Изобель Вайолет Хант: Феминистка, жазушы және әдеби өмірдің қайта жаңғыртушысы
Violet Hunt
Изобель Вайолет Хант (1862-1942) – британдық феминист жазушы, романдар авторы. Әйелдер жазушылар сайлау құқығы лигасының негізін қалаушы, халықаралық PEN ұйымының құрылуына қатысқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ағылшын феминист жазушысы (1862–1942)
English feminist author (1862–1942)
Изабель Вайолет Хант (28 қыркүйек 1862 – 16 қаңтар 1942) – британдық жазушы және әдеби үй иесі. Ол феминистік романдар жазды. 1908 жылы ол Әйел жазушылардың сайлау құқығы үшін күрес лигасының құрылысын ұйымдастырды және Халықаралық ПЕН құрылысына қатысты.
Isobel Violet Hunt (28 September 1862 – 16 January 1942) was a British author and literary hostess. She wrote feminist novels. She founded the Women Writers' Suffrage League in 1908 and participated in the founding of International PEN.
Өмірбаян
Хант Дархемде дүниеге келген. Оның әкесі суретші Альфред Уильям Хант, анасы роман жазушы және аудармашы Маргарет Рейн Хант болды. Отбасы 1865 жылы Лондонға көшіп келді және ол Джон Раскин мен Уильям Морриспен танысып, Прерафаэлиттер тобында тәрбиеленді. Досы және корреспонденті Оскар Уайльдтың 1879 жылы Дублинде оған ұсыныс жасағаны туралы әңгіме бар; бұл оқиғаның маңыздылығы оның некеге тұруға жеткілікті жаста болғанын көрсетеді, нәтижесінде ол туған күнін 1862 жылға (жиі көрсетілгендей 1866 емес) өзгертуге мәжбүр болды. Ханттың шығармалары қысқа әңгімелер, романдар, естеліктер және өмірбаяндарды қамтиды. Ол белсенді феминист болды, ал "Қыздың қадамы" және "Қатал әйел" романдары "Жаңа әйел" жанрының туындылары болды, ал "Қылықты әңгімелер" жинағы – үлгілі мистикалық әдебиет. Оның "Жылы жапырақтың ақ гүлі" романы ең жақсы туындысы саналады, ал Елизавета Сиддалдың өмірбаяны сенімсіз деп есептеледі, себебі оның Сиддалдың күйеуі Данте Габриэль Россеттиге деген көңілі жаман болған. Ол жазушылар ұйымдарында белсенділік танытып, 1908 жылы Әйел жазушылардың сайлау құқығын қорғау лигасының құрылысын ұйымдастырды және 1921 жылы Халықаралық ПЕН клубының құрылысына қатысты. Өте көп шығармаларға қарамастан, Ханттың беделі көбінесе оның Кэмпден Хиллдегі Саут Лодж үйінде өткізген әдеби кештерімен байланысты. Оның қонақтарының арасында Ребекка Уэст, Эзра Паунд, Джозеф Конрад, Уиндэм Льюис, Д.Х. Лоуренс және Генри Джеймс болды. Ол 1908 жылы Форд Мадокс Хьюферге (кейін Форд Мадокс Форд деп аталды) "Ағылшын шолуы" журналын құруға көмектесті. Олардың көптегені кейіннен оның романдарында бейнеленді, ең бастысы – "Олардың өмірі мен жүректері". Ол оны екі романда ойдан шығарды: "Жақсы солдат" романындағы интригашы Флоренс Доуэлл және "Шолудың соңы" тетралогиясындағы еркекке құмар Сильвия Титженс рөлінде. Ол сондай-ақ Сомерсет Моэмнің "Ай мен алты тиын" романындағы Роза Уотерфилд және "Адамдық құлдықта" романындағы Нора Несбит кейіпкерлеріне шабыт берді. "Қылықты әңгімелер" жинағын Э.Ф. Блайлер "Тамаша әңгімелер, онда мистика тағдырдың ирониясын және өмір мен өлімнің тығыз байланысын көрсету үшін техникалық құрал ретінде қолданылады" деп сипаттады. Қорқыныш әдебиеті тарихшысы Р.С. Хаджи "Қылықты әңгімелер" жинағын "негішсіз назардан тыс қалған" қорқыныш кітаптарының қатарына қосты. Вайолет Хант 1942 жылы үйінде пневмониядан қайтыс болды. Оның және оның ата-анасының қабірі Бруквуд бейіштесінде орналасқан.
Hunt was born in Durham. Her father was the artist Alfred William Hunt, her mother the novelist and translator Margaret Raine Hunt. The family moved to London in 1865 and she was brought up in the Pre Raphaelite group, knowing John Ruskin and William Morris. There is a story that Oscar Wilde, a friend and correspondent, proposed to her in Dublin in 1879; the significance of this event requires her to have been old enough to become engaged, leading to change her birth date to 1862 (not 1866 as often given). Hunt's writings encompassed short stories, novels, memoir, and biography. She was an active feminist, and her novels The Maiden's Progress and A Hard Woman were works of the New Woman genre, while her short story collection Tales of the Uneasy is an example of supernatural fiction. Her novel White Rose of Weary Leaf is regarded as her best work, while her biography of Elizabeth Siddal is considered unreliable, with animus against Siddal's husband, Dante Gabriel Rossetti. She was active in writers' organisations, founding the Women Writers' Suffrage League in 1908 and participated in the founding of International PEN in 1921. Despite her considerable literary output, Hunt's reputation rests more with the literary salons she held at her home, South Lodge, in Campden Hill. Among her guests were Rebecca West, Ezra Pound, Joseph Conrad, Wyndham Lewis, D. H. Lawrence, and Henry James. She helped Ford Madox Hueffer (later known as Ford Madox Ford) establish The English Review in 1908. Many of these people were subsequently characterised in her novels, most notably Their Lives and Their Hearts. She was fictionalised by him in two novels: as the scheming Florence Dowell in The Good Soldier and as the promiscuous Sylvia Tietjens in his tetralogy Parade's End. She was also the inspiration for the character Rose Waterfield in Somerset Maugham's novel The Moon and Sixpence and Norah Nesbit in Of Human Bondage. Tales of the Uneasy was described by E. F. Bleiler as containing "Excellent stories, in which the supernatural is used as a technical device to indicate ironies of fate and the intimate relationship of life and death." Tales of the Uneasy was listed by horror historian R. S. Hadji among "unjustly neglected" horror books. Violet Hunt died of pneumonia in her home in 1942. Her grave and those of her parents is at Brookwood Cemetery.