Америкалық суретші Ч. Хассамның өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Америкалық суретші (1859–1935)

Хассам өнерге ерте қызығушылық танытты. Ол The Mather School мектебінде оқығанда сурет салу және акварельмен алғаш танысты, бірақ ата-анасы оның қалыптасып келе жатқан дарынына көп мән бермеді. Бала кезінде Хассам Дорчестер орта мектебінде бокс және жүзуден өзгелерден басым болды. 1872 жылдың қараша айындағы қасіретті өрт Бостонның саудалық ауданының көп бөлігін, соның ішінде оның әкесінің бизнесін де жойды. Хассам екі жыл оқығаннан кейін (17 жасында) мектепті тастап, 1880 жылға қарай оның отбасы жақын орналасқан Хайд-паркке көшіп кетті. Оның ағасы Гарвардта оқуға ақша төлеуге ұсынғанмен, Хассам отбасына жұмыс істеу арқылы көмектесуді жөн көрді. Оның әкесі Little, Brown & Company баспасының есеп бөлімінде жұмысқа орналастырды. Сол кезде Хассам ағашқа ою жасау өнерін үйреніп, ойып жазушы Джордж Джонсонмен жұмыс істеді. Ол өте жақсы "суретші" екенін көрсетті және хаттар мен газеттер сияқты коммерциялық гравюраларға арналған эскиздер жасады. Көркем сурет салуды бастағаннан кейін, ол акварельді ұнатты, көбінесе табиғатта сурет салды, ал 1879 жылға қарай алғашқы майлы суреттерін жасады.

1880 жылдар

1882 жылы Хассам еркін суретші (кәсіпте "қара-ақ суретші" деп аталған) болып, алғашқы студиясын құрды. Ол Harper's Weekly, Scribner's Monthly және The Century сияқты журналдар үшін балалар әңгімелеріне иллюстрация салуға маманданған. 1883 жылы Хассам Бостонның Уильямс және Эверетт галереясында өзінің алғашқы жеке көрмесінде акварель суреттерін ұсынды. Бұл оның Таяу Шығыс немесе түрік тегін білдіруге тырысқандығының белгісі болуы мүмкін. Достары оны жанды, күшті, әуесқой және қарапайым, өзін-өзі күлдіруге және мейірімділікке қабілетті, бірақ өнер қауымдастығында оған қарсы шыққандарға талас-тартысқа және өткір әзілге бейім адам деп тапты. Хассамға Уильям Моррис Ханттың шеңбері үлкен әсер етті, ол француз суретшісі Жан Батист Камиль Коро сияқты Барбизон мектебінің табиғаттан тікелей жұмыс істеу дәстүрін бағалады. Ол "пейзаж суретінде атмосфера мен жарық – ең маңызды нәрсе" деген олардың ұстанымын қабылдады. 1884 жылдың ақпан айында Хассам бірнеше жыл бойы танысқан Кэтлин Мод Доанға (немесе Модқа) (1861 жылы туған) үйленді. Алайда, Бостонның бір сыншысы Хассамның қалалық тақырыпты таңдауын "өте жағымды, бірақ өнер емес" деп қабылдады. Хассам Францияға сурет салу және фигура салуды оқып, беделді Académie Julian-ға барып оралды. Ол Густав Буланжер мен Жюль Жозеф Лефеврдің ресми сурет сабақтарын пайдаланды, бірақ тез арада өзіндік оқуға көшті, себебі "[Ж]улиан академиясы – бұл әдет-ғұрыптың бейнесі, академиялық оқыту өсіп келе жатқан жастардың барлық түпнұсқалығын жояды. Ол оларды бір қалыпқа түсіреді және оларды сонда ұстап тұрады", – деп, "өз әдісімді дәл сондай дәрежеде қолдануды" жөн көрді. Оның алғашқы париждік жұмыстары көбінесе қоңыр палитраны қолдана отырып, көше көріністері болды. Ол осы туындыларын Бостонға жіберіп, оларды ескі суреттермен сатудан түскен табыс шетелде тұруына жеткілікті қаржыны қамтамасыз етті. 1887 жылдың күзінде Хассам палитраның жаңаша өзгеруін қолдана отырып, Гран-при күнінің екі нұсқасын суретке түсірді. Бұл техниканы күрт өзгертіп, француз импрессионистеріне ұқсас, бояуларға жұмсақ, шашыраңқы түстерді түсірді, жарықпен толы саңбаларды, еркін щеткамен жасаған. Ол француз импрессионистерінің суреттерін көрген болуы мүмкін, бірақ ол суретшілермен кездеспеген. Хассам ақырында "The Ten" деп аталатын американдық импрессионистер тобының бірі болды. Ол үйге жіберген суреттері де көпшіліктің назарын аударды. Бір сыншы былай деп түсіндірді: "Хассам мырзаның көптеген жақсы, жаман және бей-жай өнер ағымдарының арасында өз каносын тәуелсіздікпен және әдістемемен жүзіп жүргенін байқау қуантады. Бостон суреттерін үш жыл бұрын түсірген суреттерін соңғы уақытта түсірген суреттермен салыстырсақ, оның қаншалықты алға жылжуын байқауға болады". Француз импрессионистері туралы ол "Клод Моне, Сисли, Писсарро және экстремалды импрессионистер мектебі де сүйкімді және өмір сүретін кейбір нәрселерді жасайды" деп жазды. Ол қатаң импрессионистер "тыйым салынған түстер" деп санайтын қара және қоңыр түстердің ерекше қара палитрасын шебер қолданады. "Жазғы Вашингтон аркасы" (1890) үшін ол Моне қолданғанға ұқсас ақ түске толы жарқын пастель палитрасын көрсетті. Кенеттен өзгерген жағдай оның мүмкіндіктерін кеңейтті. 1890 жылдары оның техникасы мұнай және акварель суреттерінде импрессионизмге қарай дамыды, тіпті бұл қозғалыстың өзі пост-импрессионизм мен фаувизмге жол берді. Еуропада болған кезінде ол көше және ат көріністерін артық көретін, импрессионистердің сүйікті опера, кабаре, театр және қайық сияқты көріністерінен аулақ болды. Ол Парижге келген кезінде үш Салонның да көрмесіне қатысып, бір қола медальға ие болды. Хассам американдық импрессионист суретшілер Дж. Алден Вейр және Джон Генри Твахтманмен жақын достыққа түсті, олармен ол Америка су бояулары қоғамы арқылы танысты, ал келесі айларда ол басқа өнер қоғамдары мен әлеуметтік клубтар арқылы өнер қоғамдастығында көптеген байланыс жасады. Еуропалық сапардан кейін бірнеше көрмелерге және шоуларға өз шығармаларын ұсынды. Хассам өзінің пәтерінен жаяу жүретін қашықтықта кездесетін Нью-Йорктің әдепті қалалық атмосферасын ынтамен суреттеп, төменгі сыныпты көрші-қолаңдардың ыдырауынан аулақ болды. Ол "Нью-Йорк – әлемдегі ең әдемі қала. Париждің барлық бульварларында біздің Бесінші даңғылмен салыстыратын бірде-бір көше жоқ, орташа америкалық өз елінің сұлулығын бағалай алмайды". Ол жақсы киінген, шапшаң шапшаң және шапшаң шапшаң, сәнді әйелдер мен балаларды, атқа жегілген таксилерді көшелерде суреттеді. Хассамның басты назары әрқашан "қозғалыстағы адамзат" болып қала берді. Ол өзінің өнерлік дамуына және тақырыптарына күмән келтірмеді, өмір бойы интуитивті таңдауларына сенімді болды. Қалалық көрініс өзінің ерекше атмосферасын және жарығын ұсынды, оны Хассам "таң қалдырарлық әсерлерге қабілетті" және теңіз жағасындағы көріністердей көркем деп тапты. Алайда, қалалық импрессионист үшін қиындық сол еді, оқиға өте жылдам өрбуі мүмкін, сондықтан маймен толық әсерді беруге мүмкін емес еді. Осы кемшілікті жою үшін Хассам қолайлы орынды табады, жоспарланған суретінің бөліктерін эскиздейді, содан кейін студияға оралып, кішкентай көріністердің композициясынан тұратын толық әсерді жасайды. Жазда ол әдеттегі импрессионист орнында, Нью-Гэмпширден шыққан аралдардың ең ірісі – Апплдор аралында жұмыс істеді, ол суретшілер орталығымен әйгілі болды. Аралдағы әлеуметтік өмір ақын Селия Такстердің салонының айналасында өрбуі, ол суретшілер мен әдеби тұлғаларды қабылдады. Топ "қуантарлық, мәдениетті, қызықты және көркем адамдардың бірі – бір үлкен отбасы сияқты" болды. Хассам былай деп еске алды: "Мен өзімнің ең жағымды жаздарымды осында өткіздім және елдегі ең жақсы адамдармен таныстым". Оның суреттері Такстердің гүл бағын, тасты пейзажды және оның ең импрессионистік щеткамен салынған интерьер көріністерін қамтыды. Импрессионистердің дәстүрімен, ол түсті "түтікшенің өзінен таза" қолданды, ал суретті алдын ала дайындамайтын. Суретшілер өз туындыларын Такстердің салонында көрсетіп, аралға келген бай сатып алушыларға ұсынып отырды. Такстер 1894 жылы қайтыс болды, ал Хассам оның құрметіне "Гүлдер бөлмесінде" оның қонақ бөлмесін суреттеді. Гавана, Кубаға сапардан кейін Хассам 1896 жылы Нью-Йоркке оралды және Америка өнер галереясында өзінің алғашқы ірі жеке аукционын өткізді, онда оның бүкіл мансабын қамтитын 200-ден астам туындылар ұсынылды. The New York Times "импрессионистердің үнемі өсіп келе жатқан тобында Хассам мырза кеңестегі жоғары рухани қызметкер" екенін атап өтті. Көптеген сыншылар ол импрессионизмді тым әрі апарып, оның "түс шкаласы көтеріліп, жай ғана айқайлайды. Оның әсері көздері бүркеленген" деп сенді. Тағы бір сыншы "Ол суретті жақсы көретін жұртшылықты елемейді" деді. Хассам аукционда суреттерінен 50 доллардан азырақ түсім алды. 1897 жылы Нью-Йоркте Хассам Америка суретшілер қоғамынан импрессионистердің бөлінуіне қатысты, жаңа қоғам құрды, ол "The Ten" деп аталды. Топтың бастамасы Хассамға тиесілі болды, ол ең радикалды мүшелерінің бірі болды. Олардың Дюран Руэль галереясындағы алғашқы көрмесінде оның еуропалық жаңа туындыларының жетісі ұсынылды. Сыншылар оның жаңа жұмысын "эксперименталды" және "толық түсініксіз" деп бағалады. Фигураларды қалалық суреттеріне енгізуге қызығушылық танытса да, оның жаңа суреттері...

In 1882, Hassam became a free lance illustrator (known as a "black and white man" in the trade), and established his first studio. He specialized in illustrating children's stories for magazines such as Harper's Weekly, Scribner's Monthly, and The Century. By 1883, Hassam had exhibited watercolors in his first solo exhibition at the Williams and Everett Gallery in Boston. possibly an allusion to his penchant for implying Middle Eastern or Turkish origins. Friends found him to be energetic, robust, outgoing, and unassuming, capable of self mockery and considerate acts, but he could be argumentative and wickedly witty against those in the art community who opposed him. Hassam was particularly influenced by the circle of William Morris Hunt, who like the great French landscape painter Jean Baptiste Camille Corot, emphasized the Barbizon tradition of working directly from nature. He absorbed their credo that "atmosphere and light are the great things to work for in landscape painting." In February 1884, after a courtship of several years, Hassam married Kathleen Maude (or Maud) Doane (born 1861), a family friend. However, one Boston critic firmly rejected Hassam's choice of urban subject matter as "very pleasant, but not art." Hassam had moved to France to study figure drawing and painting at the prestigious Académie Julian. He took advantage of the formal drawing classes with Gustave Boulanger and Jules Joseph Lefebvre, but quickly moved on to self study, finding that "[t]he Julian academy is the personification of routine [academic training] crushes all originality out of growing men. It tends to put them in a rut and it keeps them in it", preferring instead, "my own method in the same degree". His first Parisian works were street scenes, employing a mostly brown palette. He sent these works back to Boston and their sale, combined with that of older watercolors, provided him with sufficient income to sustain his stay abroad. In the autumn of 1887, Hassam painted two versions of Grand Prix Day, employing a breakthrough change of palette. In this dramatic change of technique, he was laying softer, more diffuse colors to canvas, similar to the French Impressionists, creating scenes full of light, done with freer brush strokes. He was likely inspired by French Impressionist paintings which he viewed in museums and exhibitions, though he did not meet any of the artists. Hassam eventually became one of the group of American Impressionists known as "The Ten". The completed pictures he sent home also attracted attention. One reviewer commented: "It is refreshing to note that Mr. Hassam, in the midst of so many good, bad, and indifferent art currents, seems to be paddling his own canoe with a good deal of independence and method. When his Boston pictures of three years ago are compared with the more recent work it may be seen how he has progressed. "</blockquote>

As for the French Impressionists, he wrote "Even Claude Monet, Sisley, Pissarro and the school of extreme Impressionists do some things that are charming and that will live." It skillfully uses a distinctive dark palette of blacks and browns (normally considered "forbidden colors" by strict Impressionists) to create a winter urban panorama, which Le Figaro praised for its "American character". For his Washington Arch in Spring (1890), he instead demonstrated a bright pastel palette suffused with white similar to what Monet might have employed. The sudden shift expanded his options and his range. Through the 1890s, his technique increasingly evolved toward Impressionism in both oil and watercolor, even as the movement itself was giving way to Post Impressionism and Fauvism. During his European stay, he continued to favor street and horse scenes, avoiding some of the other favorite depictions of the Impressionists, such as opera, cabaret, theater, and boating. He managed to exhibit at all three Salon shows during his Paris stay but won only one bronze medal. Hassam became close friends with fellow American Impressionist artists J. Alden Weir and John Henry Twachtman, whom he met through the American Water Color Society, and over the following months he made many connections in the art community through other art societies and social clubs. He contributed works from his European stay to several exhibitions and shows. Hassam enthusiastically painted the genteel urban atmosphere of New York that he encountered within walking distance of his apartment, and avoided the squalor of the lower class neighborhoods. He proclaimed that "New York is the most beautiful city in the world. There is no boulevard in all Paris that compares to our own Fifth Avenue the average American still fails to appreciate the beauty of his own country." He captured well dressed men in bowler hats and top hats, fashionable women and children out and about, and horse drawn cabs slowly making their way along crowded thoroughfares lined by commercial buildings (which were generally less than six stories high at that time). Hassam's primary focus would forever continue to be "humanity in motion". He never doubted his own artistic development and his subjects, remaining confident in his instinctual choices throughout his life. The urban scene provided its own unique atmosphere and light, which Hassam found "capable of the most astounding effects" and as picturesque as any seaside scene. The challenge for the urban Impressionist, however, was that activity moved very quickly, and therefore, getting down a complete impression in oil was next to impossible. To compensate, Hassam would find a suitable location, make sketches of the components of his planned painting, then return to the studio to construct a total impression that was actually a composite of smaller scenes. During the summers, he would work in a more typical Impressionist location, such as Appledore Island, the largest of the Isles of Shoals off New Hampshire, then famous for its artist colony. Social life on the island revolved around the salon of poet Celia Thaxter who hosted artists and literary figures. The group was a "jolly, refined, interesting and artistic set of people like one large family." There Hassam recalled, "I spent some of my pleasantest summers (and) where I met the best people in the country." Hassam's subjects for his paintings included Thaxter's flower garden, the rocky landscape, and some interior scenes rendered with his most impressionistic brush strokes to date. In Impressionist fashion, he applied his colors "perfectly clear out of the tube" to unprimed canvas without pre mixing. Artists displayed their work in Thaxter's salon and were exposed to wealthy buyers staying on the island. Thaxter died in 1894, and in tribute Hassam painted her parlor in The Room of Flowers. After a trip to Havana, Cuba, Hassam returned to New York and had his first major one man auction show at the American Art Galleries in 1896, which featured over 200 works that spanned his entire career to date. The New York Times observed that of the "steadily increasing band of impressionists, Mr. Hassam is a priest high in the councils." Most critics were convinced that he had taken Impressionism too far, one stating that "his key of color has been rising higher and higher until it simply screeches. His impression has been growing more and more bleary eyed." Another critic declared, "He ignores the public that dearly loves a picture." Hassam realized less than $50 per picture at the auction. Back in New York in 1897, Hassam took part in the secession of Impressionists from the Society of American Artists, forming a new society known as The Ten. The group was energized if not initiated by Hassam, who was among the most radical of members. Their first show at the Durand Ruel Gallery featured seven of his new European works. Critics dismissed his new work as "experimental" and "quite incomprehensible". Though still interested in including figures in his urban paintings, his new summer works done at Gloucester Harbor, Newport, Old Lyme, and other New England locales show increasing attention to pure landscapes and buildings. His time at the Old Lyme Art Colony, beginning in 1903, caused a shift of the entire colony's output away from the muted colors of Tonalism towards American Impressionism. As his colors became paler and closer in tone to Monet's, which many viewers found unsettling and unfathomable, he was asked how he came up with a particular palette. He responded that "subjects suggest to me a color scheme and I just paint." Hassam was astute in marketing his work, and was represented by dealers and museums in several cities and abroad. Despite the critics and conservative buyers, he managed to keep selling and painting without having to resort to teaching for financial survival. A colleague described Hassam as an artist "with a keen knowledge of distribution, the tactical ability to place his work." In 1906, he was elected Academician of the National Academy of Design. After a brief period of depression and drinking as part of an apparent mid life crisis, the forty five year old Hassam then committed himself to a healthier life style, including swimming. During this time he felt a spiritual and artistic rejuvenation and he painted some Neo Classical subjects, including nudes in outdoor settings. His urban subjects began to diminish and he confessed that he was tiring of city life, as bustling subways, elevated trains, and motor buses supplanted the graciousness of the horse drawn scenes which he so enjoyed capturing in earlier times. The architecture of the city changed as well. Stately mansions gave way to skyscrapers, which he admitted had their own artistic appeal: "One must grant of course that if taken individually a skyscraper is not much of a marvel of art as a wildly formed architectural freak. It is when taken in groups with their zig zag outlines towering against the sky and melting tenderly into the distance that the skyscrapers are truly beautiful." Hassam's urban paintings took on a higher perspective and humans shrank in size accordingly, as illustrated in Lower Manhattan (1907). He began to spend only his winters in New York and traveled the balance of the year, calling himself "the Marco Polo of the painters." In 1904 and 1908, he traveled to Oregon and was stimulated by new subjects and diverse views, frequently working out of doors with friend, lawyer and amateur painter Colonel C. E. S. Wood. He produced over 100 paintings, pastels, and watercolors of the High Desert, the rugged coast, the Cascades, scenes of Portland, and even nudes in idealized landscapes (a series of bathers comparable to those of Symbolist Pierre Puvis de Chavannes). As usual, he adapted his style and colors to the subject at hand and the mood of place, but always in the Impressionist vein.

Карьерасының соңғы жылдары

Өнер нарығы оның туындыларын ынтамен қабылдағаннан кейін, 1909 жылы Хассам зор табысқа кенелді, әр картинасы үшін 6000 доллар табады. Оның жақын досы және әріптес суретшісі Дж. Алден Вейр басқа бір суретшіге былай деді: "Біздің ортақ досымыз Хассам үлкен сәттілікке ие болды және осы табысқа лайық. Ол студиялық пәтерін сатты және, менің ойымша, осы қыста бұрынғыдан да көп картина сатты, ол шынымен де толқынның шыңында тұр. Сондықтан ол айналада сергежоспалы, көңілді күйде жүреді". Хассамдар 1910 жылы Еуропаға оралғанда Парижтің өзгергенін байқады: "Қала Нью-Йорк сияқты қираған. Көп құрылыс жүріп жатыр. Олар америкалықтардан да асып түсті!" Жанды қаланың ортасында Хассам 14 шілдеде Бастилия күні тойланатын Дауну көшесін бейнеледі, бұл оның әйгілі Тулар сериясының алға басушысы болды (төменде қараңыз). Хассам өмірі бойында барлық техникада мыңдаған туынды жасады. Оның досы Вейр бір маусымда алты холст салса, Хассам қырық холстқа сурет салады. Ол сонымен қатар табиғат көріністерін де салған. Хассам 1913 жылғы Армори көрмесінде алты картинасын қойды, онда импрессионизм ақыры бағытталған ағым және дерлік тарихи стиль ретінде қарастырылды, ал Еуропадан келген кубизмнің радикалды революциясы оны ығыстырды. Ол және Вейр ең ескі экспоненттер еді, баспасөз кешінде оларды "американдық өнердің мамонты мен мастодонты" деп атады. Хассам шетелден келген жаңа өнер бағыттарын алаңдаушылықпен қабылдап, "бұл шарлатандық пен алдаудың дәуірі, ал Нью-Йорк олардың басты мақсаты" деді. Сондай-ақ, ол Армори көрмесі "The Ten" тобының соңғы көрмесінен назарды аударғанына наразылық білдірді. 1913 жылы Хассам Панама-Тынық мұхиты көрмесінде жеке галереяда көрсетілді, онда отыз сегіз картинасы қойылды. Шамамен 1915 жылы ол гравировка және литографияға деген қызығушылығын жаңартты, соңғы мансабында 400-ден астам осындай туынды жасады. Хассам осы туындыларды көркемдік тұрғыдан қанағаттанарлық деп тапса да, олар жұртшылық тарапынан жылы қабылдау алмады, өйткені ол "кейбіреулері сатылады, ал ең жақсылары сатылмайды" деді.

With the art market now eagerly accepting his work, by 1909 Hassam was enjoying great success, earning as much as $6,000 per painting. His close friend and fellow artist J. Alden Weir commented to another artist, "Our mutual friend Hassam has been in the greatest of luck and merited success. He sold his apartment studio and has sold more pictures this winter, I think, than ever before and is really on the crest of the wave. So he goes around with a crisp, cheerful air." The Hassams returned to Europe in 1910 to find Paris much changed: "The town is all torn up like New York. Much building going on. They out American the Americans!" In the midst of the vibrant city, Hassam painted July Fourteenth'''', Rue Daunou during the Bastille Day celebrations, a forerunner of his famous Flag series (see below). Hassam truly did produce thousands of works in nearly every medium during his life. Where his friend Weir might paint six canvases in a season, Hassam would do forty. is owned by the Smithsonian American Art Museum in Washington D. C.
He also produced some still life paintings. Hassam displayed six paintings at the landmark Armory Show of 1913, where Impressionism was finally viewed as mainstream and nearly an historical style, and displaced by the clamor over the radical revolution of Cubism, fresh from Europe. He and Weir were the oldest exhibitors, nicknamed at a press dinner as "the mammoth and the mastodon of American Art". Hassam viewed the new art trends from abroad with alarm, stating "this is the age of quacks, and quackery, and New York City is their objective point." He was also displeased that the Armory Show drew attention away from the latest exhibits of The Ten. In 1913, Hassam was honored with a separate gallery showing at the Panama Pacific Exhibition, featuring thirty eight pictures. Around 1915, he renewed his interest in etching and lithography, producing more than 400 of these works during his later career. While Hassam found these works artistically satisfying, they received a tepid public response, as he commented, "some sell and some of the best do not."

"Флаг" сериясы

Хассамның өмірінің соңғы кезеңіндегі ең ерекше және танымал туындылары – "Тулар сериясы" деп аталатын шамамен отыздай картинадан тұратын жиынтық. Ол 1916 жылы Нью-Йорктегі Бесінші авенюде (1918 жылғы Азаттық облигациялары науқаны кезінде "Одақтастар авенюі" деп аталған) өткен "Дайындық шеруінен" (АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына дайындық) шабыттанды. Мыңдаған адам қатысқан бұл шерулер көбінесе он екі сағаттан асып созылды. Англиялық тегі бар, Францияға құштар және Германияға қарсы болған Хассам одақтастардың мүддесін және француз мәдениетін қорғауды ынтамен қолдады. Хассамдар 1914 жылы соғыс басталғалы бері басқа суретшілермен бірге соғысқа көмектесуге белсенді қатысты, сол кезде көптеген американдықтар, тіпті президент Вудро Вильсон да изоляционизмді жақтады. Хассам Еуропадағы соғысты суреттеу үшін ерікті болуді жоспарлады, бірақ үкімет оның сапарына рұқсат бермеді. Ол тіпті қаланың өзендеріндегі теңіз жаттығуларын бейкүнә салғандығы үшін тұтқындалды (бірақ тез босатылды). Ол көптеген комиссияларға уақыт бөлгеннен бөлек, бірнеше ту картиналарын Азаттық облигацияларының орнына соғысқа көмектесу үшін ұсынды. Клод Моне сияқты басқа француз суретшілері де тулар тақырыбында картиналар салған, бірақ Хассамның тулары ерекше американдық сипатқа ие, олар Нью-Йорктің ең сәнді көшесіндегі туларды оның өзіндік композициялық стилімен және көркемдік көзқарасымен бейнелейді. Сериядағы көптеген картиналарда тулар көріністің алғы планында басымдық алады, ал басқаларында тулар мерекелік панораманың бір бөлігі ғана. Кейбіреулерінде американдық тулар жеке желбірейді, ал басқаларында одақтастардың тулары да желбірейді. Сериядағы ең импрессионистік картинасы – "Жаңбырдағы авеню" (1917), ол Кеннеди әкімшілігінен бері Ақ үйдің тұрақты коллекциясында сақталады, онда тулар мен олардың көлеңкелері соншалықты бүркелгендей, жаңбырдан ластанған терезе арқылы қарағандай көрінеді. Ақ үйге кірген Барак Обама оны Овалдық кеңседе көрсетуді жөн көрді. Хассамның ту картиналары жылдың барлық мезгілдерін, түрлі ауа райын және жарық жағдайларын қамтиды. Хассам парадтарға, солдаттарға немесе соғысқа тікелей сілтеме жасамай-ақ патриоттық ұстанымды білдіреді, тек бір картинада "Азаттық облигацияларын сатып алыңыз" деп жазылған ту бейнеленген. Хассамның ту картиналары Метрополитен өнер мұражайында, Нью-Йорк тарихи қоғамында, Вирджиния көркемөнер мұражайында, Принстон университетінің өнер мұражайында және Ұлттық өнер галереясында сақталады.

The most distinctive and famous works of Hassam's later life comprise the set of some thirty paintings known as the "Flag series". He began these in 1916 when he was inspired by a "Preparedness Parade" (for the US involvement in World War I), which was held on Fifth Avenue in New York (renamed the "Avenue of the Allies" during the Liberty Loan Drives of 1918). Thousands participated in these parades, which often lasted for over twelve hours. Being an avid Francophile, of English ancestry, and strongly anti Germany, Hassam enthusiastically backed the Allied cause and the protection of French culture. The Hassams joined with other artists in the war relief effort from nearly the beginning of the conflict in 1914, when most Americans, as well as President Woodrow Wilson, were decidedly isolationist. Hassam considered volunteering to record the war in Europe, but the government would not approve the trip. He was even arrested (and quickly released) for innocently sketching naval maneuvers along the city's rivers. In addition to the time he gave to many committees, several of his flag pictures were contributed to the war relief in exchange for Liberty Bonds. Claude Monet, among other French artists, had also painted flag themed works, but Hassam's have a distinctly American character, showing the flags displayed on New York's most fashionable street with his own compositional style and artistic vision. In most paintings in the series, the flags dominate the foreground, while in others the flags are simply part of the festive panorama. In some, the American flags wave alone and in others, flags of the Allies flutter as well. In his most impressionistic painting in the series, The Avenue in the Rain (1917), which has been in the White House permanent collection since the Kennedy administration, the flags and their reflections are blurred so extremely as to appear to be viewed through a rain smeared window. On entering the White House, Barack Obama chose to display it in the Oval Office. Hassam's flag paintings cover all seasons and various weather and light conditions. Hassam makes a patriotic statement without overt reference to parades, soldiers, or war, apart from one picture showing a flag exclaiming "Buy Liberty Bonds". Flag paintings by Hassam are in the collections of The Metropolitan Museum of Art, the New York Historical Society, the Virginia Museum of Fine Arts, the Princeton University Art Museum and the National Gallery of Art.

Соңғы жылдар

1919 жылы Хассам Нью-Йорктің Ист-Хэмптон қаласында үй сатып алды. Оның көптеген соңғы суреттері сол қалада және Лонг-Айленд аймағының басқа жерлеріндегі көріністерді бейнеледі. 1920 жылдары соғыстан кейінгі өнер нарығы гүлденді, Хассамның туындыларының бағасы өсті, бірақ кейбір сыншылар американдық өнер Ашкан мектебінің реализміне, сондай-ақ Эдвард Хоппер және Роберт Анри сияқты суретшілерге бет бұрғандықтан, ол өзінің өнерінде тоқырап, қайталана бастады деп санайтын. 1920 жылы ол Пенсильвания көркемсурет академиясынан өмірлік жетістіктері үшін Алтын медальмен марапатталды және 1920 жылдар бойында көптеген басқа да наградаларға ие болды. 1925 жылы ол Цинциннати өнер мұражайында өткен Америка өнерінің 32-ші жылдық көрмесінде Луиза Вудруф, Роберт Анри және Мэри Кассатпен бірге өнер туындыларын көрсетті. Оның жұмысы 1928 жылғы жазғы Олимпиададағы сурет сайысының аясында өткен сурет салу іс-шарасына да қатысты. Хассам өмірінің соңғы жылдарында аз саяхаттады, бірақ Калифорния, Аризона, Луизиана, Техас және Мексикаға барды. Өмірінің соңына дейін ол өнердегі жаңа бағыттарды сынап, кубизм, сюрреализм және басқа да авангардтық қозғалыстарды қолдаған суретшілерді, сыншыларды, коллекционерлерді және дилерлерді «өнердегі адасқандар» деп атады. 1960 жылдары американдық импрессионизмге қызығушылық жанданғанға дейін Хассам «ұмытылған генийлердің» қатарында саналды. 1970 жылдары француз импрессионистерінің суреттері рекордтық бағаға сатылғанда, Хассам және басқа американдық импрессионистерге де жаңа қызығушылық туды және олардың туындыларының құны өсті.