Бадди Белл: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық бейсболшы және менеджер (1951 жылы туған)

Дэвид Гас "Бадди" Белл (1951 жылғы 27 тамызда туған) – американдық бұрынғы үшінші базалық ойыншы және менеджер, қазіргі кезде Цинциннати Редс командасының бас менеджерінің орынбасары және аға кеңесшісі. 18 жылдық мансабында төрт командада ойнаған, оның ішінде Кливленд Индианс, Техас Рейнджерс және Цинциннати Редс командаларында ең көп көзге түскен. Ол үш маусымдық кезеңде Детройт Тайгерс, Колорадо Рокиз және Канзас-Сити Роялс командаларын басқарды, ал Чикаго Уайт Сокс командасының вице-президенті/бас менеджердің көмекшісі қызметін атқарды. Бес рет MLB All-Star атанды және 1979–1984 жылдары қатарынан алты рет Rawlings Gold Glove жүлдесін жеңіп алды. Ол аутфилдер Гас Беллдің ұлы және бұрынғы үшінші базалық ойыншылар Майк пен Дэвид Беллдің әкесі, осылайша олардың отбасы бас лигада үш буын ойнаған бес отбасының біріне айналды. 2018 жылғы қазан айында Дэвид Редс командасының менеджері болып тағайындалғанда, ол және Белл Джордж және Дик Сислер, Боб және Джоэл Скиннер, Боб және Аарон Буннан кейін бас лигада менеджерлік қызмет атқарған төртінші әке-бала жұбы болды.

Мансап

Белл әкесі Питтсбург Пайретс командасында ойнап жүрген кезде дүниеге келген. Ол Цинциннатидегі Моеллер орта мектебінде оқыды. 1969 жылы «Индианс» клубы оны таңдап алды және ол бастапқыдағы уәделі ойыншы ретінде танылды. Ол алғаш рет 1973 жылы «Индианс» сапындағы жоғары лигада ойнады, жаңадан келген ойыншы ретінде көбінесе аутфилдте өнер көрсетті, бірақ кейін үшінші базадағы негізгі ойыншыға айналды. 1 метр 98 см (6 фут) бойы бар Белл, «Индианс» командасындағы көңіл көтермейтін ойыншылардың арасында оң жақтан соққы беретін, жақсы, бірақ аса күшті емес ойыншы еді. Ол 1973 жылы «Жұлдыздар» ойынына шақырылды. Маусым аяқталғаннан кейін Белл Тоби Харраға айырбас жасалып, «Техас Рейнджерс» командасына өтті. Белл «Рейнджерс» сапындағы ең жақсы маусымын 1977 жылы өткізді, 200 соққы, 101 RBI және алғашқы «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алды. 1979 жылдан 1984 жылға дейін Белл Америка лигасының үшінші базасы бойынша «Алтын қолғап» жүлдесін жеңіп алды. Сондай-ақ ол 1984 жылы «Күміс соққы» сыйлығына ие болды. 1980 және 1984 жылдары ол соққы беру көрсеткіші бойынша үздік ондыққа кірді. Қорғаныс шебінде Белл керемет өнер көрсетті және көбінесе үшінші база сызығынан алыс тұрып, қарсыластардан көптеген соққыларды тоқтатып алды. «Жалпы аймақтық ұпайлар» (қорғаныс статистикасы) бойынша ол барлық уақытта тоғызыншы орында (Уилли Мейстің алдында) және барлық үшінші базалық ойыншылардың арасында екінші орында (Брукс Робинсоннан кейін) тұрады. Оның «Range факторы» (тағы бір қорғаныс статистикасы) үшінші базалық ойыншылардың арасында бесінші орында. Ол 10 рет қорғаныс көрсеткіші бойынша үздік ондыққа кірді және үш рет бірінші орынды иеленді. Маусымның ортасында Белл «Цинциннати Редс» командасына ауыстырылды, оның әкесі 1950 жылдары осы команданың танымал ойыншысы болған. Бадди Пит Роуздың басшылығымен екінші орын алған командада тағы екі жыл жақсы өнер көрсетті. 1977 жылы ол мансабындағы ең көп – 20 рет үйден шықты. Маусымда ол қарқынды өнер көрсетуін тоқтатты және «Хьюстон Астрос» командасына ауыстырылды. Белл желтоқсанда босатылып, 1978 жылғы маусымға дейін «Рейнджерс» командасына оралды, онда ол сирек ойнады. 18 жылдық мансабында Белл 2405 ойында .279 соққы көрсеткішімен 201 рет үйден шығып, 1106 RBI жинады. Ол алты рет «Алтын қолғап» жүлдесін жеңіп алды және бес рет «Жұлдыздар» ойынына қатысты. Мансабын аяқтағаннан кейін Белл бірнеше жыл «Редс» командасының жаттықтырушысы болып жұмыс істеді, ал 1994-1995 жылдары «Индианс» командасының жаттықтырушысы болды. Ол 1996-1998 жылдары «Детройт Тайгерс» командасын басқарды. Кейін ол «Колорадо Рокис» командасын 1999 жылдан 2000 жылдың басына дейін басқарды, сәуір айында 6-16 есебімен бастағаннан кейін жұмыстан босатылды. «Детройт» және «Колорадо» командаларын басқарған кезеңде Белл 184-277 есебін көрсетті. 2000 жылдың қараша айында Белл «Кливленд Индианс» командасының жаттықтырушысы болып қайтадан жұмысқа орналасты. 2005 жылдың 31 мамырында «Канзас-Сити Роялз» клубы Тони Пеньяның отставкаға шығуынан кейін үш апта өткен соң Беллді өзінің бас бапкері ретінде тағайындады. Белл бас бапкер ретінде алғашқы төрт ойынын жеңіп, «Роялз» командасының тарихында екінші бас бапкер (Уайти Герцогтан кейін) атанды және «Роялз» командасын соңғы төрт ойында жеңіске жеткізді. Белл 2006 жылдың 20 қыркүйегінде командадан медициналық себептермен демалысқа шықты, оның миында ісік табылғаннан кейін. Белл өткен апталарда жұту қиындықтарын бастан өткерді және «Роялз» командасының медициналық қызметкерлерінің кеңесімен Аризона штатының Скоттсдейл қаласындағы Майо клиникасына барды. 2007 жылдың 1 тамызында Белл 2007 жылғы маусым аяқталғаннан кейін «Роялз» командасына оралмайтынын мәлімдеді. Белл бұл шешімнің «Роялз» командасының басшылығынан келген қысымға байланысты емес екенін, ол отбасымен көбірек уақыт өткізуді қалайтынын айтты.

Bell was born while his father was playing for the Pittsburgh Pirates. He attended Moeller High School in Cincinnati. He was drafted in 1969 by the Indians and was regarded as a promising prospect from the beginning. He first appeared in the Major Leagues with the Indians in , appearing mostly in the outfield as a rookie, but afterwards becoming a fixture at third base. The 6 feet (2 m), Bell was a solid, but not overpowering, right handed hitter on a mostly lackluster Indians team. He was named to the All Star team in 1973. After the season Bell was traded to the Texas Rangers in exchange for Toby Harrah — another solid, veteran third baseman. Bell enjoyed his best season with the Rangers in , collecting 200 hits, 101 RBI, and his first Gold Glove Award. From 1979 through 1984, Bell won the Gold Glove for third base in the American League. He also won the Silver Slugger Award in 1984. He finished in the top ten in batting average in 1980 and 1984. In fielding, Bell was spectacular and often played far off the third base line, taking many base hits from opposing batters. In Total zone runs (a defensive statistic) he is ninth all time (ahead of Willie Mays) and 2nd among all third baseman (behind Brooks Robinson). His Range factor (another defensive stat) is fifth all time among third baseman. He was in the top 10 in fielding percentage 10 times and finished first three times. In the middle of the season, Bell was sent to the Cincinnati Reds, where his father had been a popular player in the 1950s. Buddy responded with two more solid years playing for second place teams under Pete Rose. In , he hit a career high 20 home runs. In the season he began to fade and was traded to the Houston Astros. Bell was released in December and returned with the Rangers before the season, in which he appeared sparingly. In an 18 year career, Bell posted a .279 batting average with 201 home runs and 1106 RBI in 2405 games. He won six Gold Gloves, and made five All Star Game appearances. Following retirement, Bell worked for several years as a coach for the Reds, and from 1994 95 for the Indians. He managed the Detroit Tigers from 1996–98. He then managed the Colorado Rockies from through part of when he was fired in April after a 6–16 start. As a manager both for Detroit and Colorado, Bell compiled a 184–277 record. In November , Bell returned to coaching for the Cleveland Indians. On May 31, 2005, the Kansas City Royals hired Bell as their manager, three weeks after Tony Peña resigned. Bell won his first four games as a manager, becoming only the second Royals manager (after Whitey Herzog) to do so and guiding the Royals to their first four game winning streak since
Bell took a medical leave of absence from the team on September 20, 2006, after a lump was discovered on his tonsils. Bell had experienced difficulty swallowing in the previous weeks, and went to the Mayo Clinic in Scottsdale, Arizona, following the advice of Royals medical staff. On August 1, 2007, Bell announced that he would not be returning to the Royals bench at the conclusion of the 2007 season. Bell stated that his decision was his own, not based on pressure from the Royals front office, and that he wished to spend more time with his family.