Бразилиялық дәрігер және фармаколог Сержио Энрике Феррейраның ғылыми еңбектері
Sérgio Henrique Ferreira
Бразилиялық дәрігер Сержио Феррейра (1934-2016) гипертензияға қарсы ACE тежегіштерін ашты. Бұл жаңа дәрілерді жасауға негіз болды. Зерттеулер, фармакология, Bothrops jararaca.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бразилиялық дәрігер және фармаколог (1934–2016)
Brazilian physician and pharmacologist (1934–2016)
Серджио Хенрике Феррейра (4 қазан 1934 – 17 шілде 2016) – бразилиялық дәрігер және фармаколог, брадикинин күшейткіш факторын ашқандығымен белгілі. Бұл жаңа және кеңінен қолданылатын гипотензивтік препараттар – АПФ тежегіштерінің (ACE inhibitors) дамуына әкелді.
Sérgio Henrique Ferreira (October 4, 1934 – July 17, 2016) was a Brazilian physician and pharmacologist noted for the discovery of the bradykinin potentiating factor, which led to new and widely used anti hypertension drugs — the ACE inhibitors.
Өмірбаян
Феррейра Сан-Паулу университетінің (USP) Рибейрао-Прето медицина факультетінде медицина докторы дәрежесін алып, көп ұзамай осы мектептің штаттық қызметкері болды, онда фармакология кафедрасының мүшесі болды. Фармакология саласындағы ғылыми зерттеу жұмыстарын брадикининді ашқан профессор Маурисио Роша е Сильвамен бірге бастады. Осы тақырып бойынша жұмыс істеп жүргенде, ол бразилиялық Bothrops jararaca жыланының уындағы пептидтер отбасын анықтады, олар киназа активтілігін тежеді және брадикининнің әсерін in vivo және in vitro жағдайында күшейтті. Бұл фактор брадикинин күшейткіш факторы (BPF) деп аталды. 1968 жылы Брукхейвен ұлттық зертханасының докторы Льюис Джоэл Гриннің қатысуымен ол BPF активтілігіне жауапты бірнеше фармакологиялық белсенді пептидтерді бөліп алды. Осы пептидтерді қолдану арқылы брадикинин күшейту мен ангиотензин I конверсиясын тежеу арасындағы жалпы үлгі анықталды. Кейіннен оның тобы ең кішкентай пептидтің құрылымын анықтады және синтетикалық пентапептидті пайдаланып, оның брадикининді күшейту және ангиотензин I конверсиясын in vivo жағдайында, гипертонияның тәжірибелік модельдерінде тежеу қабілетін көрсетті. Оның осы саладағы жұмысы Squibb ғалымдарымен ангиотензин конверттеуші фермент (АКФ) ингибиторларының, жаңа кластағы антигипертензивтік препараттарды әзірлеуге жол ашты. Ботропс пептидімен жасаған жұмысы үшін ол 1983 жылы CIBA жүрек-қан тамырлары зерттеу сыйлығын алды, бұл сыйлықты Squibb зертханасынан Э. Ондетти мен Д. Кушман да бөлісті. 1970 жылдардың басында Лондонда Джон Р. Вэйнмен (1983 жылы медицина саласындағы Нобель сыйлығының лауреаты) бірге жұмыс істегенде, ол аспирин сияқты препараттардың простагландиндер синтезін тежеуін ашуға қатысты. Ол кезде ол беймезгілікке қарсы қабынуға қарсы препараттардың (НСҚҚ) анальгетикалық әсерінің механизмі простагландиндер синтезін тежеу арқылы ауырсыну рецепторларының сезімталдығын болдырмаумен байланысты екенін болжады. Бұл гипотеза оның зертханасынан және көптеген басқа зерттеушілердің жұмысымен расталды. Оның қабыну гипералгезиясының дамуына қатысты негізгі механизмдерді зерттеуі классикалық НСҚҚ-дан айырмашылығы, метамизол сияқты анальгетиктердің таңдамалы класы аргинин/азот оксиді жолы арқылы бастапқы сезім нейронының жалғасатын сезімталдығына қарсы тұра алатынын анықтауға әкелді. Ол алғашқы сезім нейронының кері сезімталдығы деп сипатталған құбылысты сипаттады, бұл қабыну ауруының шеттік компонентінің маңыздылығын көрсетеді. Оның тобы брадикинин мен цитокиндердің қабыну гипералгезиясының дамуындағы рөлін анықтауға маңызды үлес қосты. Ол цитокиндердің арасында интерлейкин 1b эндогенді простагландиндердің босатылуын қамтамасыз ететінін, ал IL 8 симпатикалық гипералгезияның дамуына жауапты екенін анықтады. Осы салада ол IL 1 антагонистін сипаттады, ол қазір жаңа кластағы анальгетиктердің үлгісі ретінде әзірленуде.
Ferreira received his M. D. from the Faculty of Medicine of Ribeirão Preto of the University of São Paulo (USP) and soon became staff member of the same school, where he was a member of the Department of Pharmacology. His research training in pharmacology initiated in this Department with Prof. Maurício Rocha e Silva, the discoverer of bradykinin. While working on this subject, he discovered a family of peptides present in the venom of a Brazilian snake, Bothrops jararaca, which inhibited kininase activity and strongly potentiated the effects of bradykinin in vivo and in vitro. This factor was named bradykinin potentiating factor, BPF. In 1968, with the collaboration of Dr. Lewis Joel Greene, from the Brookhaven National Laboratory, U. S., he isolated several pharmacologically active peptides responsible for the activity of BPF. Using those peptides, was demonstrated a general parallelism between bradykinin potentiation and inhibition of Angiotensin I conversion. Subsequently, his group elucidated the structure of the smallest peptide, and using the synthetic pentapeptide, demonstrated its ability to potentiate bradykinin and to inhibit the conversion of angiotensin I in vivo in experimental models of hypertension. His work in this area paved the way for the development of a new class of antihypertensive drugs, the angiotensin converting enzyme (ACE) inhibitors by Squibb scientists. For this work with the Bothrops peptide he received the CIBA Award for Hypertension Research of 1983, together with Drs. E. Ondetti and D. Cushman from Squibb laboratories. While working in London in the early 1970s with John R. Vane (Nobel prize in Medicine, 1983), he participated in the discovery of the inhibition of the synthesis of prostaglandins by aspirin like drugs. At that time, he proposed that the mechanism of the analgesic action of nonsteroidal anti inflammatory drugs (NSAIDs) was due to the prevention of pain receptor sensitization which results from an inhibition of the synthesis of prostaglandins. This hypothesis was supported by further work from his laboratory and from many other investigators. His studies on the basic mechanisms involved in the development of inflammatory hyperalgesia led to the discovery that a select class of analgesics like metamizole, in contrast to the classical NSAIDs, are able to counteract the ongoing sensitization of the primary sensory neuron via the stimulation of the arginine/nitric oxide pathway. He characterized a phenomenon described as retrograde sensitization of the primary sensory neuron, which emphasizes the importance of the peripheral component of the inflammatory pain. His group made a relevant contribution to the role of bradykinin and of cytokines in the development of inflammatory hyperalgesia. He found that among the cytokines, interleukin 1b mediates the endogenous release of prostaglandins and IL 8 is responsible for the development of the sympathetic hyperalgesia. In this area he described an antagonist of IL 1 that is now being developed as a model for a new class of analgesics.
Сыйлықтар мен марапаттар
Феррейраның ғылымға қосқан үлесі жоғары бағаланған. 1995 жылы ол Ұлы крест деңгейіндегі Ұлттық ғылыми еңбек орденімен марапатталды, сондай-ақ Үшінші әлем ғылым академиясының ТWAS сыйлығымен (1990 және 1992 жылдары), Мексика ғылым және технология сыйлығымен (1999), Сан-Паулу университетінің Реймбольдт Хауптман сыйлығымен (2001) және Петер Мураньи сыйлығымен (2002) сияқты бірнеше марапаттар мен медальдарға ие болды. Ол бірнеше халықаралық журналдардың редакциялық алқасында жұмыс істеді, АҚШ Ұлттық ғылым академиясының шетелдік мүшесі болды. Феррейра Бразилиядағы көрнекті ғылыми лидер болды. Ол ең беделді халықаралық биомедициналық ғылыми журналдың – Бразилиялық медициналық және биологиялық зерттеулер журналының негізін қалаушылардың бірі және бас редакторы болды, Бразилия Ұлттық ғылым академиясы мен Бразилия ғылым және технология кеңесінің мүшесі болды. Ол Бразилия фармакология және терапия қоғамын және Бразилия ғылымын дамыту қоғамын (SBPC) құрған және олардың бұрынғы президенті болды.
Ferreira's contributions to science are extensively recognized. In 1995, he received the National Order of Scientific Merit in the Great Cross level, and received several awards and medals, such as the TWAS Prize from the Third World Academy of Sciences (1990 and 1992), the Mexican Prize of Science and Technology (1999), the Rheimboldt Hauptmann Prize of the University of São Paulo (2001) and the Péter Murányi Prize (2002). He was in the editorial board of several international journals, was foreign member of the U. S. National Academy of Sciences. Ferreira was also a noted scientific leader in Brazil. He helped to found and is one of the editors in chief of the most influential international biomedical scientific journal, Brazilian Journal of Medical and Biological Research, was a member of the Brazilian National Academy of Sciences and of the Brazilian Council of Science and Technology. He was founder and past president of the Brazilian Society for Pharmacology and Therapeutics and of the Brazilian Society for the Progress of Science (SBPC).