Кіріспе

Фрэнсис Ченнинг Барлоу (19 қазан 1834 – 11 қаңтар 1896) – американдық заңгер, саясаткер және Азамат соғысында Одақ әскерінің генералы.

Ерте өмір және мансап

Барлоу Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында унитариандық пастордың ұлы ретінде дүниеге келді, бірақ анасының туған жері Массачусетс штатының Бруклин қаласында өсті. Ол Гарвард университетінде заңды оқып, курсын бірінші болып аяқтады. 1861 жылы Азамат соғысы басталғанда «Нью-Йорк Трибюн» газетінің штатында заңгер болып жұмыс істеді.

Азаматтық соғыс

1861 жылдың сәуір айында Барлоу Нью-Йорк штатының милициясының 12-ші полкіне жеке сарбаз ретінде қабылданып, жаңа әйелі Арабелла Уортон Гриффит Барлоуды, өзінен 10 жас үлкенін, үйленгеннен кейін бір күн өткен соң қалдырып кетті. Ол қызметке кіріскен алғашқы айында бірінші лейтенант болып тағайындалды. Оның полкінің қызмет мерзімі үш ай ғана болды, ол әскерден шығып, өзінің адамымен бірге қайтты, бірақ көп ұзамай жаңа полк тапты. Қараша айына қарай ол 61-ші Нью-Йорк ерікті жаяу әскер полкінің подполковнигі болды. Генерал Джордж Г. Мидтің штаб офицерлерінің бірі оның «көшпенді, тәуелсіз газет сатушыға ұқсайтынын» жазды. Бірақ Барлоу агрессивті күрескер және мықты жеке сенімге ие болды. Ол әскерден берілген офицерлік қылышты емес, жаяу әскердің ауыр сабырын киіп жүрді, оны артта қалғандардың жамбасын соғу үшін пайдаланды. (Артта қалғандарды жек көруі жеке құштарлыққа айналды. Оның маршындағы колонналарын соңынан оларды жылдамдату үшін штыктары бекітілген шабуылдық қатарда тұрған рота ілеседі.) Барлоу Антиетам жарасынан бірнеше ай бойы зардап шегіп, әлсіреп, дәрігерлер «малярияның әсерінен» зардап шегіп жүрді. Ол толық жазылмаса да, 1863 жылдың сәуір айында армияға оралып, 2-ші дивизияның 2-ші бригадасына қолбасшылық етті. Сол жерде оның корпусы генерал-лейтенант Томас Дж. «Стоунволл» Джексонның шабуылына ұшырады, ол оны жеңді, бірақ Барлоу бригадасы III корпусты қолдау үшін бөлінді және осылайша ұяттан құтылды. Шабуылдан кейін генерал Говард Барлоуды XI корпустың 1-ші дивизиясының қолбасшылығына көтерді, жарақат алған командирін ауыстырып, жеңілген бригадалардың жауынгерлік қабілетін қалпына келтіру туралы бұйрық берді. Барлоу дереу өз адамын ашуландырып, танымал полковник Леопольд фон Гилсаны тұтқындады, олар оны «кішкентай тиран» деп санады. 1863 жылдың 1 шілдесінде Барлоу Геттисбург шайқасында өзінің бақытсыз дивизиясына қолбасшылық етті. Конфедерацияның күтілетін шабуылын күтіп, Барлоу Блохер төбесіне (қазір Барлоу төбесі деп аталады) жоғары жерге көшу үшін тағайындалған позициясын қалдырды. Оның бұл әрекеті генерал-майор Карл Шурцтың қалған XI корпус дивизиясын қауіпке ұшыратты және оның екі жағын да ашық қалдырды. Конфедерация оның қателігін пайдаланды: генерал-майор Джубал Эрлидің дивизиясы Барлоу дивизиясын басып, бүкіл XI корпустың үлкен шығынмен кері шегінуіне мәжбүр етті. Барлоудың өзі жараланып, далада өлгендей қалдырылды. Оны Конфедерация бригадасы тауып, күтіп алды. Генерал Джон Б. Гордон оны далалық ауруханаға жіберді. Гордонның 1901 жылы жазған есебіне сәйкес, ол Барлоудың әйелі Арабеллаға жараланған күйеуіне қарау үшін Конфедерация лагеріне кіруге рұқсат берді, бірақ бұл есеп апокрифтік деп саналады. Көпшілік арасында тараған әңгіме бойынша, Гордон Барлоудың өлгенін ойлап, екі адам бірнеше жылдан кейін кездесіп, екеуінің де тірі екеніне таңғалды. Барлоудың соғыс туралы жазбаларын зерттегеннен кейін бұл оқиғаның болмайтыны анық. Конфедерация 4 шілдеде Геттисбургтен кері шегінгенде Барлоу артта қалды және Федералды күштермен қалпына келтірілді. Ол ұзақ уақыт ауруханада жатты, ал 1864 жылдың сәуір айында генерал-лейтенант Улисс Гранттың құрлықтағы жорығына уақытында оралды. Ол 1 дивизияның командирі болды. Спотсильвания сотында оның дивизиясы полковник Эмори Аптон әзірлеген соққы тактикасын енгізді. Ол «Есек аяқкиімі» деген бүлікшілердің бекіністеріне тез шабуыл жасап, күш-жабдықтармен пайдаланылуы мүмкін серпіліс жасады. Барлоудың дивизиясы соғыс басталғанға дейін 21 сағат бойы қолға-қол соғысып, соғыс уақытында ең ұзақ қолға-қол соғысып жатты. 1864 жылдың 12 желтоқсанында президент Абрахам Линкольн Барлоуды 1 тамыздан бастап генерал-майордың патенттік дәрежесін алуға ұсынды. Ол Колд-Харбор шайқасында және Петербург қоршауында сол командада шайқасты. Петербургте Барлоу шілдеде тағы да демалыс алды, бірақ 1865 жылы 6 сәуірде әскерге оралды. Ол генерал Уильям Хейс өз әскерлерін уақытында оятып алмағаны үшін 2-ші дивизияның 2-ші корпусына басшылық етуге тағайындалды. Барлоу Аппоматтокс жорығына қосылып, дереу Сейлорс-Крик шайқасына қатысады. Келесі күні Барлоу Вирджиния штатының Фермвилл қаласының маңында өткен Хай Бридж шайқасында шешуші рөл атқарды. Барлоу өткен күні Жоғарғы көпірден өткен Конфедерация әскерлерін қуып жүрді. Конфедерация әскерлерінің құрамында генерал Гордонның басшылығымен адамдар болды, ол сол кезде Геттисбург шайқасында Барлоуды өлтіргенін ойлаған. Хай Бридж шайқасы екі шайқасты қамтыды, алғашқысы 6 сәуір кешінде Барлоу келгенге дейін өтті. Конфедерация күштері шамамен 800 адамды тұтқынға алды және басқаларын жаралады немесе өлтірді. Олар содан кейін одақтық күштердің пайдалануын болдырмау үшін көпірді жоюды жоспарлады. Алайда, көпірді жою туралы бұйрықты жіберудегі кешігу Барлоу адамы үшін тиімді болды, олар 7 сәуірдің таңында көпірдің төменгі деңгейі өртеніп, құлап жатқанын көрді. Барлоу өз адамының бір бөлігін көпірге шабуыл жасап, өртті сөндіруге бұйрық берді, содан кейін шайқастың екінші кезеңі басталды. Одақтық күштер көпірдің жоғарғы деңгейінен сәтті өтіп, конфедерациялықтармен шайқасты. Конфедерация күштері ақырында Фермвиллден Аппоматтокс станциясына қарай шегінді, онда олар тамақ және жабдықтар табуды үміттенеді. Барлоу мен оның адамының бұл әрекеттері соғысты бірнеше күнге қысқартып, генерал Роберт Э. Лиге капитуляциялауға қосымша қысым жасады. Барлоу 1865 жылдың 26 мамырында еріктілердің генерал-майоры болып тағайындалды, 1865 жылдың 25 мамырынан бастап, бірақ бұл жоғарылау АҚШ Сенатымен 1866 жылдың 23 ақпанында, соғыс аяқталғаннан кейін және Барлоу армиядан кеткеннен кейін бекітілді. Барлоу Азамат соғысына сарбаз ретінде кіріп, генерал болып аяқтаған сирек адамдардың бірі болды.

Соғыстан кейінгі өмір

Арабелла Барлоу Пиреней түбегі, Антиетам және Геттисбург шайқастарында әскери медбике болып қызмет етті. Ол екі рет жараланған күйеуін күткен. Ол 1864 жылдың 27 шілдесінде тифтен қайтыс болды, ал Францис Жер үсті жорығында шайқасып жатқанда. Джордж Темплтон Стронг оны «әрине, әйелдердің арасындағы ең дарынды, білімді, әдемі, сүйкімді және тиімді сөйлейтін адам, ол көп оқыған, ойланған және жақсы байқаған» деп сипаттады. Соғыстан кейін ол полковник Роберт Гулд Шоудың қарындасы Эллен Шоуға үйленді. 1865 жылдың 16 қарашасында армиядан кеткен Барлоу заңгерлік практикасына оралғанға дейін АҚШ маршалы, Нью-Йорк штатының хатшысы және Нью-Йорк штатының бас прокуроры болып қызмет етті, ол Босс Твидтің тобын қудалады. Нью-Йорктің оңтүстік округінің АҚШ маршалы ретінде 1869 жылдың мамыр-шілде айларында Барлоу бейтараптық заңын бұзғаны үшін Куба тәуелсіздігі үшін күрескендерді қудалады және «Перит», «Квакер Сити» және «Уайтинг» кемелеріндегі филибүстерлік экспедицияларды таратып жіберді. Ол Америка адвокаттар қауымдастығының негізін қалаушылардың бірі болды. Ол республикалық саясатқа белсенді қатысты және 1876 жылғы президент сайлауын, Хейс-Тилден сайлауын бұзушылықтарға қатысты тергеді. Барлоу 1896 жылдың 11 қаңтарында Нью-Йоркте Брайт сырқатынан қайтыс болды. Ол Массачусетс штатындағы Бруклиндегі Уолнат көшесі зиратында жерленген.

Еске алу

Барлоу Винслоу Гомердің "Фронттан алынған тұтқындар" картинасында көрсетілген, ол 1864 жылғы 21 маусымда Вирджиния штатындағы Петербург қаласы маңындағы шайқастың көрінісін бейнелейді.