Екінші дүниежүзілік соғысының соңындағы тұтқындық лагерьлер
Rheinwiesenlager
Рейнвазенлагерь: Временные лагеря для пленных немцев после WWII. До 2 млн солдат содержались в лагерях PWTE с апреля по сентябрь 1945 года. История и условия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында одақтас күштер пайдаланған соғыс тұтқындарының уақытша лагерлері, Рейн визенлагері (Рейн даласы лагерлері) – АҚШ армиясының Германияның одақтас оккупацияланған аймағында екінші дүниежүзілік соғыстың соңында тұтқынға алынған неміс әскерлерін ұстау үшін салған 19 концентрациялық лагерьлер тобы. Ресми түрде «Соғыс тұтқындарының уақытша лагерлері» (PWTE) деп аталған бұл лагерьлерде 1945 жылдың сәуірінен қыркүйегіне дейін Вермахттың бір миллионнан екі миллионға дейін әскері ұсталды. Лагерьдегі тұтқындар соғыс тұтқындары емес, қарусыздандырылған жау әскерлері деп танылды. Бұл шешімді 1945 жылдың наурыз айында SHAEF бас қолбасшысы Дуайт Д. Эйзенхауэр қабылдады: жүздеген мың тұтқынға алынған әскерлерді соғыс тұтқындары ретінде жіктемеу арқылы, оларды Женева конвенциясымен реттелген талаптарға сәйкес орналастырумен байланысты логистикалық қиындықтарды болдырмауға болады.
Prisoner of War Temporary Enclosures used by Allied forces late in WWII
The Rheinwiesenlager (, Rhine meadow camps) were a group of 19 concentration camps built in the Allied occupied part of Germany by the U. S. Army to hold captured German soldiers at the close of the Second World War. Officially named Prisoner of War Temporary Enclosures (PWTE), they held between one and almost two million surrendered Wehrmacht personnel from April until September 1945. Prisoners held in the camps were designated disarmed enemy forces, not prisoners of war. This decision was made in March 1945 by SHAEF commander in chief Dwight D. Eisenhower: by not classifying the hundreds of thousands of captured troops as POWs, the logistical problems associated with accommodating so many prisoners of war mandated by the Geneva Convention governing their treatment were negated.
Өмірбаян
1945 жылдың басында Батыста тұтқынға алынған неміс сарбаздарының жартысын АҚШ әскерлері ұстады, ал қалған жартысын британдықтар ұстады. Бірақ 1945 жылдың наурыз айының соңында одақтас әскерлер Ремагенде Рейн өзенінен өтіп, Германияның ортасына енгенде, өңделіп жатқан неміс тұтқындарының саны британдықтарды өз лагерлеріне енді тұтқындарды қабылдауды тоқтатуға мәжбүр етті. Бұл АҚШ армиясын дереу әрекет етуге және Германияның батыс бөлігінде Рейнвизенлагерін құруға итермеледі. Лагерьлерді құру оңай болды, себебі тұтқындар 1945 жылдың наурыз айында Эйзенхауэр қабылдаған шешім бойынша, қарусыздалған жау күштері (DEF) деп есептелетін болды. Сонымен қатар, барлық тұтқынға алынған сарбаздар енді Женева конвенциясы бойынша кепілденген соғыс тұтқындарының құқықтарына ие болмайтын, себебі олар нацистік Германияға жатты, ал ол мемлекет жойылды. Лагерьлер 1945 жылдың 8 мамырында нацистік Германияның капитуляциясынан кейін неміс тарапынан кез келген қарсылықты тоқтату үшін де құрылды. Одақтас басшылары нацистік бірлестіктердің оккупацияға қарсы тиімді партизандық соғыс жүргізуге тырысуы мүмкін деп алаңдады. Тарихшы Перри Биддискомб Рейнвизенлагер лагерінде жүздеген мың адамды нашар жағдайда ұстау шешімінің "негізінен соғыстан кейінгі Германиядағы "Вервольф" қозғалысын болдырмауға бағытталғанын" айтты.
By early 1945 half of almost all German soldiers taken prisoner in the West were held by U. S. forces, while the other half were taken by the British. But in late March 1945, as Allied forces struck into the heart of Germany after crossing the Rhine at Remagen, the number of German prisoners being processed caused the British to stop accepting any more prisoners into their camps. This forced the U. S. Army to take immediate action and establish the Rheinwiesenlager in the western part of Germany. The creation of the camps was made easier because prisoners would be deemed Disarmed Enemy Forces (DEFs), a decision that had been made in March 1945 by Eisenhower. Furthermore, all captured soldiers would no longer have the rights of prisoners of war guaranteed to them under the Geneva Convention because they belonged to Nazi Germany, a state that had ceased to exist. The camps were also established to stop any German insurgency following the surrender of Nazi Germany on 8 May 1945. The Allied leadership were worried that die hard Nazi units might try to mount an effective guerrilla campaign against the occupation. Historian Perry Biddiscombe believed the decision to keep hundreds of thousands of men in poor conditions of the Rheinwiesenlager camps was "mainly to prevent Werwolf activity" in post war Germany.
Лагерь құрылысы
Бастапқыда, соғыс тұтқындарын Ұлыбританияға тасымалдау жоспарланған, олар капитуляцияға дейін сонда қалуға тиіс болды, себебі онда оларды жақсырақ қамтамасыз етуге болар еді. Ардендегі шабуыл сәтсіз аяқталып, 250 мың неміс әскері қарсыластарына берілді. Рур қапшығының бұзылуынан кейін тағы 325 мың адам тұтқынға алынды. Капитуляциядан кейін Батыс Одақтастарының қолында 3,4 миллион неміс әскері болды. Мұндай көптеген тұтқындар болғандықтан, оларды Германияда ұстаудың тиімдірек екені анық болды. Лагерьлер 1945 жылдың сәуір айында құрылып, қыркүйекке дейін бар болды. Барлық лагерьлерді салудың да осындай жоспары болды. Темір жолға жақын ауылдың ашық жерлерін тікұшақпен қоршап, әрқайсысында 5 000-ден 10 000-ға дейін адамға арналған 10-20 лагерьге бөлді. Бар болған дала жолдары лагерь көшелері ретінде, ал айналасындағы ғимараттар әкімшілік, асхана және госпиталь ретінде пайдаланылды. Қару-жарағын тапсыруға мәжбүр болған соғыс тұтқындары ұйықтау үшін жерді қолмен қазып шықты. Көп ұзамай лагерьлер тым толып кетті, мысалы, 100 000 адамға арналған Ремаген лагерінде 184 000 тұтқын болды.
In the beginning, there were plans to transport the prisoners of war to Britain, where they would remain until capitulation, because there they could be better provided for. After the failure of the Ardennes offensive, 250,000 German soldiers surrendered. After the breakdown of the Ruhr pocket another 325,000 were taken prisoner. After capitulation there were 3.4 million German soldiers in the custody of the Western Allies. With such large numbers of prisoners, it seemed more logical to keep them in Germany. The camps were founded in April 1945 and remained in existence until September. There was a similar plan for the construction of all the camps. Open farmland close to a village with a railroad line was enclosed with barbed wire and divided into 10 to 20 camps, each housing 5,000 to 10,000 men. Existing field paths were used as streets of the camp and surrounding buildings as the administration, kitchen and hospital. The prisoners of war, forced to surrender their equipment, had to dig holes in the earth by hand in which to sleep. Soon the camps were grossly overcrowded; e. g., Camp Remagen, intended for 100,000, grew to 184,000 prisoners.
Операциялар мен басқару
Әскери тұтқындарды ұстау туралы халықаралық заңдарды айналып өту үшін, қарсы тараптың күштері "Қоралсыздандырылған жау күштері" (DEF) деп аталды, ал "Соғыс тұтқындары" (POW) термині қолданылмады. Тұтқындардың көп санына байланысты американдықтар лагерьлердің ішкі басқаруын немістерге жүктеді. Дәрігерлер, аспазшылар және жұмыс күштері сияқты барлық әкімшілік жұмыстар тұтқындардың өзімен атқарылды. Тіпті қарулы күзетшілердің де құрамына Вермахттың Фельджандармериясы мен Фельджәгеркорпсының бұрынғы әскерлері кірді. Олар Wehrmachtordnungstruppe (Қоралды Күштердегі Тәртіп әскерлері) деп аталды және лагерьлерде қашуды болдырмау және тәртіпті сақтау үшін қосымша рацион алды. 1946 жылдың маусым айында осы әскери полиция соңғы ресми түрде қаруларын тапсырған неміс сарбаздары болды. Лагерьлер құрылғаннан кейін бірнеше апта ішінде тұтқындарды босату басталды. Алғаш босатылғандар – Гитлерюгенд мүшелері және нацистік партиямен байланысы жоқ деп танылған әйелдер болды. Олардан кейін шаруалар, жүргізушілер және кеншілер сияқты мамандық иелері босатылды, өйткені Германия инфрақұрылымын қайта жаңғыртуға олардың көмегі шұғыл қажеттілік болды. 1945 жылдың маусым айының соңына қарай Ремаген, Бёль Иггельхайм және Бюдерих лагерлері толық босатылды. 1945 жылдың 12 маусымында британдық күштер британдық аймақтағы екі Rheinwiesenlager лагерін өз бақылауына алды. 1945 жылдың 10 шілдесінде SHAEF лагерьлерді француздарға тапсырғаннан кейін барлық босатулар тоқтатылды. Бұл келісім Шарль де Голль үкіметінің Францияда мәжбүрлі еңбекке 1.75 миллион әскери тұтқынды қажет етуіне байланысты жасалды. Барлығы шамамен 182,400 тұтқын – Синциг, Андернах, Сиершахн, Бреценхайм, Дитерсхайм, Кобленц, Хехтсхайм және Диц қалаларынан Францияға жіберілді. Британдықтар өз бақылауындағы Бюдерих және Рейнберг лагерлерінен жұмысқа жарамдыларын тапсырып, қалғандарын босатты. 1945 жылдың қыркүйек айының соңына қарай Rheinwiesenlager лагерлерінің көбі жабылды. 1948 жылға дейін Бад-Кройцнах қаласының жанындағы Бретценхайм лагері ғана ашық қалды, ол Франциядан босатылған неміс тұтқындары үшін транзиттік лагерь ретінде пайдаланылды.
To circumvent international laws that dealt with the handling of POWs, the surrendered forces were termed "Disarmed Enemy Forces" (DEF) and the term "Prisoners of war" (POW) was not applied. Due to the numbers of prisoners, the Americans transferred internal control of the camps over to the Germans. All administration such as doctors, cooks and work forces was undertaken by the prisoners. Even the armed guards were former troops from the Wehrmacht's Feldgendarmerie and Feldjägerkorps. Known as Wehrmachtordnungstruppe (Armed Forces Order Troop), they received extra rations for preventing escapes and keeping order in the camps. In June 1946, these military police would be the last German soldiers to officially surrender their arms. Within weeks of the camps being established, some prisoner releases were started. First to be allowed to leave were members of the Hitlerjugend and female personnel who were deemed to have no affiliation with the Nazi Party. Professional groups, such as farmers, drivers and miners, soon followed because they were urgently required to assist in the reconstruction of German infrastructure. By the end of June 1945, the camps at Remagen, Böhl Iggelheim and Büderich had been emptied. On 12 June 1945, the British forces took control of the two Rheinwiesenlager camps designated to be in the British Zone. On 10 July 1945, all releases were halted after SHAEF handed control of the camps over to the French. The deal was struck because the government of Charles de Gaulle wanted 1.75 million prisoners of war for forced labor in France. In total roughly 182,400 prisoners from Sinzig, Andernach, Siershahn, Bretzenheim, Dietersheim, Koblenz, Hechtzheim and Dietz were given to France. The British handed over those fit for work from the two camps it controlled at Büderich and Rheinberg and released the remainder. By the end of September 1945 nearly all the Rheinwiesenlager camps had been closed. Only a camp at Bretzenheim near Bad Kreuznach remained open until 1948, serving as a transit camp for German prisoners released from France.
Соғыстан кейінгі қорытындылар
1969 жылы генерал-лейтенант Леонард Д. Хитон АҚШ армиясының медициналық қызметі үшін толыққанды есеп дайындап, жариялады. Бұл есепте профилактикалық медицина және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін осы үлкен сандағы неміс тұтқындарын ұстаумен байланысты мәселелер зерттелді. Есепте бірқатар мәселелер анықталды, олар:
In 1969, Lieutenant General Leonard D. Heaton prepared and published an exhaustive report for the United States Army Medical Department that examined preventive medicine and the problems associated with housing such a large number of German prisoners after World War II. The report found a number of problems, including:
Армия тұтқындар ұсталған кейбір орындарды есептен шығарды. Тұтқындардың саны күтілгеннен әлдеқайда көп болды. Лагерьлерді ұйымдастыру тұтқындардың өздеріне жүктелді. 1945 жылғы сәуір және мамыр айларында азық-түлік пен су жеткіліксіз болды, бірақ кейін жағдайы жақсарды. 1945 жылғы тамызда қарусыздандырылған жау әскерлеріне берілген 1200-1500 калориялық рацион жеткіліксіз болды. Азық-түлік жетіспеушілігі кейбір жағдайларда "ауқымды нашар тамақтануға" алып келді.
The army had lost track of some of the locations where POWs were held. The number of prisoners greatly exceeded expectations. Organization of the camps was left to prisoners. Food and water supplies were insufficient during April and May 1945, though they later improved. The 1200 to 1500 calories ration that the Disarmed Enemy Forces were receiving in August 1945 was inadequate. The lack of food led in some cases to "extensive malnutrition."