Ричард Коу: Вашингтондық театр сыншысының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Ричард Ливингстон Коу (Нью-Йорк, 8 қараша 1914 – Вашингтон, 12 қараша 1995) – «The Washington Post» газетінің театр және кино сыншысы. Ко Нью-Йорк қаласынан тыс ең беделді театр сыншыларының бірі ретінде танымал болды. Ол Вашингтондағы театр сыншысының жетекшісі еді, сол кезде бұл қала Нью-Йоркке бағытталған қойылымдардың іріктеу орны саналды. Бұл соғыстан кейінгі кезең Бродвейдің өнімділік жағынан гүлденген соңғы алтын дәуірі деп есептелді. Сәйкесінше, режиссерлер Бродвейдің қатал жарығына аттанғанша, өндірісті жақсарту үшін көбінесе Коудың сын-пікірлерін пайдаланды. Ко Вашингтондағы Ұлттық театрда Дэвид Мерриктың «Hello, Dolly!» және «Carnival» қойылымдарымен қатар көптеген спектакльдерді сынға алды. Ол сондай-ақ Нил Саймон, Теннесси Уильямс және Уильям Инге авторларының пьесаларының тұңғыш көрсетілімдерін бағалады. Ол музыка мен театрға деген қызығушылығының Манхэттендегі Әулие Иоанн Илаһи соборының хор мектебінде оқыған жылдары пайда болғанын жиі айтқан. 1938 жылы Джордж Вашингтон университетін бітіріп, бірден «The Washington Post» газетіне радио редакторы және драма сыншысының көмекшісі болып орналасты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол АҚШ Әскери-әуе күштерінің құрамында «Жұлдыздар мен жолақтар» басылымының жазушысы және редакторы болып қызмет етті, Каирден хабарламалар жіберді. 1946 жылы драма сыншысы ретінде газетке оралды, бірақ ол кинофильмдерді және басқа да ойын-сауықтарды да сынға алды. 1979 жылы зейнеткерлікке шығып, сыншы атағын алды. 1946 жылы ол Вашингтондағы белгілі журналист Кристин Садлерге үйленді, ол кейін «McCall’s» журналының Вашингтон редакторы болды және «Американың бірінші ханымдары» кітабын жазды. Миссис Ко 1983 жылы қайтыс болды. Коу әділ сыншы ретінде танылды. «The Oxford Companion to American Theatre» басылымында оның еңбегі былай сипатталған: «Нью-Йорк емес, жетекші сыншылардың бірі, ол барлық жақсы театрдың жылы, білімді жақтасы болды, оның пікірлерін Бродвей продюсерлері Вашингтонда қойылымдарын көрсетпеген жағдайда да жиі сұрап отырды». Коу мырза көптеген басқа басылымдарға, соның ішінде «The New York Times» және «The New Republic» журналдарына материалдар жазды. Ол сондай-ақ радио және теледидарда тұрақты түрде сөз сөйлейтін. 1963 жылы Американың режиссерлер гильдиясы оны «Жылдың сыншысы» деп атады, ал 1980 жылы – «Жылдың вашингтондық азаматы» атағын иеленді. Алайда, оның мақалалары театрлық қойылымдармен ғана шектелмеді. Ол 1950-ші жылдардың басында Ұлттық театрдағы нәсілдік сегрегацияны айыптады және Вашингтонда балалардың қатысуымен өнер көрсетуге тыйым салатын балалар еңбегі заңын жоюға тырысты. Коу Вашингтондағы жаңа театрлық институттарды, соның ішінде Арена сахнасы мен Кеннеди орталығын ынтамен қолдады. 1980 жылы Вашингтондағы Жаңа драматургтер театры оның құрметіне сыйлық тағайындады. Коу Ұлттық баспасөз клубының құрметті мүшесі болды. Ол 1995 жылғы 12 қарашада, 81 жасқа толып, төрт күннен кейін лимфомадан Вашингтондағы үйінде қайтыс болды.

Richard Livingston Coe (New York City, November 8, 1914 – Washington, D. C., November 12, 1995) was a theater and cinema critic for The Washington Post for more than forty years. Coe became known as one of the most influential theater critics outside New York City. He was the leading theater reviewer in Washington when that city was a major tryout stop for shows headed for New York. It was the postwar period that was considered Broadway's last golden era of prolific production. Consequently, it was often Coe's reviews that directors used to help smooth out productions before heading to the harsher lights of Broadway. Among the many shows Coe reviewed at Washington's National Theater were David Merrick's original productions of "Hello, Dolly!" and "Carnival." He also reviewed the premieres of plays by Neil Simon, Tennessee Williams and William Inge. He often said that his interest in music and theater began during his years at the choir school of the Cathedral of St. John the Divine in Manhattan. He graduated from George Washington University in 1938 and immediately joined The Washington Post as a radio editor and assistant drama critic. During World War II he served in the United States Army Air Forces as a writer and editor for Stars and Stripes, reporting out of Cairo. He returned to the Post in 1946 as drama critic, although he also reviewed motion pictures and other entertainment. He retired in 1979 and was named a critic emeritus. In 1946, he married noted Washington journalist Christine Sadler, who later became the Washington editor of McCall's magazine and wrote the book America's First Ladies. Mrs. Coe died in 1983. Coe was considered a generous reviewer. The Oxford Companion to American Theatre describes him this way: "One of the leading non New York critics, he was a warm, knowledgeable advocate of all good theater, and his views were regularly solicited by Broadway producers, even when they did not try out their shows in Washington. Mr. Coe wrote for numerous other publications, including The New York Times and The New Republic. He was also a regular radio and television commentator. He was named Critic of the Year by the Directors' Guild of America in 1963 and "Washingtonian of the Year" in 1980. His columns, however, were not limited to theatrical productions. He also wrote articles condemning racial segregation at the National Theater in the early 1950s, and seeking the repeal of a child labor law in Washington that prohibited performances by casts that included children. Coe was known as an enthusiastic advocate for new theatrical institutions in Washington, including Arena Stage and the Kennedy Center for the Performing Arts. In 1980, the New Playwrights' Theater in Washington established an award in his name. Coe was an honorary member of the National Press Club. He died at his home in Washington, D. C. from lymphoma on November 12 1995, four days after his 81st birthday.