Клиффорд Кейс: Американ саяхатшысы және заңгерінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Америкалық саясаткер (1904–1982)
Канададағы, Онтариодағы заңгер және саясаткер

Клиффорд Филип Кейс-күлгі (16 сәуір 1904 – 5 наурыз 1982), американдық заңгер және саясаткер. 30 жылдан астам бойы Кейс Нью-Джерси штабын АҚШ Өкілдер палатасында (1945–1953) және АҚШ Сенатында (1955–1979) Республикалық партия мүшесі ретінде өкілдік етті. Кейс саяси мансабын 1937 жылы бастады, 1938 жылдан 1942 жылға дейін Рахуэй қалалық кеңесінде қызмет етті. Рахуэй қалалық кеңесіндегі қызметтен кейін Кейс 1943 жылдан 1945 жылға дейін Нью-Джерси штатының Ассамблеясының мүшесі болды. 1945 жылдан 1953 жылға дейін Нью-Джерсидің 6-шы сайлау округін өкілдік ету үшін ол демократ Уолтер ван Хоэсенді жеңді. Палатадағы солшыл көзқарастағы республикашылардың бірі ретінде Кейс Гарри Трумэннің «Әділ келісім» және Маршалл жоспары бағдарламаларын қолдады. 1953 жылы Нью-Джерси губернаторы лауазымына республикалық партиядан түскен үміткерлігі сәтсіз аяқталғаннан кейін Кейс Форд қорының «Республика үшін қоры» президенті болды. Роберт С. Хендрикссон зейнеткерлікке шыққаннан кейін Кейс АҚШ Сенатында Хендрикссонның орнына АҚШ өкілі Чарльз Р. Хауэллді жеңді. Сенатта Кейс демократтар Джон Ф. Кеннеди мен Линдон Б. Джонсонның «Жаңа шекара» және «Ұлы қоғам» бағдарламаларын ең көп қолдағандардың бірі болды. Кейстің афроамерикандықтардың құқықтары мен әлеуметтік бағдарламаларды қолдауы оны Республикалық партияның оңшыл қанатымен жиі келіспеушілікке түсірді. Вьетнам соғысын бастапқыда қолдаған Кейс соғысқа қатысты күмәндарын білдіре бастады, Макговерн-Хэтфилд түзетуін қолдады және Айдахо штатының сенаторы Франк Черчпен бірлесіп Кейс-Черч түзетуін жасады. 1978 жылы Кейс АҚШ Сенатының республикалық партиясының ішкі сайлауында одан оңшыл болған Джеффри Беллден жеңілді. Сенаттан кеткеннен кейін Кейс заңгерлікпен айналысуға қайта оралды. Ауыр темекі шегуші болған Кейс 1982 жылы өкпе рагынан қайтыс болды.

Ерте өмір және білім

Алты баланың ең үлкені Клиффорд Кейс Нью-Джерси штатының Франклин қалашығындағы Франклин Парк ауданында Клиффорд Филип пен Жаннет МакАльпин (құрметті әкесі Бенедикт) Кейстер отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Голланд реформаторлық шіркеуінің пасторы болған. Әкесі сондай-ақ, беделді республикашыл болған, тіпті 1912 жылғы президенттік сайлауда Вудро Вильсонды қолдағаннан кейін «Нью-Йорк Таймс» газетіне жазылуын тоқтатқан. Оның інісі Кларенс Кейс Нью-Джерси Сенатының мүшесі және Нью-Джерси Жоғарғы Сотының төрағасы болды. Оның арғы атасы Сомерсет округінде сот хабаршысы қызметін атқарған. Оның сыныптастары ол АҚШ вице-президенті болады деп болжады, «Оның жақсы мінезі және қиын бағынышты шашы кабинет мүшелеріне қуаныш пен үйлесімділік сыйлайды» деп қосты. 1925 жылы бакалавр дәрежесін алды. Кейін ол тағы төрт рет қайта сайланды, әр сайлауда 55%-дан кем дауыс жинаған жоқ. Науқан барысында Кейс сенатор Джозеф Маккартиді ашық сынап, оны тергеу функциялары бар кез келген комитетке мүше етпеуге дауыс беретінін уәделеді. Республикалық партияның консервативті фракциясы Кейсті сайлау тізімінен шығаруға тырысты, сондай-ақ бұрынғы АҚШ өкілі Фред А. Хартли-младшийге, Тафт-Хартли заңының авторларына қолдау көрсетуді ұсынды. 1954 жылғы 2 қарашада Кейс Хауэллді 3369 дауыс айырмасымен жеңді. 1960, 1964 және 1968 жылдары, сондай-ақ АҚШ Конституциясының 24-ші түзетуі, 1965 жылғы дауыс беру құқығы туралы заң және Тюргуд Маршалдың АҚШ Жоғарғы Сотына тағайындалуына қолдау көрсетті. Кейс Сенаттағы 13 республикашылдың бірі болды, ол қарт адамдарға арналған Medicare бағдарламасын құруға дауыс берді. Сенаттағы қызмет кезеңінде Кейс 1971, 1974 және 1976 жылдары Конституциялық әрекеттерді қолдайтын американдықтардан нөлдік рейтинг алды және көбінесе Американың Демократиялық әрекеттер ұйымынан 90-нан жоғары рейтинг алды. 1973 жылдан 1978 жылға дейін Кейс, сондай-ақ республикалық сенаторлар Джейкоб Джавиц және Эдвард Брук, Хьюберт Хамфри, Джордж Макговерн, Эдмунд Маски және Гейлорд Нельсон сияқты демократтардан сол жақта болды. Кейстен неге Демократиялық партияның емес, Республикалық партияның мүшесі екені сұралғанда, ол былай деп жауап берді: «Мен республикашылмын және Республикалық партияға сенемін. Бірақ Республикалық партия қандай ұстанымдарды ұстанатыны туралы менің өз көзқарастарым бар және мен олар үшін бар күшіммен күресуді жоспарлап отырмын. Мен республикашылдығымнан бас тартпаймын, себебі кейбір демократтар менмен кейбір мәселелерде келіседі, ал кейбір республикашылар келіспейді». Либерализмге қарамастан, Кейс өзін Эдмунд Берк, Бенджамин Дизраэли, Уинстон Черчилль және Федералисттік қағаздар сияқты консерватор деп санайды. 1966 жылы Кейс тағы екі республикалық сенатормен және бес республикалық өкілмен бірге Джорджия губернаторы Карл Э. Сандерске Джорджия заң шығарушы органының жақында сайланған Джулиан Бондты штаттық өкілдер палатасына қабылдаудан бас тартуы туралы жіберілген телеграммаға қол қойды. Бұл бас тарту «өкілдік үкіметке жасалған қауіпті шабуыл болды. Біздің ешқайсымыз да мырза Бондтың Вьетнам соғысы туралы көзқарастарымен келіспейміз, шындығында біз бұл көзқарасты қатаң түрде жоққа шығарамыз. Бірақ егер сот басқаша шешпесе, ол Грузияның заң шығарушы органы емес, оларды білдіруге құқылы». 1968 жылғы Республикалық ұлттық конвенцияда Кейс Нью-Джерси делегациясының 40 дауысын сүйікті ұлы ретінде ұстауға тырысты, бұл Ричард Никсонның бірінші дауыс беруде таңдалуына жол бермеу және Кейстің сүйікті кандидаты Нельсон Рокфеллерге кейінгі дауыс берулерде таңдалу мүмкіндігін беру үшін. Кейс делегацияны біріктіре алмады және 18 делегат Кейстің сүйікті ұлының Никсонға кандидатурасын тастап кетті. Никсон бірінші дауыс беруде ұсынылды. Кейс 1972 жылғы Кейс-Заблоцки заңының авторларының бірі болды, ол президенттің атқарушы келісімдері туралы Конгресске 60 күн ішінде хабарлауды талап етті. Бастапқыда 60-шы жылдары Вьетнам соғысын қолдаған ол американдықтардың Вьетнамдағы араласуын қатты сынап, 1970 жылы Макговерн-Хэтфилд түзетуін қолдады және 1973 жылы Вьетнам, Лаос және Камбоджада АҚШ-тың одан әрі әскери іс-әрекетін тыйым салған Кейс-Черч түзетуін де қолдады. Джейкоб Джавиц, Джон Шерман Купер және Уильям Б. Саксбимен бірге Кейс 1971 жылы Тед Кеннедидің «Денсаулық сақтау туралы заңын» қолдаған төрт республикашылдың бірі болды, ол әрбір америкалыққа денсаулық сақтауды қамтамасыз ететіндей болды. Кейс денсаулық сақтау туралы заң арқылы...

The oldest of six children, Clifford Case was born in the Franklin Park section of Franklin Township, New Jersey, to Clifford Philip and Jeannette McAlpin (née Benedict) Case. His father was a minister in the Dutch Reformed Church. His father was also a staunch Republican who even canceled his subscription to The New York Times after it endorsed Woodrow Wilson in the 1912 presidential election. His uncle, Clarence E. Case, served as a member of the New Jersey Senate and as Chief Justice of the New Jersey Supreme Court. His great grandfather was a court crier in Somerset County. His class predicted he would become vice president of the United States, adding, "His good nature, however, and his stubborn hair will keep the Cabinet happy and harmonious." He graduated with a Bachelor of Arts degree in 1925. He was subsequently re elected to four more terms, never receiving less than 55% of the vote. During the campaign, Case openly criticized Senator Joseph McCarthy, and pledged to vote against seating McCarthy on any committee with investigative functions. A conservative faction within the Republican Party unsuccessfully attempted to force Case off the ballot, also proposing a write in campaign for former U. S. Representative Fred A. Hartley Jr., co author of the Taft Hartley Act. On November 2, 1954, Case narrowly defeated Howell by a margin of 3,369 votes. 1960, 1964, and 1968, as well as the 24th Amendment to the U. S. Constitution, the Voting Rights Act of 1965, and the confirmation of Thurgood Marshall to the U. S. Supreme Court. Case was one of thirteen Republicans in the Senate to vote in favor of the creation of the Medicare program for the aged. During his time in the Senate, Case received zero ratings from the Americans for Constitutional Action in 1971, 1974 and 1976 and often got ratings in the high nineties from the Americans for Democratic Action organization. From 1973 to 1978, Case, along with fellow Republican senators Jacob Javits and Edward Brooke, is seen by GovTrack as being to the left of Democrats like Hubert Humphrey, George McGovern, Edmund Muskie and Gaylord Nelson. When Case was asked why he was a member of the Republican Party instead of the Democratic Party, he replied: "I am a Republican, and I believe in the Republican Party. But I have my own convictions as to what the Republican Party should stand for, and I intend to fight for them as hard as I can. And I will not be driven away from my Republicanism simply because some Democrats happen to agree with me on certain issues and some Republicans don't." Despite his liberalism, Case saw himself as a conservative in the vein of Edmund Burke, Benjamin Disraeli, Winston Churchill and the Federalist Papers. In 1966, along with two other Republican Senators and five Republican Representatives, Case signed a telegram sent to Georgia Governor Carl E. Sanders regarding the Georgia legislature's refusal to seat the recently elected Julian Bond in their state House of Representatives. This refusal, said the telegram, was "a dangerous attack on representative government. None of us agree with Mr. Bond's views on the Vietnam War; in fact we strongly repudiate these views. But unless otherwise determined by a court of law, which the Georgia Legislature is not, he is entitled to express them." At the 1968 Republican National Convention, Case attempted to hold the New Jersey's delegation's 40 votes as a favorite son candidate to prevent Richard Nixon being selected on the first ballot and thus give Case's preferred candidate, Nelson Rockefeller, a chance of being chosen in later ballots. Case failed to hold the delegation together and 18 delegates deserted Case's favorite son candidacy for Nixon. Nixon was nominated on the first ballot. Case was a co author of the Case Zablocki Act of 1972 which required that executive agreements by the president be reported to Congress in 60 days. Originally supportive of the Vietnam War in the 60's, he grew more critical of American involvement in Vietnam, supporting the McGovern Hatfield Amendment in 1970 and co sponsored the Case–Church Amendment which prohibited further U. S. military activity in Vietnam, Laos and Cambodia in 1973. Alongside Jacob Javits, John Sherman Cooper and William B. Saxbe, Case was one of four Republican co sponsors of Ted Kennedy's "Health Security Act" in 1971, which would have provided health coverage to every American through an insurance program run by the federal government. In a speech advocating for universal coverage through the Health Security Act, Case stated:

quote=Mr. President, I am pleased to join Senators Kennedy, Cooper, and Saxbe as cosponsor of S.3, the Health Security Act of 1971. Today the question of national health insurance is not whether we should have a national health program. The facts dictate that we do. It is rather, what kind of program, will best serve all our people. It is shocking that medical care is so difficult to obtain, and that so many people have little or no health coverage at all, when America is spending $63 billion a year on health care. This sum amounts to 7 percent of our gross national product, or about $300 for every man, woman, and child. Despite the fact that we spend more on health care than any other nation, America lags behind most industrial nations in health standards. Clearly something must be done to change the system by which medical care and services are delivered. It must be made more equitable and much more efficient. In a country as wealthy and resourceful as ours, there is no reason why every citizen, rich or poor, young or old, working or unemployed, should be denied the right to good healthcare. As one of the earliest supporters of Medicare and as a member of the Senate Appropriations Subcommittee dealing with health, I have long believed that we must do better in making health care a matter of national priority. The Health Security Act of 1971 is the product of months of study by outstanding citizens involved in health care and many other areas of human and social concern. It is my hope that the proposal will be carefully considered this year and that the 92nd Congress will enact legislation establishing a system capable of making quality health care available to every citizen of the United States. Case sought a fifth Senate term in 1978, but lost the Republican primary to Jeffrey Bell, an anti tax conservative. Case criticized Bell's support of a tax cut bill introduced by Jack Kemp, believing that it would cause tremendous inflation. Bell went on to lose the general election to Democrat Bill Bradley, a former professional basketball player. No Republican has been elected to represent New Jersey in the Senate since Case's last victory in 1972 (Republicans Nicholas F. Brady and Jeffrey Chiesa served only as appointees).

Кейінгі өмір және өлім

Сенаттан кеткеннен кейін Кейс «Кертис, Маллет Превост, Колт және Мозл» атты Нью-Йорк заң фирмасында заңгерлік тәжірибесін жалғастырды. Кейс сонымен қатар Ратгерс университетінің Иглтон саясаты институтында лекция оқыды. Ол 1982 жылдың 5 наурызында Вашингтондағы Джорджтаун университетінің ауруханасында өкпе рагынан қайтыс болды.

Оның немересі, Клинтонның бұрынғы мэрі Мэтью Холт 2005 жылы Хантердон округінің таңдалған кеңесіне сайланды. Ол 2009 жылдың қаңтар айында Марсия А. Карроу бос қалдырған 23-ші заңнамалық округтегі Бас Ассамблея орындығына кандидат болды.