Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық жазушы және дін қызметкері (1800–1883)
British writer and priest (1800–1883)
Дервент Колридж (1800 жылдың 14 қыркүйегі – 1883 жылдың 28 наурызы), Сэмюэл Тейлор Колридждің үшінші ұлы, көрнекті ағылшын ғалымы және жазушысы болған.
Derwent Coleridge (14 September 1800 – 28 March 1883), third son of Samuel Taylor Coleridge, was a distinguished English scholar and author.
Ерте өмір
Дервент Колридж 1800 жылдың 14 қыркүйегінде Камберленд графтығының Кесвик қаласында дүниеге келді (Дервент-Вотер көлі алыс емес). Ол ағасы Хартлимен бірге Амблсайд маңындағы шағын мектепке оқуға жіберілді. Сол кезде ағайынды екеуі Соти мен Вордсвортпен үнемі байланыста болды. Дервент Кембридждегі Сент-Джон колледжіне жіберілді, онда ол У. М. Прайд, Маколей, Джон Моултри, Сидни Уокер, Чарльз Остин және Булвермен жақын, өмір бойы сақталатын достық қарым-қатынас орнатты. 1822 жылдың күзінде ол «Knight's Quarterly Magazine» журналына үлескер ретінде қосылды. «DAVENANT CECIL» деген псевдониммен жазған мақалаларының көп бөлігі поэзиялық туындылар болды. Ол 1824 жылы бакалавр (B.A.), ал 1829 жылы магистр (M.A.) дәрежесін алды. Әкесімен арасы суықтанғаннан кейін Плимут қаласына көшіп, мұғалім болып жұмыс істеді. Ол қаланың рухани өміріне белсенді қатысып, «Плимут институтына» (қазіргі «Плимут Афинеумы») лекция оқушы ретінде қосылды. 1826 жылы Эксетер епископы Уильям Кэри оны дін қызметкері етіп тағайындады, жақын арада ол Корнуоллдағы Хелстон гимназиясының директоры болып тағайындалды. Оның ең белгілі шәкірттерінің бірі Чарльз Кингсли болды. Хелстонда жұмыс істеген кезінде ол өзінің ең ауқымды еңбегін – «Англия шіркеуінің Киелі кітаптағы бейнесі» (1839) атты кітабын жариялады. Ол Гладстонның келесі жылы жарияланған «Church Principles considered in their Results» еңбегінде қолдаған тұжырымдарымен келісті, бірақ Гладстон жоғары шіркеу өкілі ретінде жазғанмен, Кольридж әкесінің шіркеу мен мемлекетке қатысты көзқарастарын жеткізуді мақсат тұтты. Әкесінің шәкірті ретінде танылғысы келетінін айтуы Ф. Д. Мориске оның «Христостың Корольдігі» кітабын оған арнауға ықпал етті. Кольридждің кітабы көркем тілмен жазылғанмен, бейтараптығының арқасында кең танылмады.
Derwent Coleridge was born at Keswick, Cumberland, 14 September 1800 (Derwent Water is not far away). He was sent with his brother Hartley to be educated at a small school near Ambleside. The two brothers were in those days in continual intercourse with Southey and Wordsworth. Derwent was sent to St. John's College, Cambridge, where he formed intimate lifelong friendships with W. M. Praed, Macaulay, John Moultrie, Sidney Walker, Charles Austin, and Bulwer. In the autumn of 1822, he joined them as a contributor to Knight's Quarterly Magazine. His contributions, signed "DAVENANT CECIL", were mostly poetical. He proceeded B. A. 1824, and M. A. 1829. After becoming estranged from his father, he moved to Plymouth, where he became a teacher. He became involved in the intellectual life of the town, joining The Plymouth Institution (now The Plymouth Athenaeum) as a lecturing member. In 1826, he was ordained by William Carey, Bishop of Exeter; soon afterwards, he was appointed master of the grammar school at Helston, Cornwall. One of his most distinguished pupils there was Charles Kingsley. While at Helston, he published his largest work, The Scriptural Character of the English Church (1839). He agreed with the conclusions which Gladstone supported in Church Principles considered in their Results, published the following year, although Gladstone wrote as a pronounced high churchman, while Coleridge aimed at setting forth the views of his father on church and state. The avowal that he wished to be regarded as his father's disciple induced F. D. Maurice to dedicate to him his Kingdom of Christ. Coleridge's book, though eloquent, missed popularity, perhaps on account of its impartiality.
Челси
1841 жылы ол Ұлттық қоғам жаңадан құрған Челсидегі Сент-Маркс колледжінің алғашқы директоры болып тағайындалды. Ол 1864 жылға дейін осы лауазымды атқарды және Англиядағы бастауыш білім беру бағытын қалыптастыруға зор үлес қосты. Ол ақыл-ой дамытуда латын тілін ынталы түрде қолдады, оны математика мен табиғаттанудан жоғары қойды. Оған тілдерді оқу әрқашан ұнаған. Артур Пенрин Стэнли оны Англиядағы ең білікті лингвист деп атады. Ол Сервантесті де, Альфьериді де Расин мен Шиллерді оқығандай оңай оқи алатын, сондай-ақ венгр және уэльс поэзиясын жақсы білді, әсіресе соңғысын ұнатты. Ол араб және копт тілдерін ғана емес, зулу және гавай тілдерін де оқи білді. Оның басшылығымен колледж студенттерінің білімінде қасиетті музыка маңызды орын алды. 1841 жылы хорлық айындар тек кафедральдарда ғана белгілі болды, ал Сент-Маркс колледжінің шіркеуінде құрылғаннан кейін, жаңалықты тыңдау үшін Лондонның түкпір-түкпірінен ғана емес, сонымен қатар елдің дін қызметкерлері де зыярат ететін. «Шіркеу қызметі – мұнараның кілітасы», – деп жазды ол 1842 жылы жарық көрген Архидиакон Синклерге жолдаған хатында. Директорлық қызметі кезеңінде ол бірнеше памфлеттер жариялады, олардың барлығы халықтың білімін шіркеудің қолына беруге деген ниеттен туындаған, бірақ шіркеудің өзіне және оның доктриналарына қатысты оның көзқарасы ешқандай шектеуге ұшырамады. Осы мәселе бойынша оның соңғы жарияланымы – міндетті білім беруге қарсы және діни мектептерді қолдау туралы манифест болды. 1846 жылы ол Сент-Пол соборындағы Ислингтон пребендары болып тағайындалды.
In 1841, he was appointed first principal of St. Mark's College, Chelsea, just established by the National Society. He held that post until 1864, and undoubtedly did much to shape the course of elementary education in England. He was a strong advocate of Latin in mental training, placing it altogether above mathematics or physical science. The study of languages was always a passion with him. Arthur Penrhyn Stanley once declared him the most accomplished linguist in England. He could read Cervantes and Alfieri as easily as Racine and Schiller, and was well acquainted with Hungarian and Welsh poetry; of the latter he was intensely fond. He could also read not only Arabic and Coptic, but Zulu and Hawaiian. Under his guidance sacred music was made a large part of the training of the college students. Choral services were not known in 1841, except in cathedrals, and when one was established in St. Mark's College Chapel pilgrimages used to be made to hear the novelty, not only from all parts of London, but by country clergy. ‘The chapel service is the keystone of the arch,’ he wrote in an interesting letter to Archdeacon Sinclair, published in 1842. He published several pamphlets in the course of his principalship, all evidently inspired by the desire to place the education of the people in the hands of the church, though his view of the church itself and its doctrines was by no means a narrow one. His last publication on the subject was a manifesto against compulsory education and in favour of denominational schools. In 1846 he was appointed Prebendary of Islington in St Paul's Cathedral.
Әдеби шығармашылығы және кейінгі өмірі
1849 жылы жарық көрген ағасы Хартлидің өмірбаяны өте жақсы жазылған туынды, сонымен қатар ол әпкесімен бірлесіп әкесінің кейбір еңбектерін редакциялады. 1864 жылы Прайдтің шығармалары оның редакциясымен және оның естеліктерімен бірге жарияланды. 1854 жылы епископ Бломфилд оған Нортхольтте қызмет етуді ұсынды, бірақ ол бас тартты. Он жыл өткен соң ол епископ Тайттан Ханвеллдің пасторлық қызметін қабылдады. Парақшалық шіркеудің халқынан алыс екенін байқап, ол олардың арасында жаңа шіркеу салуға кірісті, ол 1879 жылдың соңғы күні салтанатты түрде ашылды, ол кезде ол сексен жасқа толған еді. Ол отставкаға кеткен келесі жылы оның ой-қиялы бұрынғыдай күшті болды, бірақ ол жиі қатты нейралгияға шалдықты және Торквейге зейнетке шықты, онда 1883 жылдың 28 наурызында қайтыс болды. Ол 55 жылдан астам бірге өмір сүрген әйелін артында қалдырды. Оның ұлы (Эрнест Хартли Колридж) және қызы (Кристабель Роза Колридж) бар еді. Оның екінші ұлы Дервент Моултри Колеридж 1880 жылы одан бұрын қайтыс болды.
His life of his brother Hartley, published in 1849, is a very well written biography, and he also edited some of his father's works in conjunction with his sister. In 1864 the works of Praed appeared under his editorship, and with a memoir by him. In 1854 Bishop Blomfield offered him the living of Northolt, but he declined it. Ten years later he accepted from Bishop Tait the rectory of Hanwell. Finding the parish church a long way from the population, he set to work to build a new one in the midst of them, and it was consecrated on the last day of 1879, when he was in his eightieth year. His mind had lost none of its vigour when he resigned next year, but he had become subject to constant attacks of acute neuralgia, and he retired to Torquay, where he died on 28 March 1883. His wife, to whom he had been married for more than fifty five years, survived him. He left a son (Ernest Hartley Coleridge) and a daughter (Christabel Rose Coleridge). His second son, Derwent Moultrie Coleridge, predeceased him in 1880.