Немец прототипі истребителі Messerschmitt Me 309

Кіріспе

Messerschmitt Me 309 – Екінші дүниежүзілік соғыстың басында Messerschmitt Bf 109-ды ауыстыру мақсатымен жасалған неміс истребитель ұшағының прототипі. Көптеген жетілдірілген мүмкіндіктері болғанына қарамастан, Me 309-дың көрсеткіштері қанағаттандырмайтын болды және көптеген мәселелері болды, нәтижесінде жоба тек төрт прототип салынғаннан кейін тоқтатылды. Me 309 – Bf 109-ды алмастыруға бағытталған екі сәтсіз Messerschmitt жобасының бірі, екіншісі – 1943 жылғы Me 209 жобасы.

Жобалау және әзірлеу

Me 309 жобасы 1940 жылдың ортасында басталды, дәл сол кезде Bf 109 Ұлыбритания шайқасында Supermarine Spitfire-мен алғашқы кездесулерін өткізіп жатқанда, жылдамдық және өнімділік жағынан 109-ға тең келген алғашқы ұшақ. Messerschmitt Bf 109-ды жаңарту қажеттігін сезінді. Алайда, Рейх Әуе Министрлігі жобаға үлкен мән бермеді, нәтижесінде жоба 1941 жылдың соңына дейін аяқталмады. Жаңа истребительде көптеген жаңа мүмкіндіктер болды, мысалы, үш дөңгелекті қону шассисі (қону кезінде 90 градусқа бұрылатын және қозғалтқыш астында «жазық» күйге келтірілетін алдыңғы тіреуіш аяғы бар) және қысыммен жабдықталған кабина, бұл оған жоғары биіктікте тиімдірек және жайлырақ жұмыс істеуге мүмкіндік берер еді. Жаңа мүмкіндіктер алғаш рет бірнеше Bf 109F корпустарында сыналып көрді: V23 нұсқасында құрсақ радиаторы, V31 нұсқасында радиатор және үш дөңгелекті қону шассисі, ал V30 нұсқасында қысыммен жабдықталған кабина болды. Жобаға үкіметтің қызығушылығының төмендігіне байланысты алғашқы прототиптің аяқталуы 1942 жылдың көктеміне дейін кешікті, ал алдыңғы тіреуіш аяқпен болған мәселелер 309-дың алғашқы ұшуын шілдеге дейін ықпалдастырды. Ұшқан кезде Me 309-дың өнімділігі қанағаттанарлық болды – стандартты Bf 109G-дан шамамен 50 км/сағ (30 миль/сағ) жылдам, бірақ ерекше емес. Шындығында, Bf 109G оның күтілген жаңаруын озатты. Қару-жарақ қосылғаннан кейін ұшақтың жылдамдығы қабылдауға болмайтын деңгейге төмендеді. Өнімділігі нашар болғандықтан және Focke Wulf Fw 190D-нің перспективалы дамуына байланысты Me 309 жобасы тоқтатылды. 1941 жылы Рейх Әуе Министрлігі екі қозғалтқышты Messerschmitt Bf 110-ды алмастыру үшін жаңа Zerstörer (жойғыш) қажеттігіне жауап ретінде жобаны қайта жандандыруға тырысты, Messerschmitt-тің жауабы Me 609 болды. Жаңа жобаны ең аз уақытта және ең аз жаңа бөлшектермен жасау үшін сәтсіз аяқталған Me 309 жобасы жаңа истребительдің негізі ретінде пайдаланылды. Me 609 екі Me 309 фюзеляжын жаңа орталық қанат бөлігімен біріктіруді көздеді. Біріктірілген Me 309-дың негізгі қону шассилерінің тек екі ішкі дөңгелегі ғана қолданылатын еді және орталық бөлікке жиырылатын болды. Бұл ерекше төрт дөңгелекті конфигурацияға әкелді. Me 609-дың кабинасы сол жақ фюзеляжда орналасатын еді, ал оң жақ фюзеляж тегістелген болар еді. Екі нұсқасы жоспарланған: төрт немесе алты 30 мм MK 108 зеңбірегі бар ауыр истребитель және екі 30 мм MK 108 зеңбірегі және 1000 кг (2200 фунт) бомбасы бар Schnellbomber (Жылдам бомбалаушы) нұсқасы. Жобалар аяқталып жатқан кезде революциялық Messerschmitt Me 262 турбореактивті ұшағы поршеньді қозғалтқышты истребительдерді жасау қажеттігін жоққа шығарды. 1943 жылы Messerschmitt Bf 109-ды алмастыруға соңғы әрекет ретінде Me 209 II жобасын жасады. Бұл, негізінен, 109 корпусының модификациясы болды, Messerschmitt дизайнерлері Me 309 сияқты жаңа жобаға уақыт пен күш жұмсағысы келмеді.

The Me 309 project began in mid 1940, just as the Bf 109 was having its first encounters with the Supermarine Spitfire in the Battle of Britain, the first aircraft to match the 109 in speed and performance. Already, Messerschmitt anticipated the need for an improved design to replace the Bf 109. The Reich Air Ministry, however, did not feel the same urgency, with the project given a low priority, resulting in the design not being finalized until the end of 1941. The new fighter had many novel features, such as tricycle landing gear (with a nosegear strut that twisted through 90° during retraction, to a "flat" orientation under the engine) and a pressurized cockpit, which would have given it more comfortable and effective high altitude performance. Each of the new features was first tested on a number of Bf 109F airframes, the V23 having a ventral radiator, the V31 with a radiator and tricycle landing gear, and the V30 having a pressurized cockpit. Low government interest in the project delayed completion of the first prototype until spring 1942, and trouble with the nosewheel pushed back the 309's first flight to July. When it did fly, the Me 309's performance was satisfactory – about 50 km/h (30 mph) faster than a standard Bf 109G – but not exemplary. In fact, the Bf 109G could out turn its intended replacement. With the addition of armament, the aircraft's speed decreased to an unacceptable level. In light of its poor performance and the much more promising development of the Focke Wulf Fw 190D, the Me 309 was canceled. In an attempt to revive the project, initiated in response to a 1941 Reich Air Ministry requirement for a new Zerstörer (destroyer) to replace the twin engined Messerschmitt Bf 110, Messerschmitt's response was the Me 609. In order to meet the requirement of a new design in a minimum of time and with a minimum of new parts, the failed Me 309 project was used as the basis of the new fighter. The Me 609 would have joined two Me 309 fuselages with a new centre wing section. Only the two inner wheels of the joined Me 309's main landing gears would have been used and would retract into the centre section. This resulted in an unusual four wheel arrangement. The Me 609 would have had its cockpit in the port fuselage, the starboard being smoothed over. Two versions were planned: a heavy fighter with four or six 30 mm MK 108 cannon, and a Schnellbomber (Fast bomber) variant with two 30 mm MK 108 cannon and a bombload of 1,000 kg (2,200 lb) carried beneath the fuselages. By the time designs were being ironed out, the revolutionary Messerschmitt Me 262 turbojet negated the need for further piston engined fighter design. In 1943, Messerschmitt made one last attempt at creating a replacement for the Bf 109 in the form of the Me 209 II. It was essentially a modification of the existing 109 airframe, Messerschmitt designers not wanting to invest the time and trouble in a new design like the Me 309.