Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық регби лигасының футбол клубы, NSWRL (Регби лигасы) командасы.
Australian rugby league football club
the NSWRL (Rugby league) team
Балмен жолбарыстары (1995-1996 жылдары Сидней жолбарыстары деп те аталды) – Сиднейдің ішкі батыс аймағындағы Балмен қалашығында орналасқан регби лигасы клубы. Олар Жаңа Оңтүстік Уэльс регби лигасының негізін қалаушы мүшесі және премьер-лига тарихындағы ең табысты клубтардың бірі, он бір титул жеңіп алған. 1999 жылы олар Ұлттық регби лигасында (NRL) өнер көрсету үшін «Western Suburbs Magpies» клубымен бірігіп, «Wests Tigers» клубын құрды. Қазіргі таңда төменгі лигалардағы ересектер командаларын алаңға шығармайды. Бірлескен кәсіпорын құрылған кезде «South Sydney Rabbitohs» және «St George Dragons» клубтары ғана «Tigers» клубынан көп титул жеңген. Клубтың үй стадионы қазіргі уақытта Лилифилдтегі «Leichhardt Oval» және Марсфилдтегі «T. G Milner Sportsground» болып табылады.
The Balmain Tigers (also known as the Sydney Tigers from 1995 to 1996) are a rugby league club based in the inner western Sydney suburb of Balmain. They were a founding member of the New South Wales Rugby League and one of the most successful in the history of the premiership, with eleven titles. In 1999 they formed a joint venture club with the Western Suburbs Magpies club to form the Wests Tigers for competition in the National Rugby League (NRL). They no longer field any senior teams in the lower divisions. At the time of the joint venture only South Sydney Rabbitohs and the St George Dragons had won more titles than the Tigers. The club's home grounds are at present Leichhardt Oval, in Lilyfield, and T. G Milner Sportsground, in Marsfield.
Негізгі клуб
1908 жылы Австралиядағы регби лигасының алғашқы маусымы Сиднейде басталды, ал Балмен клубы негіз салынған тоғыз клубтың бірі болды. Клубтың негізін қалаушылардың бірі – Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының болашақ премьер-министрі Джон Стори еді. Олардың үй стадионы Бирчгроув паркі болатын. Балмен командасы бәсекеге қатысқан екінші жылында өткен жылғы чемпион – Саут Сидней клубына қарсы алғашқы ірі финалға шықты, бірақ матчты Саутстың үй стадионында «Кенгурулар» мен «Уоллабилер» командалары арасындағы ойынға дайындық ретінде өткізу жоспарланғандықтан наразылық білдірді. Екі команда да матчты бойкоттауға келіссе де, Саутс командасы алаңның бос жартысына допты лақтырып, ресми түрде Премьер-лиганың чемпионы атанды. 1908 жылғы жіңішке жолақты, қара және алтын түсті жейделерінің ерекшелігінен жанкүйерлер оларды тез арада «Жолбарыстар» деп атады. Алғашқы жылдары оларды «Су тасымалдаушылар» деп те атаған, бірақ бұл ат Балменнің жанкүйерлері емес, газет журналистері қолданған лақап есім болып көрінеді. Бұл атау Балменнің көптеген спорт командаларына (лакросс, регби, крикет және т.б.) ғана емес, сонымен қатар Балмен тұрғындарына да қатысты. Мысалы, 1901 жылғы 11 желтоқсандағы «Сидней спортшысы» газетінен алынған бокс бойынша мына цитата: «Рождество қарсаңында ауыр салмақтағы Кэм Брукс пен Айк Стюарт «Алтын қақпада» кездеседі. Брукс та Балменнің жігіті, ал су тасымалдаушылар оны қалаға дейін көптеп ертіп барады». 1930 жылдарға дейін кейбір журналистер бір мақалада «Жолбарыстар» және «Су тасымалдаушылар» есімдерін бірге қолданды. «Балмен» және «Жолбарыстар» туралы газеттердегі алғашқы сілтемелердің бірі 1911 жылғы 12 тамыздағы «The Arrow» газетінде жарияланды. Журналист «Гулливер» өзінің «Футбол жазбалары» бағанында былай деп хабарлады: «W. G. B. (Балмен) былай деп жазады: «Балменнің қатыгез емес екенін кім айтты? Міне, жергілікті мектептердің біріндегі сегіз жасар баланың «Жолбарыс» туралы жазған эссесі: Жолбарыстың үлкен, жұмсақ табандары бар, сондықтан ол олжасына үнсіз жақындаса алады. Жолбарыс – Балмен футболшылары сияқты, өйткені оның денесінде қара және сары жолақтар бар. Ол өте жабайы, бірақ Балмен футболшыларынан да жабайы». Бірнеше сәтсіз жылдардан кейін «Жолбарыстар» Австралия регби лигасының жетекші клубына айналды, клубтың бірінші, екінші және үшінші Премьер-лигалары 1915, 1916 және 1917 жылдардағы маусымдарда тікелей қатарынан жеңіске жетті. «Жолбарыстардың» үстемдігі 1919 және 1920 жылдардағы маусымдарда да жалғасты. 1924 жылы жеңіске жеткеннен кейін Балмен клубы үшін бұл он жылдан астам уақытқа соңғы табыс болды.
In 1908, Australia's first season of rugby league began in Sydney and the Balmain club was one of nine foundation clubs. One of the club's founders was future Premier of New South Wales John Storey. Their home ground was Birchgrove Park. Balmain reached their first Grand Final in only the second year in the competition against the previous year's champions, South Sydney, but would protest as the match was scheduled as a warm up for a Kangaroos vs. Wallabies game at Souths' home ground. Even though both teams agreed to boycott the match, Souths turned up and were officially awarded the Premiership when they kicked off to an empty half of the field. The distinctive black and gold colours of their 1908 thin striped jerseys led their fans to quickly nickname them "The Tigers". Though it is claimed they were also known as "The Watersiders" in the early days, this appears a moniker that was used by newspaper journalists rather than Balmain supporters and fans. It seemed to be used to refer not only to most Balmain sporting teams (Lacrosse, Rugby Union, Cricket etc. ), but also to Balmain residents in general. The following boxing quote is a good example, taken from "Sydney Sportsman" 11 Dec, 1901. "On Xmas Eve, Cam Brookes and Ike Stewart, heavyweights, meet at the Golden Gate, Brookes is another Balmain boy, and the watersiders are sure to follow him to town in shoals." As late as the 1930s some journalists were still using both "Tigers" and "Watersiders" in the same article. One of the earliest newspaper references to Balmain & Tigers appears in "The Arrow" 12 August 1911. The journalist "Gulliver" in his "Football Notes" column reports; "W. G. B. (Balmain) writes: "Who said Balmain weren't rough? Here is an essay on "The Tiger" written by an eight year old boy at one of the local schools. : The tiger has large padded feet so that he can steal softly upon his prey The tiger is like the Balmain footballers, because he has black and yellow stripes. He is very wild, but not so wild as the Balmain footballers." After a string of poor years, the Tigers managed a strong turn around to become a dominant force in the Australian Rugby League with the club's first, second and third Premierships coming in successive years dominating the 1915, 1916 and 1917 seasons. Tigers dominance continued winning the 1919 and 1920 seasons comfortably. When they won the 1924 premiership this would be the last success for Balmain for over a decade to come.
Алтын дәуір
1939 жылға дейін «Тайгерс» Премьерлиганы қайтарып алмайтын болды, «Саутс» командасын 33–4 есебімен жеңіп алды. Финалға арналған демалыс күндері Германияның Польшаға шабуылы да есте қалды, бұл Англия мен Австралияның соғысқа қатысуына әкелді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін «Балмен» үшін алтын дәуір басталды, «Тайгерс» бес рет Grand Final-ға жетіп, олардың үшеуін жеңіп алды. 1944 жылғы Grand Final-да «Тайгерс» фаворит саналған «Ньютаунды» 19–16 есебімен жеңді. «Балмен» 1945 жылы тағы да Grand Final-ға шықты, бірақ «Истс» командасынан 22–18 есебімен жеңіліс тапты. Бұл жеңіліс ұзаққа соқпады, себебі «Тайгерс» келесі екі маусымда жеңіске жетті, 1946 жылы «Сент-Джорджді» 13–12 есебімен, ал 1947 жылы «Кентербериді» 13–9 есебімен жеңді. Үшінші рет қатарынан чемпиондық атаққа талаптанған команда 1948 жылы «Уэстс» командасына есе жіберді.
It would not be until 1939 the Tigers won back the Premiership smashing Souths 33–4. The weekend of the Final will also be remembered for the invasion of Poland by Germany which led to England and Australia going to War. Post World War II marked a golden era for Balmain with the Tigers reaching five consecutive Grand Finals winning three of them. In the 1944 Grand Final, the Tigers beat the strong favourites Newtown 19–16. Balmain reached the Grand Final again in 1945 but fell at the last hurdle against Easts 22 18. The loss was not long remembered as the Tigers went on to take out the next two seasons, beating St George 13–12 in 1946, and Canterbury 13–9 in 1947. On the hunt for a third successive title, they lost to Wests in 1948.
1960-1970 жылдар
Тайгерлер 1950 және 1960 жылдары бірнеше Ұлы финалға қатысты, бірақ осы кезеңде күшті «Сент-Джордж Драгонз» командасының премьер-лигадағы 11 жылдық үзілісінен тағы бір құрбан болды, 1956, 1964 және 1966 жылдары жеңіліске ұшырады. 1969 жылғы NSWRFL маусымында Тайгерлер жарысты жеңгенде, бұл 11 халықаралық ойыншысы бар фаворит «Саутс» командасын 11–2 есебімен жеңу болды, бұл Балменнің Ұлы финалда жеңіске жеткен соңғы реті болды. Команданың капитаны Нормның ағасы Питер Прован, ал жаттықтырушысы Лео Носуорти болды. 1970 жылдар Тайгерлер үшін сәтті кезең болмады. Балменде 1911 жылдан бері «ағаш қасық» болған жоқ, бірақ бірнеше нашар жылдардан кейін 1974 жылы Тайгерлер тек 4 ойын жеңіп, 2 ойынды тең түйістіргенде клуб тарихында қайтадан оралды. 1911 мен 1974 жылдар аралығындағы бұл кезең кез келген команда үшін ең ұзақ «ағаш қасық» құрғақшылығы болып табылады. 1976 жылы Бальмен «Уиллс кубогы» алдын ала маусымында жеңіліссіз өнер көрсеткенде жағдай үміт беретіндей болды. Команда сондай-ақ 1976 жылғы «Амко кубогы» нокаут турнирін 21 600 көрерменнің алдында жеңіп алды, «Норт Сидней» командасын жеңді. Тайгерлер қатарынан сегіз ойын жеңіп, турнирде көш бастады, бірақ маусым ортасындағы сәтсіздік Тайгерлерді 1975 жылғыдай жағдайға түсірді және олар финалға өте алмады.
The Tigers would appear in several Grand Final matches throughout the 1950s and 1960s but were just another victim to the mighty St. George Dragons eleven year streak of Premiership wins in this period, losing in 1956, 1964 and 1966. When the Tigers did take out the competition in the 1969 NSWRFL season it was a classy 11–2 defeat of favourites Souths who boasted 11 internationals, this would signal the last time Balmain would ever win a Grand Final. The side was captained by Peter Provan, brother of Norm, and coached by Leo Nosworthy. The 1970s were not a great era for the Tigers. The wooden spoon had not been in Balmain since 1911, but it returned in club history when the Tigers won only 4 games and had 2 draws in 1974 following several poor years. That period between 1911 and 1974 remains the longest wooden spoon drought for any team. In 1976, things looked more hopeful when Balmain began the year with an undefeated run through the pre season "Wills Cup" competition. The side also won the 1976 Amco Cup knockout tournament in front of a then record crowd of 21,600, beating North Sydney. The Tigers won eight straight games and led the competition, but a midseason slump left the Tigers in the same position as in 1975 and they failed to make the finals.
1980-1990 жылдар
Тайгерлер 1980-ші жылдары тұрақты түрде финалдық турнирге қатысты, 1983, 1985, 1986, 1987, 1988 және 1989 жылдары плей-оффқа өтті. 1985 жылдың 4 тамызында 21 707 көрермен Лейхардт Овалында жаңа рекордты орнатты. 1986 жылы Балмен клубының ойыншысы, Ұлыбритания құрамасының капитаны Гарри Скофилд маусымдағы ең көп гол соққан ойыншылар тізімінде көш бастады. 1988 жылғы Ұлыбритания Lions турының капитаны Эллери Хэнли 1988 жылғы NSWRFL маусымының қалған ойындарын өткізу үшін Балмен Тайгерлерімен келісім шарт жасасты, өкілдік міндеттемелерін орындағаннан кейін. Тайгерлер 1988 жылғы Ұлы финалға жетті, бұл 1969 жылғы жеңістен бергі алғашқы рет болды, соның арқасында көптеген жанкүйерлерді қызықтырды және бірнеше "тіреуге тіреліп тұрған" ойындарда үш апта ішінде қатарынан төрт өлім-жітім матчтарын жеңіп алды. Премьер-лиганың алғашқы бес командасы финалдық турнирге өтті, және бұл 1979 жылдан бергі алғашқы рет болды, бес орындағы команда Ұлы финалға жолдама алды. 1988 жылы Тайгерлердің финалға қатыспауы мүмкін деген болжам айтылды, ал маусымның соңына 8 ойын қалғанда. Тайгерлер сол кезде тек бір ойынды ғана ұтырып, Кентербериге қарсы Ұлы финалға жетті, бірақ 24–12 есебімен даулы жеңіліс кешірді, кубоктан айырылды. Кентербери ойыншысы Терри Лэмб әлі күнге дейін жанкүйерлер есінде, бірінші таймның ортасында легендарлық Эллери Хэнлиді артқы ойын кезінде жоғары соққымен нокаутқа жібергені үшін есте қалады. Ол кезде Тайгерлер ойынды жетектеп тұрды. 1989 жылы команда тағы да финалға шықты, бірақ бұл жолы фаворит ретінде. Даулы ойында, команда 12–2 есебімен алға шыққаннан кейін, қосымша уақытта Канберра Рейдерс клубына жеңіліп қалды. 1989 жылғы Ұлы финалдағы қасіретті жеңілістен кейін Тайгерлер бұрынғы өрескел формасын қайта қалпына келтіре алмады (бірақ 1990 жылы тағы да финалға өтті) және 10 жыл немесе одан да көп уақыт бойы клуб үшін 100-ден астам ойын өткізген жұлдызды ойыншылар Уэйн Пирс, Гарри Джек, Стив Роуч және Дэвид Брукс зейнеткерлікке шыққаннан кейін қайта құру кезеңіне кірді. 1993 жылы Балмен екінші орынды алды, ал 1994 жылы "ағаш қасыққа" ие болды. 1990 жылдың соңында жаттықтырушы Уоррен Райанның кеткені клуб үшін маңызды бұрылыс болды. 1991 жылы Бальмен атақты бұрынғы Уаллабис жаттықтырушысы және радио хабаршысы Алан Джонсты жаттықтырушы ретінде тағайындады. Пол Сиронен кейінірек өзінің өмірбаянында мойындағандай, Джонстың "шабуылдық регбиі" стилі 1980 жылдары регби лигасында қалыптасқан құрылымды қорғаныс жүйелеріне қарағанда тым қарапайым болды. Джонс сондай-ақ, зейнеткерлікке шықпаған Тайгерлердің басқа да жұлдыздарынан, атап айтқанда, Киви халықаралық ойыншысы Гари Фрименнен бас тартуды бастады. Джонс 1993 жылдың соңында жаттықтырушы лауазымынан босатылғаннан кейін, жаңадан келген жаттықтырушы Уэйн Пирс тек нашарлап бара жатқан үлкен проблеманы мұра етті. 1994 жылдың соңында Балмен 21 ойыншыны босатып, "Сидней Тайгерлері" ретінде Парамата стадионына көшті. Тайгерлер Лейхардт Овалына қайтудан бұрын екі маусым бойы Парамата стадионында болды. "Тайгерс" клубының үй ойындарына Парамата стадионында орташа есеппен 6,565 адам қатысты, бұл сәтсіз эксперимент деп есептелді. 1996 жылғы ARL маусымының соңында Лиганың бас атқарушы директоры Джон Куэйл отставкаға кетті және оның орнына Балмен президенті (және бұрынғы жезөкше) Нил Уиттакер тағайындалды.
The Tigers consistently made the finals series in the 1980s reaching the play offs in 1983, 1985, 1986, 1987, 1988 and 1989. On 4 August 1985 a crowd of 21,707 set a new ground record for Leichhardt Oval. In 1986, one of Balmain's players, Great Britain captain Garry Schofield topped the try scorers list for the season. The 1988 Great Britain Lions tour captain Ellery Hanley was signed by the Balmain Tigers to play the remaining rounds of the 1988 NSWRFL season for them once his representative commitments were fulfilled. The Tigers reached the 1988 Grand Final, the first time since the 1969 success, winning a lot of fans along the way with a number of 'backs to the wall' performances winning four consecutive sudden death matches in just 3 weeks. The top five teams out of the premiership table went on to the final series, and this was the first time since 1979 that a team in fifth position had progressed to the Grand Final. In 1988 the Tigers were deemed certain to miss the finals with 8 games left in the regular season. The Tigers remarkably only lost a single game from that point onwards reaching the Grand Final against Canterbury, only to be denied the trophy in a controversial 24–12 loss. Canterbury player, Terry Lamb, is still remembered by fans for knocking out the legendary Ellery Hanley with a high shot in back play midway through the first half. The Tigers were leading the game at the time. The side would again make the Grand Final in 1989 but this time as favourites. In a controversial affair, the side lost in extra time against the Canberra Raiders after being ahead 12–2 at half time. After the heartbreak of the 1989 Grand Final, the Tigers never regained their dominating form (although they did make the finals again in 1990) and went through a rebuilding phase following the retirement of star players Wayne Pearce, Garry Jack, Steve Roach and David Brooks who had all played over 100 games for the club over a period of 10 years or more. The stars were missed as Balmain finished second last in 1993 and got the wooden spoon in 1994. The departure of coach Warren Ryan at the end of 1990 was a key turning point for the club. Balmain hired the famous former Wallabies coach come radio announcer Alan Jones as a coach in 1991. As Paul Sironen admitted years later in his autobiography, the 'running rugby' style of Jones was too simplistic for the structured defensive patterns which had developed in rugby league during the 1980s. Jones also began a controversial clear out of some of the other Tigers stars who had not retired, notably the Kiwi international Gary Freeman. By the time Jones was sacked as coach at the end of 1993, incoming coach Wayne Pearce inherited a massive problem which was only getting worse. In drastic action, Balmain released 21 players at the end of 1994 and moved to Parramatta Stadium as the 'Sydney Tigers'. The Tigers stayed at Parramatta Stadium for two seasons before heading back to Leichhardt Oval. The Tigers only averaged 6,565 people attending home games at Parramatta Stadium in what was regarded as a failed experiment. At the end of the 1996 ARL season, the League's chief executive John Quayle resigned and was replaced by Balmain president (and former hooker) Neil Whittaker.
Бірлескен кәсіпорын
Кейінгі жылдары клубтың жағдайы жақсарса да, Австралия регби лигасы мен Суперлига арасындағы соғыс клуб үшін қиындықтар тудырды. 1999 жыл «Балмен жолбарыстары» үшін құлпытас жыл болды. Маусым 17 клубтың үстінде қара бұлт тұрған күйі басталды. Суперлига/ARL келісімі 1999 жылды 14 командадан тұратын NRL жарысы басталар алдындағы соңғы маусым қылып, сонымен бірге көп талқыланған критерийлерді әкелді. Ойын алаңында «Балмен» ауыр жарақаттарға байланысты қиындыққа тап болды, бұл «Жолбарыстарды» маусым бойы 40-тан астам ойыншыны пайдалануға мәжбүр етті. 1999 жылдың шілдесінде Футбол клубының мүшелеріне «Батыс жақтардағы» Магпис клубымен бірлескен кәсіпорын құру мүмкіндігі ұсынылды. Мүшелер ақырында бірлескен кәсіпорын құруға дауыс берді. Қалай болса да, «Балмен» критерийлер бойынша ең үздік 14 клубтың қатарында болды (қазіргі NRL командалары «Пенит» пен «Оңтүстік Сиднейден» жоғарырақ), бірақ үлкен клубтармен қаржылық бәсекелесу үшін күресін жалғастыруға тиіс еді. Бірлескен кәсіпорын құру туралы шешімге байланысты 15 240 адам «Лейххардт» оуалында «Жолбарыстардың» «Балмен жолбарыстары» ретіндегі соңғы үйіндегі ойынын тамашалауға келді. «Балменнің» жоғары лигадағы соңғы ойыны 1999 жылғы 26-раундта Брюс стадионында «Канберра Рейдерске» қарсы өтті, ол 42–14 есебімен аяқталды. Клубтың шығуы кезінде «Балмен» бәсеке тарихында 11 чемпиондық титулымен үшінші ең табысты клуб болды. Тек «Сент-Джордж» мен «Оңтүстік Сидней» ғана көбірек чемпиондық титул жеңіп алған. Жаңа құрылым, «Уэстс Тайгерс», 2005 жылғы NRL Grand Final-ға өтіп, «Солтүстік Квинсленд Каубойды» 30–16 есебімен жеңді.
Although things picked up for the club in following years, the Australian Rugby League/Super League war would spell trouble for the club. 1999 was a tumultuous year for the Balmain Tigers. The season began with a dark cloud hanging over the 17 clubs. The Super League/ARL compromise had left 1999 as the last season before the 14 team NRL competition began and with it came the much talked about criteria. On field Balmain was struggling with a savage injury toll that forced the Tigers to use over 40 players throughout the season. In July 1999, the option of forming a joint venture with fellow foundation club, the Western Suburbs Magpies was put to the Football Club members. The members ultimately voted in favour of a joint venture. As it turned out Balmain was in the top 14 clubs under the criteria (ahead of current NRL teams Penrith and South Sydney) but would have continued to struggle to be financially competitive with bigger clubs. The decision to enter a joint venture saw a crowd of 15,240 turn out in atrocious conditions to watch the Tigers play their last home game in first grade at Leichhardt Oval as the Balmain Tigers. Balmain's final game in the top grade as a sole entity was in Round 26 1999 against the Canberra Raiders at Bruce Stadium which ended in a 42–14 defeat. At the time of the club's exit, Balmain were the third most successful club in the competition's history with eleven premierships. Only St. George and South Sydney had won more premierships. The new entity, Wests Tigers, made it to the 2005 NRL Grand Final and defeated the North Queensland Cowboys 30–16.
Бүгінгі клуб
Қазіргі уақытта клуб Жастар Оңтүстік Уэльс регби лигасының екі жасөспірімдер турнирінде – Гарольд Мэтьюс кубогы мен С. Г. Болл кубогында өнер көрсетеді, сонымен қатар 2012–13 жылдары қатарынан SG Ball премьерлігін жеңіп алды. 2000 жылдан бастап олар NSW Кубогында Райд Иствуд Хоукс клубымен бірігіп, «Балмен Райд Иствуд Тайгерс» командасы ретінде бақ сынасты. 2013 маусымынан бастап Балменнің ересектер командасы болмайды, олар Батыс Сирпімен бірігіп «Уэстс Тайгерс» командасын құрды. 2018 жылдың қазан айында «Balmain Leagues Club» клубы өз еркімен басқаруға берілді, бұл Балмен командасының болашағына қауіп тудырды. Сондай-ақ, Балменнің 2021 жылдың қарашасына дейін NRL-ге 2,5 миллион доллар қарыз төлеуі керек екендігі белгілі болды. Бұл хабар Розельдегі лига клубының 10 жылдан астам уақыттан бері жатқаны туралы жаңалықтан кейін келді, себебі әртүрлі акционерлер мен құрылыс салушылар жерді қалай пайдалану керектігі туралы келісімге келуге тырысты. «Гарольд Мэтьюс кубогы» мен «С. Г. Болл кубогы» турнирлеріндегі Балмен командаларының жақын арада қандай да қауіпке ұшырамайтыны хабарланды. 2019 жылдың 21 наурызында «Wests Ashfield» клубы Балмен клубының NRL-ге берешегі бар қарызын өтеуге жауапкершілікті қабылдады. Иннер Уэст қаласының мэрі Дарси Бёрн бұл жаңалыққа орай: «Тайгерлер құрып кетуге жақын еді, бірақ клуб енді регби лигасының құрамында жалғаса алады және көптеген жылдар бойы «Уэстс Тайгерс» командасының серіктесі болады» деді. 2019 жылдың 24 тамызында «Wests Ashfield» және «Balmain Tigers» арасында бірігу туралы келісімге қол қойылды. Келісімге сәйкес, «Ashfield» клубы NRL-ге барлық қарыздарын төлейді, бірнеше жыл бойы «Balmain Tigers» регби лигасына қаржылай көмек көрсетеді және Розельдегі ғимаратта жаңа арена ашудың барлық мүмкіндіктерін зерттейді.
The club currently competes in both of the junior New South Wales Rugby League competitions, the Harold Matthews Cup and S. G. Ball Cup competitions, recording consecutive SG Ball premierships in 2012–13. From 2000, they played in the NSW Cup as a merged team with the Ryde Eastwood Hawks and competed as the Balmain Ryde Eastwood Tigers. From season 2013 onwards, Balmain does not have a senior representative side, having formed a joint venture with the Western Suburbs Magpies to form a Wests Tigers team. In October 2018, it was reported that the Balmain Leagues Club was placed into voluntary administration placing the future of the Balmain side at risk. It was also revealed that Balmain was required to pay a $2.5 million loan to the NRL by November 2021. The report followed on from the news that for over 10 years the leagues club at Rozelle had sat dormant as different shareholders and developers struggled to negotiate deals on what to do with the land. Both the Harold Matthews Cup and S. G. Ball Cup Balmain sides who still compete were reportedly not to be in any danger in the short term future. On 21 March 2019, it was revealed that Wests Ashfield accepted responsibility for the Balmain club's outstanding loan to the NRL. Inner West Mayor Darcy Byrne said of the news "The Tigers were about to become extinct, but the club can now continue as a rugby league entity and to be a partner in Wests Tigers for many decades to come". On 24 August 2019, a Deed of Amalgamation was issued between Wests Ashfield and Balmain Tigers. Under the deed, Ashfield will clear all outstanding debts to the NRL, will continue to fund Balmain Tigers Rugby League for a number of years and will pursue all avenues to re open a venue on the Rozelle Premises.
Балмен тайлары лигасының клубы
NSWRFL-дің негізін қалаушы клубтардың бірі – Балмен Тайгерс Регби Лигасы Футбол Клубы 1908 жылғы 23 қаңтарда Балмен қалалық әкімшілігінде құрылды. Клуб 110 жыл бойы NSWRL жарыстарында бақ сынасып, 11 рет бірінші лигада жеңіске жетті. Клуб Balmain Leagues Club деп аталатын тағы бір клубты да басқарады, ал оның операциялық қызметі 1957 жылы басталды. Алғашқы орналасқан жері Виктория көшесі мен Дарлинг көшесінің қиылысында болды. 2005 жылы "Уэстс Тайгерз" клубы NRL премьер-лигасын жеңген соң, мерекелік кеш осы клубта өтті. Лига клубы 2010 жылғы 28 наурызда жабылды, бұрынғы клуб орны Rozelle Village жобасының іске асуына орын беру үшін алаңды босату туралы хабарлама алғаннан кейін бос тұр. Balmain Leagues Club 2018 жылғы 26 қазанда өз еркімен басқаруға өтті. 2019 жылғы қыркүйекте Balmain Leagues Club және Wests Ashfield Leagues Club мүшелері бірігуге шамалы дауыспен келісті. Арақ және құмар ойындары басқармасы бекіткеннен кейін Balmain Leagues Club өз қызметін тоқтатады.
A foundation club of the NSWRFL, Balmain Tigers Rugby League Football Club was established on 23 January 1908 at Balmain Town Hall. The club has competed in the NSWRL competitions for 110 years, winning 11 first grade premierships. Also operating a club known as Balmain Leagues Club, the operating business was built in 1957. The original site was situated on the corner of Victoria Road and Darling Street, Rozelle. The club was the venue for a celebration party after Wests Tigers won the NRL Premiership in 2005. The Leagues Club closed its doors on 28 March 2010, with the former club site now vacant after receiving a notice to vacate the site to make way for the proposed Rozelle Village development to go ahead. Balmain Leagues Club entered voluntary administration on 26 October 2018. In September 2019, members of both Balmain Leagues Club and Wests Ashfield Leagues club voted almost unanimously for an amalgamation to take place. Once ratified by office of Liquor and Gaming, Balmain Leagues Club will cease to exist.
Айырмасы Есеп Оппозиция Орын Күні62 64–2 Батыс Субурбтары Праттен Парк 29 шілде 194457 57–0 Университет Бирчгров Овал 23 сәуір 192151 59–8 Шығыс Субурбтары Лейчхардт Овал 23 тамыз 195244 46–2 Голд Кост Сигалс Сигалс Стадион 23 маусым 199043 43–0 Аннандайл Бирчгров Овал 3 мамыр 191842 45–3 Ньютаун Бирчгров Овал 4 тамыз 192341 46–5 Пенрит Пантерс Пенрит Парк 20 шілде 198039 44–5 Кентербери Булдогс Лейчхардт Овал 4 мамыр 193536 43–7 Саут Сидней Лейчхардт Овал 27 шілде 194635 35–0 Канберра Рейдерс Лейчхардт Овал 9 мамыр 198234 37–334–0 Солтүстік Сидней Бирчгров ОвалЛейчхардт Овал 19 мамыр 191729 сәуір 193933 47–14 Параматта Илс Лейчхардт Овал 2 тамыз 194732 39–734–2 Сент-Джордж Драгонс Лейчхардт ОвалЛейчхардт Овал 7 мамыр 193831 мамыр 194731 40–9 Глибе Бирчгров Овал 21 шілде 191726 46–20 Иллаварра Стиллерс Лейчхардт Овал 19 наурыз 198324 32–834–10 Кронула Шаркс Лейчхардт ОвалКалтекс Филд 31 наурыз 19855 шілде 199222 38–16 Солтүстік Квинсленд Каубойс Параматта Стадион 26 наурыз 199520 24–4 Ньюкасл Найтс Лейчхардт Овал 28 сәуір 199018 24–6 Брисбен Бронкос Лейчхардт Овал 30 шілде 198918 32–14 Солтүстік Квинсленд Крашерс Лейчхардт Овал 10 тамыз 199717 17–026–9 Мэнли Си Иглс Лейчхардт ОвалСидней Спортс Граунд 26 шілде 194712 мамыр 196812 16–4 Камберленд Бирчгров Овал 20 маусым 190812 34–22 Окленд Уорриорс Ланкастер Парк 16 маусым 199610 16–6 Мельбурн Шторм Лейчхардт Овал 13 наурыз 19994 9–5 Ньюкасл Бирчгров Овал 15 мамыр 19094 10–6 Батыс Редс Параматта Стадион 27 сәуір 1996– – Аделаида Рамс – –– – Сент-Джордж Иллаварра Драгонс – –
Margin Score Opposition Venue Date62 64–2 Western Suburbs Pratten Park 29 July 194457 57–0 University Birchgrove Oval 23 April 192151 59–8 Eastern Suburbs Leichhardt Oval 23 August 195244 46–2 Gold Coast Seagulls Seagulls Stadium 23 June 199043 43–0 Annandale Birchgrove Oval 3 June 191842 45–3 Newtown Birchgrove Oval 4 August 192341 46–5 Penrith Panthers Penrith Park 20 July 198039 44–5 Canterbury Bulldogs Leichhardt Oval 4 May 193536 43–7 South Sydney Leichhardt Oval 27 July 194635 35–0 Canberra Raiders Leichhardt Oval 9 May 198234 37–334–0 North Sydney Birchgrove OvalLeichhardt Oval 19 May 191729 April 193933 47–14 Parramatta Eels Leichhardt Oval 2 August 194732 39–734–2 St. George Dragons Leichhardt OvalLeichhardt Oval 7 May 193831 May 194731 40–9 Glebe Birchgrove Oval 21 July 191726 46–20 Illawarra Steelers Leichhardt Oval 19 March 198324 32–834–10 Cronulla Sharks Leichhardt OvalCaltex Field 31 March 19855 July 199222 38–16 North Queensland Cowboys Parramatta Stadium 26 March 199520 24–4 Newcastle Knights Leichhardt Oval 28 April 199018 24–6 Brisbane Broncos Leichhardt Oval 30 July 198918 32–14 South Queensland Crushers Leichhardt Oval 10 August 199717 17–026–9 Manly Sea Eagles Leichhardt OvalSydney Sports Ground 26 July 194712 May 196812 16–4 Cumberland Birchgrove Oval 20 June 190812 34–22 Auckland Warriors Lancaster Park 16 June 199610 16–6 Melbourne Storm Leichhardt Oval 13 March 19994 9–5 Newcastle Birchgrove Oval 15 May 19094 10–6 Western Reds Parramatta Stadium 27 April 1996– – Adelaide Rams – –– – St. George Illawarra Dragons – –
Барлық командаларға қарсы ең үлкен жеңілістер
Айырмашылық Есеп Қарсылас Орын Дата57 5–62 Батыс Субурбс Мэгпис Лидкоум Овал 31 наурыз 197452 0–52 Аделаида Рамс Хиндмарш Стадион 3 шілде 199852 12–64 Солтүстік Сидней Беарс Солтүстік Сидней Овал 30 мамыр 199950 0–50 Брисбен Бронкос ANZ Стадион 13 тамыз 199346 10–56 Мэнли Си Иглс Парраматта Стадион 6 тамыз 199544 0–44 Кронула Шаркс Шарк Парк 7 наурыз 199941 0–41 Сент-Джордж Драгонс Сидней Крикет Граунд 7 тамыз 196540 13–53 Истэрн Субурбс Сидней Крикет Граунд 31 тамыз 193540 8–48 Сент-Джордж Иллаварра Драгонс WIN Стадион 22 мамыр 199939 2–41 Глебе Вентворт Парк 19 тамыз 191139 13–52 Кантербери Булдогс Лейчхардт Овал 20 сәуір 198137 2–39 Саут Сидней Рэббитос Редферн Овал 20 сәуір 197536 2–38 Парраматта Илс Бельмор Спортс Граунд 13 маусым 198236 0–36 Канберра Рейдерс Лейчхардт Овал 9 шілде 199434 12–46 Ньюкасл Найтс Парраматта Стадион 2 сәуір 199532 4–36 Ньютаун Хенсон Парк 6 сәуір 197429 12–41 Пенит Пантерс Пенит Футбол Стадион 18 тамыз 199126 6–32 Голд Кост Сигалс Сигалс Стадион 31 шілде 199426 6–32 Иллаварра Стиллерс Стиллерс Стадион 13 тамыз 199524 12–36 Окленд Уорриорс Эриксон Стадион 4 маусым 199524 2–26 Норт Квинсленд Каубойс Маланда Стадион 21 наурыз 199823 5–28 Ньюкасл Бирчгров Овал 4 шілде 190816 6–22 Вестерн Редс WACA Граунд 14 сәуір 199511 5–16 Университет Бирчгров Овал 16 маусым 19289 7–16 Аннандале Бирчгров Овал 5 шілде 19139 16–25 Мельбурн Шторм Лейчхардт Овал 7 маусым 1998– – Камберленд – –– – Саут Квинсленд Крашерс – –
Margin Score Opposition Venue Date57 5–62 Western Suburbs Magpies Lidcombe Oval 31 March 197452 0–52 Adelaide Rams Hindmarsh Stadium 3 July 199852 12–64 North Sydney Bears North Sydney Oval 30 May 199950 0–50 Brisbane Broncos ANZ Stadium 13 August 199346 10–56 Manly Sea Eagles Parramatta Stadium 6 August 199544 0–44 Cronulla Sharks Shark Park 7 March 199941 0–41 St. George Dragons Sydney Cricket Ground 7 August 196540 13–53 Eastern Suburbs Sydney Cricket Ground 31 August 193540 8–48 St. George Illawarra Dragons WIN Stadium 22 May 199939 2–41 Glebe Wentworth Park 19 August 191139 13–52 Canterbury Bulldogs Leichhardt Oval 20 April 198137 2–39 South Sydney Rabbitohs Redfern Oval 20 April 197536 2–38 Parramatta Eels Belmore Sports Ground 13 June 198236 0–36 Canberra Raiders Leichhardt Oval 9 July 199434 12–46 Newcastle Knights Parramatta Stadium 2 April 199532 4–36 Newtown Henson Park 6 April 197429 12–41 Penrith Panthers Penrith Football Stadium 18 August 199126 6–32 Gold Coast Seagulls Seagulls Stadium 31 July 199426 6–32 Illawarra Steelers Steelers Stadium 13 August 199524 12–36 Auckland Warriors Ericsson Stadium 4 June 199524 2–26 North Queensland Cowboys Malanda Stadium 21 March 199823 5–28 Newcastle Birchgrove Oval 4 July 190816 6–22 Western Reds WACA Ground 14 April 199511 5–16 University Birchgrove Oval 16 June 19289 7–16 Annandale Birchgrove Oval 5 July 19139 16–25 Melbourne Storm Leichhardt Oval 7 June 1998– – Cumberland – –– – South Queensland Crushers – –