Артур Липсетт – канадтық экспериментатор режиссер, NFB-де жұмыс істеген. «Very Nice, Very Nice» фильмімен танымал, Оскарға ұсынылған. Өмірбаяны, туған жері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық коллаж режиссері
Canadian collage filmmaker
Артур Липсет (13 мамыр 1936 – 1 мамыр 1986) – Канаданың Ұлттық кино кеңесінде жұмыс істеген кинорежиссер. Оның қысқа, авангардтық коллаж фильмдері, ол оларды "жер асты емес, дәстүрлі де емес" деп сипаттаған, повествование, деректі фильм, тәжірибелік коллаж және визуальды эссе элементтерін қамтиды. Оның алғашқы фильмі "Өте жақсы, өте жақсы" – "Оскар" сыйлығына ие болды.
Arthur Lipsett (May 13, 1936 – May 1, 1986) was a Canadian filmmaker with the National Film Board of Canada. His short, avant garde collage films, which he described as "neither underground nor conventional”, contain elements of narrative, documentary, experimental collage, and visual essay. His first film, Very Nice, Very Nice, was nominated for an Academy Award.
Ерте өмір
Липсет Монреаль қаласында еврей отбасында дүниеге келген. Оның әкесі химик болса, анасы Киевтен көшіп келген иммигрант еді. Артур 10 жасқа толғанда анасы оның көз алдында өз-өзіне қол жұмсады. Әкесі Артурмен және оның қызы Марианмен ақылдаспай қайтадан үйленді. Липсеттің мұғалімдері оны 8 жасында дарынды деп таныды. Вест-Хилл орта мектебін бітіргеннен кейін Монреальдегі Көркемөнер мектебіне түсті, онда үш рет "үздік студент" атанды. Оның ұстазы, "Жетілік" тобының мүшесі Артур Лисмер оны Канаданың Ұлттық кино кеңесіне (NFB) ұсынды.
Lipsett was born in Montreal into a Jewish family. His father was a chemist, his mother was an immigrant from Kiev who committed suicide in front of Arthur when he was 10. His father remarried without consulting Arthur and his daughter, Marian. Lipsett's teachers recognized him as gifted at age 8 and, after graduating from West Hill High School, he went to the School of Fine Arts in Montreal, where he was named 'best student' three times. His mentor, Group of Seven member Arthur Lismer, recommended him to the National Film Board of Canada (NFB).
Мансап
Липсет 1958 жылы NFB-ге анимация бөлімінде редактор болып жұмысқа тұрды. Оған авторлық құқық берілмегенімен, оның алғашқы екі жобасы «À St Henri le cinq septembre» (Хуберт Акин, 1962) фильмінде операторлық жұмыс және 1961 жылғы «Күрес» фильмінде пост-өндіріс жөніндегі кеңесші болып табылды.
Lipsett joined the NFB in 1958 as an editor in the animation department. While he is not credited, two of his earliest projects were as a cameraman on À St Henri le cinq septembre (Hubert Aquin, 1962) and as a post production advisor on the 1961 film Wrestling.
Өте жақсы, өте жақсы және Стэнли Кубрик
Липсеттің ерекше құмарлығы – дыбыс болатын. Ол түрлі көздерден, тіпті қоқыс жәшіктерінен де дыбыс үзінділерін жинап, оларды біріктіре отырып, қызықты дыбыстық сезімдер жасады. Бір күні мұндай туындысын достарына көрсеткен соң, олар Липсетке дыбыс коллажымен суреттерді үйлестіруді ұсынды. Соның нәтижесінде оның алғашқы қысқаметражды фильмі – 7 минуттық «Өте жақсы, өте жақсы» фильмі дүниеге келді. Бұл фильм 1962 жылы «Ең үздік ойындық қысқаметражды фильм» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығына ие болды. «Оскарды» жеңіп алмаса да, фильм Липсетке сыншылар мен режиссерлер тарапынан зор мақтау әкелді. Стэнли Кубрик Липсеттің жанкүйері болды және оған фильмнің «екран мен дыбыс жолының ең тапқыр және керемет қолданылуы» екенін жазды. Сондай-ақ Кубрик одан жақын арада түсірмекші болған «Доктор Странжлав» фильміне трейлер жасауды сұрады. Липсет Кубриктің ұсынысын қабылдамады. Кубрик өзі трейлерді түсірді, бірақ Липсеттің оған тигізген әсері шыққан трейлерде анық байқалады.
Lipsett's particular passion was sound. He collected pieces of sound from a variety of sources, including garbage bins, and fitted them together to create interesting auditory sensations. After playing one such creation to friends, they suggested that Lipsett combine images with the sound collage. The result was his first short film, a 7 minute film Very Nice, Very Nice which was nominated for the Academy Award for Best Short Subject, Live Action Subjects in 1962. Despite not winning the Oscar, the film brought Lipsett considerable praise from critics and directors. Stanley Kubrick was one of Lipsett's fans, writing him to say that the film was "the most imaginative and brilliant uses of the movie screen and soundtrack that I have ever seen." Kubrick also asked him to create a trailer for his upcoming movie Dr. Strangelove. Lipsett declined Kubrick's offer. Kubrick went on to direct the trailer himself; however, Lipsett's influence on Kubrick is clearly visible in the released trailer.
21-87 және Джордж Лукас
Липсеттің ұқыпты монтаждауы және аудио мен бейне монтаждауын үйлестіруі жаңашылдық тудырып, үлкен әсер етті. 1963 жылы түсірілген "21 87" фильмі режиссер Джордж Лукасқа терең ықпал етті, ол: "Мен осы сияқты фильм түсіргім келді – өте ерекше, абстрактілі фильм" деді. Лукас Липсетпен ешқашан кездеспеген, бірақ "21–87" фильміне құрмет көрсетулер "Жұлдызды соғыстарда" бірнеше жерде кездеседі, мысалы, "Жұлдызды соғыстар IV: Жаңа үміт" фильміндегі Өлім жұлдызындағы принцесса Леяның ұстау камерасы 2187 нөмірімен белгіленген. Фильм Венеция кинофестивалінде "Сан-Марконың арыстаны" сыйлығын жеңіп алды.
Lipsett's meticulous editing and combination of audio and visual montage was both groundbreaking and influential. His 1963 film 21 87 had a profound influence on director George Lucas, who said it was "the kind of movie I wanted to make — a very off the wall, abstract kind of film." Lucas never met Lipsett, but tributes to 21–87 appear in several places in Star Wars, e. g. the holding cell of Princess Leia in Star Wars Episode IV: A New Hope on the Death Star is cell No. 2187. The film won the Lion of St. Mark at the Venice Film Festival.
Психикалық аурулар мен өлім
1970 жылға қарай Липсеттің психикалық денсаулығы нашарлап, ол кинотаспаға деген қорқынышы мен шығармашылық қабілетін жоғалтуына байланысты отставкаға кетуге мәжбүр болды. 1978 жылы ол қысқа мерзімге NFB-ге қайта оралды, бірақ ол кезде өзінің монтаждау құралдарын тізбектеп байлап, жазда қысқы пальто киіп, көзге көрінбейтін дауыстардан қорғану үшін саусақтарын буддалық мантра позында таңғышалап жапсырып алыпты. 1982 жылы оған шизофрения диагнозы қойылды. "Шағын тәжірибелер" деп атаған көптеген өзіне қол салу әрекеттерінен кейін, ол 1986 жылдың 1 мамырында өз өмірін өз қолымен аяқтады. Одан әйелі, суретші Джудит Сандифорд қалды.
By 1970, Lipsett's mental health had deteriorated to the point where he was forced to resign, citing a phobia of film tape and a loss of creativity. In 1978, he briefly returned to the NFB but, by then, he was chaining up his editing equipment, wearing winter coats in summer and taping his fingers into the Buddhist mantra position for protection from phantom voices. In 1982, he was diagnosed with Schizophrenia. After numerous suicide attempts, which he called “little experiments”, he took his own life on May 1, 1986. He was survived by his partner, artist Judith Sandiford.
Липсет туралы шығармалар
2006 жылы Липсет туралы толық метражды деректі фильм, «Артурды еске алу», Public Pictures компаниясы NFB, Bravo! және TVOntario телеарналарымен бірлесіп жасалды. «Артур Липсет жобасы: Хистокартадағы нүкте» – 2007 жылы NFB шығарған, Эрик Гаучер режиссерлік еткен деректі фильм. 2010 жылы NFB Теодор Ушев режиссерлік еткен және Крис Робинсон сценарий жазған «Lipsett Diaries» атты қысқа анимациялық деректі фильмін жасады. 2012 жылы «Артурды еске алу» фильмінің консалтингтік продюсері Амелия Дос «Көзіңді бұрма: Артур Липсеттің өмірі» атты өмірбаянын жариялады.
In 2006, a feature length documentary about Lipsett, Remembering Arthur, was produced by Public Pictures in association with the NFB, Bravo! and TVOntario. The Arthur Lipsett Project: A Dot on the Histomap is a 2007 NFB documentary directed by Eric Gaucher. In 2010, the NFB produced the short animated documentary Lipsett Diaries, directed by Theodore Ushev and written by Chris Robinson. In 2012, Amelia Does, a consulting producer on Remembering Arthur, published the biography Do Not Look Away: The Life of Arthur Lipsett.
Мұра
2014 жылы Prism Prize «музыкалық видео өнеріне жаңашылдық және ерекше көзқарас үшін» Артур Липсет сыйлығын тағайындады.
In 2014, the Prism Prize inaugurated the Arthur Lipsett Award "for innovative and unique approaches to music video art".