Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық армия офицері және археолог (1840–1927)
British army officer and archaeologist (1840–1927)
Генерал сэр Чарльз Уоррен (7 ақпан 1840 – 21 қаңтар 1927) – британдық Корольдік инженерлер құрамының офицері. Ол Киелі кітаптағы Киелі жердің, әсіресе Храм тауының ең алғашқы еуропалық археологтарының бірі болды. Оның әскери қызметінің көп бөлігі Британдық Оңтүстік Африкада өтті. Одан бұрын ол 1886 жылдан 1888 жылға дейін Джек-Жарқаушының кісі өлтіру кезінде Лондон полициясының комиссары қызметін атқарды. Екінші Бур соғысындағы оның басшылығы сынап тасталды, бірақ ол өмірі бойы әскери және азаматтық қызметте үлкен жетістіктерге қол жеткізді.
General Sir Charles Warren, (7 February 1840 – 21 January 1927) was an officer in the British Royal Engineers. He was one of the earliest European archaeologists of the Biblical Holy Land, and particularly of the Temple Mount. Much of his military service was spent in British South Africa. Previously he was Commissioner of Police of the Metropolis, the head of the London Metropolitan Police, from 1886 to 1888 during the Jack the Ripper murders. His command in combat during the Second Boer War was criticised, but he achieved considerable success during his long life in his military and civil posts.
Білім және ерте әскери мансап
Уоррен Уэльстің Гвинед штатындағы Бангор қаласында генерал-майор сэр Чарльз Уорреннің ұлы болып дүниеге келді. Ол Шропширдегі Бриджнорт грамматикалық мектебінде және Вем грамматикалық мектебінде білім алды. 1854 жылы бір семестр Челтенхам колледжінде оқығаннан кейін, ол Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжіне, содан кейін Вулвичтегі Корольдік әскери академияға (1855–57) түсті. 1857 жылдың 27 желтоқсанында ол Корольдік инженерлер корпусына екінші лейтенант болып кірді. 1864 жылдың 1 қыркүйегінде Фанни Маргаретта Хейдонға үйленді (1919 жылы қайтыс болды); олардың екі ұлы мен екі қызы болды. Уоррен шыншыл англикан және белсенді масон болды, Сингапурдағы Шығыс архипелагының үшінші аудандық Ұлы шебері және Quatuor Coronati Lodge-тің негізін қалаушы шебері атанды.
Warren was born in Bangor, Gwynedd, Wales, the son of Major General Sir Charles Warren. He was educated at Bridgnorth Grammar School and Wem Grammar School in Shropshire. He also attended Cheltenham College for one term in 1854, from which he went to the Royal Military College, Sandhurst and then the Royal Military Academy at Woolwich (1855–57). On 27 December 1857, he was commissioned a second lieutenant in the Royal Engineers. On 1 September 1864, he married Fanny Margaretta Haydon (died 1919); they had two sons and two daughters. Warren was a devout Anglican and an enthusiastic Freemason, becoming the third District Grand Master of the Eastern Archipelago in Singapore and the founding Master of the Quatuor Coronati Lodge.
Әскери мансап
1861 жылдан 1865 жылға дейін Уоррен Гибралтарды картографиялау жұмыстарын жүргізді. Осы кезеңде ол тригонометрияны қолданып Гибралтар тасын зерттеді және генерал-майор Фромның қолдауымен Гибралтардың екі ірі масштабты, толыққанды моделін жасады. Олардың бірі Вулвичте сақталған, ал екіншісі, бүгінге дейін сақталған нұсқасы, Гибралтар мұражайында қойылған. Бұл модельдер Гибралтар тасының және портының ғана емес, сонымен қатар барлық жолдар мен ғимараттардың да бейнесін көрсетті. 1865 жылдан 1867 жылға дейін ол Чатэмдегі Әскери Инженерлік мектепте картографиялау бойынша көмекші оқытушы болып жұмыс істеді. Осы жұмысы үшін ол капитан шеніне ие болды.
From 1861 to 1865, Warren worked on surveying Gibraltar. During this time he surveyed the Rock of Gibraltar using trigonometry and with the support of Major General Frome, he created two long scale detailed models of Gibraltar. One of these was kept at Woolwich, but the other, which survives, is on display at Gibraltar Museum. These models not only depicted the shape of The Rock and harbour but also every road and building. From 1865 to 1867, he was an assistant instructor in surveying at the School of Military Engineering in Chatham. He was promoted captain for this work.
Батыс Палестина - Иерусалим
1867 жылы Уоррен Палестинаны зерттеу қорына Киелі кітап археологиясын "талдау" жүргізу үшін шақырылды, мақсаты Османлы Сириясында, әсіресе Киелі Жерде немесе Киелі кітап Палестинасында кейінірек зерттеулер мен қазбалар жүргізу болып табылды. Палестинаны зерттеу кезінде ол Иерусалимдегі ғибадатхана тауында алғашқы ірі қазба жұмыстарының бірін жүргізді, осылайша Киелі кітап археологиясының жаңа дәуірін бастады. Оның ең маңызды жаңалығы – қазіргі Уоррен шахтасы деп аталатын су шахтасы және ғибадатхана тауының астындағы бірнеше туннельдер болды. Уоррен мен оның командасы Иерусалимнің топографиялық картасын жетілдіріп, Киелі кітаптағы Иерихон қаласы орналасқан Телл-эс-Султанның алғашқы қазба жұмыстарын жасады. Уорреннің топографиялық картасында көрсетілген кейбір нысандар, әсіресе Акра (ол оны Жоғарғы қалаға орналастырған, ал Жозеф оны Төменгі қалаға орналастырған), кейін түзетілді және жаңартылды. 1870 жылы Уоррен Ұлыбританияға оралып, археология туралы кітап жаза бастады. Оның экспедициядан алған нәтижелері кейіннен К. Р. Кондермен бірлесіп жазылған "Батыс Палестинаның Иерусалимді зерттеу" (1884) деген атпен жарияланды. Уорреннің бұл аймақ туралы басқа кітаптарына "Иерусалимді қайта жаңғырту" (1871), "Жер астындағы Иерусалим" (1876) және "Уәде етілген жер" (1875) кіреді. Уорреннің ең маңызды еңбегі – оның Иерусалимдегі жер асты шахтасын зерттеуі, ол қазір оның атымен аталады, яғни Уоррен шахтасы. 2013 жылы жарық көрген "The Walls of the Temple Mount" басылымы Уорреннің жұмысы туралы толыққанды мәліметтер келтірді, оның мазмұны кітаптағы шолуда қысқаша баяндалған. Ол ғибадатхана тауының сыртқы қабырғаларының төменгі бөлігіне дейін жер астынан шахталар қазуға ерекше назар бөлді, әртүрлі деңгейлерде кездесетін тас түрлерін және Робинсон аркасы (батыс жағында) және одан төмендегі Ирод көшесі сияқты басқа да ерекшеліктерді тіркеді. 1884 жылы PEF Уорреннің 50 картасы, жоспары және суретінен тұратын үлкен жинақты "Жоспарлар, биіктіктер, кесімдер және т.б., Иерусалимдегі қазбалардың нәтижелерін көрсетеді, 1867–70" (қазір "Уоррен атласы" деп белгілі) деген атпен жариялады.
In 1867, Warren was recruited by the Palestine Exploration Fund to conduct Biblical archaeology "reconnaissance" with a view of further research and excavation to be undertaken later in Ottoman Syria, but more specifically the Holy Land or Biblical Palestine. During the PEF Survey of Palestine he conducted one of the first major excavations at the Temple Mount in Jerusalem, thereby ushering in a new age of Biblical archaeology. His most significant discovery was a water shaft, now known as Warren's Shaft, and a series of tunnels underneath the Temple Mount. Warren and his team also improved the topographic map of Jerusalem and made the first excavations of Tell es Sultan, site of biblical city of Jericho. Some of the sites listed on Warren's topographic map, particularly that of Acra (where he places it in the Upper City, contrary to Josephus who places it in the Lower City), have since been corrected and updated. In 1870, Warren returned to Britain, where he began writing a book about archaeology. His findings from the expedition would be published later as "The survey of Western Palestine Jerusalem" (1884), written with C. R. Conder. Other books by Warren about the area include "The Recovery of Jerusalem" (1871), "Underground Jerusalem" (1876) and "The Land of Promise" (1875). Warren's most significant contribution is his exploration of a subterranean shaft in Jerusalem and which is now named after him, viz., Warren's Shaft. A 2013 publication, The Walls of the Temple Mount, provided more specifics about Warren's work, as summarised in a book review." he concentrated on excavating shafts down beneath the ground to the level of the lower parts of the external Temple Mount walls, recording the different types of stonework he encountered at different levels and other features, such as Robinson’s Arch on the western side and the Herodian street below it. in 1884 the PEF published a large portfolio of 50 of Warren’s maps, plans and drawings titled Plans, Elevations, Sections, etc., Shewing the Results of the Excavations at Jerusalem, 1867–70 (now known as the 'Warren Atlas')."
Оңтүстік Африка
Ол қысқа уақыт Дуверде, содан кейін Шоуберинесс атыс мектебінде қызмет етті (1871-73). 1876 жылы Отарлау басқармасы оны Грикваланд-Уэст пен Оранж-Фри-Стейт арасындағы шекараны зерттеуге арнайы комиссар етіп тағайындады. Осы жұмысы үшін 1877 жылы ол Сент-Михаил және Сент-Джордж орденінің серігі (CMG) атанды. Транскей соғысында (1877-78) ол Даймонд Филдс атты әскер бөліміне басшылық етті және Пери Буш шайқасында ауыр жарақат алды. Осы қызметі үшін ол хабарламаларда есімдері тізілді және лейтенант-полковник шеніне көтерілді. Содан кейін ол Бечуаналандағы "жергілікті мәселелерді" зерттеуге арнайы комиссар болып тағайындалды және сол жердегі көтерілісті басу үшін Солтүстік шекаралық экспедиция әскерлеріне қолбасшылық етті. 1879 жылы ол Грикваланд-Уэст әкімшісі болды. Оңтүстік Африканың Солтүстік Кейп провинциясындағы Уоррентон қаласы оның құрметіне аталған.
He served briefly at Dover and then at the School of Gunnery at Shoeburyness (1871–73). In 1876, the Colonial Office appointed him special commissioner to survey the boundary between Griqualand West and the Orange Free State. For this work, he was made a Companion of the Order of St Michael and St George (CMG) in 1877. In the Transkei War (1877–78), he commanded the Diamond Fields Horse and was badly wounded at Perie Bush. For this service, he was mentioned in despatches and promoted to brevet lieutenant colonel. He was then appointed special commissioner to investigate "native questions" in Bechuanaland and commanded the Northern Border Expedition troops in quelling the rebellion there. In 1879, he became Administrator of Griqualand West. The town Warrenton in the Northern Cape Province of South Africa is named after him.
Палмер экспедициясының зерттеулері
1880 жылы Уоррен Англияға оралып, Әскери инженерлік мектепте геодезия бойынша бас оқытушы болады. Ол 1884 жылға дейін осы лауазымды атқарады, бірақ 1882 жылы Адмиралтейство оны профессор Эдвард Генри Палмердің археологиялық экспедициясының тағдырын аныттау үшін Синайға жібергенде үзіліс болады. Ол экспедиция мүшелері тоналып, өлтірілгенін анықтап, олардың денелерін табады және қылмыскерлерді әділетке тартып береді. Осының нәтижесінде 1883 жылдың 24 мамырында Киелі Михаил және Киелі Георгий орденінің командирі (KCMG) атағымен марапатталады, сондай-ақ Мысыр үкіметі оған үшінші дәрежелі Меджидие орденін табыс етеді. 1883 жылы ол Иерусалимнің Святого Иоанна орденінің әділ рыцары болады, ал 1884 жылдың маусым айында Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланады.
In 1880, Warren returned to England to become Chief Instructor in Surveying at the School of Military Engineering. He held this post until 1884, but it was interrupted in 1882, when the Admiralty sent him to Sinai to discover what had happened to Professor Edward Henry Palmer's archaeological expedition. He discovered that the expedition members had been robbed and murdered, located their remains, and brought their killers to justice. For this, he was created a Knight Commander of the Order of St Michael and St George (KCMG) on 24 May 1883 and was also awarded an Order of the Medjidie, Third Class by the Egyptian government. In 1883, he was also made a Knight of Justice of the Order of St. John of Jerusalem, and in June 1884 he was elected a Fellow of the Royal Society (FRS).
Бечуаналанд экспедициясы
1884 жылдың желтоқсанында, енді подполковник болған Уоррен, Германия мен Трансваалдың ықпалына қарсы британдық билікті орнату және Трансваалдың қолдауымен, жергілікті Тсвана тайпаларынан жер мен мал ұрлап отырған Стеллаленд және Гошен боер еркін мемлекеттерін тарату үшін Бечуаналандқа әскери экспедицияны басқаруға, Ұлыбританияның арнайы комиссары ретінде жіберілді. "Уоррен экспедициясы" деп аталған 4000 британдық және жергілікті әскерлер Кейптаундан солтүстікке қарай жол тартты, олармен британдық армиясының далада қолданған алғашқы үш бақылау шарлары бірге болды. Экспедиция қан төгілмей-ақ мақсатына жетті, ал Уоррен 1885 жылдың қыркүйегінде елге қайтарылды және 1885 жылдың 4 қазанында Сент-Михаэль және Сент-Джордж орденінің Ұлы крестінің (GCMG) иегері атанды.
In December 1884, by now a lieutenant colonel, Warren was sent as HM Special Commissioner to command a military expedition to Bechuanaland, to assert British sovereignty in the face of encroachments from Germany and the Transvaal, and to suppress the Boer freebooter states of Stellaland and Goshen, which were backed by the Transvaal and were stealing land and cattle from the local Tswana tribes. Becoming known as the Warren Expedition, the force of 4,000 British and local troops headed north from Cape Town, accompanied by the first three observation balloons ever used by the British Army in the field. The expedition achieved its aims without bloodshed, and Warren was recalled in September 1885 and appointed a Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George (GCMG) on 4 October 1885.
Полиция комиссары
1885 жылы Уоррен Шеффилд Халлам сайлау округінде тәуелсіз либералды кандидат ретінде парламент сайлауына радикалдық манифестпен қатысты. Ол 690 дауыспен жеңіліп, 1886 жылы Суакинде командир болып тағайындалды. Бірақ ол келгеннен кейін бірнеше апта өткен соң, сэр Эдмунд Хендерсонның отставкасынан кейін Метрополистің полиция комиссары болып тағайындалды. Уорреннің осы лауазымға таңдалуының нақты себебі әлі белгісіз. Сол кезге дейін және 20 ғасырдың біраз бөлігінде Скотланд-Ярд басшылары әскери шендеулерден таңдалып келді. Уорреннің жағдайында, ол 1883 жылы Синайға профессор Палмер экспедициясының тағдырын анықтауға қатысқандығы үшін таңдалған болуы мүмкін. Егер осылай болса, онда оның сол кездегі «полиция жұмысында» қателіктер болған болуы мүмкін, себебі бұл әскери тергеу болған, азаматтық полиция операциясы емес. Уоррен қызметке келген кезде Метрополитен полициясы нашар жағдайда болды, себебі Хендерсон соңғы бірнеше жыл бойы белсенділік танытпаған. Лондонның экономикалық жағдайы нашар болды, осыдан демонстрациялар туды. Ол өзінің қызметкерлерінің әл-ауқатын ойлады, бірақ оған көп көңіл бөлмеді. Оның қызметкерлері оны арыстанды, бірақ ол әдетте басшыларымен жақсы қарым-қатынаста болды. 1887 жылы Виктория патшайымының Алтын мерейтойында полиция Елизавета Касс деген сыйлы тігінші қыздың қасақана ұсталғанынан кейін көп сынға ұшырады, және оның жұмыс берушісі сотта оны қорғады. Жағдайды одан да нашарлатқан нәрсе – либерал полковник Уоррен консервативті ішкі істер министрі Генри Мэттьюспен келіспеді, ол комиссар болғаннан кейін бірнеше ай өткен соң тағайындалды. Мэттьюс Қылмысқа қатысты комиссардың көмекшісі Джеймс Монроның комиссардан тәуелсіз болуын қалады, сондай-ақ Уорренмен үнемі қақтығысқан күштің бас қаржылық шенеунігі – Ресиверді қолдады. Ішкі істер министрлігінің тұрақты хатшысы Годфри Люшингтон да Уорренмен келіспеді. Уоррен баспасөз тарапынан әсем киімдері, өзінің қызметкерлерінің аяқ киімдеріне деген қамқорлығы (олар күніне 20 мильдей қашықтықты жүретінін ескерсек, бұл дұрыс еді, бірақ оны әскери жабдықтарға деген құштарлық деп мазақтады) және бұрғылауды қайта енгізуі үшін сынға ұшырады. Радикалды баспасөз 1887 жылғы 13 қарашадағы қанды жексенбіде оған қарсы бұрылды, сол күні Трафальгар алаңындағы демонстрацияны 4000 полиция қызметкері, 300 жаяу әскер және 600 атты полиция мен гвардия бұзды. 1888 жылы Уоррен бес бас инспекторды енгізді, олар инспекторлар мен комиссардың көмекшілері арасында шендеу алды. Монро өзінің орынбасары, Қылмыстық тергеу департаментінің (QТД) бас инспекторы Мелвилл Макнагтеннің өзінің досы болуын талап етті, бірақ Уоррен Бенгалиядағы тәртіпсіздік кезінде Макнагтенді «хиндұлар ұрып-соқты» деген себеппен оның тағайындалуына қарсы болды. Бұл Уоррен мен Монро арасындағы үлкен дауға айналды, екеуі де ішкі істер министріне отставкаға кетуді ұсынды. Мэттьюс Монроның отставкасын қабылдады, бірақ оны тек Ішкі істер министрлігіне ауыстырды және оған Арнайы бөлімнің басшылығын сақтап қалды, ол оның ерекше қызығушылығы болды. Роберт Андерсон Қылмысқа қатысты комиссардың көмекшісі болып тағайындалды, ал Адольф Уильямсон QТД бас инспекторы болып тағайындалды. Екеуі де Уорреннің артынан Монромен байланысқа түсуге шақырылды.
In 1885, Warren stood for election to Parliament as an independent Liberal candidate in the Sheffield Hallam constituency with a radical manifesto. He lost by 690 votes and was appointed commander at Suakin in 1886. A few weeks after he arrived, however, he was appointed Commissioner of Police of the Metropolis following Sir Edmund Henderson's resignation. The exact rationale for the selection of Warren for the post is still unknown. Up to that time, and for some time into the 20th century, the heads of Scotland Yard were selected from the ranks of the military. In Warren's case, he may have been selected in part by his involvement in discovering the fate of Professor Palmer's expedition into the Sinai in 1883. If so there may have been a serious error regarding his "police work" in that case, as it was a military investigation and not a civil style police operation. The Metropolitan Police was in a bad state when Warren took over, suffering from Henderson's inactivity over the past few years. Economic conditions in London were bad, leading to demonstrations. He was concerned for his men's welfare, but much of this went unheeded. His men found him rather aloof, although he generally had good relations with his superintendents. At Queen Victoria's Golden Jubilee in 1887, the police received considerable adverse publicity after Miss Elizabeth Cass, an apparently respectable young seamstress, was (possibly) mistakenly arrested for soliciting, and was vocally supported by her employer in the courts. To make matters worse, Colonel Warren, a Liberal, did not get along with Conservative Home Secretary Henry Matthews, appointed a few months after he became Commissioner. Matthews supported the desire of the Assistant Commissioner (Crime), James Monro, to remain effectively independent of the Commissioner and also supported the Receiver, the force's chief financial officer, who continually clashed with Warren. Home Office Permanent Secretary Godfrey Lushington did not get on with Warren either. Warren was pilloried in the press for his extravagant dress uniform, his concern for the quality of his men's boots (a sensible concern considering they walked up to 20 miles a day, but one which was derided as a military obsession with kit), and his reintroduction of drill. The radical press completely turned against him after Bloody Sunday on 13 November 1887, when a demonstration in Trafalgar Square was broken up by 4,000 police officers on foot, 300 infantrymen and 600 mounted police and Life Guards. In 1888, Warren introduced five Chief Constables, ranking between the Superintendents and the Assistant Commissioners. Monro insisted that the Chief Constable of the Criminal Investigation Department (CID), his deputy, should be a friend of his, Melville Macnaghten, but Warren opposed his appointment on the grounds that during a riot in Bengal Macnaghten had been "beaten by Hindoos", as he put it. This grew into a major row between Warren and Monro, with both men offering their resignation to the Home Secretary. Matthews accepted Monro's resignation, but simply moved him to the Home Office and allowed him to keep command of Special Branch, which was his particular interest. Robert Anderson was appointed Assistant Commissioner (Crime) and Superintendent Adolphus Williamson was appointed Chief Constable (CID). Both men were encouraged to liaise with Monro behind Warren's back.
Жіті қасқыр Джек
Полковник Уорреннің ең үлкен қиындығы – Джек Жаратушы ісі болды. Автор Питер Тургуд өзінің «Абберлайн: Джек Жаратушыны аңдыған адам» атты кітабында Уоррен тергеу барысында сынға алынғанын айтады. Оны кісі өлтірушінің ізін таба алмағаны үшін кінәлады, ақпарат үшін сыйақы ұсынбағаны үшін айыптады (бірақ бұл жоспар Ішкі істер министрлігі тарапынан қабылданбады), тергеушілердің санын жеткіліксіз деп тағайындағаны үшін айыптады (әрине, бұл рас емес) және детективтердің орнына форма киген полицейлерді артық көреді деп айыптады (бәлкім, рас емес). Осыған жауап ретінде Уоррен өзінің көзқарасын және фактілерді баяндаған мақала жазды, ол Мюррей журналында жарияланды; мақалада сонымен қатар ол Жаратушыны табу үшін өздігінен әрекет етуді қолдайтыны көрсетілді. Ол полиция бөлімінің жұмысын ашып, рұқсатсыз мақала жазғаны үшін Ішкі істер министрлігі тарапынан сөгіс алды. Соңғы кезде, 2015 жылы Брюс Робинсонның Жаратушы ісі туралы кітабында Уоррен «қабілетсіз полицей» деп айыпталды және «үлкен мекемелік жасырындық» пен масондық құлақтандырулардың қатысқандығы туралы болжам жасалды. «Гардиан» газетінің кітапқа берген шолуында «көптеген тарихшылар полицияның Жаратушыны ұстамауының себебін қабілетсіздікке байланыстырады» делінгенімен, бұл контексте Уорреннің аты аталған жоқ. Уоррен ақыры сынға шыдай алмады және 1888 жылдың 9 қарашасында Мэри Джейн Келлинің өлтірілуіне бірден бұрын отставкаға кетті. Бірақ ол ізбасары келгенге дейін қызметте қалуға келісті және 1 желтоқсанға дейін лауазымында болды. Содан кейін ол әскери қызметіне қайта оралды. Күштік құрылымдағы дерлік барлық инспекторлар оның үйіне келіп, отставкаға кетуіне өкіндіктерін білдірді. Бір қатысушы Уорреннің ойлылығы мен өзінің қарауындағы адамдарға қамқорлық жасағаны үшін мақтады. Ол әскери міндеттерін қайтадан атқарды. 1888 жылдың 7 қаңтарында Бат орденінің кавалер-командоры (KCB) дәрежесіне ие болды.
Colonel Warren's biggest difficulty was the Jack the Ripper case. In his book, Abberline: The Man Who Hunted Jack the Ripper, author Peter Thurgood indicates that Warren was criticised during the investigation. He was blamed for failing to track down the killer, accused of failing to offer a reward for information (although that plan was actually rejected by the Home Office), accused of assigning an inadequate number of investigators (patently untrue) and favouring uniformed constables instead of detectives (probably untrue). In response, Warren wrote an article outlining his views and the facts for Murray's Magazine; the article also indicated that he favoured vigilante activity in finding the Ripper. He was censured by the Home Office for revealing the workings of the police department and for writing an article without permission. As recently as 2015, a book about the Ripper case by Bruce Robinson castigated Warren as a "lousy cop" and suggested that a "huge establishment cover up" and a Masonic conspiracy had been involved. In its book review, The Guardian stated that "most historians put the police's failure to catch the Ripper down to incompetence" but did not specifically name Warren in this context. Warren finally had enough of criticism and resigned – coincidentally right before the murder of Mary Jane Kelly on 9 November 1888. But he agreed to stay on until his successor was in place and continued in post until 1 December. He then returned to his army career. Nearly every superintendent on the force visited him at home to express their regret over his resignation. One attendee praised Warren for his thoughtfulness and his caring for the men in his command. He returned to military duties. He was appointed a Knight Commander of the Order of the Bath (KCB) on 7 January 1888.
Кейінгі әскери мансап және Бура соғысы
1889 жылы Уоррен Сингапурдағы гарнизонды басқаруға жіберілді және 1893 жылы генерал-майор шеніне көтеріліп, 1895 жылға дейін Сингапурда қызмет етті. Англияға оралғаннан кейін, 1895 жылдан 1898 жылға дейін Темза округіне қолбасшылық етті, 1897 жылы генерал-лейтенант шеніне өрледі және резервке жіберілді.
In 1889, Warren was sent to command the garrison in Singapore and promoted to the rank of Major General in 1893 remaining in Singapore until 1895. After returning to England, he commanded the Thames District from 1895 to 1898, when he was promoted to lieutenant general in 1897 and was moved to the Reserve List.
Корольдік инженерлік яхталар клубы
Суда жүзу сапердің қажетті дағдыларының бірі болғандықтан, 1812 жылы Әскери инженерлік мектепте желкенді клуб құрылып, кейіннен кескіш қайықпен жарысу командалары дамыды. 1824 жылы Темза және Медуэй өзендерін байланыстыратын каналдың салынуы Корольдік инженерлерге осы дағдыларды тәжірибелеуге мүмкіндік берді, ал каналға жауапты офицер Корольдік инженерлер корпусынан тағайындалды. 1899 жылы Темза және Медуэй каналына қолбасшылық еткен генерал-лейтенант Чарльз Уоррен Медуэй өзенінде Корольдік теңіз күштеріне қарсы кескіш қайықпен жарыс үшін кубок сыйлады. Саперлер командасы Су астындағы миналық мектептің мүшелерінен құрылды, бірақ 1905 жылы мектеп таратылғаннан кейін кескіш қайықпен жарысу дәстүрі далалық жасақтармен жалғасты. REYC осы күнге дейін жыл сайын Корольдік теңіз күштерінің желкенді қауымдастығымен жарысады. Клуб 1846 жылы Royal Engineer Yacht Club болып қайта құрылды, ол Ұлыбританиядағы ең көне яхт клубтарының бірі. REYC бүгінгі күнге дейін жұмыс істеп, үш яхтасын басқарады және Корпус атынан әлемдік жарыстарда өнер көрсетеді. Бұл клуб Британ армиясындағы ең көне спорт клубтарының бірі.
Watermanship being one of the many skills required of the Sapper led to the formation of a sailing club at the School of Military Engineering in 1812 and later to the development of cutter rowing teams. Construction of a canal linking the Thames and Medway rivers in 1824 gave the Royal Engineers an inland waterway to practice these skills, with the officer responsible for the canal drawn from the Corps of Royal Engineers. In 1899 as General Officer Commanding the Thames and Medway Canal, General Sir Charles Warren presented a challenge shield for a championship cutter race on the River Medway against the Royal Navy. The Sapper teams were drawn from members of the Submarine Mining School, but when the service was disbanded in 1905, the tradition of cutter rowing was continued by the fieldwork squads. The REYC continues to compete against the Royal Navy Sailing Association annually to this day. The club developed and became the Royal Engineer Yacht Club in 1846, making it one of the most senior yacht clubs in the United Kingdom. The REYC continues to this day, operating three club yachts and competing on behalf of the Corps at races around the world. The club is one of the oldest sports clubs in the British Army.
Екінші Бура соғысы
1899 жылы Бур соғысы басталғанда, ол Оңтүстік Африка далалық күштерінің 5-ші дивизиясына қолбасшылық ету үшін қайта әскери қызметке оралды. Уорренге қолбасшылық беру туралы шешім көпті таңқалдырды. Ол кезде Уоррен 59 жаста болды, "жағымсыз мінезді" деп есептелді, соңғы кезде әскерді шайқаста басқару тәжірибесі аз еді және жоғары тұрған офицері, генерал сэр Редверс Буллермен арақатынасы жақсы болмады. Фарвелл Уорреннің Бур соғысындағы британдық генералдардың арасындағы "мүмкін, ең нашар" және әрине, ең "кереметсіз" генерал екенін айтты. Редверс Буллер әйеліне жазған хатында оны "үлкен мүмкіндікті" жоғалтуға себепкер болған "қабілетсіз" деп сипаттады. Уоррен 1900 жылдың тамызында Ұлыбританияға қайтарылды және енді ешқашан далалық әскерлерге басшылық жасамады. Дегенмен, ол 1901 жылдың қарашасында 1-ші Глостершир Корольдік инженерлерінің (еріктілер) құрметті полковнигі болып тағайындалды, 1904 жылы генерал шеніне көтерілді және 1905 жылы Корольдік инженерлердің полковник-командирі болды. Оңтүстік Африкалық автор Оуэн Коэтцердің кітабы Бур соғысындағы оның іс-әрекеттерін "шамалы дәрежеде ақтауға" бағытталған еді.
On the outbreak of the Boer War in 1899, he returned to the colours to command the 5th Division of the South African Field Force. The decision to give command to Warren was surprising. By then, Warren was 59 years old, was said to have a "disagreeable temper", had little recent experience leading troops in battle and did not get along with his superior, General Sir Redvers Buller. Farwell suggested Warren was "perhaps the worst" of the British generals in the Boer War and certainly the most "preposterous". He was described by Redvers Buller in a letter to his wife as "a duffer", responsible for losing him "a great chance". Warren was recalled to Britain in August 1900 and never again commanded troops in the field. He was, however, appointed Honorary Colonel of the 1st Gloucestershire Royal Engineers (Volunteers) in November 1901, promoted general in 1904 and became Colonel Commandant of the Royal Engineers in 1905. A book by South African author Owen Coetzer attempted "in a small way to vindicate him" for his Boer War actions.
Зейнетақыға шыққан жылдары
1908 жылдан бастап Уоррен Баден-Пауэллмен бірге скаут қозғалысын құруға қатысты. Ол тағы бір топпен, Шіркеу жігіттері бригадасымен және бастапқыда 1-ші Рамсгейт – Сэр Чарльз Уорреннің жеке скауттары деп аталған 1-ші Сент-Лоуренс скаут тобымен де байланыста болды.
From 1908, Warren became involved with Baden Powell in the creation of the Boy Scout movement. He was also involved with another group, the Church Lads' Brigade and 1st St Lawrence Scout Group, then called 1st Ramsgate – Sir Charles Warren's Own Scouts
Ол бұрын Киелі кітап археологиясы, әсіресе Иерусалим туралы бірнеше кітап жазған, сондай-ақ "Жетістіктердегі Велдт" және "Ежелгі кубит және біздің салмақ өлшемдері" атты еңбектердің авторы болды. Ол Сомерсет графтығындағы Уэстон-супер-Мэрдегі үйінде тұмау салдарынан туған өкпе қабынуынан қайтыс болды. Оған Кентербериде әскери салтанатты жерлеу рәсімі жасалды және әйелінің қасында Кент графтығындағы Уэстбере шіркеуінің қорымына жерленді.
He had previously authored several books on Biblical archaeology, particularly Jerusalem, and also wrote "On Veldt in the Seventies", and "The Ancient Cubit and Our Weights and Measures". He died of pneumonia, brought on by a bout of influenza, at his home in Weston super Mare, Somerset, was given a military funeral in Canterbury, and was buried in the churchyard at Westbere, Kent, next to his wife.
Шығармалық бейнелер
Уорренді 1973 жылы түсірілген "Жек Жаршы" мини-сериалында Базил Хенсон сомдады. 1979 жылғы "Мордер де декрет" фильмінде оны Антони Куэйл ойнады, бұл фильмде Шерлок Холмс және доктор Уотсон кейіпкерлері Рипер ісіне қатысты туындаған құпия теорияның драмалық бейнесін көрсетеді. 1988 жылғы "Жек Жаршы" телефильмі, "Мордер де декрет" фильміндегідей сол құпия теорияны ұстанды, ондағы Уоррен рөлін Хью Фрейзер сомдады. Мини-сериалда оның соңғы әрекеті комиссар ретінде, жетекші детектив Фред Эберлайнға тергеу қорытындыларын жасыруға бұйрық беруі көрсетіледі, бұл корольдік отбасын дақтан сақтау мақсатында жасалған. 2001 жылғы "Тозақтан келген" фильмінде оны Ян Ричардсон ойнады.
Warren was played by Basil Henson in the 1973 miniseries Jack the Ripper. He was played by Anthony Quayle in the 1979 film Murder by Decree, which features the characters of Sherlock Holmes and Doctor Watson in a dramatisation of a conspiracy theory concerning the Ripper case. In the 1988 made for TV mini series Jack the Ripper, which followed the same conspiracy theory as Murder by Decree, he was played by Hugh Fraser. The mini series shows his final act as commissioner ordering lead detective Fred Abberline to suppress his findings on the investigation in order to protect the royal family from scandal. In the 2001 film From Hell he was played by Ian Richardson.