Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық костюм дизайні шебері (1887–1954)
American costume designer (1887–1954)
Роберт Эдмонд Джонс (12 желтоқсан 1887 – 26 қараша 1954) – американдық декорация, жарық және костюм дизайні шебері. Ол американдық драмаға жаңа сахналық өнерді енгізгенімен танымал. Оның дизайндары сахналық элементтерді пьесаның мазмұнымен үйлестіріп, оларды оқиғадан бөлек және бейжай қалдырмауға бағытталған. Оның көріктей стилі, көбінесе «жайландырылған реализм» деп аталатын, айқын, жарқын түстерді және қарапайым, бірақ эффектілі жарықтандыруды ұштастырды.
Robert Edmond Jones (December 12, 1887 – November 26, 1954) was an American scenic, lighting, and costume designer. He is credited with incorporating the new stagecraft into the American drama. His designs sought to integrate scenic elements into the storytelling instead of having them stand separate and indifferent from the play's action. His visual style, often referred to as simplified realism, combined bold vivid use of color and simple, yet dramatic, lighting.
Өмір
Нью-Гэмпшир штатының Милтон қаласында туған Джонс Гарвард университетінде оқып, 1910 жылы бітірген. Джонс ақырында Нью-Йоркке көшіп барды (1912), онда Гарвардта танысқан достарымен бірге шағын дизайн жұмыстарын бастады. 1913 жылы Джонс бірнеше досымен бірге Флоренцияда Эдвард Гордон Крейгпен жаңа сахна өнерін зерттеу үшін Еуропаға сапар шекті. Флоренциядағы мектеп Джонсты қабылдамады, сондықтан ол Берлинге кетіп, Макс Рейнхардтың «Deutsches Theater» театрында бір жыл бейресми оқудан өтті. 1915 жылы Харли Гранвилл Баркердің қойған «Ақымақ әйелге үйленген адам» спектаклі үшін Джонс өте қарапайым декорация жасады, ол өндірістің әрекетін және басқа дизайн элементтерін басып тастамай, толықтырды. Оның 1927 және 1928 жылдары Владимир Розингтің Америка опера компаниясы үшін жасаған инновациялық дизайндары сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. Джонс экспрессионистік стилін «Театр гильдиясы» қойған көптеген спектакльдерге енгізді, оның ішінде «Филадельфия тарихы» (1937), «Отелло» (1943) және «Айсмен» (1946) туындылары бар. Джонстың ең үлкен коммерциялық жетістігі «Жасыл жайылымдар» (1930) болды, ол 1951 жылғы қайта қойылымын есептегенде, барлығы 1642 рет сахналанды. Бұл қайта қойылым Джонстың соңғы жұмысы болды. Бродвейдегі басқа жұмыстары: «Holiday» (1928), «Mourning Becomes Electra» (1931), «Ah, Wilderness!» (1933), «Джуно және сойқышы» (1940) және «Люта ән» (1946). Джонс сондай-ақ алғашқы үш түсті Technicolor фильмдерінің (мысалы, «La Cucaracha» (1934) және «Becky Sharp» (1935)) декорациясын жасады және костюмдерді дайындады. 1915 жылдың шілдесінде Нейт Бойс пен Хатчинс Хэпгудтың коттеджінің қонақ бөлмесінде «Провинштаун ойыншыларының» алғашқы қойылымы үшін уақытша декорация жасағанмен, Джонс «Провинштаун ойыншыларының» мүшесі емес, досы болды және ол Юджин О’Ниллмен бірге көптеген спектакльдерінде, соның ішінде «Анна Кристи», «Ұлы Құдай Браун» және «Елм астындағы құштарлық» жұмыстарын атқарды. Ол 1924 жылы екі жыл бойы «Провинштаун Playhouse» театрын басқарған «Эксперименталды театр, Inc.» ұйымының Триумвират басшылығының (О’Нилл мен Кеннет Макгоуэнмен бірге) мүшесі болды. Джонс өмірі бойы театр дизайны туралы көптеген мақалалар жариялады. Оның кітаптары: «Театр үшін суреттер» (1925) және «Драмалық қиял» (1941); сондай-ақ ол Кеннет Макгоуэннің «Континенттік сахна өнері» (1922) кітабына суреттер салған. Оның «Драмалық қиял» кітабы ХХ ғасырдың бірінші жартысындағы қазіргі заманғы сахна дизайны бойынша анықтамалық еңбек саналады. Ол 1954 жылы Алғыс күні туған үйінде қайтыс болды.
Born in Milton, New Hampshire, Jones attended Harvard University and graduated in 1910. Jones eventually moved to New York (1912), where, with friends made at Harvard, he began to do small design jobs. In 1913 Jones and several friends sailed to Europe to study the new stagecraft with Edward Gordon Craig in Florence. The school in Florence would not accept Jones, so he went to Berlin instead, spending a year in informal study with Max Reinhardt's Deutsches Theater. For a 1915 production of The Man Who Married a Dumb Wife directed by Harley Granville Barker, Jones designed a fairly simple set that complemented the action and the other design elements of the production rather than overwhelming it. His innovative designs for Vladimir Rosing's American Opera Company in 1927 and 1928 were praised by critics. Jones also brought his expressionistic style to many productions put on by the Theatre Guild, with innovative designs for The Philadelphia Story (1937), Othello (1943), and The Iceman Cometh (1946). Jones's biggest commercial success was with The Green Pastures (1930), which, if we include its revival in 1951, played for a total of 1,642 performances. This revival was Jones's last production. Other Broadway credits include Holiday (1928), Mourning Becomes Electra (1931), Ah, Wilderness! (1933), Juno and the Paycock (1940), and Lute Song (1946). Jones was also the production designer for some early three color Technicolor films, such as La Cucaracha (1934) and Becky Sharp (1935), for which he also designed the costumes. Though he created a makeshift set for the very first "production" of the Provincetown Players in the living room of Neith Boyce and Hutchins Hapgood's cottage in July 1915, Jones was not a member but a friend of the Provincetown Players and he worked closely with his friend Eugene O'Neill on many of his productions including Anna Christie, The Great God Brown, and Desire Under the Elms. He was a member of the Triumvirate leadership (with O'Neill and Kenneth Macgowan) of the Experimental Theatre, Inc., that look over the Provincetown Playhouse in 1924 for two years. Jones published many articles on theatre design in the course of his career. His books include Drawings for the Theatre (1925), and The Dramatic Imagination (1941); he also illustrated Kenneth Macgowan's Continental Stagecraft (1922). His book The Dramatic Imagination is considered the definitive work on modern stage design in the first half of the 20th century. He died in the house he was born in on Thanksgiving Day, 1954.