Құлдарды қашудан қорғау заңдары және оларға қарсы шаралар
Personal liberty laws
АҚШ-тағы құлдарды қашудан қорғау мақсатында қабылданған «Жеке бостандық заңдары» туралы мақала. 1793 және 1850 жылғы қашқын құлдар актілеріне қарсы шаралар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1793 және 1850 жылдарғы қашқын құлдар туралы заңдарға қарсы қабылданған заңдар
Laws passed to counter the Fugitive Slave Acts of 1793 and 1850
Америка Құрама Штаттарындағы құлдық жүйе аясында, жеке бостандық туралы заңдар – Солтүстік штаттарының бірнешесі қашқын құлдар туралы 1793 және 1850 жылдарғы заңдарға қарсы тұру мақсатымен қабылдаған заңдар еді. Әртүрлі заңдар осы мақсатқа әртүрлі жолдармен қол жеткізді, оның ішінде қашып кеткен құлдарға қазылына сот отырысын ұйымдастыруға және мемлекеттік органдардың оларды ұстауға және қайтаруға қатысуына тыйым салуға мүмкіндік берді. Жеке бостандық заңдарына ие штаттар: Коннектикут, Массачусетс, Мичиган, Мэн, Нью-Гэмпшир, Огайо, Пенсильвания, Висконсин және Вермонт.
In the context of slavery in the United States, the personal liberty laws were laws passed by several U. S. states in the North to counter the Fugitive Slave Acts of 1793 and 1850. Different laws did this in different ways, including allowing jury trials for escaped slaves and forbidding state authorities from cooperating in their capture and return. States with personal liberty laws included Connecticut, Massachusetts, Michigan, Maine, New Hampshire, Ohio, Pennsylvania, Wisconsin, and Vermont.
Шолу
Жеке бостандық туралы заңдар – 1800 жылдар мен Азамат соғысының басталуы арасында АҚШ-та қабылданған бірқатар заңнамалық актілер. Бұл заңдар 1793 және 1850 жылдарғы қашқан құлдар туралы заңдарға тікелей жауап ретінде жасалды. Жеке бостандық туралы заңдардың мақсаты – құқықтық жүйені барлық адам үшін әділ ету және дау тудыратын жою тактикасын қолданбай, босатылғандар мен қашқан құлдардың қауіпсіздігін қамтамасыз ету болды. Бұл шешімнің себебі – солтүстік және оңтүстік штаттар арасындағы шиеленісті күшейтпеу еді. Тек Нью-Джерси мен Калифорния штаттары ғана қашқан құлдарды мәжбүрлеп қайтаруға тікелей ресми рұқсат немесе көмек көрсетті, ал Индиана, Иллинойс және Орегон штаттары қара адамдардың (құл немесе бос) өз шекараларына кіруіне тыйым салып, бұл мәселені жанама түрде шешуге тырысты. Дегенмен, Азамат соғысына дейінгі жылдары АҚШ-та солтүстік және оңтүстік штаттар арасындағы қарым-қатынас шиеленіскен күйінде қалды. 1793 жылғы қашқан құлдар туралы заңда қазылар алқасымен сот отырысын өткізу көзделмеген. Индиана (1824) және Коннектикут (1828) штаттары қашқан құлдардың ісін қазылар алқасына беруге мүмкіндік беретін заңдар қабылдады. 1840 жылы Вермонт және Нью-Йорк қашқындарға қазылар алқасымен сотталу құқығын берді және оларға адвокаттар ұсынды. 1842 жылы АҚШ Жоғарғы Соты қашқан құлдар туралы заңды орындау – федералдық функция екенін мәлімдегеннен кейін, кейбір солтүстік штаттары мемлекеттік органдарға қашқандарды ұстау және қайтаруға көмектесуге тыйым салатын заңдар шығарды. 1850 жылғы келісімге енгізілген қашқан құлдар туралы заңға жауап ретінде көптеген солтүстік штаттар қазылар алқасымен сот отырысын өткізуге кепілдік берді, заңсыз ұстау және қашқын деп айыпталғандарға қарсы жалған куәлік беру үшін қатаң жазалар белгіледі, сондай-ақ мемлекеттік органдарға қашқандарға қатысты талаптарды мойындауға тыйым салды. Бұл заңдар 1860-1861 жылдары Джорджия, Миссисипи, Оңтүстік Каролина және Техас штаттарының одақтан шығуына негіз болды.
The personal liberty laws were a series of legislative acts that were implemented in the United States between the 1800s and the beginning of the Civil War. These laws were a direct response to the Fugitive Slave Acts of 1793 and of 1850. The Personal Liberty Laws were designed to make the legal system more fair for all people and to ensure the safety of freedmen and escaped slaves without employing the controversial tactic of nullification. The reasoning behind this decision was simply to avoid more feuding between the northern and southern states. Only two states, New Jersey, and California, gave direct official sanction or assistance to the forced return of fugitive slaves, but Indiana, Illinois and Oregon, did so indirectly, by prohibiting the entrance within their borders of black people either slave or free. However, the United States would still endure a tense and strained relationship between the Northern and Southern states in the years leading up to the civil war. The Fugitive Slave Act of 1793 did not provide for trial by jury. Indiana (1824) and Connecticut (1828) enacted laws making jury trials for escaped slaves possible upon appeal. In 1840 Vermont and New York granted fugitives the right of jury trial and provided them with attorneys. After 1842, when the U. S. Supreme Court ruled that enforcement of the Fugitive Slave Act was a federal function, some Northern state governments passed laws forbidding state authorities to cooperate in the capture and return of fugitives. In the reaction to the Fugitive Slave Act contained in the Compromise of 1850, most Northern states provided further guarantees of jury trial, authorized severe punishment for illegal seizure and perjury against alleged fugitives, and forbade state authorities to recognize claims to fugitives. These laws were cited as a justification for secession by Georgia, Mississippi, South Carolina, and Texas in 1860–1.
Себептер
1793 жылғы қашқан құлдар туралы заңдар айыпталушыларға қатысты өте теріс және әділетсіз болды. Заңдардың негізгі мақсаты – құл иелеріне қашқан құлдар мәселесін шешуде заңдық қорғауды қамтамасыз ету еді. Бірақ шындығында, қашқан құлдар туралы заңдар құл саудасын одан әрі кеңейтті. Бұл заңдар құл иелеріне солтүстік штаттарына барып, бұрын босатылған құлдарын қайтадан өздеріне қаратуға мүмкіндік берді. Заңдар бойынша, кез келген құл иесі күдікті қашқан құлды ұстап алып, оны федералды немесе жергілікті судьяға ұсынып, меншік құқығын дәлелдесе, құлды қайтадан өз қызметіне қайтаруға құқылы болды. Бірақ мұндай дәлел ретінде куәгердің жауапты сөзі ғана қабылданды. Осының салдарынан, көптеген босатылған адамдар әділетсіз сот шешімдерінен кейін қайтадан құлдыққа түсті. Жеке бостандық туралы заңдар қашқан құлдарды ұстап беруден бас тартқысы келгендердің құқықтарын қорғауға да бағытталған еді. 1850 жылы қашқан құлдар туралы заңға түзетулер енгізілді, олар одан да қиын жағдай жасады. Бұл түзетулерге сәйкес, күдікті қашқан адам сотта куәлік беруге құқылы емес еді, ал федералды маршалдар егер сот шешімін орындамаса немесе қашқан адамдардың қашуына жол берсе, қаржылық жауапкершілікке тартылатын болды. 1850 жылғы түзетулер комиссарларға меншік құқығын растаған жағдайда бұрынғыдан екі есе көп – бес доллардың орнына он доллар төлемақы қарастырды. Сонымен қатар, құл иелеріне кедергі келтірген немесе қашқандарға көмектескендерге қатысты жазалар күшейтіліп, түрмеге қамау жазасы да енгізілді. Пригг Маргрет пен оның отбасымен бірге штатына оралғаннан кейін тұтқындалып, сотқа берілді. Пригг Жоғарғы Сотта Жеке бостандық туралы заңдар конституцияға қайшы екенін дәлелдеді. Ол өзіне тағылған айыптың конституцияға сәйкес келетін заңды әрекет екенін мәлімдеді. Соңында, Сот Конституцияның «Қажетті және лайықты» ережесі Конгреске қашқан құлдар туралы заңды қабылдауға өкілеттік беретінін, ал Пригг осы заңға сәйкес әрекет еткенін шешті. Осылайша, Пенсильвания штаты федералды заңға сәйкес жасалған әрекеттерді қылмыстық деп жариялап, өкілеттігін асырып кетті. Бұл мысалда Пригг өзінің Конституцияның IV-бабының 2-тармағына сәйкес әрекет еткенін айтты, онда қылмыскерлер немесе қашқан адамдар басқа штатқа қашып кетсе де жазадан немесе қайтадан ұсталудан құтыла алмайтыны нақты көрсетілген. 1826 жылы қабылданған Жеке бостандық туралы заңда, қашқан құлдарды қоса алғанда, ешкімді Пенсильвания штатына құл ретінде әкелуге және ұстауға болмайтыны тікелей айтылған. Осы қайшылық Жеке бостандық туралы заңдарды даулы мәселеге айналдырды.
The Fugitive Slave Laws of 1793 were grossly unfair to the accused. The intended purpose of the laws was to give slave owners the legal protection when dealing with the problem of escaped slaves. In reality, the Fugitive Slave Laws actually expanded the slave trade. These laws provided the opportunity for slave owners to go into northern states and reclaim previously freed slaves. The laws gave any slave owner the ability to seize an alleged escaped slave, present the slave to a federal or local judge, and, upon proof of ownership, have the slave legally returned to their service. However, the only proof that was required was the testimony of a witness. This meant that many freedmen were taken back into slavery because of rigged courts and injustice. The Personal Liberty Laws sought also to protect the rights of those who didn't want to turn in escaped slaves. In 1850, amendments were made to the Fugitive Slave Laws, which made them even more onerous. These amendments decreed that the alleged fugitive was not allowed to testify at the hearing and federal marshals were financially liable if they did not execute the warrants or if they allowed fugitives to escape. The 1850 amendments also provided Commissioners with twice as much compensation, ten dollars verses five dollars, for granting certificates of ownership as for denying them. Furthermore, penalties were increased for obstructing slave owners or helping fugitives, and included imprisonment. Prigg was arrested and tried upon his return to the state with Margret and her family. Prigg argued in front of the Supreme Court that the Personal Liberty Laws were unconstitutional. He argued that the crime that he was being charged for was a perfectly legal act under the constitution. In the end, the Court held that the Constitution's Necessary and Proper Clause granted Congress authority to pass the Fugitive Slave Act, and that Prigg had acted lawfully under the authority Congress granted slaveholders under that act. Consequently, Pennsylvania had exceeded its authority when it criminalized the conduct done pursuant to federal law for which the Commonwealth had convicted Prigg. In this example, Prigg claimed that he was acting under article IV, section 2, of the Constitution, which clearly states that criminals or fugitives cannot escape punishment or recapture by leaving their state for another. The Personal Liberty Law that had passed in 1826 directly stated that anyone, including escaped slaves, could not be brought into Pennsylvania and kept as a slave. This contradiction made the Personal Liberty Laws controversial.
Қауіптер
Пригг жеке бостандық заңдарына ашық шабуыл жасаған жалғыз адам емес еді. Осы заңдардың көптегені заң органдарының қызметкерлері мен судьялар тарапынан елемеуге ұшырады. Бірақ, осы теңсіздік азаттық қорғаушыларды барлық адам үшін әділдік күресінен тоқтатпады. Көптеген азаттық қорғаушылар мен жеке бостандық заңдарын қолдаушылар солтүстік штаттарда тұрғандықтан, бұл дау елдің екі бөлігі арасындағы жарылысты одан әрі күшейтті. Солтүстік штаттары заңдарды қайтарудан бас тартты, ал оңтүстік штаттары құлдықтан бас тартуға ниет білдірмеді. Нәтижесінде Америка тарихындағы ең қанды соғыс – Азамат соғысы болды. Осы қанды кезеңнің соңында жеке бостандық заңдары емес, конституцияның өзі өзгертілді.
Prigg was not the only one to openly attack the Personal Liberty Laws. Many of these laws were ignored by officials of the law and judges. This unequal treatment however did not stop the abolitionists from their fight to win justice for all people. Because most of the abolitionists and supporters of the Personal Liberty Laws resided in the northern states, the controversy added to the already growing rift between the two halves of the country. The northern states refused to repeal the laws and the southern states were not willing to give up slavery. The end result was the bloodiest war of American history; the Civil War. At the end of this bloody chapter, it was not the Personal Liberty Laws that were changed but the constitution itself.