Элизабет Эми Диллуин: Уэльс мұрагері, кәсіпкер және әлеуметтік қайырымдылық жасаушы.
Amy Dillwyn
Элизабет Эми Диллуин: британдық өндірісші, жазушы, әлеуметтік қайырымды. Ол Уэльсте туған, белгілі отбасының мүшесі, өнеркәсіптегі алғашқы әйелдердің бірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэльстік романист, кәсіпкер және қоғамдық қайырымдылық жасаушы Элизабет Эми Диллуин (16 мамыр 1845 – 13 желтоқсан 1935) - Уэльстік романист, кәсіпкер және қоғамдық қайырымдылық жасаушы. Ол Ұлыбританиядағы алғашқы әйел өнеркәсіпшілердің бірі болды.
Welsh novelist, businesswoman, and social benefactor
Elizabeth Amy Dillwyn (16 May 1845 – 13 December 1935) was a Welsh novelist, businesswoman, and social benefactor. She was one of the first female industrialists in Britain.
Өмірбаян
Скети, Суонси қаласында туған Диллвин белгілі отбасының мүшесі болды. Оның әкесі – өнеркәсіпші және саясаткер Льюис Льюэллин Диллвин, үлкен әпкесі – лепидоптерист Мэри Де ла Беш Николл, әкесінің ағасы – ботаник және фотограф Джон Диллвин Льюэллин, әкесінің әпкесі – фотограф Мэри Диллвин, ал оның әкесінің бірінші туысы – астроном және фотограф Тереза Диллвин Льюэллин. Диллвиннің әке жағынан атасы бизнесмен, натуралист және саясаткер Льюис Уэстон Диллвин, ал анасының жағынан атасы геолог және палеонтолог Генри Де ла Беш болды. Диллвиннің әкесінің бабасы – Ұлыбританияға көшіп келген американдық аболиционист Уильям Диллвин. 1870 жылдардан 1890 жылдардың басына дейін Диллвин 6 роман жазды. Оның тақырыптары феминизм, әлеуметтік реформа және әділетсіз салық салуға жауап ретінде Ребекка көтерілісіне (1839-1843) жағымды көзқарас болды. 1892 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Диллвин Лансамлеттегі оның шпелер зауытын және оның қарыздарын мұраға алды. Ол өнеркәсіпті жеке басқарып, 1899 жылға қарай әкесінің қарызын толық төледі. 1902 жылы ол өз бизнесін тіркелген компанияға айналдырды. Ол Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қоғамына қосылып, әйелдердің сайлау құқығы үшін күресті. Диллвин ешқашан үйленбеді, бірақ өзін «әйелімен» – Олив Талботпен үйленген деп есептеді. Достары оны «Пионер» деп лақап қойды.
Born in Sketty, Swansea, Dillwyn was a member of a prominent family. Her father was industrialist and politician Lewis Llewelyn Dillwyn, her older sister was lepidopterist Mary De la Beche Nicholl, her paternal uncle was botanist and photographer John Dillwyn Llewelyn, her paternal aunt was photographer Mary Dillwyn, and her paternal first cousin was astronomer and photographer Thereza Dillwyn Llewelyn. Dillwyn's paternal grandfather was the businessman, naturalist, and politician Lewis Weston Dillwyn, while her maternal grandfather was geologist and palaeontologist Henry De la Beche. Dillwyn's paternal great grandfather was the American abolitionist William Dillwyn, who had migrated to Great Britain. From the 1870s to the early 1890s, Dillwyn, wrote 6 novels. Her themes included feminism, social reform, and a favorable view of the Rebecca Riots (1839 1843) in response to unfair taxation. Following her father's death in 1892, Dillwyn inherited his spelter works at Llansamlet and his debts. She personally managed the industry, and by 1899 had fully repaid her father's debts. In 1902, she turned her business into a registered company. She joined the National Union of Women's Suffrage Societies, and campaigned for women's suffrage. Dillwyn never married, but considered herself married to "her wife" Olive Talbot. She was nicknamed ‘The Pioneer’ by friends.
Отбасы
Элизабет Эми Диллуин 1845 жылдың 16 мамырында Ұлыбританияның Уэльсте, Свонсидегі Скеттиде дүниеге келді. Ол Льюис Льюэллин Диллуин мен Элизабеттің (қыздығы Де ла Беш) қызы болды. Оның үлкен әпкесі Мэри (1839 жылы туған, Мэри Де ла Беше Николл) және інісі Генри (1843 жылы туған) және кіші әпкесі Сара (1852 жылы туған) болды. Оның әйелі Эмма Томассина Талботпен бірге, әпкесі (Эмидің әпкесі) Мэри Диллуинмен және қызы (Эмидің туысы) Тереза Стори Маскелинмен (туған аты Диллуин Лелвелин) ерте фотосуреттің пионерлері болған Пенллергардің Джон Диллуин Лелвелині оның көкесі болды. Оның әкесінің әкесі табиғатты зерттеуші Льюис Уэстон Диллуин, ал анасының әкесі геолог Генри Де ла Беш болды. Диллуин отбасы бастапқыда квакерлер болған, ал оның арғы атасы Пенсильваниядан шыққан, құлдыққа қарсы күрескен Уильям Диллуин болды, ол Британияда да науқан жүргізу үшін оралды. Оның әкесі 1855–1892 жылдары либералдық парламент депутаты болды және Свонсидегі Диллуин Spelter Works зауытының иесі болды.
Elizabeth Amy Dillwyn was born in Wales, UK, on 16 May 1845, in Sketty in Swansea. She was the daughter of Lewis Llewelyn Dillwyn and Elizabeth (née De la Beche). She had an older sister and brother, Mary (b. 1839)(Mary De la Beche Nicholl) and Henry (b. 1843) and a younger sister, Sarah (b. 1852). Her uncle was John Dillwyn Llewelyn of Penllergare who, along with his wife Emma Thomasina Talbot, his sister (Amy's aunt) Mary Dillwyn and his daughter (Amy's cousin) Theresa Story Maskelyne (née Dillwyn Llewellyn) were pioneers of early photography. Her paternal grandfather was the naturalist Lewis Weston Dillwyn and her maternal grandfather was geologist Henry De la Beche. The Dillwyn family were originally Quakers and her great grandfather was William Dillwyn, the anti slavery campaigner from Pennsylvania who returned to campaign in Britain. Her father became a Liberal MP (1855–1892), and was the owner of the Dillwyn Spelter Works at Swansea.
Өмірбаян
1864 жылы оның күйеу баласы Льюэлин Томас Льюинмадогтан жоспарланған тойларынан аз уақыт бұрын қайтыс болды. Дилвиннің өміріне қатысты зерттеулер оның күнделіктерінде "әйелім" деп атаған Олив Талботпен хаттар арқылы тығыз қарым-қатынаста болғанын көрсетті. Ол Лансамлеттегі әкесінің шпелер зауытын құтқарып, оны өзі басқарды, соның арқасында 300 жұмыс орны сақталды. Дилвин бизнес құтқарылғанға дейін жатақханада тұрды, кейін өмірінің соңына дейін Тай Глинге көшіп, онда тұрды. "Dillwyn & Co" компаниясының барлық қарыздарын төлеуі және пайда табуы 1899 жылға дейін созылды. 1902 жылы Дилвин бизнесті ресми тіркелген компания ретінде тіркеді. Ол әлеуметтік әділдіктің жақтаушысы болды және ереуілдеген тігіншілерге көмек қолын созды. Оның ерекше сыртқы келбеті, сигара тарту әдеті және өмір салты оны жергілікті қоғамда кеңінен танымал етті. Ғасыр басында Ұлттық Әйелдер Сайлау Құқығы Қоғамы құрылғанда, Дилвин Уэльстегі алғашқы қолдаушылардың бірі болды. Кейбір мүшелерінің радикалды әрекеттерімен келіспесе де, ол осы қозғалыстың адал жақтаушысы болды.
In 1864 her fiancé, Llewelyn Thomas of Llwynmadog, died shortly before their planned wedding. Research into Dillwyn's life has also shown a close relationship with Olive Talbot through letters, who she called her 'wife' in diaries. She was able to rescue her father's spelter works at Llansamlet, which she managed herself and thus saved 300 jobs. Dillwyn lived in lodgings until the business was saved, eventually moving into Tŷ Glyn, her home for the rest of her life. It took until 1899 for "Dillwyn & Co". to pay off the last of its creditors, and begin returning a profit. In 1902, Dillwyn registered the business as a registered company. She was a strong supporter of social justice and gave her support to striking seamstresses. Her unorthodox appearance, her habit of smoking cigars and lifestyle made her a well known figure in the local community. When the National Union of Women's Suffrage Societies was formed at the turn of the century, Dillwyn joined as one of the earliest supporters in Wales. Although rejecting the militant actions of some members, she was still a staunch member of the movement.
Өлім
Ол 1935 жылдың 13 желтоқсанында Суонсиде тоқсан жасында қайтыс болды, кремацияланды және оның күлі Скеттидегі Сент-Пол шіркеуінің қорымшасына жерленді. Мұрагерлік Рис Мансел Диллуинге берілді, ал оның мүлкі £114,513 7 шиллинг 9 пенниге бағаланды.
She died in Swansea on 13 December 1935, at the age of ninety, was cremated and her ashes buried in the churchyard of St Paul's Church, Sketty. Probate was granted to Rice Mansel Dillwyn and her estate was valued at £114,513 7s 9d.
Мұра
Оның үйі, Tŷ Glyn (қазіргі Mumbles Nursing Home), әлі күнге дейін West Cross, Swansea-да тұр және оның шекаралық қабырғасына еске алу тақтасы орнатылған. Қазіргі уақытта профессор Кирсти Бохата, төменде сілтеме келтірілгендей, Свонси университетінің CREW, Уэльстің ағылшын әдебиеті мен тілі жөніндегі зерттеу орталығындағы ғылыми жобаның бір бөлігі ретінде Эми Диллуиннің өмірі мен қызметі туралы зерттеу жұмысын жүргізіп жатыр. 2018 жылы Диллуин (бизнестегі әйелдерді бейнелейтін) Уэльстің әйелдер теңдігі желісінің жобасы аясында, 1918 жылғы Халықты өкілдік ету туралы заңның жүз жылдығын мерекелеуге арналған «Уэльстің 100 ең үздік әйелі» тізіміне енді. Бұл заң кейбір әйелдерге дауыс беру құқығын берген еді. Эми Диллуиннің өмірі өнер туындылары мен театрлық қойылымдарға шабыт сыйлады.
Her house, Tŷ Glyn (now Mumbles Nursing Home), still stands at West Cross, Swansea and a Blue plaque has been installed on its boundary wall. Currently Professor Kirsti Bohata, cited below, is writing a study of Amy Dillwyn as part of a research project at CREW, Centre for Research into the English Literature and Language of Wales at Swansea University. In 2018, Dillwyn (representing women in business) was chosen as one of the top 100 Welsh Women by Women's Equality Network Wales, in their project to mark the centenary of the Representation of the People Act 1918, granting some women the vote. Amy Dillwyn's life has inspired works of art and drama.
Романдар
Эми Диллуин 1870 жылдары жазуды бастады, «Мен бір тарау жазып көріп, маған ұнай ма, жоқ па, соны білгім келеді» деген пікір білдірді. «Ребекка көтерілісшісі» (Ребекка көтерілісшісі: Киллэй өмірінің хикаясы) романы 1880 жылы Макмиллан баспасында «Э. А. Диллуин» деген атпен жарық көрді. Роман Ребекка көтерілісіне адал, тіпті Австралияға жер аударылғаннан кейін де оған берілген адамның қияли оқиғасын баяндайды. Бұл туынды Диллуиннің саяси көзқарасын көрсетеді – ол Ребекка көтерілісін қолдаған және ағылшын үкіметіне қарсы болған, әкесі көтерілісті басуға қатысқан болса да. «Ребекка көтерілісі» мен «Хлоя Аргуэль» романдары либералдық зиялылар тобының мүшелерімен орыс тіліне аударылды. Оның «Джилл» романы ең табыстысы болды, 1884 жылдың шілде айындағы алғашқы басылымы тез сатылып кетті, сол жылдың қыркүйек айында қайта басылды. Автор кейіннен сыншылардың сұранысын орындап, 1887 жылы «Джилл мен Джек» романының жалғасын жазды. Дегенмен, оның туындыларында феминистік мәселелер басым, көптеген әңгімелерінде басты кейіпкерлер еркекше мінезді әйелдер болып келеді. Диллуин 1880 жылдары «Spectator» журналына анонимді түрде үнемі мақалалар жазды.
Amy Dillwyn started writing in the 1870s, stating 'I've an idea I will try and write one chapter and see how I like it'. The Rebecca Rioter (as The Rebecca Rioter: A Story of Killay Life) was published by Macmillan in 1880, by 'E. A. Dillwyn.' Telling the fictionalized account of a Rebecca rioter, loyal to the cause even when transported to Australia, the novel shows Dillwyn's political views, liberal toward the Rebecca riots and against English rule, despite her father's part in squashing the riots. Both The Rebecca Riots and Chloe Arguelle were translated as into Russian by members of the liberal intelligentsia. Her novel Jill was the most commercially successful, with the original July 1884 print selling out, causing it to be reprinted in September of the same year. She eventually satisfied the reviewers' calls for a sequel with the 1887 Jill and Jack. Feminist concerns predominate, however, and many of her stories had tomboyish women as protagonists. Dillwyn also anonymously contributed to the Spectator regularly in the 1880s.