Консервативті белсенді және қоғамдық сыншы: Констанс Уайтхаус өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық консервативті белсенді (1910–2001)

Констанс Мэри Уайтхаус (туған аты Хатчесон; 13 маусым 1910 – 23 қараша 2001) – британдық мұғалім және консервативті белсенді. Ол әлеуметтік либерализмге және британдық бұқаралық ақпарат құралдарына қарсы күресті, оларды еркін мінез-құлықты қолдайды деп айыптады. Ол Ұлттық көрермендер мен тыңдаушылар қауымдастығының негізін қалаушы және алғашқы президенті болды, осы арқылы ол Би-би-си-ге қарсы ұзаққа созылған науқанға жетекшілік етті. Әлеуметтік консерватизмнің қатал жақтасы болған ол, либералды көзқарастағы қарсыластары тарапынан реакционер деп есептелді. Оның қозғаушы күші – христиандық сенімдері, 1960-шы жылдардағы британдық қоғамдағы қарқынды әлеуметтік және саяси өзгерістерге наразылығы және жыныстық тәрбие саласындағы педагог ретіндегі тәжірибесі болды. Уайтхаус өнер пәнінің мұғалімі болғанмен, сонымен қатар Студенттік христиан қозғалысы (1928 жылы Университеттер мен колледждердегі христиандық қауымдастығынан бөлініп, одан әрі либералды бағытқа ұмтылды) және «Моральдық қаруландыру» сияқты евангелистік христиандық ұйымдарға қатысты. Ол 1964 жылы құрылған «Теледидарды тазартайық» қозғалысы арқылы көпшілік назарына ілікті. Келесі жылы ол Ұлттық көрермендер мен тыңдаушылар қауымдастығын құрды, оны Би-би-си-дің жауапкершіліктен қашып, бағдарламаларындағы жаман тіл мен зорлық-зомбылық көріністерін көрсетуіне сын көзбен қарау үшін платформа ретінде пайдаланды. 1970-ші жылдары ол қызметін кеңейтіп, «Жарқын фестиваль» христиандық науқанының белгілі бір тұлғасына айналды, ол бір кездері кең қолдау тапқан. Ол «Гей Ньюс» газетіне қарсы дінге қарсы мақала жазуы үшін 50 жылдан астам уақыттан бергі алғашқы жеке сот процесін бастады. Тағы бір жеке сот процесі Ұлттық театр сахнасында қойылған «Британиядағы римдіктер» пьесасының режиссеріне қарсы болды. Уайтхаус жүргізген науқандар әлі де пікірлерді бөліп келеді. Оның сыншылары оны өте қатал цензурашыл, көзқарасы шектеулі тұлға деп айыптайды, ал оның дәстүрлі моральдық нанымдары оны сексуалдық революция, феминизм, балалар құқықтары және ЛГБТ құқықтарын жақтаушылармен тікелей қақтығысқа алып келді. Ал кейбіреулер оны оң жағынан бағалап, Британияның моральдық деңгейінің төмендеуін тоқтатуға тырысқан деп санайды. 2012 жылы жарық көрген Уайтхаусқа қатысты хаттар жинағының редакторы Бен Томпсонның айтуынша, «Феминистік порнографияға қарсы науқандардан бастап, Ұлыбританиядағы Uncut ұйымының аттарын атап, ұяттау стратегияларына дейін, оның идеологиялық және тактикалық ықпалы соңғы жылдары күтпеген жерлерде байқалады».

Constance Mary Whitehouse (née Hutcheson; 13 June 1910 – 23 November 2001) was a British teacher and conservative activist. She campaigned against social liberalism and the mainstream British media, both of which she accused of encouraging a more permissive society. She was the founder and first president of the National Viewers' and Listeners' Association, through which she led a longstanding campaign against the BBC. A hard line social conservative, she was termed a reactionary by her socially liberal opponents. Her motivation derived from her Christian beliefs, her aversion to the rapid social and political changes in British society of the 1960s, and her work as a teacher of sex education. Whitehouse became an art teacher, at the same time becoming involved in evangelical Christian groups such as the Student Christian Movement (which became increasingly more liberal leading up to, and after, a 1928 split with the Universities and Colleges Christian Fellowship) and Moral Re Armament. She became a public figure via the Clean Up TV pressure group, established in 1964, in which she was the most prominent figure. The following year she founded the National Viewers' and Listeners' Association, using it as a platform to criticise the BBC for what she perceived as a lack of accountability and excessive use of bad language and portrayals of sex and violence in its programmes. During the 1970s she broadened her activities and was a leading figure in the Nationwide Festival of Light, a Christian campaign that gained mass support for a period. She initiated a successful private prosecution against Gay News on the grounds of blasphemous libel, the first such case for more than 50 years. Another private prosecution was against the director of the play The Romans in Britain, which had been performed at the National Theatre. Whitehouse's campaigns continue to divide opinion. Her critics have accused her of being a highly censorious, bigoted figure, and her traditional moral convictions brought her into direct conflict with advocates of the sexual revolution, feminism, children's rights, and LGBT rights. Others see her more positively and believe she was attempting to halt a decline in Britain's moral standards. According to Ben Thompson, the editor of an anthology of Whitehouse related letters published in 2012, "From[ ] feminist anti pornography campaigns to the executive naming and shaming strategies of UK Uncut, her ideological and tactical influence has been discernible in all sorts of unexpected places in recent years."

Ерте өмір

Уайтхаус Уорвикшир графтығының Нунэтон қаласындағы Крофт-роуд көшесінде дүниеге келген. (Өзінің өмірбаяндық еңбегінде ол бұл үй кейін секс-шопқа айналғанын жалған мәлімдеген). Ол "сәттілікке жетпеген кәсіпкердің" және "қажеттілік тудырған тапқыр ананың" төрт баласының екіншісі болды. Ол Честер қалалық гимназиясына стипендия бойынша қабылданды, онда ол хоккей мен тенниспен әуестенді. MRA жиналыстарында ол Эрнест Раймонд Уайтхауспен танысты; олар 1940 жылдың 23 наурызында Честерде неке қиды. Олардың бес ұлы болды, олардың екеуі (екі ұл) нәресте кезінде қайтыс болды. Уайтхаус 1953 жылы оқытушылыққа қайта оралды. Сол жылы ол Елизавета II-нің тәж кию рәсімінен бір күн бұрын "Әйелдер сағаты" бағдарламасында "әдепті үй шаруасымен айналысатын әйел және подданный" ретінде сөйледі және "Санди Таймс" газетіне гомосексуализм туралы кең мақала жазды, сондай-ақ BBC бас директоры Хью Гринмен кездесуді сұрады. Грин сол кезде елде болмағандықтан, ол оның орынбасары Харман Грайзудпен кездесуге келісті, ол католик болғандықтан оның айтқандарын түсіне білді. Бірақ келесі бірнеше айда ол теледидарда көріп отырғандарға қанағаттанбады. Ол 1964 жылдың қаңтарында "Британ әйелдеріне" үндеу жасайтын манифестпен "Теледидарды тазартайық" (CUTV) науқанын бастады, оның мақсаты – дін қызметкерінің әйелі Нора Бакландпен бірлесе жұмыс істеу болды. Науқанның алғашқы қоғамдық жиналысы 1964 жылдың 5 мамырында Бирмингем қалалық залында өтті. 2008 жылы оның ұлы Ричард Уайтхаус еске алды: "Елдің түкпір-түкпірінен автобустар келді. Екі мың адам жиналды, кенеттен мен сахнада анамды көрдім, ол оларды шулы қол соғумен шабыттандырып жатыр. Оның қолы дірілдеді. Бірақ ол тоқтаған жоқ". "The Times" газеті келесі күні былай деп жазды: "Бірмингем қалалық залының тарихында мұндай сәтті жиналысты мұндай жұқа ұйым ұйымдастырған емес".

Сэр Хью Грин Би-Би-Сиде

Хью Грин, 1964 жылғы қаңтарда рыцарь атағын алған, оның басты қарсыласына айналды. Уайтхаус айтуынша, ол «бұл елдегі моральдық құлдырауға ең көп жауапты» «шайтанның өзі» еді. CUTV манифесті Грин басқаратын BBC «сенімсіздік, күмән және ұятсыздық, адалдықсыздық және маскүнемдік» идеологиясын таратып жатыр деп мәлімдеді. Оның орнына, авторлар корпорацияның қызметі «Құдайға сенуді нығайту және қолдау, Оны отбасымыз бен ұлттық өміріміздің ортасына қайтару» керек деп талап етті. 1965 жылғы Рождестволық санында «Католик геральд» газетіне сұхбат берген Уайтхаус, BBC өз бағдарламаларын «жаңа мораль» қағидаларына сүйеніп құрап жатыр деп ойлады. Ол бір телебағдарлама туралы пікір білдірді, оны «бір жақты» және жағымсыз деп санайды, онда «жастар сұрақтар қойып тұрса, некеге дейінгі қарым-қатынастың дұрыс емес екенін ашық айтуға дайын бірде-бір адам болған жоқ. Тіпті бір қыз дін қызметкерінен: «Зинақорлық – күнә ма?» деп сұрағанда, ол: «Бұл сіздің күнә дегеніңізге және zinaқорлық дегеніңізге байланысты» деп жауап берді. Уайтхаус «қазіргі балалар үшін» «көптеген ересектердің ештеңе үшін тұрмауы» «үлкен қауіп» екенін айтты және BBC-нің осы әлеуметтік кемшілікті жою үшін «миссионерлік рөл» атқаруы керек екенін мәлімдеді. 1965 жылы сөйлеген сөзінде Грин, Уайтхаусты тікелей атамай, оның телерадио хабарларын тарату саясатын либерализациялауды сынағандар «алдын ала қалыптасқан көзқарастарды қолдайтын нәрсеге шабуыл жасайды» және «суретшілер мен жазушыларды тәуекелге бармауға итермелейтін цензураның қауіпті түрін» тудыруы мүмкін екенін айтты. Ол BBC-нің «қоғамдық пікірден озып кету» құқығын қорғады. Грин Уайтхаусты елемеді, оны BBC хабарларына қатысудан шеттетуге тырысты және оның бес кеудесі бар суретін сатып алды. Бұрынғы кабинет министрі Билл Дидес, кейіннен «The Daily Telegraph» газетінің редакторы, сол кезде топты қолдады және 1966 жылғы 30 сәуірде Бирмингемде өткен NVALA құрылтай конференциясында баяндама жасады, сондай-ақ парламенттік әріптестері мен Уайтхаус арасында байланысшы ретінде әрекет етті. Квинтин Хогг, Лорд Хейлшем ретінде танымал, сол кезде NVALA мен Уайтхаусты қолдаған тағы бір белгілі саясаткер болды. Кейбір мәліметтерге сәйкес, Даунинг-стрит оның хаттарына жауап беруден жалтарғандықтан, оларды біраз уақыт бойы «жоғалтып» қойды. Уайтхаус олардың арасындағы айырмашылықтарды мойындағанмен, 1968 жылғы 1 қаңтарда Уилсонға былай деп жазды: «Сіз біздің сізге жолдаған хаттарымызға әрқашан құрметпен және ықыласпен қарадыңыз». Джеффри Робертсон, QC, Гриннің 1969 жылы BBC-ден кеткені консервативті лорд Хиллдің 1967 жылы BBC төрағасы болып тағайындалуына байланысты келіспеушіліктерден тудырған деген пікірге қарсы тұрып, оның кетуіне Уайтхаустың демеушілігінің әсері болғанын жоққа шығарды. Оның орнына, бұл BBC мен лейбористік премьер-министр Уилсон арасындағы саяси күреспен байланысты болды. Алайда Хилл Уайтхаусты Broadcasting House-та кездесуге келісті.

Hugh Greene, knighted in January 1964, became her bête noire. He was, according to Whitehouse, "the devil incarnate" who "more than anybody else [was] responsible for the moral collapse in this country." The CUTV manifesto asserted that the BBC under Greene spread "the propaganda of disbelief, doubt and dirt promiscuity, infidelity and drinking". In place of this, the authors argued, the corporation's activities should "encourage and sustain faith in God and bring Him back to the hearts of our family and national life." Interviewed by The Catholic Herald for its Christmas 1965 issue, Whitehouse thought the BBC loaded its programmes in favour of the 'new morality'. She commented about one unnamed television programme, believing it to be "unbalanced" and biased, in which "youngsters were asking questions [and] there was not a single member of the panel who was prepared to say outright that pre marital relations were wrong. In fact, when a girl asked a clergyman, 'Do you think that fornication is sin?' he replied, 'It depends on what you mean by sin and what you mean by fornication. Whitehouse thought it was a "big hazard" for "present day children" that "so many adults do not stand for anything" and affirmed that it was the responsibility of the BBC to have a "missionary role" to compensate for this social deficiency. In a speech Greene delivered in 1965 he argued, without naming Whitehouse direct, that the critics of his liberalisation of broadcasting policy would "attack whatever does not underwrite a set of prior assumptions" and saw the potential for "a dangerous form of censorship which works by causing artists and writers not to take risks". He defended the right of the BBC "to be ahead of public opinion". Greene ignored Whitehouse, blocked her from participation in BBC broadcasts, and purchased a painting of Whitehouse with five breasts The former cabinet minister Bill Deedes, later editor of The Daily Telegraph, supported the group in that period and was the leading speaker at NVALA's founding conference in Birmingham on 30 April 1966, and acted as a contact between his parliamentary colleagues and Whitehouse. Quintin Hogg, better known as Lord Hailsham, was another high profile politician who gave his support to NVALA and Whitehouse at that time. Reportedly, for some time Downing Street intentionally "lost" her letters to avoid having to respond to them. Although accepting the differences between them, Whitehouse wrote to Wilson on 1 January 1968: "You have always treated our approaches to you seriously and with courtesy." Geoffrey Robertson, QC, suggests that when Greene left the BBC in 1969, contrary to the view that it was because of disagreements over the appointment of the Conservative Lord Hill as BBC chairman in 1967, whereby she could be given some credit for his departure, it was more to do with a political struggle between the BBC and the Labour Prime Minister, Wilson. However Hill was prepared to meet Whitehouse at Broadcasting House.

Теледидар мен соғыс

Соғыс туралы хабарлар оның наразылығын тудырды. 1965–66 жылдар аралығында «Panorama» бағдарламасының редакторы қызметін атқарған Джереми Айзекс Бельсен концлагерінің азат етілуі туралы Ричард Димблбидің репортажын қайталау туралы шешіміне наразылық білдірген Мэри Уайтхаустан хат алды. Ол бұл «зияратты» эфирге жіберуге қарсы болды, себебі «оның адамдарды дүрліксітіп, ренжітуіне кездесуі мүмкін» еді. 1994 жылғы сұхбатта Уайтхаус оның «жаман араласу» және «өте жағымсыз» болғанын айтты. 1965 жылдың соңында Би-Би-Си Питер Уоткинстің «Соғыс ойыны» фильмін 6 тамызда көрсетпеу туралы шешім қабылдады, содан кейін Уайтхаус 5 қыркүйекте сэр Хью Грин мен Гарольд Уилсонға, ал 6 қазан күні Ішкі істер министрі Франк Соскиске хат жазды. Оның пікірінше, Уоткинстің фильмін көрсету туралы шешімді Би-Би-Си емес, Ішкі істер министрлігі қабылдауы керек. Ядролық соғыс «ойын-сауық ретінде қарастырылмайтын аса маңызды мәселе» болды. «Егер өндірушіге, қазіргідей көрінетін болса, біздің Азаматтық қорғаныс қызметінің тиімділігіне немесе британдықтардың дағдарыс кезінде батылдықпен, бастамашылықпен және сабырлылықпен әрекет ету қабілетіне нұқсан келтіруге рұқсат берілсе, бұл рөлге ие адамға жүктелетін жауапкершіліктен әлдеқайда асып түседі». Ол теледидардың «пацифизмнің жақтасы» екенін көрсетті. 1970 жылы Корольдік медбикелер колледжінде сөйлеген сөзінде ол «телевизион экранында көрініп тұрған қазіргі соғыстың адамдар мен жерлерге тигізетін қорқынышты әсері ұлттың өз еркіндігін қорғауға деген құлшынысын әлсірете алады, тіпті шетелдегі зұлым күштерге қарсы тұру туралы айтпағанда» деді. Спейттің сұхбатынан кейін ол «Альфтың дилеммасы» (27 ақпан 1967 ж.) атты бағдарламаның бір бөлімінде пародияланды. Альф Гарнеттің оның «Теледидарды тазалау» кітабын оқып, әрбір сөзімен келісетіні көрсетілді. Уайтхаус Бенни Хилл сияқты комедия актерлерін және оның бишілерді пайдалануын сынға алды; ол Дейв Алленді жыныстық қатынастан кейінгі әңгіме туралы әзілдік әңгімесінен кейін «жағымсыз, әдепсіз және ұятты» деп сипаттады. Ал комедия жазушылары оны әзілге толы тұлға деп санады. The Goodies комедиялық тобы оны ашу үшін «Жыныстық тәрбие» (1971) атты эпизод жасады. Уайтхаус Денис Поттердің «Адам ұлы» (1969) фильмінен бастап Би-Би-Сидің «адамдардың санасынан құдай туралы мифті алып тастау үшін жасалған құпияландырудың орталығында» екенін айтты, сондай-ақ «Құран апельсінін» (1971) сынға алды. «Құран апельсініндегі» зорлық-зомбылыққа қатысты ол академиялық зерттеулерде «көшірме» корреляцияны көрсетуге тырысуды қабылдамады, бірақ оны салауаттылық арқылы анықталған факт ретінде қабылдауға шақырды. 1974 жылдың желтоқсан айында ол «теледидардың «стандарттар мен мінез-құлыққа» тигізетін әсеріне дәлелдің жоқ екенін қасақана тарату» туралы жазды. «Оның әсерін және «ақиқатты жариялау немесе бұрмалау» қабілетін жоққа шығару – бұл қарым-қатынастың күшін жоққа шығару, білім берудің әлеуметтік санаға әсер ету және адам ақылын тәрбиелеу қабілетіне күмән келтірумен тең». Чак Берридің «My Ding a Ling» атты жаңалық әні осы кезеңде Уайтхаустың мақұлдамауына ие болған көптеген поп-әндердің бірі болды. Ол Би-Би-Сиді оны тыйым салуға көндіруге тырысты, бірақ Алис Купердің «School's Out» әнінің Top of the Pops бағдарламасында көрсетілуін тоқтату жөніндегі күресі сәтті аяқталды. Купер оған гүлдер жіберді, өйткені ол бұл жарнама әннің бірінші орынға шығуына көмектескенін сенді. NVALA-ның өркендеген кезеңінде 150 000-ға жуық мүшесі болды, бірақ 1977 жылдың сәуір айында 30 000 мүшесі бар екенін мәлімдеді.

War coverage met with her objections. During his brief period as editor of Panorama (1965–66), Jeremy Isaacs received a letter from Whitehouse complaining about his decision to repeat Richard Dimbleby's coverage of the liberation of the Belsen concentration camp. She complained about this "filth" being allowed on air as "it was bound to shock and offend". In a 1994 interview, Whitehouse continued to maintain that it was "an awful intrusion" and "very off putting". Later in 1965, the decision by the BBC not to broadcast Peter Watkins' The War Game on 6 August 1965 led to Whitehouse writing to Sir Hugh Greene and Harold Wilson on 5 September, and again to the Home Secretary Frank Soskice on 6 October. In her view, a decision over whether to broadcast Watkins' film should be taken by the Home Office rather than the BBC. Nuclear war was "too serious a matter to be treated as entertainment. For a producer to be allowed, as now appears possible, to prejudice the effectiveness of our Civil Defence Services, or the ability of the British people to re act with courage, initiative and control in a crisis, surely goes far beyond the responsibility" which should be given to someone in this role. demonstrated for Whitehouse that television was "an ally of pacifism". In a 1970 speech to the Royal College of Nursing she argued that "[h]owever good the cause the horrific effects on men and terrain of modern warfare as seen on the television screen could well sap the will of a nation to safeguard its own freedom, let alone resist the forces of evil abroad." Shortly after Speight's interview, she was mocked in an episode of the series entitled "Alf's Dilemma" (27 February 1967). Alf Garnett is shown reading her book Cleaning Up TV, and agreeing with every word,

Whitehouse was critical of comedians such as Benny Hill and his use of dancers; she described Dave Allen as "offensive, indecent and embarrassing" after a comic account of a conversation following sexual intercourse. In return, comedy writers during this era saw her as possessing humorous potential. The Goodies comedy team created an episode ("Gender Education", 1971) with the principal objective of irritating her. Whitehouse criticised the work of Dennis Potter from Son of Man (1969) onwards, arguing that the BBC was at the centre "of a conspiracy to remove the myth of god from the minds of men", and also A Clockwork Orange (1971). In the case of the violence in A Clockwork Orange, she rejected any attempt to show a 'copycat' correlation in academic studies, but urged its acceptance as a fact arrived at by common sense. In December 1974, she wrote of the "deliberate propagation" of the idea that there is no proof of the effects of television on "standards and behaviour". To reject its effect, and its ability to "declaim or pervert truth, is to deny the potency of communication itself, it is crazily to question the ability of education to affect the social conscience and to train the human mind". Chuck Berry's novelty song "My Ding a Ling" was one of several pop songs to receive Whitehouse's disapproval in this period. She was unsuccessful in trying to persuade the BBC to ban it, but her campaign to stop Alice Cooper's "School's Out" being featured on Top of the Pops was successful. Cooper sent her a bunch of flowers, since he believed the publicity helped the song to reach number one. The NVALA had around 150,000 members at its peak, but claimed 30,000 in April 1977.

Доктор кім

Доктор Кто Филип Хинчклифтің 1975 және 1977 жылдар аралығында продюсерлік қызметін атқару кезінде оның ең қатал наразылығына тап болды. Ол "Дальктердің Жаратылысы" (1975) сериалын "кішкентайларға арналған шай ішу кезіндегі қатыгездік" деп сипаттады, "Морбиус миы" (1976) сериалында "балалар теледидарында көрілген ең ауру және қорқынышты материалдар бар" деді, ал "Құндық тұқымдары" (1976) сериалында, Доктор (Том Бейкер) алып ет жейтін өсімдік монстрымен кездескенде аман қалды, ол былай деді: "Жабысу, тырнақпен, тіпті ұятсыз өсімдік заттарымен – бұл соңғы трюк, олар мәнін түсіну үшін жеткілікті жақын. Ал сәл әртүрлілік үшін балаларға Молотов коктейлін қалай жасау керектігін көрсетіңіз". "Қаһарлы өлтіруші" (1976 жылы эфирге тараған) сериалына шағымданғаннан кейін Уайтхаус BBC бас директоры сэр Чарльз Курраннан кешірім алды. Үшінші эпизодтың соңында Доктордың суға батып кеткендей көрсетілген кадры қайта көрсетілімдер үшін өңделді. Сериалдың келесі продюсері Грэхам Уильямсқа Уайтхаустың шағымдарынан кейін тонды жеңілдету және зорлық-зомбылықты азайту туралы нұсқау берілді. Телевизия басшылары оның пікірлеріне немқұрайлы қарамайтындарын айтты. Филип Хинчклиф кейіннен: "Мен әрқашан Мэри Уайтхаус Доктор Ктоны кішкентай балаларға арналған балалар бағдарламасы деп ойлаған, ал ол шоуға дұрыс емес көзқараспен келді" деді.

1980 жылдан кейін

Уайтхаус ITV-дің "Робин оф Шервуд" (1984–1986) оқиғалық-драмалық сериалын сынады. Саймон Фаркуар The Independent газетінде сериалдың авторы Ричард Карпентердің некрологында, Уайтхаус "шоудың аяусыз қырғынды және дінге қарсы элементтерін сынады, бірақ Карпентер оны және аудиторияны таныстырғанда оны шебер тыңдады: «Мен Ричард Карпентермін, және мен кәсіби жазушымын. Ал сен қандай мамансың?» 1982 жылдың қарашасында Channel 4 телеарнасы іске қосылғаннан кейін бір апта ішінде Уайтхаус "Бруксайд" мысы операсындағы және арнада көрсетілген "Вудсток" (1970) және "Network" (1976) фильмдеріндегі дөрекі сөздерге қарсылық білдірді. 25 қарашада ол "Бруксайдта" "жас қылмыскер мектеп оқушысын зорлауға мәжбүрлеуге тырысқан" көрініске байланысты арнаның бас атқарушы директоры Джереми Айзекстің отставкаға кетуін талап етті. 1984 жылы Уайтхаус Жоғары сотта Тәуелсіз телерадио хабарларын тарату органының бас директоры Джон Уитниге қарсы сот процесін жеңіп алды, ол "Scum" (1979) көркем фильмін басқа IBA мүшелерінің қарауына жібермеді, осылайша Channel 4 оны көрсетуі керек пе, жоқ па деген шешім қабылдауға болатын еді. Арна 1983 жылдың маусымында бұрын тыйым салынған BBC телеспектаклінің негізінде салынған театрлық қайта қоюды көрсетті. Жоғары соттың шешімі Лордтар палатасына жеткенде апелляциялық сотта күшін жойды. Уайтхаус қолдаушылары оның науқандарының 1986 жылы Channel 4-тің "қызыл үшбұрыш" сериясының тоқтатылуына көмектескенін мәлімдеді, осы фильмдердің алдында ескерту ретінде қызыл үшбұрыш пен ақ ортасы бейнеленген. Осы фильмдердің үшбұрышпен көрсетілуі Уайтхаустың қарсыластарынан сынға ұшырады. 1988 жылы ол британдық теледидарлық талқылау бағдарламасы "After Dark" бағдарламасында кеңінен пайда болды, онда Джеймс Дирден, Шере Хайт, Джоан Уайндхэм, Найм Атталла және басқалар қатысты. Ол 1988 жылы Телерадио хабарларын тарату стандарттары кеңесінің құрылуына қатысқан деген қауесет бар, кейіннен ол Телерадио хабарларын тарату стандарттары комиссиясы болып, 2004 жылы Коммуникациялар кеңсесіне енді. 1989 жылдың тамызында BBC радиосындағы "Психиатр креслосында" бағдарламасында Уайтхаус драматургті "Әнші детектив" романындағы басты кейіпкермен шатастырды. Ол Денис Поттердің анасының "біреумен қарым-қатынас жасағанын және оның ұлы осыны көрген соң ауырған" деп мәлімдеді. The Listener журналында Уайтхаус сұхбаттың ортасында есінен бірдеңе шығып кеткенін айтты және оның пікірлері қасақана болмағанын мәлімдеді. Бірнеше жыл бұрын Поттер Уайтхаусты бірнеше рет қорғаған, бірақ оның аргументтерімен келіспеген. Уайтхаус 1994 жылдың мамырында Ұлттық көрермендер мен тыңдаушылар қауымдастығының президенті лауазымынан кетті. Сол кезде Channel 4 компаниясының бас директоры Майкл Грейд оның мансабы туралы ой бөлісті: «Менің ойымша, ол ешқандай әсер еткен жоқ. Ол нәрселерді контексте көре алмайды. Ол эксплуатанттық видеода бірдеңе көріп, оны Денис Поттердің классикасын айыптағандай айыптайды. Мен оның жылдар бойы күрескенін құрметтеймін, оның көзқарасын жеткізуге тырысқан, бірақ бұл британдық теледидар бағдарламаларын тапсыру құндылықтарының жиынтығы болған жағдайда оны толығымен жоятын көзқарас. Сонымен қатар, Телерадио хабарларын тарату стандарттары комиссиясының төрағасы Уильям Рис Могг оның «жалпы алғанда жақсылыққа күш, маңызды әйел» екенін айтты. 1971 жылдың шілдесінде әдепсіздік үшін сотталған. Ол бастапқыда Данияда жарық көрді, онда, Уайтхаус айтқандай, ол «саны есептелмейтін зиян келтірді» және «революциялық нұсқаулық» болды, онда «мектеп, ата-аналар немесе жалпы билік "жүйесіне" қарсы ашық бүлік ашық түрде қорғалды, ал балаларды үнемі мұғалімдерге қарсы дәлелдер жинауға шақырды». Ол «балалардың игілігі үшін» Ричард Хендисайд пен Джеффри Коллинз, оның баспагерлері, сондай-ақ Че Гевара мен Фидель Кастроның кішігірім басылымдар тізіміне енгізген 50 фунт стерлинг айыппұл және 115,50 фунт стерлинг шығындарына «қатты қуанды». Уайтхаус үшін бұл «баланың бала болуына негізгі құқығы» және «жетілген адамдардың міндеті балалық шақты саяси, әлеуметтік немесе жеке пайда үшін оның жетілмегендігін пайдаланғандардың шабуылдарынан қорғауды қамтамасыз ету». Өзгертілген екінші басылым Ұлыбританияда жариялануына рұқсат берілді, бірақ сот ісі бойынша бастапқы үкім Апелляциялық сот пен Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық сотта бекітілді (Handyside v United Kingdom қараңыз). Кітаптың бір кішігірім кесуінен басқа, тазартылмаған басылымы 2014 жылдың шілдесінде Ұлыбританияда жарық көрді. Уайтхаус бүкіл ел бойынша жарық фестивалінің жетекші тұлғасы болды, ол жыныстық қатынас пен зорлық-зомбылықты коммерциялық пайдалануға қарсы болды. Фестивальдің 1971 жылдың қыркүйек айында Трафальгар алаңында өткен "Көңіл көрісіне қарсы митингісіне" 50 000 адам қатысты. Уайтхаус кітабына жазған сөз басында, "Кім деп ойлайды ол?" (1971) Малькольм Маггеридж: «Бұл рас, егер оның болмағанда, осы елдегі барлық христиандық ізгілік пен құндылықтар толығымен жойылған болар еді, тіпті бір сөз де айтылмастан». Уайтхаус 1972 жылдың қаңтарында Ұлттық қоғамдық ізгілік петициясын бастады, ол премьер-министр Эдвард Хитке 1973 жылдың сәуір айында ұсынылған кезде 1,35 миллион қол жинады. Ол өзінің ең жоғары беделі кезеңінде шамамен 300 сөз сөйлеуге қатысты.

Whitehouse criticised the ITV adventure/drama series Robin of Sherwood (1984–1986). Simon Farquhar, in an obituary for The Independent of the series' creator, Richard Carpenter, wrote that Whitehouse "objected to the [show's] relentless slaughter and blasphemous religious elements, but was deftly silenced by Carpenter in public when he introduced himself to her and the audience by saying "I'm Richard Carpenter, and I'm a professional writer. And you're a professional what?" Within a week of the launch of Channel 4 in November 1982, Whitehouse was objecting to swear words in the soap opera Brookside and two feature films the channel screened, Woodstock (1970) and Network (1976). On 25 November, she called for the resignation of the channel's chief executive, Jeremy Isaacs, over a scene in Brookside "in which a young thug had tried to force a schoolgirl to have sex with him", according to an item in The Times. In 1984 Whitehouse won a case in the High Court against John Whitney, director general of the Independent Broadcasting Authority, who had failed to forward the feature film Scum (1979) for consideration by other IBA board members to decide if Channel 4 should transmit it. The channel had screened the theatrical remake, based on a then banned BBC television play, in June 1983. The High Court decision was overturned on appeal when it reached the House of Lords. Whitehouse's supporters have asserted that her campaigns helped end Channel 4's "red triangle" series of films in 1986, so named after the warning preceding them which featured a red triangle with a white centre. The broadcasting of these films with the triangle had received criticism from opponents of Whitehouse. In 1988 she made an extended appearance on the British TV discussion programme After Dark, alongside James Dearden, Shere Hite, Joan Wyndham, Naim Attallah and others. She was said to have had a role in the establishment of the Broadcasting Standards Council in 1988, which later became the Broadcasting Standards Commission and was subsumed into the Office of Communications in 2004. In August 1989, in a broadcast of In the Psychiatrist's Chair on BBC Radio, Whitehouse confused the playwright with his hero in The Singing Detective. She claimed that Dennis Potter's mother had "committed adultery with a strange man and that the shock of witnessing this had caused her son to be afflicted" and The Listener. Whitehouse alleged she had a blackout at the interview's halfway point and claimed her comments were not intentional. Some years earlier, Potter had publicly defended Whitehouse on several occasions without agreeing with her arguments. Whitehouse stepped down as President of the National Viewers and Listeners Association in May 1994. Michael Grade, at the time the Chief Executive of Channel 4, reflected on her career:

I don't think she has had any effect at all. She never sees things in context. She will see something in an exploitation video and condemn it in the same breath as she will condemn a Dennis Potter classic. I respect her fortitude in fighting the battles over the years, trying to get her point of view across, but it is a point of view which would have totally destroyed British television if it had become the set of values by which we had commissioned programmes. At the same time William Rees Mogg, Chairman of the Broadcasting Standards Commission, commented that she was "on the whole a force for the good, an important woman". on sex, drugs and attitudes to adults, which was successfully prosecuted for obscenity in July 1971. It was originally published in Denmark where, according to Whitehouse, it had done "incalculable damage" and was "a revolutionary primer", in which "open rebellion against the 'system', be it school, parents or authority generally, was openly advocated, while children were constantly exhorted to collect evidence against teachers of alleged injustices or anything which was likely to enhance revolution." She was "greatly relieved—for the sake of the children" at the £50 fine and £115.50 costs imposed on Richard Handyside and Geoffrey Collins, its publishers, who also had works by Che Guevara and Fidel Castro on their small list of publications. For Whitehouse it was a "fundamental right of a child to be a child" and "the duty of mature people to ensure that childhood is protected against the inroads of those who would exploit its immaturity for political, social or personal gain." A modified second edition was allowed to be published in the UK, but the original verdict in the prosecution was sustained in the Appeal Court and the European Court of Human Rights (see Handyside v United Kingdom). An unexpurgated edition of the book, bar one minor cut, was published in the UK during July 2014. Whitehouse was a leading figure in the Nationwide Festival of Light, which protested against the commercial exploitation of sex and violence. The Festival's mass "rally against permissiveness" in Trafalgar Square was attended by 50,000 people in September 1971. In his foreword to Whitehouse's book, Who Does She Think She Is? (1971), Malcolm Muggeridge wrote: "It is literally true that but for her the total demolition of all Christian decencies and values in this country would have taken place virtually without a word of public protest." Whitehouse launched the Nationwide Petition for Public Decency in January 1972, which gained 1.35 million signatures by the time it was presented to the Prime Minister, Edward Heath, in April 1973. She had around 300 speaking engagements during the period of her highest profile.

Педофилия мен бала порнографиясына қарсылық

Педофилия туралы ақпарат алмасу ұйымы мемлекеттік қаржыны алған "Албани Траст" қорынан педофилия тақырыбындағы буклет дайындауға көмектесуді сұрады, оны қор басып шығару жоспарлаған. Уайтхаус бұл байланысты сөйлеген сөзінде айтты, мемлекеттік қаражат педофильдік топтарды қаржыландыруға жұмсалып жатқанын мәлімдеді, және 1977 жылы қор буклетті шығарудан бас тартты. Алайда, PIE өзі мемлекеттік қаржы алған жоқ. Оның педофилия мен балалар порнографиясына қарсы петициясына 1 миллион жарым мың адам қол қойды. Уайтхаус консерваторлық оппозицияны еңбекші үкімет тарапынан қызығушылық болмағандықтан, осы мәселе бойынша заң жобасын ұсынуға шақырды. Консерваторлық депутат Сирил Таунсенд ұсынған жеке заң жобасы 1978 жылғы Балаларды қорғау туралы заңға айналды, оның тақырыбы римдік жүзбасының Иса Мәсіхтің денесі туралы сексуалдық қиялы болды. Ол 1977 жылдың 4-7 шілдесі аралығында Олд Бейлиде өткен "Гей Ньюс" (Уайтхаус Лемонға қарсы) ісі бойынша жала жабу айыпталысы бойынша талапкер болды. Бұл 1922 жылдан бергі осы қылмыс үшін алғашқы қудалау болды. "Мен тек Раббымды қорғауым керек еді", - деді Уайтхаус сол кезде, Киркуптың өлеңі оның пікірінше "Христостың 20 ғасырдың қаруларымен қайтадан айқышқа шегеленуі" еді. Прокурор Джон Смит Уайтхаустың атынан қазылар алқасына: "Бұл махаббат өлеңі деп айтуға болады, бірақ ол солай емес, ол құмарлық туралы өлең", - деді, ал қорғаныс тарапының мәлімдемесі бойынша, өлеңнің мағынасы бүкіл адамзат Иса Мәсіхті жақсы көруі мүмкін екенін көрсетеді. Кентербери архиепискобы Дональд Когган және кардинал Базиль Хьюм сот процесінде куәлік беруге Уайтхаус шақыруын қабылдамады. "Гей Ньюс" газетінің редакторы және иесі Денис Лемон өлеңді 1976 жылғы 3-16 маусымдағы санында жариялады, өлеңнің "хабары және ниеті Құдайдың махаббатының абсолютті әмбебаптығын тойлау болды" деген негізде. Уайтхаус оның туралы кітап жазған Майкл Трейси мен Дэвид Моррисонға: "Менің ойымша, бұл менің сайлау науқаным кезінде көрген немесе кездескен кез келген нәрседен гөрі күшті дүр сілкіндірді. Мен Иса Мәсіхті осы сәтте одан да шынайырақ сезінген емеспін", - деді. Прокуратурадағы судья Алан Кинг Гамильтон газеттің "мінездік" куәгерлері ретінде романшы Маргарет Дрэббл мен журналист Бернард Левинге ғана қатысуға рұқсат берді. Апелляциялық сот пен Лордтар палатасы апелляцияларды қабылдамады, бірақ Лемонның шартты түрде сотталу жазасы күштен шығарылды. Гей гуманистік тобы, кейіннен GALHA және қазір ЛГБТ гуманистері Ұлыбритания 1979 жылы құрылды. Топтың құрметті президенті Морин Даффи топты "шығармашылық этикасымен" басқаратынын, оны "қоғамдастық, жанашырлық, бір-біріне деген сезімге негізделген сұйық мораль" деп сипаттады. ЛГБТ гуманистері Ұлыбритания құрылғаннан бері іс-шараларды ұйымдастыруды, ЛГБТ+ қарсы қудалаудан және/немесе діни кемсітуден қашып жүрген баспана іздеушілерге көмек көрсетуді және діни емес ЛГБТ+ қауымдастықтары үшін бауырластық пен қауымдастық ортасын ұсынуды жалғастыруда. 2008 жылы "Таймс" газетінде "Гей Ньюс" газетінің адвокаты Джеффри Робертсон Уайтхаусты гомофоб деп сипаттады, "оның гомосексуалдардан қорқынышы ішкі жанға тән еді" деді. Ол егер ол Ұлыбританияда "Исаның көптеген бет-бейнелері" фильмін түсіруге тырысқан Йенс Йорген Торсенге қарсы қылмыстық қудалауға негіз болатындай болса, оны пайдалануға үміттенді. NVALA сценарийдің аудармасын көшірмесін көлеңкедегі ішкі істер министрі Уильям Уайтлоуға жіберді және Ішкі істер министрлігінен Торсенге кіруге тыйым салуды сұрады. Уайтхаус Торсенге қатысты "Гей Ньюс" дауынан гөрі кеңінен қолдау тапты. NVALA жарнамалық науқан ұйымдастырды, нәтижесінде Торсеннің ниеттері 1976 жылдың қыркүйегінде қоғамдық тұлғалардың, соның ішінде Королева Елизавета II-нің айқын айыптауларына ұшырады, ол NVALA хаттарына жауап ретінде жоспарланған фильмді "жағымсыз" деп сипаттады. 1977 жылдың ақпан айында Торсенге "Исаның көптеген бет-әлпеті" киносценарийының көшірмесін алып Хитроу әуежайына келгеннен кейін Ұлыбританияға кіруден бас тартылды. Ішкі істер министрі Мерлин Рис парламенттегі құттықтаулардың алдында бұл әрекеттің "оның шығарылуы қоғамдық игілікке септігін тигізуі" екенін түсіндірді. Уайтхаус және "Фестиваль of Light" ұйымы британдық кино жіктеуіш кеңесінен фильмге сертификат беруден бас тартуға сәтті үгіт-насихат жасады, бірақ бұл фильмді Құдайға тіл тигізу деп дәлелденбеген себептермен Ұлыбританиядағы кейбір кеңестерді Монти Пайтонның "Брайанның өмірі" (1979) фильмінің көрсетілімдеріне тыйым салуға көндірді. Он жылға жуық уақыт өткен соң, Мартин Скорсе...

The Paedophile Information Exchange had been asked to help the Albany Trust, which received public money, to produce a booklet on paedophilia, which was to have been published by the Trust. Whitehouse mentioned the connection in a speech, asserting that public funds were being used to subsidise paedophile groups, and the Trust withdrew its support for the production of the pamphlet in 1977. However, PIE itself did not receive public funding. Her subsequent petition against paedophilia and child pornography was signed by 1 1/2 million people. Whitehouse urged the Conservative opposition to push for a bill on the subject, in the absence of interest from the Labour government. The private member's bill proposed by Conservative MP Cyril Townsend became the Protection of Children Act 1978. the theme of which was the sexual fantasies of a Roman centurion about the body of Jesus Christ. She was the plaintiff in a charge of blasphemous libel against Gay News (Whitehouse v Lemon), a trial at the Old Bailey between 4 and 7 July 1977. It was the first prosecution for the offence since 1922. "I simply had to protect Our Lord", said Whitehouse at the time, Kirkup's poem being in her opinion "the recrucifixion of Christ by 20th century weapons". The prosecution counsel John Smyth, representing Whitehouse, told the jury: "It may be said that this is a love poem—it is not, it is a poem about buggery", while the defence case was that the poem suggested all of mankind could love Jesus Christ. The Archbishop of Canterbury Donald Coggan and Cardinal Basil Hume both declined Whitehouse's invitation for them to give evidence at the trial. Denis Lemon, the editor and owner of Gay News, published the poem in the 3–16 June 1976 issue on the basis that the "message and intention of the poem was to celebrate the absolute universality of God's love". Whitehouse told Michael Tracey and David Morrison, the authors of a book about her: "I think it shook me more than anything I had seen or come into contact with all the time I had been campaigning. I don't think Jesus Christ has ever been more real to me as a person than he was at that particular moment." The judge in at the prosecution, Alan King Hamilton QC, had only allowed novelist Margaret Drabble and journalist Bernard Levin to appear as "character" witnesses for the newspaper. The Court of Appeal and the House of Lords dismissed appeals, although Lemon's suspended prison sentence was overturned. The Gay Humanist Group, later GALHA and now LGBT Humanists UK, came into being in 1979. Maureen Duffy, the group's honorary president, described the group as driven by an "ethics of compassion", best characterised "a fluid morality, based on a perception of fellowness, fellow feeling, fellow suffering". Ever since its foundation, LGBT Humanists UK has continued to organise events, assist those seeking asylum who are fleeing anti LGBT+ prejudice and/or religious discrimination, and to provide a site of fellowship and community for non religious LGBT+ communities in the UK. Geoffrey Robertson, QC, the barrister for Gay News in the case, described Whitehouse as homophobic in The Times in 2008, saying: "Her fear of homosexuals was visceral". She had hoped that it could be used as a basis for prosecution if Jens Jørgen Thorsen succeeded in his effort to produce the film The Many Faces of Jesus—which depicted Jesus engaged in sex acts with men and women—in the United Kingdom. The NVALA sent a translated copy of the screenplay to William Whitelaw, the shadow home secretary, and urged the Home Office to deny Thorsen entry. Whitehouse gained more widespread support regarding Thorsen than in the Gay News dispute. NVALA organised a publicity campaign, which resulted in Thorsen's intentions gaining significant public condemnation in September 1976 from leading public figures, including Queen Elizabeth II, who described the planned film as "obnoxious" in response to NVALA letters. In February 1977, Thorsen was denied entry to the United Kingdom after he arrived at Heathrow Airport carrying a copy of the Many Faces of Jesus screenplay. Home Secretary Merlyn Rees explained, to cheers in Parliament, that the action was "on the grounds that his exclusion was conducive to the public good". Whitehouse and a letter writing campaign from the Festival of Light, after unsuccessfully lobbying the British Board of Film Classification to refuse the film a certificate, were successful in persuading some councils in Britain to ban screenings of Monty Python's Life of Brian (1979) in their areas on unproven grounds that the film is blasphemous. Nearly a decade later, a threatened campaign by Whitehouse against Martin Scorsese's The Last Temptation of Christ (1988), with the law against blasphemy still in force at the time, failed to materialise.

Британиядағы римдіктер

1982 жылы ол Говард Брентонның «Британиядағы римдіктер» пьесасын Ұлттық театрдың режиссері Майкл Богдановқа қарсы жеке қудалау ісін қозғады. Бұл пьеса «б.з.д. 54 жылы римдіктердің Кельт Британиясына басып кіруі мен бүгінгі таңдағы Солтүстік Ирландиядағы британдық үстемдік арасында тікелей параллель жүргізді». Бірінші актіде «қысқаша көрініс» бар. Қудалауда Уайтхаустың адвокаты 1956 жылғы Жыныстық қылмыстар туралы заңның 13-бабына сәйкес келетінін мәлімдеді, онда «адамды орасан зор ұятсыздыққа итермелеу» қылмысы сипатталған. Бұл жалпылама заң болғандықтан, 1959 жылғы «Жасырын материалдар» заңында рұқсат етілгендей, өнерлік құндылығына сүйену арқылы қорғану мүмкіндігі болмады. Уайтхаус пьесаны көрмегендіктен, қудалау дәлелі оның адвокаты Грэм Росс Корнстың куәлігіне негізделді, ол актердің мүшесін көргенін мәлімдеді. Алайда, жанжалды тексеру көрсетті, ол сахнадан 90 фут қашықтықтағы қатардың соңғы қатарынан көрсетілімді көрген. Богдановтың адвокаты лорд Хатчинсон сахнада орындалған иллюзияның мәнерін көрсетуге мүкіндік алды. Екі тарап та жеңіске жеткенін мәлімдеді; Уайтхаустың тарапы 1956 жылғы Жыныстық қылмыстар туралы заңның қолданылуы туралы шешіммен маңызды құқықтық мәселе шешілгенін айтты, ал Богданов оның сотталмайтынын білгендіктен осылай болғанын мәлімдеді. Уайтхаус 20 000 фунт стерлинг сомасындағы сот шығындарын төлеуге міндетті болды, оның көп бөлігі анонимді демеуші төледі. Оған келіспейтін сарапшылар Уайтхаустың күш-жігері 1978 жылғы Балаларды қорғау туралы заңның, 1981 жылғы секс-шоптарға қатысты Ылғалды көрсетулерді бақылау туралы заңның және 1984 жылғы «Видеожазбалар туралы» заңның қабылдануына әсер еткенін айтты, ол «видео-жамандықтарды» тыйым салған, бұл терминді Уайтхаус ойлап тапқан деп есептеледі. Ол 1983 жылдың соңында парламентте депутаттарға осы фильмдерден монтаждалған үзінділерді көрсетті, оның ішінде «бірінші жамандық» деп санайтын «Зұлым өлілер» (1981) фильмінің үзінділері де болды. Алайда, бұл жоспардан бас тартты, өйткені Ішкі істер министрі Леон Британ қоғамдық талғам тұжырымы заңдық шаралар үшін қиындық тудырады деп ойлады.

In 1982 she pursued a private prosecution against Michael Bogdanov, the director of a National Theatre production of Howard Brenton's The Romans in Britain, a play that "drew a direct parallel between the Roman invasion of Celtic Britain in 54 BC and the contemporary British presence in Northern Ireland". The first act contains "a brief scene" In the prosecution Whitehouse's counsel claimed Section 13 of the Sexual Offences Act 1956, which described the offence of "procuring an act of gross indecency", was applicable. Because this was a general Act, there was no possibility of defence on the basis of artistic merit, unlike that permitted under the Obscene Publications Act 1959. Since Whitehouse had not seen the play, the prosecution evidence rested on the testimony of her solicitor, Graham Ross Cornes, who claimed he saw the actor's penis. However, cross examination revealed that he had seen a performance of the play from the back row of the stalls, 90 feet from the stage. Lord Hutchinson, counsel for Bogdanov, was able to demonstrate the nature of the illusion performed on stage. Both sides claimed a victory; Whitehouse's side asserted that the important legal point had been made with the ruling on the applicability of the Sexual Offences Act 1956, while Bogdanov said it was because she knew that he would not be convicted. Whitehouse had to meet £20,000 costs, most of which was paid by an anonymous donor. It has been claimed by commentators not necessarily in agreement with her that Whitehouse's efforts played a part in the passage of the Protection of Children Act 1978, the Indecent Displays (Control) Act 1981, which concerned sex shops, and the Video Recordings Act 1984, which banned 'video nasties', a term reportedly coined by Whitehouse. She screened edited highlights from these films for MPs at the House of Commons in late 1983, which included extracts from The Evil Dead (1981) considered by her "the number one nasty". The plan was abandoned because the Home Secretary, Leon Brittan, thought the concept of public taste would be a problematic concept for legal action.

Кейінгі жылдары және оның ықпалын бағалау

Уайтхаус 1980 жылы CBE орденімен марапатталды. Уайтхаус Эссекс графтығындағы Дедхамдағы Әулие Мария Діңгезі шіркеуінің қорымында жерленген. Журналист Мэри Кенни: «Мэри Уайтхаус маңызды тұлға болды. Оның кейбір күрестері дұрыс, тіпті болжамды болды. Бүгінде оның «балалар порнографиясына» қарсы күресі кең қолдау табар еді» дейді. Академик Ричард Хоггарт: «Оның басты назары сексуалдық мәселелерге, содан кейін ұятсыз сөздер мен зорлық-зомбылыққа аударылған. Егер ол осы реттің орнын ауыстырғанда, одан да тиімдірек болар еді» деп атап өткен. Уайтхаустың алғашқы науқаны мен Грин басшылығымен BBC-мен болған келіспеушіліктері 2008 жылы тұңғыш рет көрсетілген «Лас: Мэри Уайтхаус тарихы» атты драманың негізі болды. Аманда Коудің сценарийі бойынша Джули Уолтерс Уайтхаусты, Алун Армстронг оның күйеуі Эрнесті, ал Хью Бонневилл Гринді сомдады. Оның сүйікті бағдарламалары «Диксон оф Док Грин» (1967 жылы NVALA-ның «Ең жақсы отбасылық көрермендерге арналған» сыйлығының иегері), «Көршілер» және снукер жарыстары болды. Ол 1976 жылы Денис Поттер мен BBC-ге «Адам тұрған жер» атты телеспектаклі үшін жеке алғысын білдірді. 1984 жылы NVALA «Иә, министр» комедиясының авторлары Антони Джей мен Джонатан Линнге сыйлық берді. Уайтхаус Тэтчердің жанында отырып күлді, ал премьер-министр оның баспасөз хатшысы Бернард Ингем жазған эскизді орындады, бағдарламаның басты рөлдерін сомдаған Пол Эддингтон мен Найджел Хоторн да қатысты. Сыйлықты қабылдаған Линн Уайтхаусқа және NVALA-ға алғыс айтты, сондай-ақ Тэтчерді «ситуациялық комедия әлемінде лайықты орнын тапқаны үшін» құттықтады. 1989 жылы BBC Radio 1 арнасында «The Mary Whitehouse Experience» атты скетч-комедиялық шоу басталды, оның басты рөлдерін Дэвид Бэддиел, Роб Ньюман, Стив Пунт және Хью Деннис сомдады. Атауы Уайтхаустың теледидар мен радиодағы құндылықтардың төмендеуіне қарсы күресіне жасаған ишара болды, бірақ ол көбінесе тікелей сатираландырылмады. Кейіннен шоу теледидарға көшіріліп, төрт басты кейіпкерге атақ әкелді. 2017 жылы «Endeavour» сериалының 15-шы эпизоды «Canticle»-дегі миссис Петтибон кейіпкері Мэри Уайтхаусқа негізделген. 2022 жылдың наурыз және сәуір айларында көрсетілген BBC Two телеарнасының екі бөлімді деректі фильмі «Тыйым салынды! Мэри Уайтхаус тарихы» Уайтхаустың өміріне қайта оралады. Фильмде Гильс Брэндрет, Майкл Грейд, Беатрикс Кэмпбелл, Кен Лоуч, Питер Брэдшоу, Бен Томпсон, Питер Тэтчелл және Дэвид Салливанның қатысуы бар.

Whitehouse was appointed a CBE in 1980. Whitehouse is buried in the churchyard of the parish church of St Mary the Virgin at Dedham in Essex. The journalist Mary Kenny believes "Mary Whitehouse was a significant figure. Some of her battles were justified, even prophetic. Today her attacks on 'kiddie porn' would be widely supported." The academic Richard Hoggart observed: "her main focus was on sex, followed by bad language and violence. Odd: if she had reversed the order, she might have been more effective." of the University of Essex. Whitehouse's early campaign and her disagreements with the BBC under Greene were the basis of a drama first broadcast in 2008 entitled Filth: The Mary Whitehouse Story, written by Amanda Coe. Julie Walters played Whitehouse, Alun Armstrong played her husband, Ernest, and Hugh Bonneville played Greene. Her favourite programmes were Dixon of Dock Green (winner of NVALA's Best Family Viewing Award in 1967), Neighbours, and coverage of snooker. She had privately expressed gratitude to Dennis Potter and the BBC for his television play Where Adam Stood in 1976. In 1984 the NVALA gave an award to Antony Jay and Jonathan Lynn, writers of the situation comedy Yes Minister and Thatcher, who had declared the show her favourite programme, presented the award. Whitehouse sat laughing next to Thatcher as the Prime Minister acted out a sketch, written principally by her press secretary, Bernard Ingham, alongside a reluctant Paul Eddington and Nigel Hawthorne, the lead actors in the programme. In accepting the award, Lynn thanked Whitehouse and the NVALA and congratulated Thatcher for "taking her rightful place in the world of situation comedy". In 1989 a sketch comedy show began on BBC Radio 1 called The Mary Whitehouse Experience, starring alternative comedians David Baddiel, Rob Newman, Steve Punt and Hugh Dennis. The title was an oblique reference to Whitehouse's campaigning against her perception of declining values on TV and radio, although she was rarely satirised directly. The show later transferred to television and made household names of its four protagonists. In 2017, in episode 15 of Endeavour, "Canticle", the character Mrs Pettibon is loosely based on Mary Whitehouse. The two part BBC Two documentary Banned! The Mary Whitehouse Story, shown in March and April 2022, looks back on Whitehouse's life. It features contributions from Gyles Brandreth, Michael Grade, Beatrix Campbell, Ken Loach, Peter Bradshaw, Ben Thompson, Peter Tatchell and David Sullivan.