Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық генетик
American geneticist
Ерте өмір
Коэн Нью-Джерси штатының Перт-Амбой қаласында туған. 1956 жылы Ратгерс университетін бакалавр дәрежесімен бітірді, ал 1960 жылы Пенсильвания университетінің Медицина мектебінен медицина докторы ғылымын алды. 1967 жылы Альберт Эйнштейн медицина колледжінде постдокторант-зерттеуші болды.
Cohen was born in Perth Amboy, New Jersey. He graduated from Rutgers University with a B. S. in 1956, and received his M. D. from the University of Pennsylvania School of Medicine in 1960. In 1967 he was a postdoctoral researcher at the Albert Einstein College of Medicine.
Мансап
Коэн 1968 жылы Стэнфорд университетінің факультетіне қосылды. 1975 жылы медицина профессоры, ал 1977 жылы генетика профессоры болып тағайындалды. 1993 жылы ол генетиканың Кво Тинг Ли профессоры атанды. Бұл ынтымақтастық, әсіресе 1973 жылы Коэн, Чанг, Бойер және Хеллингтің «Биологиялық функционалды бактериялық плазмидтерді *in vitro* құрастыру» атты жарияланымы, гендерді біріктіру және трансплантациялау әдістерін дамытудағы маңызды кезең болып саналады. *E. coli* бактериясының әртүрлі плазмидтері сәтті біріктіріліп, *E. coli* жасушаларына қайта енгізілді, соның салдарынан бұл жасушалар жаңа генетикалық ақпаратты көшіріп, алға тасыды. Келесі эксперименттер *Staphylococcus* плазмид гендерін *E. coli*-ге трансплантациялау арқылы гендердің түрлер арасында ауыстырылуы мүмкін екенін көрсетті. Бұл жаңалықтар генетикалық инженерияның тууына себеп болды және Коэнге 1980 жылы «бактериялық плазмидтерді зерттеудегі шығармашылығы мен табандылығы, жасуша генетикасын зерттеудің жаңа мүмкіндіктерін ашқаны және рекомбинантты ДНҚ әдістемесінің биологиялық перспективасын қалыптастырғаны» үшін Альберт Ласкердің негізгі медициналық зерттеулер сыйлығынан бастап бірқатар маңызды наградалар әкелді. 1978 жылдан 1986 жылға дейін Коэн Стэнфордтың генетика кафедрасының меңгерушісі болды. 1970-ші және 1980-ші жылдары Коэн ДНҚ технологиясының әлеуетті пайдасын белсенді түрде қолдады. Ол сондай-ақ 1975 жылы рекомбинантты ДНҚ тақырыбындағы Асиломар конференциясына қатысты және кездесудің жүргізілу тәсілі мен атмосферасына наразы болды. АҚШ үкіметі ДНҚ зерттеулері үшін саясатты әзірлеуге тырысқан кезде Коэн рекомбинантты ДНҚ мәселесінде белсенді түрде пікір білдірді. Коэн Балтимор-Кэмпбел ұсынысын қолдап, кейбір зерттеулер үшін ұсынылған қауіпсіздік деңгейлерін тәуекелдің аздығына байланысты төмендету керектігін, ал ұсыныс «стандартты тәжірибе кодексі» болуы керек екенін айтты. Бүгінде Коэн Стэнфорд университетінде генетика және медицина профессоры болып жұмыс істейді, ол жасушаның өсуі мен дамуына қатысты, соның ішінде плазмидтердің мұрагерлік және эволюция механизмдеріне қатысты түрлі ғылыми мәселелерді зерттейді. Ол, әсіресе, бактерия штаммдары арасында «секіріп» жүре алатын транспозон сияқты жылдам генетикалық элементтерді зерттейді. Ол эукариоттық жасушалардағы гендердің мінез-құлқын зерттеу үшін «репортерлік гендерді» пайдалану арқылы әдістер әзірледі.
Cohen joined the faculty of Stanford University in 1968. He was appointed as a professor of medicine in 1975, and as a professor of genetics in 1977. In 1993, he became the Kwoh Ting Li professor of genetics. This collaboration, in particular the 1973 publication of "Construction of biologically functional bacterial plasmids in vitro" by Cohen, Chang, Boyer and Helling, is considered a landmark in the development of methods to combine and transplant genes. Not only were different plasmids from E. coli successfully joined and inserted back into E. coli cells, but those cells replicated and carried forward the new genetic information. Subsequent experiments that transferred Staphylococcus plasmid genes into E. coli demonstrated that genes could be transplanted between species. These discoveries signaled the birth of genetic engineering, and earned Cohen a number of significant awards, beginning with the Albert Lasker Award for Basic Medical Research in 1980 for "his imaginative and persevering studies of bacterial plasmids, for discovering new opportunities for manipulating and investigating the genetics of cells, and for establishing the biological promise of recombinant DNA methodology." From 1978 to 1986, Cohen served as chair of the Department of Genetics at Stanford. During the 1970s and 1980s, Cohen was an active proponent of the potential benefits of DNA technology. He also attended the Asilomar Conference on Recombinant DNA in 1975, and was reportedly uncomfortable with the process and tone of the meeting. He was vocal in the recombinant DNA controversy as the United States government attempted to develop policies for DNA research. Cohen supported the Baltimore Campbell proposal, arguing that recommended containment levels for certain types of research should be lowered on the grounds that little risk was involved, and that the proposal should be "a non regulating code of standard practice." Today, Cohen is a professor of genetics and medicine at Stanford, where he works on a variety of scientific problems involving cell growth and development, including mechanisms of plasmid inheritance and evolution. In particular, he studies mobile genetic elements such as transposons which can "jump" between strains of bacteria. He has developed techniques for studying the behavior of genes in eukaryotic cells using "reporter genes".
Плазмид pSC101
Стенли Коэн мен Герберт Бойер 1973 жылы генетикалық инженерияның алғашқы эксперименттерінің бірін жасады. Олар бақаның рибосомалық РНК генін бактериялық жасушаларға көшіруге және олардың оны экспрессиялауына мүмкіндік берді. Бірінші кезекте, олар Escherichia coli үшін химиялық клеткалық трансформация әдісін әзірледі, содан кейін pSC101 деп аталған вектор болатын плазмид құрастырды. Бұл плазмидте EcoRI рестрикциялық ферментінің бір орны және тетрациклинге төзімділік гені болды. EcoRI рестрикциялық ферменті бақа ДНК-сын кішкентай сегменттерге бөлу үшін қолданылды. Келесіде, бақа ДНК фрагменттері EcoRI-мен де кесілген плазмидпен біріктірілді. ДНК сегменттерінің тұйық ұштары біріне-біріне сәйкес келді және кейін ДНК лигаза қолданылып біріктірілді. Плазмидтер E. coli штаммына көшіріліп, тетрациклин қосылған ортаға егілді. Тетрациклинге төзімділік генін қамтитын плазмидті сіңірген жасушалар өсіп, бактериялар колониясын құрады. Осы колониялардың кейбіреулері бақаның рибосомалық РНК генін тасымалдайтын жасушалардан тұрды. Содан кейін ғалымдар өсуден кейін пайда болған колонияларды бақаның рибосомалық РНК-ның бар-жоғын анықтау үшін тексерді.
Stanley Cohen and Herbert Boyer made what would be one of the first genetic engineering experiments, in 1973. They demonstrated that the gene for frog ribosomal RNA could be transferred into bacterial cells and expressed by them. First they developed a chemical cell transformation method for Escherichia coli, then they constructed a plasmid, which would be the vector, called pSC101. This plasmid contained a single site for the restriction enzyme EcoRI and a gene for tetracycline resistance. The restriction enzyme EcoRI was used to cut the frog DNA into small segments. Next, the frog DNA fragments were combined with the plasmid, which had also been cleaved with EcoRI. The sticky ends of the DNA segments aligned themselves and were afterwards joined using DNA ligase. The plasmids were then transferred into a strain of E. coli and plated onto a growth medium containing tetracycline. The cells that incorporated the plasmid carrying the tetracycline resistance gene grew and formed a colony of bacteria. Some of these colonies consisted of cells that carried the frog ribosomal RNA gene. The scientists then tested the colonies that formed after growth for the presence of frog ribosomal RNA.
Патенттер
Коэн мен Бойер бастапқыда өз жұмыстарына патент алуға қызығушылық танытпаған. 1974 жылы олар Стэнфорд университеті арқылы бірлескен патенттік өтінімді беруге келісті, бұл екі университетке де пайда әкелді. Бойер-Коэн процесіне үш патент берілді: біреуі нақты процесс үшін (1980), біреуі прокариоттық жандар үшін (1984) және біреуі эукариоттық жандар үшін (1988). Лицензиялар "шамалы төлем" негізінде берілді. Дегенмен, Бойер-Коэн патенттері өте кең ауқымды болғандықтан даулы болды, себебі олар гендік тігудің негізгі технологиясын қамтиды және 1980-ші жылдары патенттердің күшін жоюға көптеген талаптар түсті. Бұл патенттер ерекше болды, өйткені олар молекулалық биотехнология саласындағы барлық басқа патенттерден басым тұрды, және тағы басқа ешбір сала мұндай кең қамтуға ие патенттерге ие болған емес. Бұл сондай-ақ әлемдегі басқа университеттерге өздерінің ғылыми қызметкерлерінің ғылыми жұмыстарының коммерциялық құндылығын түсінуге көмектесті.
Cohen and Boyer were not initially interested in filing patents on their work. In 1974 they agreed to file a joint patent application, administered through Stanford, and benefiting both universities. Three patents were eventually granted for the Boyer Cohen process, one on the actual process (1980), one on prokaryotic hosts (1984) and one on eukaryotic hosts (1988). Licenses were granted non exclusively for "a moderate fee". The Boyer Cohen patents however were controversial due to its scope as they laid claim to the fundamental technology of gene splicing, and led to many challenges to the validity of the patents in the 1980s. The patents were unusual in that they dominated almost all other patents in the field of molecular biotechnology, and in no other industry have there been patents that had such an all embracing impact. It also made other universities around the world become aware of the commercial value of the scientific work by their academic staff.
Nuredis-тің алаяқтық ісі
2018 жылы Коэн биотехнологиялық компания Nuredis инвесторларын адас тұрғызып, Ханттингтон ауруына қарсы өзі ашқан дәріге қатысты FDA мақұлдамауы туралы мәліметтерді жасырғаны үшін Кристофер Алафи тарапынан сотқа берілді. Ұзақ сот процесінен кейін Коэн "нақты алаяқтық пен алдаудың бір түрі" деп танылды және ол инвесторларды қасақана алдағандығы үшін кінәлі деп табылмайынша, сотта жалған куәлік бергенін мойындады. Коэн жасаған дәрі 1976 жылы FDA тарапынан қатерлі жағымды әсерлеріне байланысты кері тартылды, оның салдарынан кейбір жағдайларда аяқ-қолдар жоғалып, тіпті өлімге әкелді. Коэн өтемақы ретінде 29,2 миллион доллар төледі.
In 2018, Cohen was sued by Christopher Alafi for misleading investors in the biotechnology company Nuredis, and hiding details of the FDA disapproval of a drug Cohen had discovered for Huntington's disease. Upon losing a long court battle, Cohen was found guilty of "a species of actual fraud and deceit", and he admitted to providing wrong testimony in court, although he was not found guilty of intentionally misleading investors. The drug developed by Cohen had been withdrawn by the FDA in 1976, for its potentially lethal side effects, having led to the loss of limbs and death in some cases. As reparations, Cohen paid $29.2 million in damages.