Кіріспе
1862 жылдың 18 тамызында Миннесота штатының Ренвилл округіндегі Төменгі Сиу агенттігіне Дакота ерлері шабуыл жасады. Олар өздеріне берілмей келген азық-түлікпен сауда жасау үшін агенттікке келді, ал аштық басталып кеткен еді. Басты үндістер агенті бұған қарсы болды, бірақ басқалар оны Дакотаға аз мөлшерде шошқа еті мен ұн беруге көндірді. Агенттің айтуынша, азық-түлік тек таңертең беріледі және Дакота дереу резервацияға қайтса ғана. Осыған дейін жақсы қаруланған Дакота ерлері тамыздың ыстық күнінде бейбіт тұрды. 67 ақ адам болғандықтан, олар бұл талаптан мазасыз болып, үйлеріне қайту үшін кіші топтарға бөлінді. Кейбір Дакота ерлері кетіп бара жатқан ақтарды қуғанда, қалғандары агенттік ғимараттарында тығылып қалғандарды қоршап алғанда шайқас басталды. Бірнеше сағаттың ішінде 20 ақ қоныс аударушы қаза тауып, 10-ы тұтқынға алынды. Кейбір ақ қоныс аударушылар Форт Риджлиге қашып кетті, ал көпшілігі үйлері мен отбасыларына жетпек болып жүгірді. Үйлеріне қайтып бара жатқандар таңертең фортта жиналуға жоспарлады. Бірінші болып қашып кеткен Дж.С. Дикинсон отбасын арбамен Риджли фортына алып барды, бірақ ешкім шабуыл болғанына сенбеді. Кейін қоныс аударушылар келіп, капитан Маршқа агенттікке шабуыл жасалғанын сендірді. Марш барабаншы Чарльз М. Калверге (1943 жылы 93 жасында, B ротасының соңғы тірі қалғаны болып қайтыс болған он екі жасар балаға) ұзақ дабыл қағуға бұйрық берді. 74 адам жиналды, олардың арасында капитан Марш, лейтенант Томас П. Гир, 4 сержант, 7 ефрейтор және 62 сарбаз болды. Марш 46 адамды таңдап алды, сонымен бірге Дакота тілмашы Питер Куиннді агенттікке жіберді. Олар жол жүріп, жанып жатқан ғимараттар мен көптеген ерлер, әйелдер мен балалардың денелерін көрді. Редвуд Фериде Марштің тобы Ақ Ит жетекшілігіндегі Дакоталардың шабуылына ұшырады. Тілмаш Куинн және шамамен 10 сарбаз алғашқы қаза тапқандардың ішінде болды. Кешке қарай капитан Марштің қолбасшылығында бар болғаны он бір адам қалды, ал жиырма төрт сарбаз қаза тапты. Марш фортқа қайтуға және сарбаздарды Миннесота өзенінен өткізуге тырысты. Марш жақсы жүзуші еді, бірақ оны құрыс ұстады. Жоғарғы офицер сержант Джон Ф. Бишоп, сарбаздар Джон Бреннан, Джеймс Данн және Стивен Ван Бюренге Маршқа жүзуге бұйрық берді. Бреннан бірінші жетіп келді, Марш Бреннанның иығын ұстады, бірақ суға құлап кетті. Марш суға батып, денесі өзенде жүзіп кеткенін көрді. Ол қайтыс болғанда 28 жаста болды. Сержант Бишоп қалған он бір сарбазды фортқа алып барды, түн ортасынан сәл бұрын жетті. Марш пен B ротасының жеңілісі, Шиханның кетуімен бірге, Риджли фортын қатты әлсіз қалдырды және онда қорғаныс құрылыстары болмады. Литтл Кроу Форт Риджлидің сыртында соғыс кеңесі өткізді, бірақ 19 тамызда Нью-Ульмге шабуыл жасауды шешті, бұл фортқа күш түсуіне уақыт берді. Оскар Уолл бұл қате есептеуді Дакоталар арасындағы келіспеушіліктерге және олардың фортта 100-ден астам жаттығудан өткен сарбаз бар деген қате сеніміне байланысты деп санайды. Марш кетіп бұрын лейтенант Шиханға хабар жіберді, ол 17 тамызда Форт Риджлиден шығып, 5-ші Миннесотаның C ротасының 50 сарбазымен қайтып келді. Шихан фортқа 18 тамызда келді. Бишоптың сол түні фортта болған Редвуд Феридегі шабуыл туралы баяндамасынан кейін, Бишоп пен Шихан жеке Уильям Дж. Стержисті түн бойы жүзуге және көтеріліс туралы ескертуді, оның ішінде Миннесота губернаторы Александр Рамзиге көтеріліс туралы хабарлауға жіберді. Лейтенант Норман К. Калвер, B ротасы және басқалар Стержистің шақыруына жауап ретінде Сент-Полда еріктілерді жинады, олар 19 тамызда кешке "Ренвилл рейнджерлерімен" Форт Риджлиге келді. Бірінші лейтенант Джеймс Горманның қол астында 50 сарбаз болды, олар Азамат соғысы қызметіне шақырылмақ еді, бірақ орнына Харпер мылтығымен және әрқайсысына үш оқпен Форт Риджлиге барды. Барлығы 70-ке жуық Миннесота азаматы ерікті болды. Олардың 10-ға жуығы әйелдер еді, ал қалғандары сарбаздардың туыстары болды. B ротасының мүшелері 65-тен 200-ге дейін өсті. Көрікті орындардың арасында Сатлер Б. Х. Рэндалл, ордансержант Джон Джонс, доктор Альфред Мюллер және майор Э. А. К. Хатч, бір күні Хатч батальонын, Миннесота ерікті атқышыларын басқаратын тәжірибелі атқыш болды. 20 тамыздағы таңертеңгілікте шағын фортта бас сауғалаған босқындардың саны 300-ден асты.
On August 18, 1862, the Lower Sioux Agency in Renville County, Minnesota, was attacked by Dakota men. They had come to the Agency to barter for the food that had been withheld from them and starvation had set in. The primary Indian Agent was against it, but the other men persuaded him to give the Dakota a small amount of porkback and flour. The Agent then added that the food would only be delivered to the reservation in the morning and only if the Dakota returned to the reservation immediately. Until that point, the well armed Dakota men had stood by peacefully in the hot August temperatures. The greatly out numbered 67 white men gathered there became uncomfortable with the stipulation and began to form small groups to head back to their homes. Fighting broke out as some of the Dakota men pursued the departing whites, while the rest surrounded those holed up in Agency buildings. Within a few hours 20 white settlers had been killed and 10 captured. Some white settlers escaped, heading for Fort Ridgely, while the majority tried to race for their homes and families. The men heading for their homes made plans to assemble in the morning to try to reach the fort. Mr. J. C. Dickinson, who seems to have been the first to escape, took his family in a wagon to Fort Ridgely, where nobody believed that there had been an attack. More settlers arrived, convincing Captain Marsh that the Agency had been attacked. Marsh ordered Drummer Charles M. Culver, a twelve year old (who would die in 1943, at 93, as Company B's last survivor) to beat the long roll. About 74 men fell in, amongst who were Captain Marsh, Second Lieutenant Thomas P. Gere, about 4 sergeants, 7 corporals, and about 62 privates. Marsh chose 46 men, along with Dakota Interpreter Peter Quinn, to set out for the Agency. The soldiers passed burning buildings and numerous fresh corpses of men, women, and children on their way. At Redwood Ferry Marsh's party was ambushed by the Dakota under White Dog. Quinn, the interpreter, was one of the first killed, along with about 10 of the soldiers. By late afternoon, Capt. Marsh had only eleven men left in his command, with twenty four having been killed. Marsh decided to head back to the fort and tried to take the men across the Minnesota River. Marsh was a strong swimmer, but he was seized by a cramp. Sergeant John F. Bishop, the ranking officer, ordered Privates John Brennan, James Dunn, and Stephen Van Buren to swim for Marsh. Brennan reached him first, and Marsh grabbed Brennan's shoulder but fell off. Marsh drowned and the men saw his body float by in the river. He was about 28 when he died. Sergeant Bishop led the remaining eleven back to the fort, arriving shortly before midnight. The defeat of Marsh and B company, combined with Sheehan's departure, had left Fort Ridgely severely undermanned, and it had no fortifications. Little Crow held a war council outside Fort Ridgely but chose to attack New Ulm on August 19 instead, giving time for reinforcements to reach the fort. Oscar Wall ascribes this miscalculation to dissension among the Dakota and their mistaken belief that the fort held more than 100 trained soldiers. Before Marsh left, he had sent word to Lt. Sheehan, who left Fort Ridgely on August 17, to return with the 50 men of Company C, Fifth Minnesota. Sheehan arrived at the fort on August 18. Upon Bishop's report of the ambush at Redwood Ferry after arrival at the fort that night, Bishop and Sheehan sent Private William J. Sturgis to ride through the night and spread the warning of the uprising, including to Minnesota Governor Alexander Ramsey about the uprising. Lt. Norman K. Culver, Company B, and others responded to Sturgis's plea by recruiting volunteers in St. Paul, who arrived at Fort Ridgely with the "Renville Rangers" as reinforcements on the evening August 19. There were about 50 white men under First Lieutenant James Gorman, men who were going to muster into Civil War Service, but went instead to Fort Ridgely with a Harper rifle and three rounds of ammunition each. Altogether, about 70 Minnesota citizens volunteered. About 10 of them were women and others were related to soldiers. Company B membership rose from about 65 to over 200. Some notables include Sutler B. H. Randall, Ordnance Sergeant John Jones, Dr. Alfred Muller, and Major E. A. C. Hatch, an experienced cavalry man who would one day lead Hatch's Battalion, Minnesota Volunteer Cavalry. By the morning of August 20 the number of civilian refugees sheltering at the small fort had surpassed 300.
Шайқас
20 тамызда түстен кейін сағат 1-де Кішкентай Қарау форттың батысындағы пикет сызығының сыртында, танылуға жеткілікті жақын, бірақ мылтық ату қашықтығынан тыс жерде жалғыз өзі шықты. Сержант Бишоп оны тұтқындауға асықпай, пикет сызығында кездесуді ұсынғаннан кейін, шатасудың себебі форттың солтүстік-шығыс бұрышындағы орманды шатқалдан оқ атылған кезде анықталды. Литтл Кроудың 400 сарбаздан тұратын Дакота жасағы лейтенант Гирдің гаубицасын форттың солтүстік-батысына жылжытып, Дакотадан атыс болғанда форттың солтүстігіндегі алаңды канистралық оқтармен тазалау шешімі арқасында фортқа жетпеді. Солтүстік-шығыстан фортқа жетіп, оның қорғаушыларын қолға-қол соғыста жеңе алмағандықтан, Дакота шабуылы форттың айналасына біртіндеп тарады. Сонда Кішкентай Қарау фортқа оңтүстік-батыстан тиімді жағдайдан жаппай кіруге тырысты. Сержант Джонс, лейтенанттар Калвер мен Горман және Ренвилл рейнджерлерінің қолдауымен, алты фунттық далалық пушкасымен Дакотаға қарсы тұрды. Шайқас түске дейін жалғасты, бірақ Дакота фортты ала алмады. 20 тамызда 1-лейтенант Тимоти Дж. Шихан, C ротасы, Форт Риджлиге қолбасшылық етті. Капитан Марш екі күн бұрын Редвуд Ферри шайқасында қаза болғанға дейін пост командирі болды. B ротасының 1-лейтенанты Калвер кварталмейстер-комиссар болды. Сегіз сарбаз жараланды немесе ауруханаға жіберілді. Бірінші оқтан Марк М. Грир, C ротасы қаза тапты, ал Уильям Гуд, B ротасы капралы жараланды. Гудтың басына жарақат тиді және ол қайтыс болды деп жарияланды. Бірақ ол өмірге жабысып, қазан айында мүгедектігіне байланысты босатылды. Сержант Бишоп пикетке басшылық етті. Бірнеше сарбаз жараланды. B ротасының жеке сарбазы Уильям Х. Блодгеттің омыртқасы жараланды, бірақ ол шайқасуды жалғастырды. Шайқас аяқталғанда үш сарбаз қаза тауып, тағы 13-і жараланды. Келесі күні жаңбыр жауып, сарбаздар мен әйелдер фортты дайындап, қорғанысын нығайтуға кірісті. Ординарлық сержант Джонс үш алты фунттық пушканы, екі он екі фунттық және бір жиырма төрт фунттық пушканы орналастырды. 24 фунттық пушка оның қарамағында болды, ал сержанттар Джеймс Г. МакГрю мен Бишоп он екі фунттық пушкаларды басқарды. Шақырымдар шеңберіндегі қоныс аударушылар екі күн бойы қашуға тырысты. Жерде өліктер мен өртенген үйлер көрінді. Дакоталар азық-түлік пен заттар іздеп, барлығын тонады. Кейбір әйелдер мен балалар ұрланды, бірақ көбінесе қоныс аударушылар тұтқынға алынбастан, өлтірілді. Юстина Крейгердің баяндамасында 18 тамызда жолға шыққан қоныс аударушылар тобының көбі қаза тапқан, ал миссис Крейгер 3 қыркүйекке дейін фортқа келген жоқ деп айтылған. Оның өмірін сақтау үшін үлкен күш-жігер жұмсалды, өйткені ол көптеген қауіпті жарақаттар алған және аштан өліп қалғанға дейін жеткен. 22 тамызда Дакоталар тағы да фортқа шабуыл жасады, бұл жолы 800-ден астам адаммен. Бірінші шабуыл оңтүстік-батыстан жасалды және екі шағын ғимаратты басып алды, бірақ МакГрю бірін қасақана оқпен өртеп жібергеннен кейін, ал Дакоталар екіншісін өртеп, кері шегінді. Дакоталар форттың қалған бөлігін жалындаған жебелермен өртеп жіберуге тырысты, бірақ шатырлар бұрынғы күнгі жаңбырдан әлі ылғалды болды. Дегенмен, Дакотаның үлкен күші фортқа жетті және Джонс Кішкентай Қарау адамдарына қаруларын ұстап, фортқа шабуыл жасауға бұйрық бергеннен кейін, оларға жақын аралықтан канистралық оқтармен атып, кері шегіндірді.
Салдары
Форт-Риджилиден кейін Дакотаның шағын топтары 23 қыркүйекке дейін түрлі елді мекендерге шабуылдауын жалғастырды. Көтерілісте шамамен 500 шаруа, жасақ және әскери қызметкер қаза тапты. Губернатор Рамзи Сиу еркектерінің бас-шашы үшін 25 доллар сыйлық тағайындады. Президент Линкольн сотталғандар санын 38-ге дейін азайтты. Біреуіне кешірім берілді, өйткені ол сотталған қылмысы орын алған жерден он шақырымдай қашықтықта болғаны дәлелденді. 1862 жылғы 26 желтоқсанда Миннесота штатының Манкато қаласында 38 Сиу дарға асылды, бұл АҚШ тарихындағы ең ірі жаппай өлім жазасы болды. Тағы екеуі Канадада мас етіп, құпия түрде әкелініп, 1864 жылы дарға асылды. Губернатор Рамзидің орнын бассатыны бас-шаш үшін сыйлықты 200 долларға көтерді. Штат "Кішкентай Қарғаның" басы үшін 500 доллар төледі, оны Штаттық тарихи қоғам көп жыл бойы көрсете берді.