Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
сол аттас адамдар
британдық классик, нумизмат, тарихшы және автор (1914–2004)
others of the same name
British classicist, numismatist, historian and author (1914 2004)
Майкл Грант (21 қараша 1914 – 4 қазан 2004) – ағылшын классик, нумизмат және ежелгі тарих туралы көптеген кітаптардың авторы. Оның 1956 жылғы Тациттің «Императорлық Рим жылнамалары» аудармасы осы еңбектің стандартты нұсқасы болып саналады. Ұлыбритания мен Таяу Шығыста оқып, бірнеше академиялық қызметтер атқарғаннан кейін, ол жазуға толыққандай берілу үшін ерте зейнетке шықты. Бір кезде ол өзін «ежелгі тарих саласындағы өте сирек фрилансерлердің бірі: құбылыстың сирегі» деп сипаттаған. Оның танымалдылығының белгісі – көптеген еңбектері және оқырмандарына қарапайымдап түсіндіруден немесе оларды кемсітуден бас тартуы. Ол 70-тен астам еңбек жариялаған.
Michael Grant (21 November 1914 – 4 October 2004) was an English classicist, numismatist, and author of numerous books on ancient history. His 1956 translation of Tacitus's Annals of Imperial Rome remains a standard of the work. Having studied and held a number of academic posts in the United Kingdom and the Middle East, he retired early to devote himself fully to writing. He once described himself as "one of the very few freelancers in the field of ancient history: a rare phenomenon". As a populariser, his hallmarks were his prolific output and his unwillingness to oversimplify or talk down to his readership. He published over 70 works.
Өмірбаян
Грант Лондонда дүниеге келді, ол полковник Морис Гранттың ұлы, ол Бур соғысында қызмет етті және кейін соғыстың ресми тарихының бір бөлігін жазды. Жас Грант Харроу мектебінде оқыды және Кембридждегі Тринити колледжінде классикалық әдебиеттерді оқыды (1933-37). Оның мамандығы академиялық нумизматика болды. Оның ғылыми-зерттеу диссертациясы кейіннен оның алғашқы басылып шыққан кітабы – «Империумнан Аукторитасқа дейін» (1946) – римдік қола монеталар туралы. Келесі онжылдықта ол римдік монеталар туралы төрт кітап жазды; оның пікірінше, рим императорларының ерекшелігі мен римдық монета соқтығысы (пропаганда және валюта ретінде пайдаланылатын) бірегей әлеуметтік жазбаны құрады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Грант бір жыл бойы Лондонда барлау офицері болып қызмет етті, содан кейін 1940 жылы Ұлыбританияның Түркиядағы алғашқы Британ Кеңесінің өкілі болып тағайындалды. Осы қызметінде ол өзінің досы, әйгілі тарихшы Стивен Рансиманның Стамбул университетіндегі орнын алуына көмектесті. Түркияда жүргенде ол Анна Софи Бесковқа үйленді (олардың екі ұлы болды). Соғыс аяқталғаннан кейін ерлі-зайыптылар Гранттың 700-ге жуық римдік монеталар жинағын (қазір Кембридждегі Фицвильям мұражайында сақталады) алып, Ұлыбританияға оралды. Кембриджге қысқа уақытқа оралғаннан кейін Грант Эдинбург университетінің гуманитарлық кафедрасына (латын тілі) үміткерлік қойды, оны 1948 жылдан 1959 жылға дейін басқарды. Екі жылдық (1956-1958) демалысы кезінде ол Хартум университетінің вице-канцлері (президенті) қызметін атқарды. Кетіп бара жатқанда ол университетті жаңадан тәуелсіз Судан үкіметіне тапсырды. Ол содан кейін Белфаст Король университетінің (1959-66) вице-канцлері болды, сосын толық уақытты жазушы ретінде мансап жасады. «Таймс» газетінде жарық көрген марқұм туралы хабарда ол «академиктердің де, қарапайым оқырмандардың да құрметіне ие болған классикалық тарихшылардың санаулы бірі» екені айтылды. Өте шығармашыл болған ол 70-тен астам ғылыми еңбек пен аударма жазды және оларды өңдеді, римдік монеталардың тарихынан бастап Везувий тауының атқылауына дейін, сондай-ақ Евангелияларға дейін әртүрлі тақырыптарды қамтыды. Ол ежелгі грек, рим және израиль тарихының жалпы шолуларын жасады, сондай-ақ Юлий Цезарь, Ұлы Ирод, Клеопатра, Нерон, Иса, Петір және Пауыл сияқты маңызды тұлғалардың өмірбаянын жазды. 1950 жылдары Гранттың жарияланымдары классицистер қауымдастығы арасында дау тудырды. «Таймс» газетінің хабарлауынша:
Grant was born in London, the son of Col. Maurice Grant who served in the Boer War and later wrote part of its official history. Young Grant attended Harrow School and read classics (1933–37) at Trinity College, Cambridge. His speciality was academic numismatics. His research fellowship thesis later became his first published book – From Imperium to Auctoritas (1946), on Roman bronze coins. Over the next decade he wrote four books on Roman coinage; his view was that the tension between the eccentricity of the Roman emperors and the traditionalism of the Roman mint made coins (used as both propaganda and currency) a unique social record. During World War II, Grant served for a year as an intelligence officer in London after which he was assigned (1940) as the UK's first British Council representative in Turkey. In this capacity he was instrumental in getting his friend, the eminent historian Steven Runciman, his position at Istanbul University. While in Turkey, he also married Anne Sophie Beskow (they had two sons). At war's end, the couple returned to the UK with Grant's collection of almost 700 Roman coins (now in the Fitzwilliam Museum in Cambridge). After a brief return to Cambridge, Grant applied for the vacant chair of Humanity (Latin) at Edinburgh University, which he held from 1948 until 1959. During a two year (1956–58) leave of absence he also served as vice chancellor (president) of the University of Khartoum – upon his departure, he turned the university over to the newly independent Sudanese government. He was then vice chancellor of Queen's University of Belfast (1959–66), after which he pursued a career as a full time writer. According to his obituary in The Times, he was "one of the few classical historians to win respect from [both] academics and a lay readership". Immensely prolific, he wrote and edited more than 70 books of nonfiction and translation, covering topics from Roman coinage and the eruption of Mount Vesuvius to the Gospels. He produced general surveys of ancient Greek, Roman and Israelite history as well as biographies of important figures such as Julius Caesar, Herod the Great, Cleopatra, Nero, Jesus, St. Peter and St. Paul. As early as the 1950s, Grant's publishing success was somewhat controversial within the classicist community. According to The Times:
Гранттың классикалық тарихқа деген көзқарасы сыншыларды екіге бөле бастады. Нумизматистер оның ғылыми еңбегін сөкпеді, бірақ кейбір ғалымдар оның рим әдебиетінің 300 беттік шолуын жасауға тырысқанына наразылық білдірді және (бір сыншының сөзімен) «ең білімді және дарынды тарихшылардың өзі жылдамдық шегін сақтауы керек» деп ойлады. Ғалымдар пікір таластыра берді, бірақ жұртшылық оның кітаптарын сатып ала берді. 1966 жылдан бастап өмірінің соңына дейін Грант әйелімен бірге Тосканадағы Лукка қаласына жақын Гаттайола ауылында тұрды. Оның «Менің алғашқы сексен жылым» атты автобиографиясы 1994 жылы жарық көрді.
Grant's approach to classical history was beginning to divide critics. Numismatists felt that his academic work was beyond reproach, but some academics balked at his attempt to condense a survey of Roman literature into 300 pages, and felt (in the words of one reviewer) that "even the most learned and gifted of historians should observe a speed limit". The academics would keep cavilling, but the public kept buying. From 1966 until his death, Grant lived with his wife in Gattaiola, a village near Lucca in Tuscany. His autobiography, My First Eighty Years, appeared in 1994.
Қатысушы
"Латын прозасын аудару", АРИЕЛ: Халықаралық ағылшын әдебиетінің шолуы, 2-том, 2-сан; 1971 жылғы сәуір. (Радис Уильям мен Барбара Рейнольдс (1987), "Тержімашының өнері: Бетти Радис құрметіне арналған мақалалар", Хармондсворт: Пингвин, 81–91 бб.) Алғы сөз (1993), In: Лиддел Харт, Б. Х., Сципион Африкан, Наполеоннан асқан (1994), Нью-Йорк: Da Capo Press, v–xi бб. Мақала, "Юлий Цезарь" [1953 жылғы фильмге шолу], In: Карнес, Марк С., ред. (1995), Past Imperfect: Тарих кино бойынша, Нью-Йорк: Генри Холт және компания (Серия: Американдық тарихшылар қоғамы кітабы), 44–47 бб.
"Translating Latin Prose", ARIEL: A Review of International English Literature, Vol. 2, No. 2; April 1971. (Reprinted in Radice William and Barbara Reynolds (1987), The Translator's Art: Essays in Honor of Betty Radice, Harmondsworth: Penguin, pp 81–91.) Foreword (1993), In: Reprint of Liddell Hart, B. H., Scipio Africanus, Greater than Napoleon (1994), New York: Da Capo Press, pp v–xi. Entry, "Julius Caesar" [Review of the 1953 film], In: Carnes, Mark C., ed. (1995), Past Imperfect: History According to the Movies, New York: Henry Holt and Company (Series: A Society of American Historians Book), pp 44–47.