Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гленн Гулд туралы отыз екі қысқа фильм – 1993 жылы түсірілген канадалық тамырлық фильмдер жинағы. Оны Франсуа Жирар режиссерлік еткен, ал сценарийін Жирар мен Дон МакКеллар жазған. Фильм бір мазмұн ретінде емес, 31 қысқа фильмнен тұратын серия ретінде ұсынылады. Сегменттерге құжатты фильмдер, Гулдты жақсы білген адамдармен сұхбаттасулар және Гулд өмірінен эпизодтардың қайта жандандырылуы кіреді. "Гулд Макларенмен кездеседі" бөлімінде Норман Маклареннің фильмдерінен алынған анимациялық шарлар қолданылған. Фильм жағымды пікірлер алды және төрт "Genie" сыйлығын жеңіп алды, оның ішінде "Ең үздік фильм" сыйлығы да бар.
Thirty Two Short Films About Glenn Gould is a 1993 Canadian biographical anthology film about the pianist Glenn Gould, played by Colm Feore. It was directed by François Girard, with a screenplay by Girard and Don McKellar. The film is presented as a series of 31 short films rather than as one narrative. Segments include documentaries, consisting of interviews with individuals who knew the real Gould, and reenactments of episodes in Gould's life. "Gould Meets McLaren" employs animated spheres from Norman McLaren's filmography. The film received positive reviews and won four Genie Awards, including Best Motion Picture.
Сюжет
Гленн Гулд көшпенділік естеліктерімен, атап айтқанда, Симко көлі маңындағы отбасылық коттеджбен байланысты, бала кезінде бес жасында концерттік пианист болу туралы шешім қабылдағанын еске алады. Бірақ, шын мәнінде, оның анасы оған осы мансапты таңдап бергенін сендіреді. Ол кітаптарды оқудан бұрын нота оқуды үйренгенін және Иоганн Себастьян Бахтың музыкасын анасынан алғанын айтады. Кейін Гулд өзімен-өзі сұхбаттасып, 32 жасында концерттерден неге бас тартқанын сұрайды, оның орнына аудиториясымен бұқаралық ақпарат құралдары арқылы байланысуды жөн көреді. Гулд музыканттың, қаншалықты мейірімді болса да, қатал билеуші екенін еске салады. Радиодокументалды фильмдер жасау барысында Гулд «Солтүстік идеясы» атты туындымен айналысады, ол Солтүстік Канада халқының жалғыздығы мен оқшаулануына ортаның тигізетін әсерін көрсетеді. Бір медиа сұхбатында Гулд «Солтүстік идеясы» өзінің оқшаулану туралы түсірген бес деректі фильмінің бірі екенін, ал енді ол комедия түсіргісі келетінін, себебі ол мәнсіз нәрселерден шаршағанын айтады. Сұхбаттасушылар одан музыкалық кемелдігіне қалай қол жеткізгенін түсіндіруді талап етеді, бірақ фортепианода тым техникалық ойнауға қызығушылық танытпайды. Олар неге тек телефон арқылы сұхбат беруге талап ететінін сұрайды. Басқалар Гулдтың технологияға деген құштарлығының шынайы адамдардан қашықтығын сақтау үшін жасалған әрекет екенін күмәнданады. Нарықтар құлдыраған кезде, Гулд шейх Яманидің күзетшісінен Sotex Resources деген белгісіз компанияға инвестиция салу туралы ақпарат алады, ол барлау шартынан үлкен пайда көреді. Гулд қаржылық дағдарыстан пайда тапқан жалғыз клиент болады. Бірақ, оның досы Маргарет Паксу Гулдтың ванна бөлмесінде Валиум, Трифлуоперазин және Либракс сияқты түрлі дәрілердің көптеп сақталғанын байқайды. Гулд барлық дәріні бір уақытта қабылдап жатыр деген ойға күліп, Паксу оның мінез-құлқында ешқандай өзгеріс байқамайды. Туған күні жақындағанда, Гулд Орталық Еуропа мен Жапониядағы жақсы сатылымдарға қарамастан, оның жерлеуіне ешкім келмейді деп алаңдайды. Гулд 50 жасында инсульттан қайтыс болады. Оның туысы Джесси Грейг Гулдтың қателескенін, оның жерлеу рәсіміне көп адам келгенін айтады. Ол «Вояджер I» және «Вояджер II» ғарыш зондтарында, сыртқы интеллектімен байланыс орнату үшін ұшырылған, Бахтың музыкасы Гулдтың орындауында сақталғанын атап өтеді.
With memories revolving around the family's cottage near Lake Simcoe, Glenn Gould recalls how in his childhood, he had ostensibly made the decision to become a concert pianist at age five. In fact, he believes his mother had already chosen that career for him. He recalls being able to read music before he could read books, and learned the music of Johann Sebastian Bach from his mother. Gould later imagines interviewing himself, in which he confronts himself about why he chose to quit giving concerts at the age of 32, preferring to communicate to his audience through media instead. Gould reminds himself that the musician is inescapably an autocrat, no matter how benign. In crafting radio documentaries, Gould works on a piece called The Idea of North, which touches on the effects the environment has on the solitude and isolation of the people of Northern Canada. In a media interview, Gould reveals that The Idea of North is one of only five of his documentaries about isolation, and that he intends to make a comedy next because he is tired of serious expression. Interviewers also push him to explain how he could achieve his level of musical perfection without interest in being overly technical in his piano playing. They ask why he insists on being interviewed only over the telephone. Others question if Gould's supposed obsession in technology is merely a smokescreen to keep his distance from real people. As the markets plummet, Gould picks up word from the bodyguard of the visiting Sheik Yamani to invest in an obscure company called Sotex Resources, which is set to benefit from an exploration contract. Gould becomes the only client to profit in the wake of financial meltdown. However, Margaret Pacsu, a friend, notices Gould's bathroom is stocked heavily with various pills, including Valium, Trifluoperazine and Librax. Gould laughs off the idea that he is taking all of the pills simultaneously, and Pacsu does not notice any effects on his personality. As his birthday approaches, Gould becomes concerned that no one will attend his funeral, despite being aware of strong record sales in Central Europe and Japan. Gould dies at age 50 of a stroke. His cousin, Jessie Greig, says Gould was wrong and his funeral was heavily attended. He had noted that Voyager I and Voyager II, space probes launched for possible contact with extraterrestrial intelligence, contain Bach's music as played by Gould.
Даму
Rhombus Media 1979 жылы сол кезде әлі тірі болған пианист Гленн Гулд туралы фильм түсіру мақсатымен құрылды. Продюсер Нив Фичман: "Ол біздің ең үлкен құрметтейтін адамымыз еді. Сондықтан біз Гулдқа оны түсіру туралы ұсыныс жасамас бұрын, бірнеше қысқа фильм түсіруіміз керек деп ойладық". 1982 жылы Гулд қайтыс болғаннан кейін режиссер Франсуа Жирар 1990 жылы пианисттің өмірбаяны туралы фильм түсіру идеясын көтеріп, Фичманның жоспарларын жаңартып, қайта жандандырды. Жирар сценарийді Гулд орындаған Бахтың «Голдберг вариациялары» үлгісінде жасауды шешті. Концепция 32 бөлімге мүмкіндік бергендіктен, деректі, көркем және «абстрактілі» сахналардың үйлесімі пайда болды, Жирар: «Мен өзімнің ойынымды оның шегіне дейін ойнауға рұқсат бердім» деді. Бюджет 1,8 миллион долларды құрады. Фильмге сұхбат бергендердің арасында скрипкашы Ехуди Менухин де болды. Онда Бахтың «Голдберг вариациялары» және «Жақсы темперленген клавир» сияқты онымен байланысты шығармалар қосылды. Сондай-ақ, «Симко көлі» бөлімінде Рихард Вагнердің «Тристан мен Изольда» операсының прелюдиясы да орын алды. Sony Classical 1994 жылы CD форматында саундтрек альбомын шығарды. Бұл белгілі бір фильмдерге бейне құқықтарын алу стратегиясының бір бөлігі болды, ал CD шығарылымы АҚШ кинотеатрларындағы көрсетіліммен сәйкес келіп, сәуір айында өтті.
Rhombus Media was established in 1979 with the goal to make a film about pianist Glenn Gould, who was still alive at the time. Producer Niv Fichman explained, "He was our greatest hero. So we thought we would have to make a few short films before we approached Gould to make one about him". After Gould died in 1982, director François Girard mentioned the idea of making a biopic of the pianist in 1990, reviving Fichman's plans. Girard opted to model the screenplay after Bach's Goldberg Variations, which Gould had performed. The fact that the concept allowed for 32 segments led to the combination of documentary, fictional and "abstract" scenes, with Girard saying "I allowed myself to play the game to its limits". The budget was $1.8 million. Violinist Yehudi Menuhin was among those interviewed for the film. It includes pieces famously linked with him, such as Bach: The Goldberg Variations, and the Well Tempered Clavier. It also features the prelude to Richard Wagner's Tristan und Isolde in the "Lake Simcoe" segment. Sony Classical released a soundtrack album on CD in 1994. This was part of a strategy to obtain video rights for certain films, with the CD release timed to match the U. S. cinematic release in April.
Сыни қабылдау
Роджер Эберт фильмге төрт жұлдыз берді, оны дәстүрлі биографиялық форматтан айырылып, көрермендерді Гулдтың өзінің орнына қоюға шақырды. The New York Times газетінің журналисі Джанет Маслин оны ақылды және қызықты деп бағалады. "Вашингтон Пост" газетінің сыншысы Дессон Хоу бұл бөлімдерді қызықты және жақсы көрсететін деп сипаттады. Variety журналында Леонард Клэди оны суретшінің өнері мен оның туындыларын бейнелейтін сирек фильм деп атады. Newsweek журналында Дэвид Ансен оны "әдемі, салқын әзілді фильм" деп сипаттады. "Жаңа Республика" газетінің сыншысы Стэнли Кауффманн оның "құпиялы, бірақ қанағаттандырарлық, жарқын, әзілді, елікпейтін, құштар, жалғызбасты және адамгершілік" көріністер ұсынғанын айтты. Фильм Rotten Tomatoes сайтында 25 рецензия негізінде 92% рейтингке ие.
Roger Ebert awarded the film four stars, praising it for parting with the customary biopic format and challenging viewers to imagine themselves as Gould. Janet Maslin of The New York Times assessed it as smart and highly interesting. The Washington Post critic Desson Howe described the segments as exciting and revealing. In Variety, Leonard Klady cited it as a rare film for achieving a picture of both an artist and the artist's work. For Newsweek, David Ansen called it an "elegant, coolly funny movie". The New Republic critic Stanley Kauffmann said it offered "teasing yet satisfactory glimpses vivid, funny, cranky, passionate, eremitic, humane". The film has a 92% rating on Rotten Tomatoes, based on 25 reviews.
Мұра
Жирард пен МакКеллар өзінің келесі фильмі "Қызыл скрипка" (1998) үшін Гленн Гулд туралы отыз екі қысқа фильмнен бірнеше топ мүшелерін шақырды. Оператор Ален Дости, редактор Гаэтан Хуот және Феоре осы жобаға қайта қосылғандардың арасында болды. "Симпсондар" телесериалы 1996 жылғы 14 сәуірде көрсетілген "Спрингфилд туралы 22 қысқа фильм" атты эпизодымен фильмге құрмет көрсетті. A.V. Club 1996 жылы көптеген көрермендер бұл атауды түсінген болар еді деп хабарлады, сонымен қатар Animaniacs сериалы да 1996 жылы "Уакко Уорнер туралы он қысқа фильм" атты қысқа фильм шығарды.
Girard and McKellar employed a few crew members from Thirty Two Short Films About Glenn Gould for their next film, The Red Violin (1998). Cinematographer Alain Dostie, editor Gaétan Huot and Feore were among those who reunited for the project. The TV series The Simpsons gave homage to the film with the title of the episode "22 Short Films About Springfield", which aired on 14 April 1996. The A. V. Club asserted many viewers in 1996 would have understood the title, noting the series Animaniacs also produced a 1996 short entitled "Ten Short Films About Wakko Warner".