Кіріспе

Уильям Коддингтон (шамамен 1601 – 1 қараша 1678) – Массачусетс шығанағы колониясының және кейін Род-Айленд және Провиденс плантациялары колониясының ертедегі судьясы. Ол аталған колонияда Портсмут және Ньюпорт қалаларының судьясы, Портсмут және Ньюпорт қалаларының губернаторы, төрт қалалық колонияның губернаторының орынбасары, содан кейін бүкіл колонияның губернаторы болды. Коддингтон Англияның Линкольншир округінде туып өскен. 1630 жылы Жаңа Англияға сапарға шыққан «Винтроп флоты»мен бірге келіп, Бостондағы алғашқы көшбасшылардың бірі болды. Ол сол жерде алғашқы кірпіштен салынған үйді тұрғызып, жергілікті басқаруда судьяның көмекшісі, қазынашы және орынбасар ретінде белсенді қатысты. Коддингтон Реверэнд Джон Коттон басқарған Бостон шіркеуінің мүшесі болды және 1636-1638 жылдар аралығында Антиномиялық дауға қатысты. Реверэнд Джон Уилрайт және Энн Хатчинсон Массачусетс колониясынан қуылды, ал олардың көптеген жақтастары да елдеуге мәжбүр болды. Коддингтонға елдеуді талап етпеді, бірақ даудың нәтижесі әділетсіз деп санады және көптеген шіркеу мүшелерімен бірге жер аударуды жөн көрді. Ол Массачусетс штатынан тыс жерде христиандық негіздегі үкімет құру туралы келісімге қол қойды. Роджер Уильямс оны Нарагансет шығанағына қоныстануға шақырды. Ол және Хатчинсонның басқа да жақтастары Наррагансеттерден Аквиднек аралын сатып алды. Олар сол жерге қоныстанды, кейін Портсмут деп аталған Покасет қаласын құрды. Коддингтон колонияның алғашқы «судьясы» болып тағайындалды, бұл губернатор деген сөздің Библиялық атауларының бірі. Бір жыл ішінде қала басшылығы екіге бөлінді, ол басқалармен бірге аралдың оңтүстік жағында Ньюпорт қаласын құруға кетті. Көп ұзамай Портсмут және Ньюпорт қалалары бірікті, ал Коддингтон 1640-1647 жылдар аралығында аралдық қалалардың губернаторы болды. Осы кезеңде Роджер Уильямс Англияға барып, Провиденс, Уорвик, Портсмут және Ньюпорттың төрт Нарагансет қаласын біріктіруге патент алды. Бұл аралдық қалалардың келісімінсіз жасалды және олар 1647 жылға дейін материктік қалаларға қосылуға қарсылық көрсетті. Коддингтон 1648 жылы біріккен колонияның президенті болып сайланды, бірақ ол бұл лауазымды қабылдамады, ал оған қатысты шағымдар президентті Джереми Кларкқа беруге себеп болды. Коддингтон Уильямстың патентіне наразы болды; ол Англияға оралды, онда ол аралды материктік қалалардан бөліп, оны аралдың губернаторы етіп белгісіз мерзімге тағайындауға қол жеткізді. Бастапқыда ол губернатор ретінде жақсы қабылданды, бірақ материктік қалалар мен аралдық қалалардың мүшелерінен түскен шағымдар Роджер Уильямс, Джон Кларк және Уильям Дайерді Англияға барып, Коддингтонның комиссиясын жоюға мәжбүр етті. Олар сәтті болды, ал Дайер 1653 жылы жаңалықпен оралды. Алайда, келіспеушіліктер төрт қаланы келесі жылға дейін қайта біріктіруге кедерілді. Комиссиясы жойылғаннан кейін Коддингтон қоғамдық өмірден шығып, өзінің коммерциялық мүдделеріне назар аударды және Достар діни қоғамының мүшесі болды. Саясаттан шамамен екі онжылдық үзілістен кейін, ол 1673 жылы губернатордың орынбасары, ал келесі жылы губернатор болып сайланды, екі бір жылдық мерзімге қызмет етті. Оның губернатор ретіндегі екінші жылы 1675 жылдың маусым айында Филипп патша соғысы басталғанда бұл кезеңнің тыныштығы бұзылды. Бұл Род-Айленд колониясы тарихындағы ең ауыр оқиғаға айналды. Ол 1676 жылы қайта сайланбады, бірақ 1678 жылы губернатор Бенедикт Арнольдтың қайтысынан кейін колонияның губернаторы болып соңғы мерзімге сайланды. Ол осы мерзімге бірнеше ай өткен соң қайтыс болды және Ньюпорттағы Фаревелл көшесіндегі Коддингтон зиратында жерленді.

Англия мен Массачусетс штаттары

Уильям Коддингтон Англияның Линкольншир округында, шамамен 1626 жылы Роберт пен Маргарет Коддингтонның ұлы болып туды, олар Марстоннан шыққан. Оның әкесі, болжам бойынша, табысты шаруа болған; жас Коддингтон Род-Айлендте болған кезде "R.C." әріптерімен мөрге ие болған, бұл, әлдебір, оның әкесінің әріптері болуы мүмкін. Оның білімі қайдан алғанын білуге болмайды, бірақ хаттары мен ағылшын құқығын жақсы білуінен оның жақсы білім алғаны көрінеді. Жас шағында ол 1626 жылға дейін үйленіп, екі ұлы Линкольнширдегі Бостон қаласындағы Сент-Ботольф шіркеуінде крещениеден өтті. Екеуі де нәресте кезінде қайтыс болып, сол шіркеуге жерленді. Оның бірінші әйелі Мэри есімді болды, және ол Мэри Берт болғаны туралы пікірлер бар, себебі Коддингтон бір хатында өзінің "туысы Бертті" айтқан. 1626 жылы король Чарльз Парламенттің бақылауынсыз, Мәжбүрлі қарыз арқылы қаражат жинады, ал Коддингтон осы патшалық қарызға қарсы шыққан көптеген пуританның бірі болды; оның аты келесі қыста мұны жасағандардың тізіміне енгізілді. Коддингтон 1629/30 жылдың 18 наурызында, әлі Англияда болғанда Массачусетс шығанағының көмекшісі (магистраты) болып сайланды және келесі айда Винтроп флотымен Жаңа Англияға аттанды. Оның бірінші әйелі Массачусетс штатындағы алғашқы қыста қайтыс болды, ол 1631 жылы "Арыстан" кемесімен Англияға оралып, екі жыл сол жерде тұрды. Англияға сапары барысында ол Эссекс округының Терлинг қаласында Мэри Мозлиге үйленді, ол 1633 жылы онымен бірге Жаңа Англияға келді. Ол сол жазда Бостон шіркеуіне қабылданды. Коддингтон Бостондағы маңызды саудагер болды және ол сол жерде алғашқы кірпіштен салынған үйді тұрғызды. Ол Жаңа Англияға келгеннен бастап 1637 жылға дейін жыл сайын көмекші болып сайланды. 1634-1636 жылдары колонияның қазынашысы, ал 1637 жылы Бостонның өкілі болды. Ол 1634 жылы Бостонның сайлаушысы болды және 1636 және 1637 жылдары жер мәмілелерін қадағалайтын бірнеше комиссияларға қатысты.

Антиномиялық дау

Бостон шіркеуінің мүшесі ретінде Коддингтон 1633 жылы Джон Коттонның колонияға келгеніне қуанды, өйткені ол сол кездегі ең белгілі пуритан дін қызметкерлерінің бірі еді. Екі адам Англияда дос болған, ал Коттон 1630 жылғы хатында Коддингтонға бір қап бидай жіберуді ұйымдастырған, ол сол кезде Наумкегте (Сейлем) болған. Коттон Бостон шіркеуінің дін қызметкері болды, Джон Уилсон дін қызметкеріне қосылды. Уақыт өте келе, Бостон шіркеуінің мүшелері Уилсон мен Коттон арасындағы теологиялық айырмашылықты сезді. Энн Хатчинсон – колонияның көптеген әйелдерінің сенімін алған, теологиялық білімі мол акушер еді, ол Коттонды қолдап, Уилсонның және колониядағы көптеген басқа дін қызметкерлерінің теологиясын сынап, ашық сөйледі. Колониядағы әртүрлі діни пікірлер ақырында көпшілік пікірсайысқа ұласты. Соның нәтижесінде туған діни шиеленіс дәстүрлі түрде Антиномиандық дау деп аталады, бірақ соңғы кезде Тегін Рақым дауы деп аталатын болды. Бостон шіркеуінің көптеген мүшелері Уилсонның моральға артық көңіл бөлгенімен және оның «киелену арқылы ақталуды дәлелдеу» доктринасымен келіспеді, яғни адам құтқарылуын ізгі өмір сүру арқылы көрсетеді. Уилсонның кейбір қарсыластары оның көзқарастарын еңбек шарты деп атады, ал Хатчинсон өзінің ізбасарларына Уилсонның «Рухтың мөрі» жоқ екенін айтты. Уилсонның теологиялық көзқарастары колониядағы басқа дін қызметкерлерінің көзқарастарымен сәйкес болды, бірақ Коттон «Құдайдың еркінің сөзсіздігін» (ол оны рақым шарты деп атады) дайындыққа (істерге) қарсы қойды. Бостон шіркеуінің мүшелерінің бес адамынан басқа барлығы Хатчинсонның пікірін қолдады және Коттонның ілімдеріне үйреніп қалған еді. Кейбіреулері Уилсонның уағыздарын бұзуды бастады, тіпті ол уағыз айтуға немесе дұға оқуға тұрғанда, кетуге сылтау іздеді. 1636 жылдың мамыр айында Бостондықтар Англиядан келген құрметті Джон Уилрайтпен жаңа одақтас тапты және ол бірден Коттонмен, Хатчинсонмен және басқа да тегін рақымды жақтаушылармен бірікті. Сонымен қатар, сол айда жас аристократ Генри Вэйн колонияның губернаторы болып сайланғанда, тегін рақым теологиясын жақтағандарға тағы бір күш берілді. Вэйн Хатчинсонның жақтаушысы болды, бірақ оның теология туралы өз пікірлері болды, олар тек дәстүрден тыс емес, тіпті радикалды деп есептелді.

Ораза күні уағызы

Коддингтон дау-дамай оқиғалары жүріп жатқан кезде колонияның еркін азаматтары сайлаған судья болды. Бостон шіркеуінің көптеген мүшелері сияқты, ол да еркін рақымды жақтаушылар тарапында болды. 1636 жылдың соңына қарай теологиялық шиеленіс соншалықты күшейді, осы қиындықтарды жеңілдету үшін Бас сот ораза күнін жариялады. 19 қаңтар 1637 жылы, бейсенбі күні белгіленген ораза күнінде Уилрайт кешке Бостон шіркеуінде уағыз айтты. Пуритан дін қызметкерлері үшін оның уағызы "құбыласыз және келеңсіздік тудыруға бағытталған" еді. Колонияның дін қызметкерлері уағызға наразылық білдірсе, еркін рақымды жақтаушылар жігерленді және "заңдық" дін қызметкерлеріне қарсы күресін күшейтті. Губернатор Вэйн колония дінбасыларының ұстанымдарына қарсы шыға бастады, ал Хатчинсонның жақтастары 1637 жылғы Пеквот соғысында Вильсон экспедицияның капелланы болғандықтан қызмет етуден бас тартты. Дің қызметкерлері Хатчинсон мен оның жақтастарының батыл ұстанымы "пуританның қасиетті тәжірибесіне" қауіп төндіре бастады деп алаңдады. 1637 жылдың наурыз айында саяси жағдай еркін рақымды жақтаушыларға қарсы бұрыла бастады. Уилрайт сол айда ораза күні айтқан уағызы үшін бүлік пен наразылық жасады деген айыппен сотталды және аз дауыспен кінәлі деп танылды, бірақ әлі жазаланбады. 1637 жылдың мамыр айындағы сайлауда Генри Вэйн губернатор лауазымынан Джон Уинтропқа жол берді. Сонымен қатар, Хатчинсон мен Уилрайтты қолдаған Коддингтон және Бостонның барлық судьялары колонияның еркін азаматтарымен сайлау арқылы қызметтерінен босатылды, бірақ Коддингтон сол кезде Бостон қаласымен депутат болып сайланды. 1637 жылдың жазында Вэйн Англияға қайтып оралды және ешқашан қайтпады. Оның кетуімен православиелік партияның еркін рақымды жақтаушылардың қалғандарымен күресуге уақыты келді. Еркін рақымды жақтаушылардың агрессивті қарсылығы колонияны жарысқа салды. Уинтроп "екі мүлдем қарама-қарсы тарап бір организмде қалуы мүмкін емес, бұл бүкіл мемлекеттің құлау қаупін тудырады" деп түсінді. Ол колонистердің көпшілігі қолдаған қиындықтарға қатаң көзқарас таңдады. 1637 жылдың қазан айындағы сайлаулар Бас соттың депутаттарының көптеп ауысуымен одан да көп өзгерістерге әкелді. Колонияның қалған бөлігінен айырмашылығы, Бостон еркін рақымды жақтаушылармен күшті өкілдік етуді жалғастырды, ал Коддингтон оның үш орынбасарының бірі ретінде қызметін жалғастырды.

Сот

1637 жылы күзгі сот 2 қарашада шақырылды, ал Уилрайт елден қуылды және он төрт күн ішінде колонияны тастап кетуге міндеттелді. Хатчинсон мен Уилрайттың басқа да бірнеше жақтастары сотталып, түрлі жазалар алды. Осы алдын ала сот отырыстарынан кейін Анн Хатчинсон сотқа тартылу кезегі келді. Ол 7 қарашада 1637 жылы губернатор Винтроп төрағалығымен, басқа да айыптармен қатар, «пасторларды жала жапқандығы» баптары бойынша сотқа тартылды. Бостондық депутаттардың бірі қызметтен босатылғандықтан, қала сотта Коддингтон және тағы бір депутатпен ғана өкілдік етті. Сот екі күнге созылды, ал бірінші күнінің соңында Коддингтон Хатчинсонға құқықтық мәселелер бойынша кеңес берді. Бірінші күні ол өзін жақсы ұстады, бірақ екінші күні айыптаушыларға өзіне қарсы дәлелдер келтіруді жеңілдетіп берді. Ол сот алдында өз пікірін білдірді, шабыттың көзі ретінде құдайлық уахиды айтты, сондай-ақ сотты қарғысқа тоғытумен қорқытты. Соттың таңғалысы Хатчинсонды кінәлі деп тануға дереу шақыруға әкелді. Коттон оны қорғауға тырысты, бірақ Винтроп сұрақ қоюды тоқтатқанға дейін судьялар оны жарылысқа ұшыратты. Күн тәртібінде қуғынға салу жазасы туралы дауыс беру болды; тек Коддингтон мен Бостоннан қалған бір ғана депутат қарсы дауыс берді. Содан кейін Уинтроп бұйрықты оқыды: «Хатчинсон ханым, сіз естіген сот үкімі: сіз біздің қоғамға лайық емес әйел болғандықтан, біздің құзыретімізден қуғынға салынасыз және сот сізді жібергенге дейін түрмеде қалуға тиіссіз».

Салдары

Коддингтон осы сот процесінен қатты наразы болды. Ол орнынан тұрып былай деді: – Мен оған қарсы нақты куәгер көре алмаймын, және сіздер де білесіздер, сот ережесі бойынша ешбір адам сотқа да, айыптаушыға да бірегей бола алмайды. Оған қарсы сіздер келтірген айыптамалар, айдау немесе түрмеге қамау сияқты жазаға лайық екенін қарастыруға шақырамын. Сіздер мәселені күштеп шешу үшін сөйлемеңіздер, өйткені мен сіздердің барлық іс-әрекеттеріңізде сотта әділдік көре алмаймын. Ол Құдайдың да, елдің де заңын бұзған жоқ, демек жазаға лайық емес. Коддингтонның сөздері ескерілмеді, сот үкім шығаруды қалады, бірақ бірнеше пасторлар сөйлегенше олар іске кірісе алмады. Үш пастор ант берді, және әрқайсысы Хатчинсонға қарсы куәлік берді. Уинтроп оны елден қуғынға ұшыратуды ұсынды; одан кейін өткен дауыс беруде тек Коддингтон мен басқа Бостон өкілі айыптауға қарсы дауыс берді. Хатчинсон үкімнің заңдылығына күдік келтіріп: «Мен не үшін айдалып жатырмын білгім келеді», – деді. Уинтроп: «Сот не үшін екенін біледі және қанағаттанды», – деп жауап берді. Хатчинсонға үкім шығарылғаннан кейін бір апта ішінде оның тағы да жақтастары сотқа шақырылып, сайлау құқығынан айырылды. Содан кейін полиция қызметкерлері колонияның қалаларына үй-үй аралап, Уилрайтты қолдаған петицияға қол қойғандарды қарусыздандыруға жіберілді. Он күн ішінде осы адамдарға «барлық қару-жарақ, мылтықтар, қылыштар, оқ-дәрі, доңғалақтар және қамтылған барлық нәрсені, олардың меншігінде болса немесе олардың қолында болса, әрбір жағдайда он фунт [с] айып төлеп тапсыруға» бұйрық берілді. Петицияға қол қойған көптеген адамдар қысымға көніп, «өздерінің қателіктерін мойындады». Олар қорғауын жоғалту және кейбір жағдайларда өмірлік көрінетін мүмкіндіктерінен айырылу қаупіне тап болды. Бас тартқандар қиындықтарға ұшырады және көптеген жағдайларда колонияны тастап кетуге мәжбүр болды.

Род-Айленд

Коддингтон соңғы сот процестеріне ашуланып, оларды әділетсіз деп есептеді, сондықтан Сот шешімдерінен зардап шеккен басқалармен кеңесе отырып, өзінің болашағын жоспарлай бастады. Ол Уинтроппен жақсы қарым-қатынаста болды және Массачусетс колониясын бейбіт түрде тастап кету мүмкіндігі туралы онымен ақылдасты. Уинтроп оны ынталандырып, басқа билермен келіссөздер жүргізуге көмектесті. Олар қайда бару керектігін білмей, Роджер Уильямсқа жүгінді; ол оларға Провиденстегі өзінің қонысының жанында, Наррагансет шығанағындағы жерді Наррагансет үндістерінен сатып алуды ұсынды. 1638 жылдың 7 наурызында бір топ адам Коддингтонның үйінде жиналып, келісімшарт жасады. Бұл топқа Хатчинсон мен Уилрайттың ең жақтастары кірді, олар сайлау құқығынан айырылып, қарусыздандырылған, қауымнан қуылған немесе жер аударылған, соның ішінде Джон Коггесхолл, Уильям Дайер, Уильям Аспинволл, Джон Портер, Филип Шерман, Генри Булл және Хатчинсон отбасының бірнеше мүшесі. Рэндалл Холден және дәрігер-теолог Джон Кларк сияқты оқиғаларға тікелей қатысы жоқ адамдар да осы топқа қосылуды сұрады. Барлығы 23 адамнан тұратын топ, кейде Портсмут келісімшарты деп аталатын, христиандық принциптерге негізделген «Саяси организм» құруға бағытталған құжатқа қол қойды. Коддингтонның есімі қол қойғандар тізімінде бірінші болып тұр, және олар оны өздерінің «Сотшысы» етіп сайлады, осы Киелі кітаптағы атауын билеуші немесе губернатор ретінде пайдаланды. Роджер Уильямстың жер сатып алу туралы ұсынысын іске асырғаннан кейін, осы жер аударылғандар Аквиднек аралында (олар Род-Айленд деп атады) өздерінің колониясын құрды. Олар бастапқыда елді мекенді Покасет деп атады, бірақ көп ұзамай оны Портсмут деп өзгертіп атады.

Бөлу

Бұл елді мекенді құрғаннан кейін бір жыл өткенде, басшылар арасында келіспеушіліктер туды. Коддингтон, үш қарт және басқа да тұрғындар аралдың оңтүстік жағына көшіп, Ньюпорт қаласын құрды. 1640 жылы Портсмут және Ньюпорт қалалары бірікті, бас лауазымның атауы губернатор болып өзгертілді және Коддингтон осы лауазымға сайланды. Екі арал қаласы Провиденс плантациялары мен жаңадан құрылған Шаумет (кейін Уорик) елді мекендерінен әлдеқайда жылдам өсіп, гүлденді. Роджер Уильямс Нарагансет шығанағындағы барлық төрт елді мекеннің бірігуін жоспарлады, сондықтан ол төртіншісін бір үкіметке біріктіретін патент алу үшін Англияға барды және 1644 жылдың 14 наурызында оны алуға жетті. Уильямс тобының корпоративтік жарғысы Англиядан әкелініп, 1644 жылдың соңында төрт қаланың өкілдеріне оқылды. Коддингтон Уильямс патентіне қарсы болды. Аралдың бас әкімі ретінде ол жақсы ұйымдастырылған және толық жабдықталған үкіметке ие болды, оның пікірінше, Провиденстің ұйымдаспаған, келіспеушілік тудыратын элементтерімен ортақ ештеңесі жоқ. Осы себепті арал қалалары 1643/44 жылғы патентті қабылдамады, ал екі қаланың Бас жиналысы 1644 жылдың 13 сәуірінде аралды Род-Айленд деп атады. Коддингтон материктік қалалармен бірігуге соншалықты наразы болды, осыған байланысты 1644 жылдың тамызында Массачусетс губернаторы Джон Уинтропқа хат жазып, Провиденс емес, Массачусетс немесе Плимутпен одақтасуды артық көретінін білдірді. Бұл орындалмады, бірақ Коддингтон 1647 жылға дейін Провиденспен бірігуге қарсы тұруға қол жеткізді, сол кезде төрт қаланың өкілдері кездесіп, 1643 жылғы Уильямс патентін қабылдады. Осы жылы Ньюпортта Коддингтонның екінші әйелі Мэри қайтыс болды. 1648 жылдың мамырында Провиденсте Бас сот (кейін Бас жиналыс) өтті, және Коддингтон бүкіл колонияның президенті болып сайланды. Дегенмен, ол патентті қолдамағандықтан, кездесуге қатыспады. Кейіннен оған айыптар тағылды, бірақ олардың мәні жазылмады, және ол губернатор лауазымынан Джереми Кларк ауыстырды. 1643 жылғы патент тәуелсіз үкіметтердің конфедерациясын құрды. 1648 жылдың қыркүйегінде Коддингтон екі арал қаласын Жаңа Англия конфедерациясына қабылдау туралы өтініш берді. Жауапта арал Плимут үкіметіне бағынуы керек екені айтылды. Бұл Коддингтонға қабылдаусыз болды, өйткені ол екі арал қаласына отаршылдық тәуелсіздік қалаған. Олардың жақсы ұйымдастырылған үкіметі болды, онда азаматтық және діни бостандықтар анық айқындалған және толық мойындалған, Провиденс сияқты, және бұл бостандықтар Плимут басшылығымен үкіметте жоғалып кетер еді.

Коддингтон комиссиясы

Осы жағдайға наразы болған Коддингтон Англияға барып, Лондондағы отарлау комиссарларына шағымданып, өзінің фермасы мен бизнес мүдделерін агенттің қолына тапсырды. Англияға келген кезде елде азамат соғысы жүріп жатқандықтан, тиісті билік органдарының назарын аударуда қиындықтар туды. Соңында ол Бостоннан танысы, серігі болған сэр Гарри Вэйнмен кездесті. Вэйн бұрын Роджер Уильямсқа патент алуға көмектескен еді, енді Коддингтонға не істеу керектігін кеңес беруді сұрады. Плимут колониясының губернаторы Джосайя Уинслоу да сол кезде Лондонда болып, Плимуттың екі арал қаласына қатысты талаптарын қорғады. 1650 жылдың 6 наурызында Коддингтон Род-Айленд үшін тәуелсіз отаршылдық үкімет құру туралы петиция ұсынды, ол Плимуттың талаптарынан және Провиденспен бірігуден босатылған болар еді. 1651 жылдың сәуір айында Англияның Мемлекеттік кеңесі Коддингтонға Род-Айленд (яғни Портсмут және Ньюпорт) және жақын орналасқан, кішірек Конаникут (кейін Джеймстаун) аралы үшін жеке үкімет құруға рұқсат берді. Вэйн осыған келісімін берді, соның салдарынан Роджер Уильямсқа бірнеше жыл бұрын берілген патент күшін жойды. Ол Коддингтонды білгір және тиімді басқарушы деп есептеді және оған парламенттің қалауына сәйкес, белгісіз мерзімге губернатор болып қызмет етуге рұқсат берді. Үкіметтің құрылысын аяқтау үшін Коддингтон алты адамнан тұратын кеңес құруы керек еді, олар еркін азаматтардың жалпы сайлауы арқылы сайланатын еді. Коддингтон Англияда үш жылға жуық уақыт өткізді, сол кезде ол Энн Бринлимен танысып, үйленді. Ол король Чарльз I және Чарльз II-нің аудиторы Томас Бринлидің қызы және 1652 жылы Ньюпортқа көшіп келген, кейіннен Коддингтоннан жер алып, "Ақ жылқы тавернасын" салған Фрэнсис Бринлидің қарындасы болды. 1651 жылдың тамызында Коддингтон аралға қайтып келді. Ньюпорт тұрғыны Генри Булл Англиядан оралғанда оны жылы қарсы алғанын және көпшілік оны губернатор ретінде қабылдағанын айтты. Жаңа өкілеттігімен Коддингтон Род-Айлендті Массачусетс, Плимут, Коннектикут және Нью-Хейвен колонияларынан құралған Жаңа Англия конфедерациясына қосуға тағы да сәттіліксіз тырысты. Көптеген жазушылар мен тарихшылар Коддингтонның әрекеттерін опасыздық деп санайды, әсіресе Провиденс және Уорвикке көшкендерге жақын тұратын Сэмюэл Г. Арнольд сияқты жазушылар. Алайда тарихшы Томас Бикнелл Коддингтонның әрекеттері толыққанды ақталғанын айта отырып, азшылық позициясын ұстанады және Роджер Уильямсты 1643 жылғы патент арқылы Коддингтонның сәтті аралдық үкіметін басып алды деп айыптайды. Бикнеллдің пікірінше, Коддингтон шамамен 1000 тұрғыны бар гүлденген аралдың басқарушысы болған, ал Провиденс пен Уорвиктің халық саны шамамен 200 адамды құраған. Бикнеллдің ойынша, Роджер Уильямс 1643 жылы ешқандай кеңес немесе нұсқаусыз Лондонға барып, 1644 жылдың қыркүйегінде арал халқының білімі мен келісімінсіз колонияға патент алып келген. Дегенмен, аралдық үкімет бірнеше жыл бойы патентке қарсылық көрсетті, содан кейін 1647 жылы патентке мойынсынып, материктік үкіметпен бірікті.

Комиссияның күшін жою

Көп ұзамай Коддингтонға қатысты сын-пікірлер туды. Ірі ғалым доктор Джон Кларк арал губернаторына қарсы шықты, және ол мен Уильям Дайер Коддингтон комиссиясын жою үшін наразылардың елшілері ретінде Англияға жіберілді. Сонымен қатар, материктегі Провиденс және Уорвик қалалары Роджер Уильямсты да осындай міндетпен жіберді, және үш ер адам 1651 жылдың қараша айында Англияға аттанды. Алайда, ағылшындар мен голландтар арасындағы соңғы қақтығыстарға байланысты, олар 1652 жылдың сәуіріне дейін Жаңа Англия Мемлекеттік кеңесімен кездеспеді. Коддингтон колониялық сауда мәселелерінде голландтарды қолдады деген айып тағылды, және оның арал үкіметіндегі комиссиясы 1652 жылдың қазан айында жойылды. Дайер келесі ақпанда Род-Айлендке осы жаңалықты жеткізген елші болды, колония 1643/44 жылғы Уильямс патентіне қайта оралатынын хабарлады. Колонияның қайта бірігуі сол көктемде күтілген, бірақ материк комиссарлары кездесу үшін аралға келуден бас тартты, және материк пен аралдың бөлінуі тағы бір жылға ұзартылды. Осы аралықта Джон Санфорд арал қалаларының губернаторы болып сайланды, ал Грегори Декстер материк қалаларының президенті болды. Әлсіз Коддингтон қоғамдық өмірден шығып, өз ісімен айналысты. Төрт қала 1654 жылы бірікті, ал Ньюпорттан Николас Истон президент болып сайланды. 1654 жылдың қыркүйегінде жалпы сайлау соты өтті, және Роджер Уильямс біріккен колонияның президенті болып сайланды, ол бұл лауазымды үш жылға жуық уақыт атқарды. Кейін Коддингтон қысқа мерзімге қоғамдық өмірге оралып, Ньюпорттың Бас соттың комиссары болды. Оның орынға отыру құқығын тексеру үшін комиссия құрылды, және олар Англиядағы Мемлекеттік кеңеске оған қатысты барлық шағымдар туралы толық мәлімет беруді сұрап хат жіберді. Жауап Коддингтонды толық ақтады, ал Ньюпорттағы тергеу оны барлық айыптардан босатты. Ол, ақыры, төрт қаланың біріккен үкіметін қабылдауға мүмкіндік алды, және 1656 жылдың наурыз айында мынадай ант берді: "Мен, Уильям Коддингтон, осы Колонияда Ұлыс ханның билігіне мойынсұнамын, ол қазір біріккен, және осыны жүрегіммен қабылдаймын".

Кейінгі мансап

1660-шы жылдардың басында Коддингтон губернатор Николас Истон мен көптеген басқа да белгілі азаматтармен бірге Діни достар қоғамына, көбінесе квакерлер деп аталатын, мүше болып кірді. 1665 жылғы наурыз айында ол квакерлік мәселелер бойынша Ньюпорт комиссарларына хат жіберді. Коддингтон Аквиднек аралын басқаруға берілген өкілеттігі тоқтатылғаннан кейін келесі екі онжылдықтың көп бөлігінде мемлекеттік қызметтен шетте тұрды, бірақ ол колонияның жетекші тұлғаларының бірі болып саналды және оның аты 1663 жылғы Корольдік жарғыда көрсетілген. 1673 жылғы мамыр айында ол губернатор Николас Истонның басшылығымен колонияға қызмет етуге қайта оралды, орынбасар губернатор болып сайланды. Бір жыл өткен соңғы жалпы сайлауда ол губернатор болып тағайындалды, ал Истонның ұлы Джон орынбасар губернатор болды. Оның басшылығында Англия мен Голландия Республикасы арасында бейбітшілік орнатылды, бұл колониялардағы үлкен шиеленісті азайтты. Сонымен қатар, Наррагансет аймағында Кингстон қаласы құрылды, ол колонияның жетінші қаласы ретінде бекітілді. 1675 жылғы мамыр айында колонияда сол лауазымдағы адамдар сайланды және колонияның салмақтары мен өлшемдерін ағылшын стандарттарымен үйлестіру міндеті берілді. Бұл басшылықты тыныштық күшін күтеді, бірақ соғыс дауылдары жылдар бойы, тіпті ондаған жылдар бойы пісіп жетті. 1675 жылғы маусымда Суонсидегі үндістер жасаған қырғын бейбітшілікті бұзды, осымен Филипп патша соғысы басталды, бұл американдық революцияға дейін Род-Айленд колониясына келген ең ауыр оқиға болды. Соғыс кезінде Уорвик және Паутухеттің құрлықтағы елді мекендері толығымен қиратылды, ал Провиденстің көп бөлігі де зардап шекті. Аралдағы Ньюпорт және Портсмут қалалары қарулы кемелер флотының қорғауымен сақталды. 1676 жылғы сайлауда Уолтер Кларк губернатор болып сайланды және оның басшылығында соғыс аяқталды. Бенедикт Арнольд 1677 жылы губернатор болып сайланды, бірақ бір жылдан кейін қайтыс болды, ал Коддингтон губернаторлыққа соңғы рет сайланды. Ол қызмет еткен кезеңі небары бірнеше ай болды, 1678 жылғы қараша айының басында дүние салды.

Өлім, отбасы және мұра

Коддингтон 1678 жылғы 1 қарашада лауазымында қайтыс болды және Ньюпорттағы Farewell Street көшесіндегі Коддингтон зиратында (Род-Айленд тарихи зираты, Ньюпорт №9) жерленген. Онда тағы бірнеше отарлық губернаторлар да жерленген. Оның қабіріне бастапқы белгі және Ньюпорттың құрылғандығының 200 жылдығына арналған үлкенірек ескерткіш орнатылған. Оның үшінші әйелі Энн Бринли Коддингтоннан туған үлкен ұлы Уильям Коддингтон кіші 1683 жылдан 1685 жылға дейін екі мерзімге колонияның губернаторы болды. Оның ұлы Натаниел Эдвард Хатчинсонның қызы, Уильям мен Энн Хатчинсонның немересі Сусанна Хатчинсонға үйленді. Оның қызы Мэри 1680 жылдан 1683 жылға дейін колониялық губернатор болған Пелег Санфордқа үйленді. Пелег Санфорд бұрынғы губернатор Джон Санфордтың екінші әйелі Бриджит Хатчинсонның ұлы және Уильям мен Энн Хатчинсонның немересі болды. Оның немересі Уильям Коддингтон III, Натаниелдің ұлы, Бенедикт пен Мэри (Тернер) Арнольдтың қызы, губернатор Бенедикт Арнольдтың немересі Контент Арнольдқа үйленді. Көбінесе губернатор Коддингтонға жатқызылатын портрет шын мәнінде осы немересін бейнелейді. Ол отарлық істерде өте белсенді болған, бірақ ешқашан губернатор болған жоқ. Коддингтон Роджер Уильямспен көбінесе келіспейтін, Портсмут қаласының құрылуынан кейін (1638) бірнеше жыл өткен соң оны хатта былай сипаттаған: «дүниелік адам, өзімшіл, қоғамдыққа ештеңе бермейтін, тек өзіне және жеке мүддесіне қызмет ететін». Род-Айленд тарихшысы және вице-губернаторы Сэмюэл Г. Арнольд Коддингтонды Провиденс пен Уорвиктан бөлек Аквиднек аралын басқаруға рұхсат алғаны үшін қатты сынады, бірақ оның туралы былай деді: «Ол күшті интеллектке, қаһарлы құмарлыққа ие, түсінген нәрсесіне адал және барлық ісінде өзіне сенетін адам болды». Тарихшы Томас Бикнелл былай деп жазады: «Ол жеке және саяси жағынан үлкен жеңіске жетті, жаулары досқа айналды, оның мемлекеттік саясаты ақталып, Род-Айленд колониясы Аквиднекте ол күрескен және ұятқа қалдырған позицияны иеленді». Род-Айленд университетінің үлкен курс студенттерінің жатақханасы оның құрметіне Коддингтон залы деп аталды. Ньюпорттағы порт, көше, зират және тұрғын үй кешені оның есімін алып жүр, ал Миддлтаундағы (Род-Айленд) Коддингтон сыра зауытының рестораны оның құрметіне аталған.