel телеарнасының "Тарих ұмытқан нәрселер" сериалдарының бір эпизодында "Бостандық үшін күресу" деген атаумен көрсетілді. Эпизодта Сусуму Итомен жасалған сұхбат ұсынылды, ол 2015 жылы қайтыс болғанға дейін түсірілген. Bad Day at Black Rock (1955) фильмінде АҚШ армиясының ардагері өмірін сақтап қалған 442-ші әріптесінің әкесін іздеп, оған ұлының соғыстан кейінгі медальдарын тапсыруға тырысады. Сюжет қала тұрғындарының жапон-американдық қауымдастығына деген жек көрушілігіне негізделген. Go for Broke: An Origin Story (2018) Перл-Харборға шабуылдан кейін Перл-Харбордағы соғыс және кемсітумен күрескен Гавай университетінің ROTC студенттерінің тобын көрсетеді. Стейси Хаяшидің комиксіне негізделген. Еуропа мен Тынық мұхитындағы Нисей сарбаздарының тәжірибесі 1983 жылы Тоёко Ямасакидің "Futatsu no Sokoku (Екі Отан)" романында көркемделіп суреттелген. 2019 жылы TV Tokyo арнасы осы аттас шектеулі сериалға бейімдеді. Repentance (2019) - Эндрю Ламның 442-ші полк ұрыс жасағының тарихына негізделген тарихи роман. 2017 жылы 442-ші жаяу әскер полкі Александр Зейн Ирвин режиссерлік еткен және Дэниел Л. Бернарди продюсерлік еткен, El Dorado Films және Veteran Documentary Corps ұйымдарының қатысуымен түсірілген "Nisei Soldiers: Japanese American G. I. Joes" атты қысқаша деректі фильмінің тақырыбы болды.

Allegiance the Musical: This musical, about the challenges faced by a Japanese American family, is set in the present day with flashbacks to the 1940s. It was inspired by the experiences of George Takei, who spent his childhood in concentration camps. It stars George Takei, Lea Salonga and Telly Leung. American Pastime: This 2007 fictional film depicts life inside the concentration camps, where baseball was one of the major diversions from the reality of the internees' lives. Location scenes were filmed in bleak, desolate land, not far from the site of an actual camp. Lane Nomura, the oldest son enlists in the Army, as a member of the 442nd Regimental Combat Team. The unit motto, "Go for broke! ", provides inspiration at a climactic moment, and reference is made to the losses taken by the 442nd during the rescue of the Lost Battalion. Go for Broke! : This 1951 film dramatizes the lives and wartime heroics of the 442nd Regimental Combat Team. The film stars Van Johnson as a young officer, reluctant about his assignment to the 442nd. He comes to respect the Nisei troops, eventually refusing a transfer back to his original Texas unit. The movie starred a number of veterans of the 442nd. It can be found on iTunes. The "One Puka Puka" episode of The Gallant Men television series featured the unit with guest stars Poncie Ponce and George Takei. The James Michener novel Hawaii has a chapter detailing the 442nd's experiences, although its designation is changed to the 222nd and many of the members appear under fictionalized names. Ed Sakamoto wrote a play about the 100th/442nd entitled Our Hearts Were Touched by Fire, which was performed in Honolulu and Los Angeles. In the series of four Karate Kid movies, Mr. Miyagi is a main character portrayed as a World War II veteran who had fought in the 442nd and received the Medal of Honor. The fourth film, The Next Karate Kid, begins with a reunion of the 442nd, in which Sen. Daniel Inouye gives a speech and Mr. Miyagi wears his Medal of Honor for the only time in any of the four films. The Nisei Project: In 2001, choreographer Marla Hirokawa premiered her "Nisei" ballet in Brooklyn, NY which was inspired by her late father, 100th Battalion veteran and gave honor to the men of the 100th/442nd. In 2003, Marla and sister Laurie Hamano produced a "Nisei" ballet tour across the Hawaiian Islands. (Lane Nishikawa toured and performed with the dance company.) In 2014, "Nisei" was re staged and presented at the NY International Fringe Festival with a revised score that included songs about the Nisei veterans composed by ukulele virtuoso Jake Shimabukuro and singer/songwriter Harold Payne. In 2005, Lane Nishikawa directed and starred in the independent film Only the Brave, which is a fictional account of the rescue of the Lost Battalion. "Family 8108", the 9 December 2007 episode of the CBS TV show Cold Case centers around the Japanese concentration camps and discusses the 442nd Regional Combat Team. Ken Burns' 2007 PBS World War II documentary The War explores the stories of four American towns' experiences with the war. Burns' 15 hour documentary goes in depth in describing the many battles of World War II, including those of the 442nd Infantry Regiment. Sgt. Rock: The Lost Battalion #1–6 (2008) graphic novel
99 Years of Love 〜Japanese Americans〜: In 2010 TBS produced a five part, 10 hour fictional Japanese language miniseries featuring many of the major events in Japanese American history. Episode 4 features a key character who serves in the 442nd and portrays the rescue of the Texas Battalion. Captain America: The First Avenger (2011) features Kenneth Choi as the character of Jim Morita, a Nisei soldier separated from his unit that joins with Dum Dum Dugan and the Howling Commandos. Choi again reprised the role in an episode of Agents of S. H. I. E. L. D
Valor With Honor is an 85 minute independent documentary film on the last interviews of veterans of the 442nd Regimental Combat Team. Interviews, war footage, and photos are part of the un narrated documentary. In Drunk History season 2 episode 15 "Hawaii", Phil Hendrie tells the story of Daniel Inouye of the 442nd Infantry Regiment enlisting after the Japanese American ban is lifted and later losing his arm in the assault on Colle Musatello in Italy. In Hawaii Five 0 season 4 episode 10, the brother of the suspect whose family was placed in an internment camp is shown as a member of the battalion. It gives some information about the battalion and states that his brother who was of age did not want to stay in the camp, so he joined the Army in that battalion as did many of the other boys who were of age. The story of the 442nd Infantry Regiment appeared in an episode of the American Heroes Channel series What History Forget, entitled "Fighting for Freedom". The episode featured an interview with Susumu Ito that was shot shortly before his death in 2015. In Bad Day at Black Rock (1955), a US Army veteran seeks the father of a 442nd colleague who died saving his life in order to give him his son's posthumous medals. The plot centers on the town's hatred for the Japanese American community. Go for Broke: An Origin Story (2018) follows a group of University of Hawaii ROTC students during the tumultuous year after the attack on Pearl Harbor, as they navigate wartime Hawaii and fight discrimination. Adaptation of the comic book by Stacey Hayashi. The experience of Nisei soldiers in Europe and the Pacific was fictionalized for the Japanese market in the novel "Futatsu no Sokoku (Two Homelands)" by Toyoko Yamasaki in 1983. It was dramatized into a limited series of the same name by TV Tokyo in 2019. Repentance (2019) is an historical novel based on the history of the 442nd Regimental Combat Team by Andrew Lam. In 2017, the 442nd Infantry Regiment was the subject of the short documentary Nisei Soldiers: Japanese American G. I. Joes, directed by Alexander Zane Irwin and produced by Daniel L. Bernardi with the collaboration of El Dorado Films and the Veteran Documentary Corps.