Лорд Дэвид Сесил: Биография, тарихшы және ғалым

Кіріспе

Британдық биограф, тарихшы және ғалым (1902 – 1986)

Лорд Эдвард Кристиан Дэвид Гаскойн Сесил, Ч (9 сәуір 1902 – 1 қаңтар 1986) – британдық биограф, тарихшы және ғалым. Ол маркиздің кіші ұлы болғандықтан, «Лорд» атағын әдепкілікпен таныды.

Ерте өмір және оқу

Дэвид Сесил – Джеймс Гаскойн Сесилдің төрт баласының ең кішісі, Солсберидің 4-ші маркизі және бұрынғы леди Сисели Гор (Арранның 5-ші графы Артур Гордің екінші қызы). Оның туыстары – леди Беатрис Эдит Милдред Сесил (кейін Харлех бароншасы), Роберт Гаскойн Сесил, Солсберидің 5-ші маркизі (1893–1972) және леди Мэри Элис Сесил (кейін Мэри Кавендиш, Девоншир герцогинясы). Сесил сегіз жасында мойнындағы туберкулез безінен зардап шеккен, дені сезімтал бала еді. Операциядан кейін көп уақытын төсекке жатып өткізді, сол кезде ол кітап оқуға деген құмарлығын дамытты. Денсаулығының нашарлығына байланысты, ата-анасы оны басқа балалардан кейін Итон колледжіне жіберді, және ол тәжірибеден өту үшін аптасына бір күн төсекте жатты. Оқуын аяқтаған соң, ол Оксфордтағы Крайст-Черч колледжіне бакалавр ретінде түсті.

Мансап

Сесил Оксфордта қазіргі заман тарихын оқыды және 1924 жылы бірінші сыныпты диплом алды. 1924 жылдан 1930 жылға дейін Оксфордтың Уадхам колледжінің стипендиаты болды. "Жарлы елік" (1929) атты алғашқы еңбегі – ақын Кауперге арналған терең зерттеме, оның арқасында ол әдебиет тарихшысы ретінде бірден танылды. Одан кейін Уолтер Скотт, ерте викториялық дәуір романдарының авторлары және Джейн Остин туралы зерттемелер жариялады. 1939 жылы Оксфордтың Нью-колледжінің стипендиаты болды және 1969 жылға дейін осы мәртебесін сақтап, содан кейін құрметті стипендиаты аталды. 1947 жылы бір жылға Лондонның Грешем колледжінде риторика профессоры болды, бірақ 1948 жылы Оксфорд университетіне оралып, 1970 жылға дейін ағылшын әдебиеті профессоры қызметін атқарды. Сесил бір кезде "Инклингс" деп аталатын әдеби үйірмен байланыста болды, оның құрамында Дж.Р.Р. Толкин, К.С. Льюис және Оуэн Барфилд сияқты көрнекті жазушылар болды. Нью-колледжде профессор болып жұмыс істеген кезеңде оның шәкірттерінің арасында Кингсли Амис, Биду Бхусан Дас, Р.К. Синха, Джон Бейли, Милтонды зерттеуші Деннис Берден және Людовик Кеннеди болды. Нейл Пауэлл Амистің оған қатысы немесе қатысқандығының жоқтығын былай сипаттайды: [Амистің] жетекшісі – Лорд Дэвид Сесил болды, ол ешнәрсеге жетекшілік етуге құштарлық танытпады. Бір жарым семестр өткен соң олардың арасында ешқандай байланыс болмағандықтан, Кингсли оны Нью-колледжде іздеуге бел буды. Бұл колледж күзетшілерінің арасында қызығушылық тудырды, олар оның Парсы шахын іздегендей әрекет еткенін айтты: "Жоқ, мырза. Лорд Дэвид пе? Оны табу үшін таңертең ерте тұру керек. Әй, құдай-ау, әй, құдай-ау. Лорд Дэвид колледжде болса, мен мұндайды ешқашан көрген емеспін". Сесил академиялық карьерасы барысында Харди, Шекспир, Томас Грей, Дороти Осборн және Уолтер Пэтер туралы зерттемелер жариялады. Әдебиеттанумен қатар, ол Лорд Мелбурнның (оған алыстан туысқан) екі томдық тарихи өмірбаянын және көркем суретшілердің – Август Джон, Макс Бирбом, Сэмюэл Палмер және Эдвард Берн-Джонстың еңбектеріне арналған мақалалар жинағын жариялады. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Уолтер де ла Маре, Джейн Остин, Чарльз Лэмб және Десмонд Маккарти туралы әдеби және тарихи зерттемелер, сондай-ақ өзінің отбасы тарихы – Хатфилдтағы Сесилдер және Дорсеттегі кейбір ауылдық үйлер туралы еңбектер жариялады. 1975 жылы оның ерекше қуаныш сыйлаған жазушылардың антологиясы – "Кітапханалық айна" жарық көрді.

Cecil read Modern History at Oxford and in 1924 obtained first class honours. From 1924 to 1930 he was a Fellow of Wadham College, Oxford. With his first publication, The Stricken Deer (1929), a sympathetic study of the poet Cowper, he made an immediate impact as a literary historian. Studies followed on Walter Scott, early Victorian novelists and Jane Austen. In 1939 he became a Fellow of New College, Oxford, where he remained a Fellow until 1969, when he became an Honorary Fellow. In 1947 he became Professor of Rhetoric at Gresham College, London, for a year; but in 1948 he returned to the University of Oxford and remained a Professor of English Literature there until 1970. For a time Cecil was an associate of the literary group known as the "Inklings", which included notable authors such as J. R. R. Tolkien, C. S. Lewis, and Owen Barfield. While a professor at New College Cecil's pupils included Kingsley Amis, Bidhu Bhusan Das, R. K. Sinha, John Bayley, the Milton scholar Dennis Burden, and Ludovic Kennedy. Neil Powell describes Amis's relationship with him, or lack of a relationship, as follows:

[Amis's] allocated supervisor was Lord David Cecil, who seemed disinclined to supervise anything at all; after a term and a half had passed without any contact between them, Kingsley decided to go in search of him at New College. This caused much amusement at the porters' lodge, as if he had asked for the Shah of Persia: "Oh no, sir. Lord David? Oh, you'd have to get up very early in the morning to get hold of him. Oh dear, oh dear. Lord David in college, well I never did." During his academic career Cecil published studies of Hardy, Shakespeare, Thomas Gray, Dorothy Osborne and Walter Pater. As well as his literary studies he also published a two volume historical biography of Lord Melbourne (to whom he was distantly related) and appreciations of visual artists – Augustus John, Max Beerbohm, Samuel Palmer and Edward Burne Jones. In retirement he published further literary and biographic studies of Walter de la Mare, Jane Austen, Charles Lamb and Desmond MacCarthy, as well as a history of his own family, The Cecils of Hatfield House and an account of Some Dorset Country Houses. His anthology of writers who had given him special pleasure, Library Looking Glass, appeared in 1975.

Отбасылық және жеке өмірі

1932 жылы Сесил әдеби журналист сэр Десмонд Маккартидің қызы Рейчел Маккартиге үйленді. Олардың үш баласы болды, соның ішінде актер Джонатан Сесил.