Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германия басып алған Франциядағы яһудилерді ұстау лагері.
Internment camp for Jews in occupied France during World War II
Дрансидегі яһудилерді ұстау лагері – неміс оккупациясы кезінде яһудилерді жинап, ұстап тұруға арналған лагерь, олар кейіннен жою лагерлеріне депортацияланды. Бастапқыда "La Cité de la Muette" деген атпен модернистік қалалық кешен ретінде жоспарланып, Франциядағы Париждің солтүстік-шығыс жаққа орналасқан Дранси қаласында салынған. 1942 жылдың 22 маусымынан 1944 жылдың 31 шілдесіне дейін, лагерь яһудилерді ұстау лагері ретінде пайдаланылған кезеңде, 67 400 француз, поляк және неміс яһудилері 64 пойыз операциясы арқылы лагерьден депортацияланды, олардың ішінде 6000 бала болды. Одақтас әскерлерінің шабуылына байланысты Германияның Дрансидегі билігі қашқан кезде лагерьде бар болғаны 1542 тұтқын қалды. 1944 жылдың 17 тамызында Швецияның бас консулы Рауль Нордлинг лагерьді басып алып, аман қалғандарға көмек көрсету үшін француз Қызыл Крестіне тапсырды.
Drancy internment camp was an assembly and detention camp for confining Jews who were later deported to the extermination camps during the German occupation of France during World War II. Originally conceived and built as a modernist urban community under the name La Cité de la Muette, it was located in Drancy, a northeastern suburb of Paris, France. Between 22 June 1942 and 31 July 1944, during its use as an internment camp, 67,400 French, Polish, and German Jews were deported from the camp in 64 rail operations, which included 6,000 children. Only 1,542 prisoners remained alive at the camp when the German authorities in Drancy fled as Allied forces advanced and the Swedish Consul General Raoul Nordling took control of the camp on 17 August 1944, before handing it over to the French Red Cross to care for the survivors.
Пайдалану тарихы
1940 жылы Германиядан жеңіліс тапқаннан кейін және 10 шілдеде маршал Филипп Петанға толық өкілеттік беру туралы дауыс бергеннен кейін, республика таратылып, Виши Франциясы жарияланды. Виши үкіметі нацистік Германиямен ынтымақтасып, француз және шетелдік еврейлерді іздеп, оларды үшінші рейхтің жойғыш лагерлеріне жеткізу үшін Гестапоға тапсырды. Дранси тұтқын лагері Париждің солтүстік-шығыс жаққа орналасқан қалашығымен танылды. Лагерь бастапқыда танымал сәулетшілердің қатысуымен ерекше, модернистік қалалық орталық ретінде жоспарланған. Жоба Франциядағы алғашқылардың бірі болған биік тұрғын үйлерді біріктіруімен ерекшеленді. Құрылған кезде бейбіт идеалдарымен байланыстырылып, поэтикалық түрде «La Cité de la Muette» («Үнсіз қала») деп аталған, аты кейіннен қатты ирониялық мағынаға ие болды. 1940 жылы Германия Францияны басып алғаннан кейін көп ұзамай, кешеннің барлығы нацистер тәркіледі. Алдымен полиция казармасы ретінде пайдаланылып, кейіннен Париж аймағындағы еврейлер мен «жеткіліксіз» деп танылған басқа да адамдарды депортацияға дейін ұстауға арналған негізгі орталыққа айналды. 1941 жылдың 20 тамызында француз полициясы Париждің 11-ші округінде тінту жүргізіп, 4000-нан астам еврейді, көбінесе шетелдік немесе ұлтсыз еврейлерді қамауға алды. Француз билігі оларды Дрансиге қамап, лагерьтің ресми ашылуын белгіледі. Француз полициясы казарма мен ауланы тікенді сыммен қоршап, лагерьге күзетшілер қойды. Дранси Франциядағы Гестапоның еврей істері жөніндегі бөлімі мен неміс СС капитаны Теодор Даннекердің басқаруына көшті. Дрансиге қарасты бес қосалқы лагерь Парижде орналасқан (олардың арасында Аустерлиц, Левитан және Бассано лагерлері бар). 1942 жылдың 16 және 17 шілдесінде Вель-д'Ивте өткен ұйымдасқан қамаудан кейін, 13 152 тұтқынның 4900-ден астамы Аушвицке депортацияланбас бұрын тікелей Дранси лагеріне жіберілді. 1943 жылдың 3 шілдесіне дейін Дранси француз полициясының бақылауында болды, содан кейін Германия лагерьті тікелей бақылауға алды. СС офицері Алоис Бруннер жаппай қырып-жоюға қажетті барлық құрылыстарды кеңейту аясында лагерь командирі болды. Француз полициясы соғыс бойы еврейлерді ұстауды жалғастырды. Кейбір Дранси тұтқындары кепіл ретінде қаза тапты. 1941 жылдың желтоқсан айында Дрансидегі 40 тұтқын француздық шабуылға жауап ретінде неміс полиция қызметкерлеріне шабуыл жасағаны үшін атылып тасталды.
After the 1940 defeat by Germany and 10 July 1940 vote of full powers to Marshal Philippe Pétain, the Republic was abolished and Vichy France was proclaimed. The Vichy government cooperated with Nazi Germany, hunting down foreign and French Jews and turning them over to the Gestapo for transport to the Third Reich's extermination camps. The Drancy internment camp became identified by the northeastern suburb of Paris in which it was located. It was originally conceived by the noted architects fr and as a striking, modernist urban community. The design was especially noteworthy for its integration of high rise residential apartment towers, among the first of their kind in France. Poetically named La Cité de la Muette ("The Silent City") at its creation for its perceived peaceful ideals, the name became twisted with bitterly ironic meaning. The entire complex was confiscated by Nazi authorities not long after the German occupation of France in 1940. It was used first as police barracks, then converted into the primary detention center in the Paris region for holding Jews and other people labeled as "undesirable" before deportation. On 20 August 1941, French police conducted raids throughout the 11th arrondissement of Paris and arrested more than 4,000 Jews, mainly foreign or stateless Jews. French authorities interned these Jews in Drancy, marking its official opening. French police enclosed the barracks and courtyard with barbed wire fencing and provided guards for the camp. Drancy fell under the command of the Gestapo Office of Jewish Affairs in France and German SS Captain Theodor Dannecker. Five subcamps of Drancy were located throughout Paris (three of which were the Austerlitz, Lévitan and Bassano camps). Following the Vel' d'Hiv Roundup on 16 and 17 July 1942, more than 4,900 of the 13,152 victims of the mass arrest were sent directly to the camp at Drancy before their deportation to Auschwitz. Drancy was under the control of the French police until 3 July 1943 when Germany took direct control of the Drancy camp. SS officer Alois Brunner became camp commandant as part of the major stepping up at all facilities needed for mass extermination. The French police carried out additional roundups of Jews throughout the war. Some Drancy inmates died as hostage pawns. In December 1941, 40 prisoners from Drancy were executed in retaliation for a French attack on German police officers.
Тұтқындар
Дранси лагері 700 адамға арналған, бірақ ең көп кезінде 7000-нан астам адамды қабылдады. Дрансидегі француз күзетшілерінің қатыгездігін және тұтқындарға таңылған қатал жағдайларды көрсететін құжатталған дәлелдер мен куәліктер бар. Мысалы, келгеннен кейін кішкентай балалар бірден ата-аналарынан бөлініп, өлім лагерлеріне депортацияланды. Олардың арасында Тристан Бернард пен хореограф Рене Блум болды. Француз және неміс билігі Франциядан депортациялаған 75 000 еврейдің 67 000-нан астамы Дрансиден тікелей Аушвицке жіберілді. Австриялық еврей футболшысы Макс Шойер Дрансиге, содан кейін Аушвиц концлагеріне жіберілді, ол 1940-шы жылдардың басында қаза тапты. Францияда ұсталған және Аушвицке және басқа өлім лагерлеріне соңғы депортацияны күту үшін Дрансиге депортацияланған көптеген еврейлер де болды. Олардың арасында Германиядағы нацистерден қашып, Францияның оңтүстігінде тұрған танымал неміс суретшісі Шарлотта Соломон да бар еді. 1943 жылдың қыркүйегінде Шарлотта Соломон тағы бір неміс еврейі босқыны Александр Наглерге үйленді. Екеуі де үйінен сүйреп әкелініп, Ниццадан Дрансиге пойызбен жеткізілді. Осы кезде Шарлотта Соломон бес айлық жүкті болды. Ол 1943 жылдың 7 қазанында Аушвицке жеткізілді және келген күнінің (10 қазан) өзінде газбен өлтірілген болуы мүмкін. Тұтқындар қашу үшін туннель қазып, бірақ ол аяқталмай жатып табылған. Бұл оқиға туралы теледокументалды фильм түсірілді. 1944 жылдың тамызында одақтас әскерлер Парижге жақындағанда, неміс офицерлері қашып кетті, ал лагерь 17 тамызда француз қарсыластары мен швед дипломаты Рауль Нордлингке берілген кезде босатылды.
The Drancy camp was designed to hold 700 people, but at its peak held more than 7,000. There is documented evidence and testimony recounting the brutality of the French guards in Drancy and the harsh conditions imposed on the inmates. For example, upon their arrival, small children were immediately separated from their parents for deportation to the death camps. Tristan Bernard, and the choreographer René Blum. Of the 75,000 Jews whom French and German authorities deported from France, more than 67,000 were sent directly from Drancy to Auschwitz. Jewish Austrian footballer Max Scheuer was sent to Drancy, and then on to Auschwitz concentration camp, where he was murdered in the early 1940s. There were also many non French Jews captured in France and deported to Drancy to await final deportation to Auschwitz and other death camps. They included the noted German artist Charlotte Salomon, who had lived in the south of France after fleeing from the Nazis in Germany. By September 1943, Charlotte Salomon had married another German Jewish refugee, Alexander Nagler. The two of them were dragged from their house and transported by rail from Nice to Drancy. By now, Charlotte Salomon was five months pregnant. She was transported to Auschwitz on 7 October 1943 and was probably murdered by gas on the same day that she arrived there (10 October). The prisoners dug a tunnel to escape, but it was discovered before completion. A TV documentary was made about the attempt. As the Allies were approaching Paris in August 1944, the German officers fled, and the camp was liberated on 17 August when control of the camp was given over to the French Resistance and Swedish diplomat Raoul Nordling.
Қазіргі заман
Лагерь соғыс аяқталғаннан кейін ынтымақтасқандарды ұстау үшін пайдаланылды, содан кейін 1946 жылы бастапқы мақсатына – аз қамтылғандарға арналған тұрғын үй ретінде қайта оралды. 1977 жылы мүсінші Шеломо Селингер Дрансидегі Депортация ескерткішін жасады, ол лагерьде тұтқындалған француз еврейлерін еске алуға арналған. Ұзақ уақытқа дейін француз үкіметінің ресми пікірі Виши режимі Франция Республикасынан өзгеше, заңсыз үкімет болды. Виши Франциясының қылмыстық әрекеттері және француз шенеуніктердің ынтымақтастығы мойындалса да, ал кейбір бұрынғы Виши шенеуніктері сотталды, бұл көзқарас Франция Республикасының жауапкершілігін жоққа шығарды. Шарль де Голль сияқтылар ұстанған бұл көзқарас, әсіресе 1940 жылдың шілдесінде маршал Петанға толық өкілеттік беру туралы дауыс берудің мән-жайларын атап көрсетті, ол «Француз мемлекетін» құрып, Республиканы жоққа шығарды. Тарихшылардың пікірінше, парламент мүшелеріне Пьер Лавальдың жасаған қысымына байланысты, Вишидің 80 депутаты ғана осы дауыс беруден бас тартқандықтан, бұл конституцияға қайшы болды. Алайда, 1995 жылдың 16 шілдесінде президент Жак Ширак сөйлеген сөзінде француз мемлекетінің, әсіресе 1942 жылдың шілдесінде «Vel' d'Hiv Roundup (Rafle du Vel' d'Hiv)» ұйымдастырған француз полициясының «басып алушы елдің қылмыстық ақымақтығына» қолдау көрсеткені үшін жауапкершілігін мойындады. 2005 жылдың 20 қаңтарында өрт сөндірушілер бұрынғы лагерьдегі бірнеше теміржол жүктік вагондарына өрт қойды, ал «Бин Ладен» деген аттан қол қойылған, кері бұрылған свастикасы бар жарнама табылған. 2009 жылдың 11 сәуірінде еврейлерді депортациялау үшін пайдаланылған пойыз вагонына свастика салынды, ол тұрақты көрме экспонаты болды. Францияның ішкі істер министрі Мишель Алиот Мари бұл әрекетті айыптады.
The camp was used after the war for the internment of collaborationists, then went back in 1946 to its original designation as low income housing. In 1977, the Memorial to the Deportation at Drancy was created by sculptor Shelomo Selinger to commemorate the French Jews imprisoned in the camp. Until recently, the official point of view of the French government was that the Vichy regime was an illegal government distinct from the French Republic. While the criminal behaviour of Vichy France and the collaboration of French officials were acknowledged, and some former Vichy officials prosecuted, this point of view denied any responsibility of the French Republic. This perspective, held by Charles de Gaulle among others, underlined in particular the circumstances of the July 1940 vote of the full powers to Marshal Pétain, who installed the "French State" and repudiated the Republic. With only the Vichy 80 refusing this vote, historians have argued it was anti Constitutional, most notably because of pressure on parliamentarians from Pierre Laval. However, on 16 July 1995, president Jacques Chirac, in a speech, recognized the responsibility of the French State, and in particular of the French police which organized the Vel' d'Hiv Roundup (Rafle du Vel' d'Hiv) of July 1942, for seconding the "criminal folly of the occupying country". On 20 January 2005, arsonists set fire to some railroad freight cars in the former camp; a tract signed "Bin Laden" with an inverted swastika was found. On 11 April 2009, a swastika was painted on a train car used for the deportation of Jews, a permanent exhibit. This was condemned by the French Minister for the Interior, Michèle Alliot Marie.
Жаңа мұражай
2012 жылдың қыркүйегінде швейцариялық сәулетші Роджер Динер жобалаған жаңа Шоа еске алу мұражайы Франция президенті Франсуа Олландтың қатысуымен ашылды. Ол Франциядағы еврейлерді қудалау туралы толық мәліметтерді және Аушвицке депортацияланғанға дейін тұтқындардың көптеген жекелеген естеліктерін ұсынады. Олардың ішінде қабырғалардағы жазулар, көптеген граффитилер, алюминийден жасалған су ішетін кеселер және тұтқындар қалдырған басқа да жеке заттары бар, олардың кейбіреулерінде иелерінің аттары жазылған. Мұрағатқа тұтқындар депортацияға дейін туыстарына жазған хаттар мен карточкалар да кіреді, олар лагерь естелігіне құнды үлес қосады және олардың ұсталған қылмысын еске түсіреді. Бірінші қабатта тұтқындардың бет-әлпеттері мен аттарын көрсететін ауыспалы көрме орналасқан, ол нацистер мен оккупацияланған Францияның жандармериясының көмегімен олардың тұтқындалуы мен өлтірілуіне арналған ескерткіш болып табылады.
A new Shoah memorial museum designed by Swiss architect Roger Diener was opened in September 2012 just opposite the sculpture memorial and railway wagon by the President of France, François Hollande. It provides details of the persecution of the Jews in France and many personal mementos of inmates before their deportation to Auschwitz and their death. They include messages written on the walls, many graffiti, aluminium drinking mugs and other personal belongings left by the prisoners, some of which are inscribed with the names of the owners. The archive also includes the cards and letters written by the prisoners to their relatives before deportation, and they are a moving contribution to the memory of the camp, and the crime of their detention. The ground floor shows a changing exhibit of prisoners' faces and names, as a memorial to their imprisonment and murder by the Nazis, assisted by the gendarmerie of Occupied France.