Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рибейра Ша - Португалияның Азор аралдарындағы Лагоа муниципалитетіне қарасты азаматтық аудан. Ол Атлант мұхитына тікелей қарайтын жартастың бойында орналасқан. 2011 жылғы халық санауы бойынша, ауданның халқы 396 адамды құрайды, ал ауданы 2,50 км² шамасында. Рибейра Ша - Лагоа муниципалитетінің халқы және аумағы бойынша ең кішкентай ауданы.
Ribeira Chã is a civil parish in the municipality of Lagoa in the Portuguese archipelago of the Azores. It is located along a cliff that overlooks the Atlantic Ocean. The population in 2011 was 396, in an area of 2.50 km2. Ribeira Chã is the smallest parish by population and area in the municipality of Lagoa.
Тарих
Рибейра Ша, немесе Рибейра дас Лагенс (сол белгілі болған), Фалькао да Рибейра ду Писао мен Вила Франка ду Кампудың батыс шеті арасындағы қысқа қашықтық болатын. Гаспар Фрутуозоның осы аймақта тұрған алғашқы адамы Мельхиор Диас болды (біршама 15 ғасырдың соңында), ол Изабел Нунес Вельханың қызы Бриолжана Кабралға үйленді (ол атақты ашқан Гонсало Вельхо Кабралдың шөбересі, Альмуроль қолбасшысы және Пиас шебері). Мельхиор Диас – Изабел Нуньес Вельханың және оның күйеуі Фернао Ваз Пачеконың күйеу баласы, ол Нуньо Вельхоның жүрдек інісі, ол өзінің туысымен (Велхо Кабрал) Санта-Мария елді мекеніне келген. Велхо Кабрал Сан-Мигельдің басшылығын Нуньо Вельхоға сенген, бірақ Инфанте Энрике Велхо Кабралдың басқа жүрдек інісі Жоао Соарес де Альбергарияның пайдасына шешім қабылдады. Дегенмен, Мельхиор мен Бриоланьяның Месия Кабрал деген қызы болды, ол Себастьяно Пиментелге, әдебиет пен ізгілік адамына үйленді және балалары болды. Себастьяно Пиментел – Сан-Мигельдің шерифінің ұлы, Домингос Афонсо Пиментел. Мельхиор Диастың Фернао Ваз Пачеко деген ұлы болды (оның есімін анасының әкесінен мұра етті), ол 1506 жылы Сан-Мигельге келген Виана-ду-Кастелодан шыққан ескі, бай және беделді отбасының Лоппо Анес де Араухоның немересі Леонор Медейросқа үйленді. Леонор Медейрос – Мадейра аралынан шыққан, Correia, Sousa және Furtado абыройлы отбасыларының ұрпағы Антонио Фуртадо де Соузаның қызы және Соланда Лопес есімді фламандтың шөбересі. Фрутуозо сондай-ақ, Луис Мендес Потастың күйеу баласы Мельхиордың туысы болған Рибейра Шадан шыққан Гаспар Диасты айтты (оның аты Луис Ваз де Лордело, "о Потас"). Гаспардың үш баласы болды, екі ұл Испания Үнді аралдарына кетті және бір қызы, Крисостома де Лордело (Гонсало Коэльомен үйленген, Габриэль Коэльоның ұлы Рибейра Секадағы Вила Франкадағы қант өңдеу машинасының иесі, ол Лопо Анес де Араухоға берілді). Бұл қоныстанушылардың көпшілігі туыс, саудагер немесе басқа да іс-әрекеттермен байланысты болды. Бұл аймақ өз атын аңғар бойымен өтетін, жартастар мен жартасты үңгірлер арқылы теңізге құятын шатқалдан алды. 17 ғасырға дейін бұл шағын елді мекен гвинеялық тауықтарды аулау орыны ретінде танымал болды және оған жету қиын болғандықтан, оны аз адамдар мекендеді. Тау басындағы жазықты мекендегендер негізінен аңшылықпен және сабан өндірісімен айналысты, бұл 15-16 ғасырларда Азор аралдарында маңызды экономикалық қызмет болып табылды.
Ribeira Chã, or Ribeira das Lagens (as it was known), was a short distance between Falcão da Ribeira do Pisão and the western edge of Vila Franca do Campo. The first person registered by Gaspar Frutuoso to reside in this zone was Melchior Dias (sometime in the late 15th century), who married Brioljana Cabral, daughter of Isabel Nunes Velha (who was the great granddaughter of the illustrious discoverer Gonçalo Velho Cabral, Commander of Almourol and Master of Pias. Melchior Dias was son in law of Isabel Nunes Velha and her husband Fernão Vaz Pacheco, who was the nephew of Nuno Velho, who had arrived with his uncle (Velho Cabral) at the settlement of Santa Maria. Velho Cabral had hoped to obtain the captaincy of São Miguel for Nuno Velho, but the Infante Henry decided in favour of Velho Cabral's other nephew João Soares de Albergaria. Regardless, Melchior and Briolanja, had a daughter Mécia Cabral who married the licentiate Sebastião Pimentel, man of letters and virtues and had children. Sebastião Pimentel was the son of the sheriff of São Miguel, Domingos Afonso Pimentel. Melchior Dias also had a son, Fernão Vaz Pacheco (inheriting his name from his maternal grandfather), who married Leonor Medeiros, niece of Lopo Anes de Araújo, of an old, wealthy and privileged family from Viana do Castelo, arriving on São Miguel in 1506. Leonor Medeiros was the daughter of António Furtado de Sousa, a descendant of the noble families Correia, Sousa and Furtado, from the island of Madeira and great granddaughter of a Fleming, named Solanda Lopes. Frutuoso, also mentioned Gaspar Dias from Ribeira Chã, who was a relative of Melchior, a son in law of Luís Mendes Potas (also known as Luís Vaz de Lordêlo, "o Potas"). Gaspar had three children, two boys that went to the Spanish Indies and a daughter, Crisóstoma de Lordêlo (who married Gonçalo Coelho, son of Gabriel Coelho the owner of a sugar processing machine in Ribeira Seca, Vila Franca which was transferred to Lopo Anes de Araújo. Most of these settlers were related by blood, business or other activities. The area obtained its name from the ravine that runs alongside the valley and flows to the sea, through a grotto of cliffs and rocky crags. Until the 17th century, it was a small locality known as a hunting ground for Guinea fowl, and where few settled, owing to difficult accessibility. Those who did settle in the hilltop plain were primarily dedicated to hunting and the woad industry, which is an important economic activity in the Azores until the 15th and 16th century.
Сәулет
Сан-Хосе шіркеуі (Igreja de São José), архитектор Рид Тексейраның (Read Texeira) салған модернистік шіркеуі, көтеріңкі платформада орналасқан, бұл жерде бұрын 111 жыл бойы шағын шіркеу болған.
Church of São José (Igreja de São José), a modernist church by architect Read Texeira, constructed on an elevated platform, once occupied for 111 years by smaller hermitage.
Мәдениет
Шіркеу мен жергілікті этнографиялық мұражайлар осы аграрлық қоғамның мәдени өміріне үңіліп қарауға мүмкіндік береді, оған балалар бақшасы, көп мақсатты спорт залы, балалардың ойын-сауық орталығы және қарттар клубы кіреді. Сакральды өнер мұражайы (Museu de Arte Sacra) – Рибейра Чаның ескі шіркеуіне (1853–1965) құрмет көрсету ретінде қайта жаңартылған, ол Әулие Жозефтің, Ажуданың Әйелінің, Әулие Антонийдің және 1902 жылғы киелі тақтаның дәстүрлі бейнелерін сақтайды. Сонымен қатар, ескі сакристияда 1870 жылы жасалған және Лиссабондағы Expo98 көрмесіне тасымалданған керамикалық ыдыс бар. Мария дос Анхос Мелоның мұражай үйі (Casa Museu de Maria dos Anjos Melo) – бұрынғы иесі шіркеуге сыйлаған, Рибейра Чадағы ауылдық өмірдің типикалық мысалы. 1996 жылы ашылған бұл үйде этнографиялық құндылығы бар көптеген ыдыстар, жиһаз және басқа да заттар бар. 1982 жылы аяқталған Ауыл шаруашылығы мұражайы және этнографиялық бақ (Museu Agrícola e Quintal Ethnográfico) этнографиялық мұражайларға пастель дәуірінде қолданылған ауыл шаруашылығы құралдары мен техникаларының мысалдары, соның ішінде эндемикалық Азор аймағына тән өсімдік түрлері кіреді.
The church and the local ethnography museums offer glimpses into the cultural life of this agrarian society, that includes a children's garden, multi purpose sports gymnasium, children's recreational center and seniors center. Museum of Sacred Art (Museu de Arte Sacra), a reconstructed homage to the old Church of Ribeira Chã (1853 1965), that preserves the traditional images of Saint Joseph, Our Lady of Ajuda, Saint Anthony and the 1902 tabernacle. In addition, the old sacristy includes a ceramic reservatory, executed in 1870 and transported to Expo98 in Lisbon. Museum Residence of Maria dos Anjos Melo (Casa Museu de Maria dos Anjos Melo), donated to the church by its former oweder, the house is a typical example of rural life in Ribeira Chã. Inaugurated in 1996, the home includes many of the utensils, furniture and other objects of ethnographic value. Agricultural Museum and Ethnographic Garden (Museu Agrícola e Quintal Ethnográfico), concluded in 1982, the ethnographic museums include examples of the agricultural implements and machinery used in the pastel era, including endemic Azorean plant species.