Базил Харвуд (1859-1949) – ағылшын органисі, композиторы. Әсіресе, "O How Glorious is the Kingdom" және A flat сервисі сияқты шіркеу музыкасымен танымал. 🎼⛪️
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Базиль Харвуд (1859–1949) – ағылшын органшысы және композиторы, ағылшын шіркеу музыкасы дәстүріндегі өкіл, қазір литургиялық шығармаларымен, әсіресе «О How Glorious is the Kingdom» (1898) әнұранымен және A flat (1892) қызметімен танымал. Бұл шығармалар әлі күнге дейін ағылшын шіркеулерінде жиі орындалады. Ол көптеген ән шұбырғандарын жазған, олардың ішінде «Лаккинтон» («Барлық әлемнің әр бұрышында ән шырқасын») және «Торнбери» («О, Иса, уәде бердім» және «Құдай, сенің қолың жетеледі») кеңінен танылды.
English organist and composer (1859–1949)
Basil Harwood (11 April 1859 – 3 April 1949) was an organist and composer in the English church music tradition, best known today for his liturgical works, particularly his anthem O How Glorious is the Kingdom (1898) and his Service in A flat (1892), which still remain popular in English churches. He wrote numerous hymn tunes, several of which became well known including Luckington ("Let All the World in Every Corner Sing") and Thornbury ("O Jesus I Have Promised" and "Thy hand, O God, has guided").
Ерте өмір
Базил Харвуд 1859 жылдың 11 сәуірінде Глостерширдегі Ольвестон қаласының Вудхаус ауылында, банкир Эдвард Харвудтың (1818–1907) кіші баласы ретінде дүниеге келді. Оның анасы Мэри, туған тегі Стердж (1840–1867) квакерлерден шыққан, және Харвуд 1869 жылы әкесі екінші рет үйленгеннен кейін англикан дініне ауысқанға дейін осы сенімде тәрбиеленді.
Basil Harwood was born on 11 April 1859 at Woodhouse, Olveston, Gloucestershire, the youngest child of Edward Harwood (1818–1907), a banker. His mother Mary, née Sturge (1840–1867), was of Quaker extraction, and Harwood was brought up in that faith until a switch to Anglicanism in 1869 following his father's second marriage.
Білім
Бала кезінде Харвуд Кливдон қаласындағы Уолтон Лодж дайындық мектебіне қатысты, содан кейін 1864 жылы Чартерхаус мектебінде оқыды. 1876 жылы ол Оксфорд университетінің Тринити колледжіне стипендия жеңіп алды, онда классикалық пәндерден екінші (1879) және заманауи тарихтан үшінші (1881) дәрежедегі білім алды. 1880 жылы ол музыкалық біліміне (BMus) ие болды, сол кезде университеттің хормейстері болған C. W. Corfe-тан сабақ алды. Оксфордты бітірген соң Харвуд Лейпцигте бір жыл бойы Жадассонмен композицияны және Папперицпен орган ойнауды үйренді.
As a boy, Harwood attended Walton Lodge preparatory school in Clevedon, followed in 1864 by Charterhouse. In 1876 he won a scholarship to Trinity College, Oxford, where he was placed in the second class in classical moderations (1879) and the third in modern history (1881). He took his music degree (BMus) in 1880, studying with C. W. Corfe, then the university's Choragus. After Oxford, Harwood spent a year in Leipzig studying composition with Jadassohn and the organ with Papperitz.
Мансап
Харвудтың алғашқы кәсіби қызметі 1883 жылы Пимликодағы Әйен Барнаба шіркеуінде органшы болып басталды, ол 1887 жылға дейін осы лауазымды атқарды. Одан кейін ол бес жыл бойы Эли соборында органшы болып қызмет етті, ал 1892 жылы Оксфордқа көшіп, 1909 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Христос шіркеуі соборында органшы болды. 1896 жылы ол музыка докторы (DMus) дәрежесін алды, ал докторлық диссертациясы ретінде 86-шы псаломның «Inclina domine» әнін ұсынды. Оксфордтағы жылдары Харвуд Оксфорд оркестрлік қауымдастығының (1892–1898) дирижері болды және 1896 жылы Оксфорд Бах хорының тұңғыш дирижері атанды. 1892 мен 1903 жылдар аралығында Кебл колледжінің преценторы қызметін атқарды, ал 1900 жылдан зейнеткерлікке шыққанға дейін университетте хорагус болды. Ол 1908 жылы «Оксфорд әндер жинағының» редакторы болды, сондай-ақ 1900 мен 1915 жылдар аралығында бірнеше академиялық жыл бойы Оксфордта емтиханшы болып жұмыс істеді.
Harwood's first professional position was organist of St Barnabas', Pimlico in 1883, a post he held until 1887. He then served as organist at Ely Cathedral for five years, followed by a final move to Oxford in 1892 where he remained organist of Christ Church Cathedral until his retirement in 1909. He became Doctor of Music (DMus) in 1896, submitting as his doctoral work a setting of Psalm 86, Inclina domine. During his time in Oxford Harwood acted as conductor of the Oxford Orchestral Association (1892–8), and became the first conductor of the Oxford Bach Choir in 1896. He held the position of Precentor of Keble College between 1892 and 1903, and was Choragus at the university from 1900 until his retirement. He edited The Oxford Hymn Book (1908) as well as acting as an Oxford examiner for several academic years between 1900 and 1915.
Шығармалары
Харвудтың музыкалық шығармалары Уэсли, Стейнер, Пэрри және Стэнфорд қалыптастырған «ағылшын» дәстүріне жатады. Ол бүгінде литургиялық шығармаларымен, әсіресе «О, Патшалық қаншалықты даңқты!» (1898) әнұранымен және А-бемольдегі (1892) қызметімен танымал, олар әлі де ағылшын хорларында жиі орындалады. Ол көптеген әнұран күйлерін жазды, олардың ішінде «Лаккинтон» («Әрбір бұрыштағы әлем ән айтсын»), «Торнбери» («О, Иса, мен уәде бердім» және «Сенің қолың, уа, Құдай, жетеледі») және «Сент-Одри» («Адалдар ән айтыңыз, қуанышпен ән айтыңыз») кеңінен танылды. Ол шіркеу мерекелері үшін арналған көптеген хорлық шығармалар жазды, соның ішінде «Инклина Домине» (Глостер фестивалі, 1898); «Вавилон өзендерінің жанында» (Оксфорд Бах хоры, 1907); «Иса, Сенің шексіз махаббатың» (Сент-Пол соборы, 1909); «Май таңындағы ән» (Лидс фестивалі, 1913); «Махаббаттың жаны» (Глостер фестивалі, 1925); «Жаңа Иерусалим хорлары» (Глостер фестивалі, 1928); және «Жеңіске жеткен құрбандық» (1939). Харвудтың орган стилі ерекше және техникалық тұрғыдан қиын болды. Ол C-минорлы №1 сонатасы, op.5, «Дитирамб» op.7 және «Токката» op.49 сияқты, үлкен виртуоздық талап ететін шығармаларымен ағылшын романтикалық музыкасының репертуарына маңызды үлес қосты. Оның ән-күйге деген құштарлығы оның орган шығармаларында көрінеді.
Harwood's musical works sit within the 'English' tradition established by Wesley, Stainer, Parry and Stanford. He is best known today for his liturgical works, particularly his anthem O How Glorious is the Kingdom (1898) and his Service in A flat (1892), which still remain popular with English choirs. He wrote numerous hymn tunes, several of which became well known including Luckington ("Let All the World in Every Corner Sing"), Thornbury ("O Jesus I Have Promised" and "Thy hand, O God, has Guided"), and St Audrey ("Sing ye Faithful, Sing with Gladness"). He produced a number of choral works, often for church festivals, including Inclina Domine (Gloucester Festival 1898); As by the Streams of Babylon (Oxford Bach Choir 1907); Jesus, Thy Boundless Love (St Paul's Cathedral 1909); Song on May Morning (Leeds Festival 1913); Love Incarnate (Gloucester Festival 1925); Ye Choirs of New Jerusalem (Gloucester Festival 1928); and Sacrifice Triumphant (1939). Harwood's organ style was distinctive and technically challenging. He made significant contributions to the repertory of English Romantic music with works requiring considerable virtuoso technique such as Sonata no.1 in C sharp minor op.5, Dithyramb op.7, and Toccata op.49. His love of plainchant and hymn tunes is often evident in his organ works.
Жеке өмір
Харвуд дінге берілген, тыныш, мейірімді және ұяң мінезді адам болған. 1899 жылдың 27 желтоқсанында ол бұрынғы шәкірттерінің бірі, Мейбел Ада Дженнингс (1871–1974) тұрмысқа шықты. Олардың екі ұлы болды: Джон Эдвард Годфри (1900 жылы туған) және Базил Энтони (1903 жылы туған). 1909 жылы Харвуд ерте зейнетке шығып, отбасылық иелігін басқару үшін Глостерширге қайтып келді. 1936 жылы Харвуд әйелімен Лондонға көшіп, соғыс кезінде Борнмутқа және кейін Шиплейкке уақытша кеткеннен басқа, онда тұрды. Харвуд 1949 жылдың 3 сәуірінде 89 жасында Кенсингтондағы 50 Кортфилд Гарденс мекенжайындағы үйінде қайтыс болды. Оның күлі Пимликодағы Сент-Барнаба шіркеуіне қойылды.
Harwood was deeply religious and was said to have had a quiet, gentle, and reserved personality. On 27 December 1899 he married one of his former pupils, Mabel Ada Jennings (1871–1974). The couple had two sons, John Edward Godfrey (born 1900) and Basil Anthony (born 1903). In 1909 Harwood took early retirement and returned to Gloucestershire to manage his family estate there. In 1936 Harwood and his wife moved to London, where they remained except for some temporary absences in Bournemouth and then Shiplake during the war. Harwood died on 3 April 1949 at his home, 50 Courtfield Gardens, Kensington, aged 89. His ashes were interred in St Barnabas's Church, Pimlico.