Канада кино индустриясының даму тарихы

Кіріспе

Канададағы киноиндустриясы
Канададағы ағылшын тіліндегі кино

Filmmaking industry in Canada
the English language cinema in Canada
The development of a Canadian film industry was hampered by the country's low population density, it had six million inhabitants and only Toronto and Montreal had more than 100,000 people in 1905, and the lack of domestic vaudeville as most of the acts came from the United States, United Kingdom, and France. Andrew Holland was critical of Canada as a place for the film industry due to the quality of its films, distance between major urban areas, and different electrical systems. Early films were used to as promotional material for companies, promote immigration, or displays of scenic locations including Niagara Falls. The Edison Company created some of the first films in Canada by documenting the Klondike Gold Rush, Canadian soldiers leaving to fight in the Second Boer War, and George V, the Duke of York, arriving in Canada in 1902. James Freer is believed to have been the first Canadian to produce films. He purchased an Edison camera and projector and started filming agriculture activities and Canadian Pacific Railway trains in 1897, and toured the United Kingdom with the sponsorship of the CPR in 1898, and a second less successful tour was sponsored by Clifford Sifton in 1901. His second tour was the first time that the government was directly involved with film. British and American filmmakers were selected as they could guarantee the distribution of their films unlike Canadian filmmakers. The CPR enlisted Charles Urban and his company, in order to allow the distribution of the films to the United Kingdom, to travel and film Canada to promote settlement in the western areas. This group, the Bioscope Company of Canada, conducted filming in Quebec to Victoria from 1902 to 1903. The film, Living Canada, was premiered at the Palace Theatre in 1903, with High Commissioner Donald Smith in attendance. A total of thirty five Living Canada films were released by 1904, and was reedited into Wonders of Canada in 1906. Urban success led to him gaining contracts with the government of British Columbia and the Northern Railway Company. The Grand Trunk Railway entered the industry by hiring Butcher's Film Service in 1909. The CPR hired the Edison Company to film in Canada and they sent nine people, including J. Searle Dawley, Henry Cronjager, and Mabel Trunnelle, in 1910. They were provided a specialized train and the RMS Empress of India and produced thirteen films.

Канададағы киноиндустриясының дамуына елдің төмен халық тығыздығы кедергі келтірді – 1905 жылы халық саны алты миллионды құрады, ал Торонто мен Монреалда ғана 100 мыңнан астам адам тұрды. Сонымен қатар, отандық водевильдің болмауы да қиындық тудырды, өйткені көптеген артистер АҚШ, Ұлыбритания және Франциядан келді. Эндрю Холланд киноның сапасы, ірі қалалар арасындағы қашықтық және әртүрлі электр жүйелеріне байланысты Канаданы киноиндустриясы үшін қолайсыз орын деп сынады. Алғашқы фильмдер компаниялардың жарнамалық материалдары ретінде, иммиграцияны ынталандыру үшін немесе Ниагара сарқырамасы сияқты көрнекті жерлерді көрсету үшін пайдаланылды. «Эдисон» компаниясы Канадада алғашқы фильмдердің бірін жасады, олар Клондайк алтын асыруы, Екінші Буер соғысына аттанған канадалық әскерлер және 1902 жылы Канадаға келген Йорк герцогы Джордж V туралы деректерді қамтыды. Джеймс Фриер кино түсірген алғашқы канадалық деп есептеледі. Ол 1897 жылы «Эдисон» камерасы мен проекторын сатып алып, ауыл шаруашылығы және «Канадалық Тынық мұхиты» темір жолының пойыздарын түсіре бастады. 1898 жылы «CPR» демеушілігімен Ұлыбританияға гастрольдік сапар жасады, ал 1901 жылы Клиффорд Сифтон демеушілігімен екінші, алайда сәтті болмаған тур ұйымдастырылды. Оның екінші сапары – үкіметтің кино өндірісіне тікелей қатысқан алғашқы жағдайы болды. Британдық және американдық кинорежиссерлер өз фильмдерін таратуға кепілдік бере алатындықтан, канадалық режиссерлерге қарағанда олар таңдалып алынды. «CPR» Чарльз Урбанды және оның компаниясын Батыс аймақтарындағы қоныстануды насихаттау үшін Канадаға саяхаттап, фильм түсіруге шақырды, сондай-ақ фильмдерді Ұлыбританияға таратуды қамтамасыз етті. Бұл топ – «Канаданың Биоскоп компаниясы» 1902-1903 жылдары Квебек пен Виктория арасында түсірілімдер жүргізді. «Тірі Канада» фильмі 1903 жылы «Палас» театрында көрсетілді, оған жоғары комиссар Дональд Смит қатысты. 1904 жылға дейін «Тірі Канада» фильмдерінің саны отыз беске жетті және 1906 жылы «Канаданың кереметтері» деген атпен қайта өңделді. Урбанның жетістігі оған Британ Колумбиясы үкіметімен және «Солтүстік темір жол компаниясымен» келісімшарттар жасауға мүмкіндік берді. «Grand Trunk Railway» 1909 жылы «Butcher's Film Service» компаниясын жалдап, бұл салаға енді. «CPR» «Эдисон» компаниясын Канадада түсірілімдер жүргізу үшін жалдады және 1910 жылы Дж. Сэрл Доули, Генри Кронджагер және Мейбл Труннелл сияқты тоғыз адамды жіберді. Оларға арнайы пойыз және «Индия императрицасы» кемесі бөлінді, нәтижесінде он үш фильм түсірілді.

Тәуелсіз кино индустриясын құру

Үнсіз фильмдер ағылшын және француз тілдерінде субтитрлермен көрсетілген, бірақ дыбысты фильмдер көбінесе ағылшын тілінде түсірілді. Канадада түсірілген алғашқы толық метражды фильм – «Эвангелина». «Палас» театры 1928 жылдың 1 қыркүйегінде «Көшедегі періште» фильмін көрсету арқылы дыбысты фильмдерді көрсетуге көшкен алғашқы театр болды. 20 ғасырдың басында Канадада тәуелсіз киноиндустрияны құруға бірнеше әрекет жасалды. 1914-1922 жылдар аралығында кино өндірісі үшін 36 компания құрылды, бірақ олардың көпшілігі ешқандай фильм шығармады. 1914 жылы Universal Pictures компаниясының «Canadian Animated Weekly» Канададағы алғашқы жаңалықтар киножурналының бірі болды. Канадалық жаңалықтар киножурналының пионері болған Уимет 1915 жылы дистрибьютор ретінде «Specialty Film Import» компаниясын құрды, бірақ оның жаңалықтар және дистрибуция компаниялары 1923 жылы сатылды, ал ол 1920 жылдары АҚШ-та сәтсіз жұмыс істеді. Уиметтің мансабының шыңында 1,5 миллион канадалық оның жаңалықтарын аптасына екі рет тамашалады. «Fox Canadian News» және «Canadian Kinograms» сияқты американдық компаниялардың филиалдары құрылғаннан кейін отандық жаңалықтар компаниялары сәтті болмады. 1910 және 1920 жылдары Квебекте түсірілген дыбысты фильмдердің көпшілігі жоғалып кетті. Ив Левер Ларенте Хомьедің 1922 жылғы «Мадлен де Вершер» фильмі – алғашқы нағыз квебек көркем фильмі екенін айтты. Ларанте Хомьедің туындыларын кейіннен оның ұлы, Өрттен қорғау басқармасынан алған бұйрық бойынша, фильмнің түсірілімдерінің өрт қаупі бар екендігіне байланысты жойды. Эрнест Шипман қалаларда бірнеше кинокомпаниялар құрды және басқа аймаққа көшуден бұрын жергілікті қаражатты пайдалана отырып, шектеулі санда фильмдер түсірді. Басқа канадалық кинорежиссерлерден айырмашылығы, ол американдық нарықтан қаржылық қолдау іздеді. 1919 жылы Альбертада 250 000 долларлық қаржылық капиталмен «Canadian Photoplays» компаниясын құрды. Ол «Вапи, Морж» фильмінің өндірісін бастады, бірақ оны әйелі Нелл Шипман басты рөлде ойнаған «Құдай елі мен әйел» фильмін насирдеу үшін «Құдай еліне» қайта атады. Фильм сыншылар тарапынан да, коммерциялық тұрғыдан да сәтті болды, алғашқы жылы 500 000 доллардан астам табыс тапты, ал Шипманның инвесторлары инвестициядан 300% пайда алды. Фильмнің табысына қарамастан, «Canadian Photoplays» басқа фильм түсірмеді және ерікті түрде таратылуға барды. 1919 жылы ол Ральф Коннормен келісімшартқа қол қойып, Нью-Йоркте орналасқан «Dominion Films» компаниясын құрды. «Winnipeg Productions» Коннордың он екі әңгімесін бейімдеу үшін құрылды, бірақ тек бесеуі түсірілді. 1922 жылы Шипман Канадада бес компания құрды, бірақ олардың тек үшеуі ғана фильмдер түсірді. 1922 жылдың 23 тамызында «New Brunswick Films» компаниясын құрды, бірақ «Blue Water» фильмінің сәтсіздігі Шипманның мансабын аяқтады. Трентон, Онтарио, шағын өлшеміне қарамастан, ірі кино өндірісінің орталығы болды және бірнеше жылдан астам жұмыс істеген сирек студиялардың бірі болды. Джордж Браунридж құрған «Canadian National Features» компаниясы қалада студия салып, 1916 жылы алғашқы аптада 278 000 доллар сомасында 500 000 долларлық қаржылық капитал жинады. Алайда компания алғашқы екі фильміне – «Неке тұзағы» және «Қуат» фильмдеріне 43 000 доллар жұмсағаннан кейін өндірісті тоқтатты және 79 000 доллар активпен банкроттық жариялады. 1918 жылы Трентондағы студияны «Pan American Film Corporation» сатып алды, бірақ жабылар алдында тек бір фильм шығарды. Браунридж 1918 жылы «Adanac Producing Company» компаниясын құрып, екі «Canadian National Features» фильмін шығарды. Браунридж өндірісті корпоративтік демеушілікке ауыстырып, өнімдерді драмалық фильмдерде көрсетті. Браунридж «CPR» компаниясынан демеушілік іздеді, ал Джон Мюррей Гиббон «Power» фильмін көріп, Браунриджден Бірінші Қызыл қорқыныш кезінде большевиктерге қарсы фильмдер түсіруді сұрады. «Adanac» 1919 жылы қайта ұйымдастырылды, Браунридж басқарушы директоры, ал Денис Танси, парламент мүшесі, президенті болды. «Ұлы көлеңке» 1920 жылы Браунридж отандық киноиндустриясын құруға ұмтылғандықтан, Нью-Йоркте емес, Канадада түсірілгеннен кейін жарық көрді. Ол «CPR» компаниясы оны шығару алдындағы қоғамдық қолдауын кері тартып алғанына қарамастан, сыншылар тарапынан да, коммерциялық тұрғыдан да сәтті болды. Алайда компания Харли Ноулздың ысырапшылдығы мен «Selznick Pictures» компаниясының тарату саясатын кінәлап, банкротқа ұшырады. 1924 жылы Браунридж Трентон студиясын «Ontario Motion Picture Bureau» компаниясына сатты, ол «Carry on, Sergeant!» фильмі түсірілгенге дейін, 1934 жылы Митчелл Хепберн оны жабуды бұйырғанға дейін пайдаланылды, содан кейін ол қоғамдық орталыққа айналдырылды. 1920 жылы құрылған «Motion Skreenadz» компаниясы Канаданың батысында фильмдер түсіруді жүзеге асырды және түсті фильмдерді Британдық Колумбияға әкелді. Леон С....

Silent films used intertitles in English and French, but sound films were mostly produced in English. The first recorded feature film created in Canada was Evangeline. The Palace was the first theatre to transition to showing sound films when it presented Street Angel on 1 September 1928. There were multiple attempts to create an independent film industry in Canada in the early 20th century. Thirty six companies meant for film production were created between 1914 and 1922, but the majority of the companies did not produce any films. In 1914, Canadian Animated Weekly by Universal Pictures became one of the first newsreels in Canada. Ouimet, who was a pioneer for Canadian newsreels, created Specialty Film Import in 1915, as a distributor, but his newsreel and distribution companies were sold in 1923, and he unsuccessfully worked in the United States in the 1920s. At the peak of Ouimet's career 1.5 million Canadians were watching his newsreels twice per week. Domestic newsreel companies were unsuccessful after branches of American companies, Fox Canadian News and Canadian Kinograms, were established. Most sound films from Quebec in the 1910s and 1920s are lost. Yves Lever stated that Larente Homier's 1922 film Madeleine de Verchères was the first truly Québécois fictional feature film. Larente Homier's work was later destroyed by his son due to orders from the Fire Bureau as the film reels were flammable. Ernest Shipman established multiple film companies in cities and would produce a limited number of films using local money before moving to another area. Unlike other Canadian filmmakers he sought financial support from the American market. In 1919, incorporated Canadian Photoplays with a financial capital of $250,000 in Alberta. He started production on Wapi, the Walrus, but retitled it to Back to God's Country to capitalize God's Country and the Woman, starring his wife Nell Shipman. The film was a critical and financial success, with it grossing over $500,000 in its first year, and Shipman's investors saw a 300% return on investment. Despite the success of the film Canadian Photoplays did not produce another film and went into voluntary liquidation. He signed a contract with Ralph Connor in 1919, and formed Dominion Films, based in New York, to produce films in Winnipeg. Winnipeg Productions was formed to adapt twelve of Connor's stories, but only five were filmed. Shipman created five companies across Canada in 1922, but only three produced films. He incorporated New Brunswick Films on 23 August 1922, but the failure of Blue Water ended Shipman's career. Trenton, Ontario, despite its small size, was a major film production area and had one of the few studios to last longer than a few years. Canadian National Features, founded by George Brownridge, construction a studio in the town and raised a financial capital of $500,000, with $278,000 coming within the first week, in 1916. However, the company suspended production after spending $43,000 on its first two films, The Marriage Trap and Power, and declared bankruptcy with $79,000 in assets. The studio in Trenton was taken over by the Pan American Film Corporation in 1918, but only released one film before closing. Brownridge founded Adanac Producing Company and released the two Canadian National Features films in 1918. Brownridge shifted production towards corporate sponsorships by displaying products in dramatized films. Brownridge sought a sponsorship from the CPR and John Murray Gibbon saw Power and asked Brownridge to make anti Bolshevik films during the First Red Scare. Adanac was reorganized in 1919, with Brownridge as its managing director and Denis Tansey, a member of parliament, as its president. The Great Shadow was released in 1920, after being filmed in Canada rather than New York as Brownridge wanted to create a domestic film industry, and was a critical and financial success although the CPR pulled its public support before its release. However, the company went bankrupt with Brownridge balming Harley Knoles's wastefulness and Selznick Pictures's distribution policy. Brownridge sold the Trenton studio to the Ontario Motion Picture Bureau in 1924, and it continued to be used, with Carry on, Sergeant! as the sole fictional work filmed there, until Mitchell Hepburn ordered its closure in 1934, and it was turned into a community centre. Motion Skreenadz, incorporated in 1920, conducted the majority of film production in western Canada and brought colour film production to British Columbia. Leon C. Shelly gained control over Motion Skreenadz and Vancouver Motion Pictures from 1936 to 1937. He extended the company to Toronto in 1945, but relocated the company entirely to Toronto in 1946. The company was reorganized into Shelly Films, but production of non newsreels was ended in favor of focusing on film laboratories. British Columbia's government agencies used promotional films from 1908 to 1919, before the creation of the British Columbia Patriotic and Educational Picture Service. It was headed by A. R. Baker and mainly distributed films produced under contract by Arthur D. Kean. The provincial legislature passed legislation requiring the display of at least one ten minute education film or travelogue during all of the programs. The Motion Picture Branch of the Bureau of Publications was created by Saskatchewan in 1924, to produce education films. The Ontario Motion Picture Bureau was established in 1917, but did not produce its own films until 1923. S. C. Johnson, who worked in the Ontario Agriculture Department, was its first director. The victory of the United Farmers of Ontario in the 1919 election resulted in Peter Smith reorganized film production under the Amusement Branch with Otter Elliott heading it. He changed the focus of filmmaking from agricultural training towards quality productions. By 1925, the bureau had 2,000 films in its library, distributed 1,500 reels of film per month, and made one feature length documentary, Cinderella of the Farms in 1931, but the bureau was dissolved after the Ontario Liberal Party won in the 1934 Ontario general election. Albert Tessier and Maurice Proulx produced large amounts of films in French at a time when it was uncommon. Joseph Morin, the Quebec Minister of Agriculture, used film for education purposes and the Service de ciné photographie was established in 1941. The War Office Cinematographic Committee, one of the first times the national government was involved in filmmaking, was formed in 1916, and was led by Max Aitken, 1st Baron Beaverbrook. The committee contracted the Topical Film Company before buying a controlling share. The committee aided in the production of distribution of D. W. Griffith's Hearts of the World. The committee was dissolved after World War I and its shares in Topical Film Company were sold, which were donated to war charities. The Associated Screen News of Canada was founded by Bernard Norrish in 1920, and the CPR held a majority control of its stock. The company grew from two employees in 1920, to over one hundred by 1930, and focused on the production of newsreels, theatrical shorts, and sponsored films. It was the largest Canadian film company until the growth of Crawley Films in the 1950s. It was one of Canada's longest lasting film production companies with Crawley Films and the National Film Board of Canada being one of the few to outlast it. Before ASN constructed a film laboratory all of the film print distributed in Canada were processed in the United States. The company was processing twenty two million feet of film in per year by 1929. ASN constructed a sound stage in 1936, and produced House in Order, which was its only feature film in the 1930s. Brownridge was sent to New York in 1925 by the Ontario Motion Picture Bureau to gain a distribution contract, but only negotiated one with Cranfield and Clarke after a year of high expenses. Treasurer William Herbert Price criticized Brownridge stating that his "travelling expenses are very high and I do not see there was very much result from anything he has done". George Patton, the bureau's head, supported the deal as Cranfield and Clarke had no Jews in its company. W. F. Clarke, who was later blamed for the company's financial failure, pushed for Canadian film production and came up with an idea of a film about "a dramatic story written by an eminent authority around the part played by the Canadians in the World War". Clarke incorporated British Empire Films of Canada in June 1927. The film adaption of The Better 'Ole was released in Canada under the name Carry On! and was financially success. Clarke's film was named Carry on, Sergeant! to help raise funds. It received financial backing from influential people, including prime ministers Arthur Meighen and Bennett. The film started production, by the recently created subsidiary Canadian International Films, in 1926, and Bruce Bairnsfather was hired to direct with an expensive contract, but his inexperience with film led to production troubles that increased the cost of the budget. The production difficulties led to internal company problems and Clarke was removed as general manager although he remained vice president. The film was released in 1928, to mixed to negative reviews and was only distributed in Ontario before the company went bankrupt in 1929. Brownridge attempted to recut and release the film in 1930, stating that it "would gross at least $200,000", but it did not happen. The Ontario government was still interested in attempting to create a large film studio by 1932, along with Edward Wentworth Beatty and Herbert Samuel Holt, but the recent failure of Canadian International Films and Great Depression led to its not receiving investments. The Canadian film industry would not recover until after World War II.

Ұлттық кино басқармасы

Экспонаттар және жарнама бюросы 1918 жылдың 19 қыркүйегінде құрылды және 1923 жылдың 1 сәуірінде Канада үкіметінің кино бюросы болып қайта ұйымдастырылды. Оның фильмдері АҚШ-та Bray Productions арқылы көрсетілді. Ұйымның бюджеті Ұлы депрессия кезінде тоқтап, азайды. 1917 жылдан 1920 жылға дейін бюроны Бернард Норриш, 1920 жылдан 1927 жылға дейін Реймонд Пек, ал 1927 жылдан 1941 жылға дейін Франк Бадгли басқарды. Бадгли бюроның дыбысты фильмдерге өтуі қажеттігін, әйтпесе театрларда көрсетуге мүмкіндігінен айырылатынын айтты, бірақ ұйым 1934 жылға дейін қажетті жабдықты алған жоқ, сол кезде ол театрлық дистрибьюторларын жоғалтты. Бадгли 1931 жылы бюро үшін 16 мм-лік фильмдік құралды сатып алуға қол жеткізді. Ұйымның бюджеті 1930 жылы 75 000 доллардан 1931 жылы 65 000 долларға, ал 1932 жылы 45 000 долларға дейін төмендеді. Дегенмен, 1933 жылы бюджеті 70 000 долларға дейін артты. 1941 жылы бюро Джон Гриерсонның ұсынысы бойынша Канаданың Ұлттық кино кеңесі болып қайта ұйымдастырылды. Росс Маклин Жоғарғы комиссар Винсент Мэйсидің хатшысы болып жұмыс істегенде Гриерсонмен кездесті және оны Канадаға шақырып, үкіметтік кино саясатына көмектесуін сұрады. Гриерсон 1938 жылы Канаданың кино индустриясы туралы есеп дайындады, ал ол жазған Ұлттық кино заңы 1939 жылы қабылданды, нәтижесінде ҰКК құрылды. Гриерсон ҰКК-нің алғашқы кино комиссары болды және Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін қызмет етті. 1941 жылдан 1945 жылға дейін жұмыспен қамту елуден жеті жүзге асты, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін 40%-ға қысқартылды. Гриерсон Маклинды орынбасар комиссар ретінде таңдады, ал Стюарт Легг өндірісті бақылауға тағайындалды. 1935 жылы "Бізді ұмытпайық" атты Канаданың алғашқы дыбысты толық метражды соғыс деректі фильмі шықты. Гриерсон Солтүстік Америкадағы Ұлыбритания үшін соғыс уақытындағы ақпаратты үйлестіре отырып, ҰКК фильмдерінің, әсіресе соғысқа қатысты фильмдердің театрларда көрсетілуін ұлғайтуға тырысты. 1940 жылы "Famous Players" таратуға көмектесті, ал "Канадалық соғыс кино қызметтері комитеті" Кино индустриясының соғыс іс-қимылдары комитетімен бірлесіп жұмыс істеді. 1943 жылы Ұлыбритания мен АҚШ-та айына 30-40 миллион адам қараған "The World in Action" сияқты ҰКК фильмдері, ал 1944 жылы "Canada Carries On" фильмін 2,25 миллион адам көрді. 1944 жылы ҰКК жаңалықтарының көрермендері аптасына 40-50 миллионға жетті. Гриерсон көркем фильмдер өндірісіне қарсы болды, өйткені Канадада тәуелсіз көркем фильмдер индустриясы үшін жеткілікті нарық жоқ деп есептеді. Ол американдық кинокомпаниялармен жұмыс істеуді қолдады және "театрлық кино бизнесі – халықаралық бизнес, ол тарату мәселесінде американдық кино мүдделерімен одақтасуға немесе түсіністікке байланысты" деді. Ол 1944 жылы Голливудқа сапар шекті, ал ҰКК американдық компанияларға сценарийлерді қарау үшін жіберді. Гриерсонға Канада үкіметінен күшті қолдау болмады және оның кейбір фильмдері үкімет мүшелерінің қарсылығын тудырды. "Inside Fighting Russia" Ресей революциясын қолдағандығы үшін сынға ұшырады, ал "Balkan Powderkeg" Ұлыбританияның Балқандағы саясатын сынағандығы үшін сынға ұшырады. Гриерсон мен ҰКК суық соғыстың басталған кезінде шабуылға ұшырады. 1942 жылы "The World in Action" жаңалықтары тым солшыл деп есептелгендіктен, Федералдық тергеу бюросы Гриерсон туралы іс қозғалды. Хепберннің одақтасы және Канада үкіметі Саяхат бюросының басшысы Лео Долан Гриерсонды еврей және Кооперативтік одақ федерациясының жақтасы деп айыптады. Гузенко ісі Гриерсонның хатшыларының бірі Фреда Линтонды кінәлады, ал ұйымды Прогрессивті консервативтік партия бүлдірушілік, қаржылық ысырапшылық және монополия үшін сынға алды. Гриерсон да кінәлі деп айыпталды, бірақ ол 1945 жылы комиссарлық қызметінен кеткенімен, оның кінәсі дәлелденбеді. Маклинге ҰКК қызметкерлерін тексеруге Корольдік Канада атты полициясына көмектесуге бұйрық берілді және RCMP одан қызметкерлердің тізімін жұмыстан босатуды сұрады. 1950 жылы Уильям Артур Ирвин оның орнына комиссар болып тағайындалды. Ирвин де дәлелденбеген адалсыздықсыз қызметкерлерді жұмыстан шығарудан бас тартты және сұранысты азайтты, нәтижесінде сұралған отыз алты қызметкердің тек үшеуі ғана жұмыстан босатылды. Масси төрағалық еткен өнер, әдебиет және ғылым саласындағы ұлттық даму жөніндегі корольдік комиссия 1949 жылы құрылды. ҰКК бас кеңсесін салуды, бюджетті арттыруды және Корольдік корпорацияға айналуды сұрап, қысқаша ұсыныс берді. Роберт Винтерс, оның министрлігі ҰКК-ні бақылады, оның ұсынысы үкіметтік саясатты білдірмейді деп мәлімдеді. Канаданың кино өндірушілер мен зертханалар қауымдастығы үкіметтік монополияны сынап, ҰКК-нің Корольдік корпорацияға айналу туралы өтінішін "кеңейтілген, монополиялық психология" деп сипаттады, сондай-ақ олар ҰКК-мен бәсекелесе алмайтындарын, өйткені ол салық төлемейді және тарифтерден босатылған еді. Комиссияның есебі ҰКК-ні және оның Корольдік корпорация мәртебесі мен бас кеңсесін құру туралы өтініштерін қолдады. Принцесса Елизавета мен принц Филипптің Канадаға сапары түсірілді және бастапқыда екі рулеткаға, жиырма минутқа бағаланған фильм болуы тиіс еді, бірақ нені қысқартқанын анықтамағандықтан бес рулеткаға дейін өсті. Ирвин ҰКК-нің Columbia кино дистрибьюторы Харви Харникпен және Famous Players президенті Дж. Дж. Фитцгиббонмен кездесті, ал Фитцгиббон Ирвинге Рождествоға шығарылса, бес рулетканың барлығын көрсететінін айтты. "Royal Journey" он жеті бірінші көрсетім театрында ашылды және келесі екі жыл ішінде 1249 канадалық театрда көрсетілді, онда оны рекордтық екі миллион адам көрді, сондай-ақ фильм сонымен қатар қырық басқа елде көрсетілді. Фильмнің құны 88 000 доллар болды, бірақ ҰКК 150 000 доллар пайда тапты және фильмнің сәттілігі Гриерсонның Ирвин "Кино кеңесін сақтап қалды" дегенін айтуының себебі болды. Канада үкіметінің кино бюросы және Associated Screen News of Canada француз канадалық қызметкерлері болған жоқ. Винсент Пакетт 1941 жылы ҰКК-нің алғашқы француз канадалық кинорежиссері болды және 1942 жылы тақтаның алғашқы француз тіліндегі фильмі "La Cité de Notre Dame" фильмін түсірді. 1945 жылға қарай француз канадалық қызметкерлердің саны он жетіге жетті, ал бюджеттің төрттен бірі француз тіліндегі өндіріске жұмсалды. Масси комиссиясы және ҰКК Басқару кеңесінің мүшесі Гратен Желина француз тіліндегі өндірісті жақсартуға шақырды, бірақ Премьер-министр Морис Дюплесси оған қарсы болды. 1963 жылы Моник Фортье түсірген "À l’heure de la décolonisation" ҰКК-нің француз канадалық әйел режиссері түсірген алғашқы фильмі болды. "Le Devoir" сияқты француз тіліндегі БАҚ 1957 жылы Роже Бледі қызметтен шеттетуден кейін ҰКК-ні сынады. ҰКК-нің франкофондық режиссерлері Денис Аркан, Жил Карл, Жак Годбу, Жил Гру, Клемент Перрон ұйымның цензуралық саясатын, көркем фильмдер өндіруден бас тартуын және Квебекке қатысты колониалды тәртібін сынады. Мишель Бро, Карл, Бернар Госселин, Гру, Артур Ламот сөгіс алғаннан кейін кетіп қалды. Гай Роберж ҰКК комиссары болып тағайындалған алғашқы француз канадалық болды. Дюплесси 1959 жылы қайтыс болды, ал Квебек Либералдық партиясы билікке келді, ал Либералдық партия 1963 жылғы Канада федералды сайлауында жеңіске жетті. Либералдар екі тілділік және екі мәдениет саясатын қолдады. 1964 жылы Пьер Жюно басшылығымен ағылшын тіліндегі өндірістен тәуелсіз француз тіліндегі бөлім құрылды. Ұйымның алғашқы ағылшын тіліндегі көркем фильмі "Drylanders" 1963 жылы шықты. Кэтлин Шеннон 1974 жылы әлемдегі алғашқы мемлекеттік қаржыландырылатын феминистік кино өндіріс бөлімі Studio D-ді ұйымдастырды және 1996 жылы жабылғанға дейін 125 фильм түсірді. Дегенмен, Studio B 1986 жылы құрылғанға дейін француз тіліндегі Studio D болған жоқ. Студия үш Os...

The Exhibits and Publicity Bureau was founded on 19 September 1918, and was reorganized into the Canadian Government Motion Picture Bureau on 1 April 1923. Its films were theatrically released in the United States by Bray Productions. The organization's budget stagnated and declined during the Great Depression. The organization was led by Bernard Norrish from 1917 to 1920, Raymond Peck from 1920 to 1927, and Frank Badgley from 1927 to 1941. Badgley stated that the bureau needed to transition to sound films or else it would lose its access to theatrical releases, but the organization did not gain the equipment until 1934, and by then it had lost its theatrical distributors. Badgley was able to get a 16 mm film facility for the bureau in 1931. The organization's budget fell from $75,000 in 1930, to $65,000 in 1931, and $45,000 in 1932. However, its budget was increased to $70,000 in 1933. The bureau was reorganized into the National Film Board of Canada in 1941, following John Grierson's recommendation. Ross McLean was working as the secretary to High Commissioner Vincent Massey when he met Grierson, and asked for Grierson to come to Canada to aide in the governmental film policy. Grierson made a report on the Canadian film industry in 1938, and the National Film Act, which he drafted, was passed in 1939 causing the creation of the NFB. Grierson became the first Film Commissioner of the NFB and served until the end of World War II. Employment rose from fifty to over seven hundred from 1941 to 1945, although it was cut by 40% after the war ended. Grierson selected McLean to work as assistant commissioner and Stuart Legg to oversee the productions. Lest We Forget, Canada's first feature length war documentary with sound, was released in 1935. Grierson made efforts to increase the theatrical distribution of NFB films, primarily its war related films, as he was coordinating wartime information for the United Kingdom in North America. Famous Players aided in distribution and the Canadian Motion Picture War Services Committee, which worked with the War Activities Committee of the Motion Pictures Industry, was founded in 1940. NFB productions such as The World in Action was watched by 30 40 million people per month in the United Kingdom and United States in 1943, and Canada Carries On was watched by 2.25 million people by 1944. The audience for NFB newsreels reached 40 50 million per week by 1944. Grierson opposed feature film production as he believed that Canada did not have a large enough market for an independent feature film industry. He supported working with American film companies and stated that "the theatre film business is an international business, dependent when it comes to distribution on an alliance or understanding with American film interests". He travelled to Hollywood in 1944, and the NFB sent scripts to American companies for consideration. Grierson lacked strong support in the Canadian government and some of his films received opposition from members of the government. Inside Fighting Russia was criticized for its support of the Russian Revolution and Balkan Powderkeg for criticizing the United Kingdom's policy in the Balkans. Grierson and the NFB were attacked during the onset of the Cold War. The Federal Bureau of Investigation created a file on Grierson in 1942, due to the World in Action newsreel being considered too left wing. Leo Dolan, an ally of Hepburn and the head of the Canadian Government Travel Bureau, accused Grierson of being Jewish and a Co operative Commonwealth Federation supporter. The Gouzenko Affair implicated Freda Linton, one of Grierson's secretaries, and the organization was criticized by the Progressive Conservative Party for subversive tendencies, financial waste, and being a monopoly. Grierson was also accused of being involved, but was proven not to be although he resigned as commissioner in 1945. McLean was ordered to assist the Royal Canadian Mounted Police screen NFB employees and the RCMP requested him to fire a list of employees. McLean, who refused to fire any employees without their disloyalty being proven, was not reappointed as commissioner and replaced by William Arthur Irwin in 1950. Irwin also refused to fire employees without proven disloyalty and reduced the demand and only three of the thirty six requested were fired. The Royal Commission on National Development in the Arts, Letters and Sciences, with Massey as its chair, was formed in 1949. The NFB submitted a brief asking to have a headquarters constructed, budget increases, and to become a Crown corporation. Robert Winters, whose ministry oversaw the NFB, stated that its brief did not represent government policy. The Association of Motion Picture Producers and Laboratories of Canada submitted a brief criticizing a government monopoly, with the NFB's crown corporation request being referred to as an "expansionist, monopolistic psychology", and that they were unable to compete with the NFB as it paid no taxes and was exempt from tariffs. The commission's report supported the NFB and its requests for Crown corporation status and a headquarters were accepted. A Canadian tour by Princess Elizabeth and Prince Philip was filmed and was initially meant to be two reels, worth twenty minutes, but grew to five reels as they could not determine what to cut. Irwin met with Harvey Harnick, the NFB's Columbia theatrical distributor, and J. J. Fitzgibbons, the president of Famous Players, and Fitzgibbons told Irwin that he would screen all five reels if the film was completed for a Christmas release. Royal Journey opened in seventeen first run theatres and over course of the next two years it was screened in 1,249 Canadian theatres where it was watched by a record two million people and the film was also screened in forty other countries. The film cost $88,000, but the NFB gained a profit of $150,000 and the film's success was one of the reasons Grierson stated that Irwin "saved the Film Board". The Canadian Government Motion Picture Bureau and Associated Screen News of Canada had no French Canadian employees. Vincent Paquette became the NFB's first French Canadian filmmaker in 1941, and directed La Cité de Notre Dame, the board's first in house French language film, in 1942. The number of French Canadian employees grew to seventeen by 1945, and a quarter of the board's budget was spent on French productions. The Massey Commission and Gratien Gélinas, a member of the NFB's Board of Governors, called for an improvement in French language productions, but Premier Maurice Duplessis opposed it. In 1963, À l’heure de la décolonisation, directed by Monique Fortier, was the first NFB film directed by a French Canadian woman. French language media, including Le Devoir, criticized the NFB after it removed Roger Blais in 1957. NFB francophone directors Denys Arcand, Gilles Carle, Jacques Godbout, Gilles Groulx, and Clément Perron criticized the organization for its censorship policies, refusal to produce feature films, and its colonial treatment of Quebec. Michel Brault, Carle, Bernard Gosselin, Groulx, and Arthur Lamothe left following reprimands. Guy Roberge became the first French Canadian to serve as the NFB's commissioner. Duplessis died in 1959, and Quebec Liberal Party gained control while the Liberal Party won in the 1963 Canadian federal election. The Liberals supported a policy of bilingualism and biculturalism. A French language branch of the NFB that was independent of its English language productions was formed in 1964, under the leadership of Pierre Juneau. Drylanders, the organization's first English language feature length fiction film, was released in 1963. Kathleen Shannon organized Studio D, the first publicly funded feminist film production unit in the world, in 1974, and produced 125 films before its closure in 1996. However, there would be no French version of Studio D until the formation of Studio B in 1986. The studio produced three Oscar winning films by 1984 (I'll Find a Way, If You Love This Planet, and Flamenco at 5:15).

Мемлекеттік қаржылық қатысу

1954 жылдан бастап капиталдық шығындарды есепке алу фильмдерге инвестиция жасау үшін 60% салық жеңілдігі ретінде қолданыла алатын, ал 1974 жылы бұл көрсеткіш 100%-ға дейін артты. Осыдан кейін 13 жыл ішінде канадалық кино мен теледидарға 1,2 миллиард доллар инвестиция салынды. 1979 жылы фильмдердің орташа бюджеті 527 000 доллардан 2,6 миллион долларға, ал 1986 жылы 3,5 миллион долларға өсті. 1958 жылдан 1967 жылға дейін жеке инвестициялар фильмдерге салынған инвестицияның 18%-ын құрады, бірақ 1968 жылы бұл көрсеткіш 13,5%-ға төмендеді, ал CFDC 37,5%-ды құрады. Салық жеңілдігінің ұлғаюынан кейін жеке инвестициялар 1975 және 1978 жылдар аралығында фильмдерге салынған инвестицияның 47%-ын құрады, ал CFDC көрсеткіші 15%-ға төмендеді. «Солтүстіктің үнсіздігі» американдық қолдаумен CCA сертификатын алған алғашқы фильм болды. 1995 жылы фильмдер мен бейне өндірісіне арналған салық жеңілдігі капиталдық шығындарды есепке алудың орнын басты. 1962 жылы Роберж Ұлттық кино қаржы корпорациясы және Ұлттық кино және анимациялық бейне орталығы үлгісінде киноны қаржыландыруға көмектесетін ұйым құруды ұсынды. NFB комиссары Роберж басшылығымен мемлекеттік хатшы Канададағы көркем фильмдер индустриясын дамыту мүмкіндігі жөніндегі ведомствоаралық комитетті құрды. Комитет Канаданың кино индустриясын дамытуға көмектесетін несие қорын құру туралы 19-шы Канада үкіметіне есеп ұсынды. Бұл ұсыныс 1965 жылдың қазан айында мақұлданды, ал оны құру үшін 1966 жылдың маусым айында «Канада кино даму корпорациясы туралы» 1966 жылғы заң енгізілді және 1967 жылдың 3 наурызында мақұлданды. Канада кино даму корпорациясы 1967 жылы 10 миллион долларлық бюджетпен құрылды. 1968 жылдың ақпан айында Спендер оның директоры болып тағайындалды және бес мүшеден тұратын кеңес құрылды. Канадада кино мектебінің болмауы Норман Джуисонның Канада кино орталығын құруына себеп болды. CFDC 500 000 доллардан төмен құны бар фильмдерге бюджетінің 50%-ға дейін инвестициялауды бастады. «Жарлы жарылыс» CFDC қаржылық қолдау көрсеткен алғашқы фильм болды. Денис Эрудың «Валери» фильмі CFDC-ден қаржылық қолдау алмады, оның құны 70 000 долларды құрады, бірақ Квебекте 1 миллион доллардан астам табыс тапты. CFDC Héroux-тың «Мұнда және қазір» (L'Initiation), «Төрт әріпті әлемдегі махаббат», «Жас сүйіскендер» және «Алтын екі әйел» (Deux Femmes en or) фильмдерін қаржылық тұрғыдан қолдады. «Алтын екі әйел» фильмі қаржылық жағынан сәтті болды, оның екі миллион билет сатылымы Канада тарихындағы ең жоғары көрсеткіш болып қала берді және ең көп касса жинаған канадтық фильм атанды. 1971 жылдың қазанына дейін 10 миллион долларлық бюджет CFDC 64 фильмге 6,7 миллион доллар инвестициялады, фильмдердің орташа құны 250 000 долларды құрады. CFDC қаржылық жағынан сәтті болмады, себебі осы фильмдердің тек үшеуі ғана пайда тапты және ұйым инвестицияларының 600 000 долларын қайтарып алды. 1970 жылдан кейін CFDC кішкентай бюджетті фильмдерге инвестиция салуға көшті және американдық кинопрокаттаушылармен жұмысын тоқтатты, олар табысты жасырып отырды. 1971 жылдың қарашасында CFDC-ге тағы 10 миллион доллар бюджет берілді, сонымен қатар жаңа инвестициялық стратегия қабылданды, онда шығармашылық және техникалық тобы канадалық, бюджеті 100 000 доллардан төмен және кепілді таралымы бар фильмдерге жылына 600 000 доллар инвестицияланатын болды. CFDC алғашқы 1 миллион долларлық инвестициясын қайтаруға бес жыл жұмсады, бірақ 1977 жылы ғана 1 миллион доллар қайтарып алды. 1977-1978 жылдары CFDC жиырма фильмге 1,6 миллион доллар инвестициялады, ал 1979-1980 жылдары 34 фильмге 10,8 миллион доллар инвестициялады. 1968 жылдан 1978 жылға дейін ұйым 103 ағылшын тіліндегі фильмді қаржыландырды, бірақ тек «Қара шырша», «Өлім демалысы», «Жүрек фермасы», «Шиверс» және «Дадди Кравицтің шәкірті» фильмтері ғана CFDC үшін пайдалы болды. 150 кинорежиссерден тұратын Торонто кинорежиссерлер кооперациясы Жерар Пеллетьеге таратушылар фильмдерінің 15%-ы канадалық болуын талап ететін контенттік квота құруды сұрап, 200 кинорежиссердің қолдау хатын жіберді. 1972 жылы Пеллетье Ұлттық астана аймағында тек канадалық фильмдерді көрсетілетін театр құру туралы хабарлады. Мемлекеттік хатшы жариялаған зерттеуде 50%-дық квота шетелдік фильмдердің 5%-дық сатылымынан аз табыс әкелетіні көрсетілді. Зерттеуде жаңа салық ережелері мен CFDC инвестициялары Канада кино индустриясын халықаралық бәсекеге қабілетті ете алатыны айтылды. CFDC бюджеті бірнеше миллион доллармен шектелді, ал 1982-1983 жылдардағы бюджеті 4,5 миллион долларды құрады. Алайда, 1983 жылы ұйымның рөлі кеңейіп, теледидарды қамтыды және Канаданың эфирлік бағдарламаларды дамыту қорын басқарды. Теледидар қорына бастапқыда жыл сайынғы 60 миллион доллар бөлінді. 1986 жылы жылдық 30 миллион долларлық көркем фильмдер қоры құрылды, ал 1988 жылы жылдық 17 миллион долларлық көркем фильмдерді тарату қоры құрылды. 1989 жылға қарай ұйымның біріктірілген бюджеті 146 миллион долларға жетті. 1985 жылы жасалған топтың есебінде фильмдер мен бейне таратуда шетелдік үстемдік, өндіріс компанияларының соңғы қаржыландырылмауы және кинотеатрлар мен таратудың вертикальды интеграциясы кино индустриясының дамуына кедерілгі келтіретіні айтылды. Олар таратуды бақылауды арттыру үшін заңнама қабылдауды ұсынды және Коммуникация министрі Флора Макдональд олардың ұсыныстары негізінде фильмдерді лицензиялау жүйесін ұсынды. Американдық дистрибьюторлар бұл саясатқа қарсы болды және MPAA және оның президенті Джек Валенти арқылы американдық үкіметке лобби жасады. Валенти Президент Рональд Рейганмен кем дегенде екі рет кездесті және Рейган АҚШ-Канада экономикалық саммитінде заңнаманы сынады. АҚШ Конгресінің 54 мүшесі премьер-министр Брайан Малруниге заңнамаға қарсы хат қол қойды. Заңнама талқыланбады және сәтсіз аяқталды.

Starting in 1954, the Capital Cost Allowance was able to be used for a 60% tax write off for film investment and the amount was increased to 100% in 1974. $1.2 billion was invested in Canadian film and television in the thirteen years following the increase. The average film budget rose from $527,000 to $2.6 million in 1979, and $3.5 million in 1986. From 1958 to 1967, private film investment accounted for 18% of film investments and it declined to 13.5% in 1968, while the CFDC accounted for 37.5%. Following the tax write off increase private investment rose to account for 47% of film investment between 1975 and 1978 while the CFDC declined to 15%. Silence of the North was the first film with American backing to receive CCA certification. The Film and Video Production Tax Credit replaced the Capital Cost Allowance in 1995. In 1962, Roberge proposed the creation of an organization to aid in film finance based on the National Film Finance Corporation and Centre national du cinéma et de l'image animée. The Interdepartmental Committee on the Possible Development of a Feature Film Industry in Canada, under the leadership of NFB commissioner Roberge, was formed by the secretary of state. The committee submitted a report to the 19th Canadian Ministry for the creation of a loan fund to aid the development of the Canadian film industry. The proposal was approved in October 1965, and legislation, the Canadian Film Development Corporation Act of 1966 67, for its creation was introduced in June 1966, before being approved on 3 March 1967. The Canadian Film Development Corporation was established with a budget of $10 million in 1967. In February 1968, Spender was appointed as its director along with a five member board. Canada lack of a film school leading to the creation of the Canadian Film Centre by Norman Jewison. The CFDC started investing up to 50% of its budget into films that cost less than $500,000. Explosion was the first film to receive financial support from the CFDC. Valérie by Denis Héroux, which was not financially supported by the CFDC, was made at cost of $70,000 and made over $1 million in Quebec. The CFDC financially supported Héroux's other films Here and Now (L'Initiation), Love in a Four Letter World, Virgin Lovers, and Two Women in Gold (Deux Femmes en or). Deux Femmes en or was financially successful, with its two million ticket sales remaining the highest in Canadian history, and became the highest grossing Canadian film. The $10 million budget was used by October 1971, after the CFDC invested $6.7 million into 64 films with an average cost of $250,000 per film. The CFDC was not financially successful as only three of those films made a profit and the organization recovered $600,000 of its investments. After 1970 the CFDC focused on investing in smaller budgeted films and ended its work with American theatrical distributors to them hiding profits. Another $10 million budget was given to the CFDC in November 1971, and a new investment strategy in which $600,000 per year would be invested into productions, with its creative and technical crew being Canadian, budgeted below $100,000, and $3 million per year on films with guaranteed distribution. It took the CFDC five years to recover its first $1 million investment, but recovered $1 million in 1977 alone. From 1977 to 1978, the CFDC invested $1.6 million into twenty films and its investments rose to $10.8 million into 34 films from 1979 to 1980. Between 1968 and 1978, the organization funded 103 English language films, but only Black Christmas, Death Weekend, Heart Farm, Shivers, and The Apprenticeship of Duddy Kravitz were profitable to the CFDC. The Toronto Filmmakers' Coop, an organization with 150 filmmakers, sent a letter with the endorsement of 200 filmmakers to Gérard Pelletier asking for the creation of a content quota that required distributors to have 15% of their films be Canadian. Pelletier announced the creation of a theatre in the National Capital Region that exclusively showed Canadian films in 1972. A study published by the Secretary of State reported that a content quota would not work as a 50% quote would generate less revenue than a 5% sales increase for foreign films. The study stated that new tax regulations and investments by the CFDC could make the Canadian film industry internationally competitive. The budget for the CFDC was limited to a few million and its budget from 1982 to 1983 was $4.5 million. However, the organization had its role expanded to include television in 1983, and administered the Canadian Broadcast Program Development Fund. The television fund was initially given an annual budget of $60 million. An annual budget of $30 million through the Feature Film Fund was created in 1986, and an annual budget of $17 million through the Feature Film Distribution Fund was created in 1988. The organization's combined budget grew to $146 million by 1989. A report was written by a task force in 1985, and it stated that foreign domination of film and video distribution, chronic undercapitalization of production companies, and concentration of theatre ownership and distribution and exhibition vertical integration hurt the development of the film industry. They recommended legislation to increase the control of Canadian owned companies over distribution and Minister of Communications Flora MacDonald proposed a film licensing system based on their recommendations. American distributors opposed the policy and lobbied the American government through the MPAA and its president, Jack Valenti. Valenti met with President Ronald Reagan at least twice and Reagan criticized the legislation of a US Canadian economic summit. 54 members of the United States Congress signed a letter to Prime Minister Brian Mulroney opposing the legislation. The legislation was not tabled and it failed.

Келесіге жалғастырамыз, сержант!

Он жыл бойы кино өндірісімен айналысқан Ф. Р. Кроули мен Джудит Кроули 1938 жылы «Орел аралы» фильмін жасады, оның сәттілігі Ф. Р. Кроулидің әкесінен 3000 долларлық қарыз алуға мүмкіндік берді, осы қаражат «Кроули фильмдері» компаниясын құруға жұмсалды. 1946 жылы 6 адам, 1949 жылы 33 адам, ал 1950 жылдары шамамен 100 адам жұмыс істеді. 1952 жылы Канада киноиндустриясы өндірген 3 миллион долларлық фильмдердің алтыдан бірін «Кроули фильмдері» жасады. «France Film» және басқа компаниялар 1930 жылдары француз фильмдерін өндіруді бастады. «Мария Шапделен» фильмі жиі, бірақ қате түрде, алғашқы француз-канад дыбысты фильмі деп есептеледі. «Этьен Брюле Жибер де Потенс» – Квебекте түсірілген алғашқы түсті көркем фильм және ағылшын және француз тілдерінде түсірілген алғашқы канадалық түсті фильм. Жозеф Александр ДеСев «France Film» арқылы француз тіліндегі фильмдердің таралуын монополиялады. «France Film» компаниясы «Мария Шапделен» фильмінің таралуынан пайда болды, ол Канадада 70 000 билет сатты. Ол сондай-ақ, папаның «Vigilanti Cura» энциклопедиясына жауап ретінде «Нотр-Дам де-ла-Муаз» фильмінің өндірісіне көмектесті. ДеСев «Музыка шебері» фильмінің табысынан кейін «Ренессанс фильмдері» компаниясын сатып алды. ДеСев «Ренессанс фильмдері» дистрибьюциясы арқылы төрт фильм өндірді. Пол Л’Англе «Квебек Продакшнс» компаниясын құрды және «Шыбырлаған қала» фильмін ағылшын және француз тілдерінде «La Forteresse» деген атпен түсірді. Оны алты апта ішінде Квебекте 100 000-нан астам адам көрді. 1936 жылғы папаның «Vigilanti Cura» энциклопедиясы католиктердің киноға деген көзқарасын өзгертті және шіркеу 1940 жылдары Квебек кино өндірісіне қатыса бастады. 1944-1953 жылдары Квебекте түсірілген он тоғыз фильмнің көп бөлігі, он бес француз және төрт ағылшын тілінде, «Ренессанс фильмдері» немесе «Квебек Продакшнс» компаниялары жасады. Бұл сол кезеңде Канадада француз тілінде түсірілген жалғыз көркем фильмдер еді. «Буш-Пилот» 1940 жылдары канадалық компания жасаған жалғыз ағылшын тіліндегі көркем фильм болды.

Театрлар

1890-1900 жылдары фильмдерді саяхатшы шоумендер көрсетті. Джон К. Грин, Голланд ағайындарының алғашқы көрсетілімінде өнер көрсеткен сиқыршы, кинотеатрлар ашылғанға дейін Канаданың шығысы мен Жаңа Англияны аралап жүрді. Джон Альберт Шуберг Ванкувер мен Виннипегке, Британ Колумбиясы және Канада далаларына кино әкелді. Шуберг 1902 жылғы қазан айында Ванкуверде Канаданың алғашқы тұрақты кинотеатрын – «Электр театрын» ашты. Оның алғашқы фильмі «Пеле тауының жарылуы» болды. Ол Виннипегте қосымша театрлар ашты, кейін Батыс Канадада «First National Pictures» лицензиясын алды. Ол ең ірі театрлар желісінің біріне ие болды және оны 1919 жылы 1 миллион долларға Джей мен Жюль Аллендерге сатты, 1921 жылы қайта оралды, содан кейін 1924 жылы «Famous Players» компаниясына сатты. Джей мен Жюль Аллендер 1906 жылы Брантфордта алғашқы театрын ашты. 1908 жылы «Allen Amusement Corporation» кино алмасу компаниясын құрды. Олардың желісі 1920 жылы 20 миллион доллардан асты, ал 1923 жылы банкроттық жариялаған кезде және оны «Famous Players» сатып алғанда елу үш театр болды. Аллендер «Pathé» және «Paramount Pictures» фильмдерін тарату құқығына ие болды. 1916 жылы олар «Paramount» президенті Адольф Цукордың тең серіктестік құру ұсынысын қабылдамады. Аллендер Натан Натансонға бұл әрекет туралы хабарлаған, ал Натансон Цукорды 1920 жылы өзінің жеке театрлар желісін құрғаннан кейін жиырма жылға тарату құқығын беруге көндірді. Натансонның «Famous Players» компаниясы 1920 жылдары кеңейту науқанын бастады, бұл оның ірі қалалардағы барлық алғашқы театрларды басқаруына әкелді. Цукор мен «Paramount» 1930 жылы үлкен мөлшерде акция сатып алғаннан кейін Натансонды «Famous Players» компаниясынан шығаруға мәжбүр етті. «Famous Players» сонымен қатар Канададағы фильм тарату индустриясын бақылады, «Paramount Pictures» компаниясымен байланыстары болғандықтан, кем дегенде 40% таратуды құрады. Пол Натансон «Paramount» компаниясы басқаратын «Regal Films» компаниясын басқарып, «British International Pictures», «Metro Goldwyn Mayer» және «Pathé» фильмдерін таратты, ал «Famous Players» компаниясы «Columbia Pictures» фильмдерін таратты. «Fox Film», «RKO Pictures», «Tiffany Pictures» және «Warner Bros.» 1930 жылдары Канададағы басқа негізгі дистрибьюторлар болды. 1931 жылы «United Artists» жүргізген зерттеу көрсеткендей, Канададағы жалға алудан түскен табыстың 67% -ы Канаданың негізгі қалаларындағы он тоғыз театрдан, ал қалғаны басқа қалалардан келді. Канададан тыс ірі студиялардың блок-букингі тәуелсіз театр иелерінің фильмдерді қолайлы бағамен алуына кедергі келтірді. Р. Б. Беннетт кино индустриясына инвестиция салды, 1930 жылғы сайлауда кино индустриясын зерттеу мәселесін көтерді. Питер Уайт «Комбинаттарды тергеу туралы» заңға сәйкес «Famous Players» компаниясының театрларды монополиялық бақылауын тексеруге тағайындалды. Уайт «комбинаттың бар екендігі және кем дегенде 1926 жылдан бері бар екендігі» туралы қорытынды жасады және 1931 жылы «Famous Players» компаниясы қоғамдық мүддеге зиян келтірді, бірақ компанияға қарсы ешқандай шара қолданылмады. Беннетт шара қолдауды қолдады және Альберта, Британдық Колумбия, Онтарио және Саскачеванның бас прокурорлары «Famous Players» компаниясын соттады. Он бес компания мен Натан Натансонды қоса алғанда үш адам айыпталды, бірақ Канаданың Жоғарғы соты компаниялардың пайдасына шешім шығарды. «Famous Players» компаниясының бақылауын жоғалтқаннан кейін Натансон 1941 жылғы сәуірде «Odeon Theatres» компаниясын құрды және мамыр айында «Famous Players» компаниясының лауазымынан кетті. Ол компанияны ағасы басқаратын «Regal Films» компаниясын пайдаланып, «MGM» фильмдерін таратты және «Famous Players» компаниясымен келісімшарттары аяқталып жатқан компаниялардың бизнесін пайдаланды. «Odeon» «MGM» дистрибьюторлық келісімшартын алмады, бірақ «Columbia Pictures» фильмдерінің барлығы, «Universal» фильмдерінің үштен екісі және «Fox» фильмдерінің үштен бірі үшін келісімшарт алды. Натансон 1943 жылы қайтыс болды, оның орнын ұлы Пол алды. 1946 жылы Пол акцияларын Дж. Артур Ранкке сатқаннан кейін шетелдіктерге тиесілі «Famous Players» және «Odeon» театрларында шығарылған фильмдер 1947 жылы Канаданың кассасының 60% -дан астамын құрады. 1941 жылы «Odeon» компаниясының бас директоры болудан бас тартқан Тейлор 1930 жылдары «Twentieth Century Theatres» компаниясын құрды, ал «Famous Players» компаниясы 1960 жылдары алпыс бес театрға дейін өсті. Ол Торонтода «International Theatre» ашты, ол Канададағы алғашқы театр болды, ол көркем фильмдерді көрсетуге арналған. Тейлор мен Гарт Драбинский 1979 жылы «Cineplex Odeon Corporation» компаниясын құрды, ал 1987 жылы 1500 театрмен Солтүстік Америкадағы ең ірі театрлар желісі болды, олардың үштен екісі АҚШ-та болды. 1927 жылы «Laurier Palace Theatre» театрында болған өрттен 78 баланың өлімі және католик шіркеуінің киноға қарсылығы 1961 жылға дейін кәмелетке толмағандардың кинотеатрларға баруына тыйым салды. 1930 жылдары Квебек провинциясы ғана театрлардың жексенбі күндері ашық болуына рұқсат берді. 1983 жылы қабылданған «Квебек кино заңы» бойынша Квебектегі ағылшын тіліндегі фильмдерді алпыс күн ішінде француз тіліне аудару қажет болды. Алайда, АҚШ-тан келген фильмдерге бұл талап тиіспеді, өйткені олардың таратуы мерзімнен бұрын аяқталды және «NFB» талаптардан босатылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Канаданың кассасы өсті. 1934 жылы 796 театр 107 миллион адамды қабылдап, 25 миллион доллар тапты, ал 1940 жылы 1229 театр 151 миллион адамды қабылдап, 37 миллион доллар тапты. 1950 жылға қарай театрлар саны 2360-қа дейін өсті, 245 миллион адам қатысып, 86 миллион доллар тапты. Алайда, 1950 жылдары Канададағы киноға бару көрсеткіші төмендеді, ел фильмді көру көрсеткіші бойынша бесінш орыннан 1960 жылдары жиырма бесінші орынға түсті, ал орташа канадалықтың жылына көретін фильмдерінің саны 1950 жылы он жетіден 1960 жылы сегізге дейін төмендеді. Квебектегі билет сатылымы 1952 жылы 60 миллионнан 1969 жылы 19 миллионға дейін төмендеді. Канададағы театрлар саны 1962 жылы 1635-тен 1967 жылы 1400-ге, содан кейін 1974 жылы 1116-ға және 1984 жылы 899-ға дейін төмендеді.

In the 1890s and 1900s films were shown by travelling showmen. John C. Green, a magician who presented for the Holland brothers at their first showing, travelled throughout eastern Canada and New England until the establishment of movie theatres. John Albert Schuberg was credited with bringing movies to Vancouver and Winnipeg, and the provinces of British Columbia and the Canadian Prairies. Schuberg established Canada's first permanent movie theatre, the Electric Theatre, in Vancouver, in October 1902, with its first movie played being The Eruption of Mount Pelee. He opened additional theatres in Winnipeg, and later gained the license for First National Pictures in western Canada. He had one of the largest theatre chains and sold it to Jay and Jules Allen for around $1 million in 1919, before returning in 1921, and then selling it to Famous Players in 1924. Jay and Jules Allen established their first theatre in Brantford in 1906. The established Allen Amusement Corporation, a film exchange, in 1908. Their chain was worth over $20 million by 1920, and had fifty three theatres by 1923, when they declared bankruptcy and it was acquired by Famous Players. The Allens owned the distribution rights for Pathé and Paramount Pictures. In 1916, they rejected an offer by Paramount president Adolph Zukor to create an equal partnership. The Allens informed Nathan Nathanson of this attempt and Nathanson convinced Zukor to give him their distribution rights in 1920, for twenty years after creating his own theatre chain. Nathanson's Famous Players started an expansion campaign in the 1920s that led to its gaining control of all first run theatres in the major cities. Zukor and Paramount forced Nathanson out of Famous Players after buying a large amount of the stock in 1930. Famous Players also controlled the distribution industry in Canada, accounting for at least 40% of distribution, due to its connections to Paramount Pictures. Paul Nathanson managed Regal Films, which was controlled by Paramount, and distributed films from British International Pictures, Metro Goldwyn Mayer, and Pathé, and Famous Players also distributed films from Columbia Pictures. Fox Film, RKO Pictures, Tiffany Pictures, and Warner Bros. were the other main distributors in Canada in the 1930s. A study conducted by United Artists in 1931 showed that 67% of rental revenue in Canada came from nineteen theatres in Canada's main cities while the remainder came from the rest. Block booking by major studios, that were from outside Canada, prevented independent theatre owners from obtaining films at a reasonable price. R. B. Bennett, who invested into the film industry, made investigating the film industry an issue in the 1930 election. Peter White was appointed to investigate Famous Players' monopolistic control of theatres under the Combines Investigation Act. White concluded that "a combine exists and has existed at least since the year of 1926" and Famous Players was detrimental to the public interest in 1931, but no action was taken against the company. Bennett supported taking action and the attorney generals of Alberta, British Columbia, Ontario, and Saskatchewan would prosecute Famous Players. Fifteen companies and three people, including Nathan Nathanson, were charged, but the Supreme Court of Canada ruled in favor of the companies. After losing control over Famous Players Nathanson created Odeon Theatres in April 1941, and resigned from his position at Famous Players in May. He built the company using Regal Films, which was managed by his brother and distributed MGM films, and gaining the business of companies whose contracts with Famous Players were expiring. Odeon did not gain a MGM distribution contract, but did gain ones for all of Columbia Pictures' films, two thirds of Universal's films, and one third of Fox's films. Nathanson died in 1943, and was succeeded by his son Paul. Films released in Famous Players and Odeon theatres, both foreign owned after Paul sold his stock to J. Arthur Rank in 1946, accounted for over 60% of the Canadian box office by 1947. Taylor, who declined to become the general manager of Odeon in 1941, founded Twentieth Century Theatres in the 1930s and the Famous Players aligned company grew to own sixty five theatres by the 1960s. He opened the International Theatre in Toronto which was the first theatre in Canada dedicated towards screening art films. Taylor and Garth Drabinsky created the Cineplex Odeon Corporation in 1979, and by 1987 it was the largest theatre chain in North America with 1,500 theatres, with two thirds of them in the United States. The deaths of seventy eight children from the Laurier Palace Theatre fire in 1927, and opposition to film from the Catholic Church led to a ban on minors attending movie theatres until 1961. In the 1930s Quebec was the only province that allowed for theatres to be open on Sundays. The Quebec Cinema Act, passed in 1983, required that English language films in Quebec must be translated into French within sixty days. However, films from the United States were unaffected as their distribution ended before the deadline and the NFB was exempted from the requirements. The Canadian box office increased following World War II. In 1934 there were 796 theatres which admitted 107 million people to earn $25 million, and that grew to 1,229 theatres admitting 151 million people to make $37 million in 1940. By 1950 the number of theatres increased to 2,360, earning $86 million with 245 million people attending. However, during the 1950s Canadian film attendance declined, with the nation falling from the fifth highest in film attendance to twenty fifth by the 1960s, and the number of films the average Canadian saw per year dropped from seventeen in 1950 to eight in 1960. Ticket sales in Quebec fell from 60 million in 1952 to 19 million in 1969. The number of theatres in Canada declined from 1,635 in 1962 to 1,400 in 1967, then to 1,116 in 1974, and to 899 in 1984.

Халықаралық

Көптеген туған жері Канада болған адамдар, мысалы, Ал Кристи, Аллан Дван, Луис Б. Майер, Сидни Олкотт, Мак Сеннет және Джек Л. Уорнер, американдық киноиндустрияның құрылуы мен дамуына көмектесті. 1900 жылдардың басында Канада драмалық туындылар түсірілімге арналған орын ретінде пайдаланылды, 1903 жылы түсірілген «Оджибвайлардың Мессиясы – Хиавата» алғашқы туындылардың бірі болды. «Калем» компаниясы 1909 жылы Канадада түсірілімдер жүргізген алғашқы американдық компаниялардың бірі еді. Д.У. Гриффит режиссерлік жолын бастаған жылы түсірген екі фильмі – «Көңілі толмаған» және «Әйелдің жолы» Канадада түсірілді. «Британдық-американдық кинокомпаниясы», «Канадалық биоскоп компаниясы», Торонтодағы «Коннес Тилл» кинокомпаниясы және «All Red Feature» компаниясы – Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін көркем фильмдер түсірген төрт канадалық компания, олардың инвестициялары американдықтардан түсті, бірақ олардың барлығы қаржылық тұрғыдан сәтсіздікке ұшырады және бірнеше жыл ішінде жабылды, «Коннес Тилл» компаниясының 50 000 долларлық студиясы өрттен қирады. Канадалықтар американдық киноөндірушілерге жаулы қарым-қатынас жасады, провинциялық кинобақылау кеңестері 1915 жылы цензура саясатын енгізді, оған АҚШ туының тегін көрсетілуіне тыйым салу кірді. 1914 жылы Британдық Колумбияда «АҚШ туының қажетсіз көрсетілуі» себепті елу кинороликке тыйым салынды, бұл оны адалдықсыздық пен құмарлықтың үшінші ең көп таралған себебі деп атады. 1927 жылы Ұлыбритания шетелдік фильмдердің көрсетілу санын шектеу үшін квота енгізді, бірақ Британ империясының ішінде түсірілген және негізінен британдықтар жасаған туындылар квотадан шығарылды. Америкалық қаржыгерлер 1938 жылы Доминионды алып тастау үшін заңнама өзгергенге дейін Канадада төмен бюджетті «B» фильмдерін шығарып, заңның бұзылуын пайдаланды. «Солтүстік Нанук» және «Викинг» осы мүмкіндікті пайдаланды. 1928 жылдан 1938 жылға дейін жиырма екі көркем фильм түсірілді, олар Канаданың киноөндірісінің басым бөлігін құрады және тек британдық нарыққа арналған еді. 1947 жылы американдық компаниялар Канададан 17 миллион доллар пайда тапты. Премьер-министр Уильям Лайон Маккензи Кингтің үкіметі Канада мен АҚШ арасындағы жалпы сауда тепе-теңсіздігін азайтуға тырысты. Маклин бұл ақшаны канадалық киноөндірісіне қайта инвестициялауды және американдық таратушыларға канадалық қысқаметражды фильмдерді таратуды талап етті. Америка кино ассоциациясы «Канадалық ынтымақтастық жобасын» ұсынды және ол 1948 жылдың 14 қаңтарында Канада үкіметі тарапынан қабылданды. Үкімет туризмді насихаттау үшін сценарийлерде Канада туралы айту шартымен, Канадада түсірілген фильмдер үшін американдық компанияларға табыс шектемейді. Жоба сәтсіз деп есептелді және канадалық киноөндірісін тежеді, КҚЖ өмір сүрген кезеңде барлығы сегіз канадалық көркем фильм түсірілді, ол 1958 жылы аяқталды. Маклин келісімге сын көзбен қарады, өйткені АҚШ-та таратылатын канадалық фильмдер жетіспеді. Майкл Спенсер келісімнің «ұялудан өлгенін» айтты. Гилберт Агар 1926 жылы Америкадағы Кинокеңестің төртінші ұлттық киноконференциясына қатысты және Канадада көрсетілген фильмдердің 95% АҚШ-тан екенін хабарлады. Эрик Джонстон «АҚШ-тан басқа, Канада Голливуд фильмдері үшін әлемдегі екінші ірі нарық болып табылады» деді. 1954 жылы Канададағы американдық фильмдердің үлесі 68%-ға, ал 1962 жылы 41%-ға төмендеді. Норман Джуисон сияқты канадалық режиссерлер жұмыс істеу үшін Канададан АҚШ-қа кетті. Рауль Барре Канадада мультфильмші болып жұмыс істеді, кейін АҚШ-қа көшіп, «Барре» студиясында аниматор болып жұмыс істеді. Стивен Босустоу және басқа да аниматорлар Дисней аниматорларының ереуілі кезінде «Уолт Дисней анимациялық студиясынан» шығып, «Американың Біріккен өндірісін» құрды. «Seven Arts Productions» Торонто қор биржасында тіркелген және оның инвесторларының көпшілігі канадалықтар болғанымен, оның өндірісінің көп бөлігі американдық еншілес компаниясында жасалды. Ол «Доктор Странжлав» және «Бэби Джейнге не болды?» сияқты он американдық фильмге 25 миллион доллар жұмсады. «Софтимаж» және «Alias Research» сияқты канадалық 3D анимациялық компаниялардың бағдарламалық жасақтамалары «Юрский кезең» сияқты американдық фильмдерде қолданылды.

Many native born Canadians, such as Al Christie, Allan Dwan, Louis B. Mayer, Sidney Olcott, Mack Sennett, and Jack L. Warner, aided in the creation and development of the American film industry. In the early 1900s Canada was used as a shooting location for dramatic productions, with Hiawatha, the Messiah of the Ojibway being one of the first in 1903. The Kalem Company was one of the first American companies to conduct location shooting in Canada in 1909. Two of the films D. W. Griffith made in his first year as a director, The Ingrate and A Woman's Way, were made in Canada. British American Film Company, Canadian Bioscope Company, Conness Till Film Company of Toronto, and the All Red Feature Company, the four Canadians companies that produced fictional films prior to World War I, had their investment come from Americans, but all of them were financially unsuccessful and closed within a few years, with Conness Till suffering a fire that destroyed their $50,000 studio. Canadians were hostile to American filmmakers, and provincial film review boards instituted censorship policies in 1915, which included a ban on the gratuitous display of the flag of the United States. Fifty reels of film were banned in British Columbia in 1914 due to "an unnecessary display of U. S. flags", which put it as the third most common reason behind infidelity and seduction. In 1927, the United Kingdom created a quota limiting the number of foreign films that could be shown in the country, but productions that were produced within the British Empire and mostly made by British subjects were excluded from the quotas. American financers produced low budget B movies within Canada to exploit the loophole before the legislation was changed in 1938 to exclude the Dominion. Nanook of the North and The Viking exploited the loophole. From 1928 to 1938 twenty two feature films, the majority of Canada's film production, meant solely for the British market, were filmed. American companies made $17 million in profits from Canada in 1947. Prime Minister William Lyon Mackenzie King's government sought to reduce the general trade imbalance between Canada and the United States. McLean called for the reinvestment of this money into Canadian film production and requiring the American distribution of Canadian shorts. The Motion Picture Association of America proposed the Canadian Cooperation Project and it was accepted by the Canadian government on 14 January 1948. The government would not restrict revenue to American companies in exchange for productions being filmed in Canada and mentions of Canada in those scripts to promote tourism. The project was considered unsuccessful and stifled Canadian filmmaking, with only eight Canadian feature films being made during the CCP's existence, before it ended in 1958. McLean was critical of the agreement as there was a lack of Canadian films distributed in the United States. Michael Spencer stated that the agreement was "allowed to die of embarrassment". Gilbert Agar attended the Fourth National Motion Picture Conference of the Motion Picture Council in America in 1926, and reported that 95% of films released in Canada were from the United States. Eric Johnston stated that "outside the U. S. itself, Canada ranks as the second largest market in the world for Hollywood films." The number of films in Canada of American origin declined to 68% by 1954, and 41% in 1962. Canadian directors, such as Norman Jewison, left Canada to work in the United States. Raoul Barré worked as a cartoonist in Canada before moving to the United States and working as an animator at Barré Studio. Stephen Bosustow and other animators left Walt Disney Animation Studios during the Disney animators' strike and founded United Productions of America. Seven Arts Productions, while being listed on the Toronto Stock Exchange and having a majority of its investors be Canadians, had the majority of its productions done by its American subsidiary. It spent $25 million on ten American film productions, including Dr. Strangelove and What Ever Happened to Baby Jane?. Canadian 3D animation companies, such as Softimage and Alias Research, had their software used for American films, such as Jurassic Park.

Қабылдау

2000 жылға дейін NFB өндірісі 64 рет «Оскар» сыйлығына ұсынылып, он мәрте жеңіске жетті. Краулилер мансаптарында 2500 фильм түсіріп, 200-ден астам сыйлыққа ие болды, оның ішінде «Эверестке шаңғымен түскен адам» фильмі үшін «Оскар» сыйлығын ең үздік деректі фильм номинациясы бойынша жеңіп алды. «Черчилль аралы», «Егер сіз осы планетаны жақсы көрсеңіз» және «Көршілер» фильмдері ең үздік қысқаметражды деректі фильм үшін «Оскар» сыйлығымен марапатталды. «Құм сарайы», «Арнайы жеткізу» және «Әр бала» фильмдері ең үздік қысқаметражды анимациялық фильм үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. «Мен жол табамын» фильмі ең үздік көркем фильм үшін «Оскар» сыйлығын алды. Дэвид Бейрстоудың «Royal Journey» фильмі 1952 жылы ең үздік деректі фильм үшін BAFTA сыйлығын жеңіп алды. Колин Лоудың «Канадада көліктің романтикасы» фильмі 1953 жылы Канн кинофестивалінде Prix du Film d'Animation сыйлығымен марапатталды. Брауль «Orders» фильмі үшін Канн кинофестивалінде үздік режиссер сыйлығын жеңіп алды.

Цензура

1906 жылы Пол Брушеси жексенбі күні фильм көрсетуге қарсылық білдірді, себебі бұл демалыс күнін бұзушы коммерциялық қызмет еді. 1908 жылы Монреальде жексенбілік көрсетілімдерге тыйым салынды, бірақ кинокомпаниялар заңға қарсы сотта жеңіске жетті. 1908 жылғы ақпанда Уиметтің Уиметскопты жексенбі күні ашқаны үшін 10 доллар айыппұл салуы, демалыс күндері ойын-сауық орындарын жабу құқығын анықтау үшін сынаққа алынды. 1920 жылы Пьер Франсуа Касгрен кино көрсетушілерге бір катушкаға тәулігіне 15 цент салық салуға қарсы шықты, «Көрсетілетін фильмдер кедей топтың адамдарын бүлікке шақырады және елде тәртіпсіздік тудырады» деді. Цензуралық кеңестер үкіметке көп ақша әкелді, Альбертаның екі цензуралық кеңесі 1927 жылы 12 275 доллар тапты. 1921 жылы Нью-Брансуикте бір катушкаға ең төменгі ақы 0,50 доллар болса, Онтариода ең жоғары ақы 3 доллар, әр көшірмеге бір катушкаға 1 доллар лицензиялық төлем болды. Шағымдар Квебекте 5 доллар, Онтариода 10 доллар тұрады. 1950 жылы Variety басылымы киноиндустриясына цензуралық алымдар жылына 1,450,000 доллардан астам шығын әкелетінін, оның 600,000 доллары Канададан түсетінін хабарлады. 1911 жылы Манитоба, Онтарио және Квебекте, 1913 жылы Альберта мен Британдық Колумбияда, 1915 жылы Новая Шотландияда цензуралық кеңестер құрылды. 1925 жылы Ұлыбританияда 5500 фильм катушкасы цензураланды, ал Квебекте – 6639, Манитобада – 5518, Альбертада – 5013 катушка цензураланды. Maclean's басылымы хабарлағандай, Канадада тыйым салынған фильмдердің саны 1932 жылы жүз бірден 1940 жылы он тоғызға дейін азайды, Квебекте тоғыз, Онтариода бірде-бір фильмке тыйым салынбады. 1940 жылы цензура қараған 600 фильмнің 300-і цензураланды. Квебек цензурасы ажырасу туралы фильмдерді қабылдамады. «Коммунистік пропагандаға күдік тудырған» бірнеше ресейлік фильмдерге тыйым салынды, ал Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Франциядан басқа барлық шетелдік фильмдерге тыйым салынды. Онтарио 1914 жылы барлық соғыс фильмдеріне тыйым салды. Канадалық милиция бастапқыда провинциялық цензуралық кеңестерге соғыс фильмдерін айыптауды бұйырды, бірақ кейін 1915 жылы өз соғыс фильмдерін жасады. 1950 жылы «Батыс майданындағы тыныштық» фильмі Жаңа Шотландияда тыйым салынды, себебі әскери қызметке шақыру науқаны жүріп жатқан еді. 1916 жылы Онтариода жыныстық жолмен жұғатын инфекция туралы «Бұзылған тауарлар» фильміне тыйым салынды. Mutual Film компаниясы фильмді таңдалған көрермендерге жеке көрсетілім ретінде көрсетті, ол провинциялық цензура заңдарынан босатылған еді және фильмді шығару керек пе деп сұрады. Көрермендер фильмді мақұлдады, ал Mutual Film бұл шешімге шағым жасады, бірақ сәтсіз болды. Жыныстық қатынас арқылы жұғатын аурулардың таралуына қарсы күрес үшін 1910 жылдардың соңында үкіметтік науқан басталды. Уильям Ренвик Ридделл мен Гордон Бейтс басқарған Канаданың венериялық аурулармен күрес жөніндегі ұлттық кеңесі 1919 жылы Онтариода «Жолдың соңы» фильмін таратуды көздеді. Цензура кеңесі өзінің бұрынғы шешімін сақтап қалу немесе үкіметтік науқанды жалғастыруға рұқсат беру мәселесі бойынша келіспеушілікке ұшырады. Кеңес фильмді түсіруден бас тартты, ал апелляциялық шағымда бұл шешім күшінде қалды. Алайда 1920 жылы бұл шешім өзгертілді, фильмді көрсеткеннен кейін бес күн ішінде 20 000-нан астам адам көрді, ал 1932 жылы 40 000-ға дейін көрермен болды. Жыныстық қатынаспен байланысты аурулар туралы басқа да фильмдерді көрсетуге рұқсат берілді. Цензорлар 1950 жылдары билікті теріс пайдаланғаны үшін сынға ұшырады. Қаржы министрі Хепберн 1942 жылы «Уақыт маршы» жаңалықтарының барлығына тыйым салды, тіпті кеңес оны көрмеді, себебі ол туралы ұнамайтын «Time» мақаласы болды. Британдық Колумбияның бас цензурасы Дж. Бернард Хьюз «Нацистерді ең нашар күйінде» бейнелейтін «таза ресейлік пропаганда» екенін айтып, «Нацистің күнделігі» фильміне тыйым салды. Эрнест Мэннинг АҚШ-тағы киноиндустриясында коммунистер үстемдік етеді деп сенді және Фрэнк Синатраның «Мен тұратын үй» сияқты бірнеше фильмдерге тыйым салуға тырысты. Теледидардың пайда болуы цензураға қиындық туғызды, себебі олар АҚШ-тан Канадаға таратылатын мазмұнды бақылай алмады және ішкі теледидар хабарларын шектеулі түрде бақылай алды, ал Канадалық телерадиокомпания сол провинцияларда тыйым салынған фильмдерді көрсетті. Жаңа Шотландиядан шыққан цензурашы Генри МакЛеод «Сауда бұрылып, оны CBC-ге сата алатын болса, фильмге тыйым салудың мәні неде?» деді. Канадалық фильм қоғамдары федерациясы, 25 000 мүшесі бар ұйым, цензуралық кеңестерді рейтингтік жүйемен алмастыруды талап етті. 1961 жылы Жаңа Брансуиктің цензурасы қызметін трица жыл атқарған Джордж Энос цензураның «өте жағымсыз» екенін және «Қырық пайызы алаңдаудың қажеті жоқ. Жақсы адамдар жаман фильмді айыптайды. Бір адам көршісінің не көруі керек немесе көре алмайтынын анықтау идеясы маған ұнамайды. Ол супермен болуы керек». 1960 жылдары Квебек цензуралық кеңесі басқа провинциялық кеңестерге қарағанда он сегіз толық штатты қызметкері бар ең ірі кеңес болды, олардың штаттары екіден беске дейін болды. 1970 жылдары цензуралық кеңестер классификациялық кеңестерге айналып, компаниялар фильмдерін қайта өңдеуге мәжбүр болды, кеңестер емес. 1959 жылға дейін Хиклин тестісі фильмдерді цензуралау стандарты ретінде қолданылды, осы жылы Қылмыстық кодекс өзгертілді және Канаданың Жоғарғы соты Новая Шотландияның апелляциялық сотының Хиклин тестісі әлі де күшінде екенін айтқан шешімін жойды. Джон Хофсесс жазған «Жыныстың Колумбы» Канададағы әдепсіздікке айыпталған алғашқы фильм болды. Соттан кейін фильмді жоюға бұйрық берілді, бірақ фильмнің өндірушілері Рейтман мен Дэниел Голдберг фильмтің құқықтарын американдық компанияға сатты, ол оны «Менің құпия өмірім» фильміне қайта өңдеді. «Париждегі соңғы танго» 1974 жылы Новая Шотландияда тыйым салынды. Дартмут Free Press газетінің редакторы Жерард Макнил фильмнің цензурасына қарсы шықты және ол цензорлар фильмді тыйым салғанда заңсыз әрекет еткенін, азаматтардың мазмұнына қарамастан цензураланбаған фильмдерді көру құқығы бар екенін және ойын-сауық кеңесінің жинаған салықтары мен алымдары оның заңсыз қызметін жалғастыруға арналғанын айтып сотқа шағымданып берді. Цензорлар Макнилдің іске қатысы болмағандықтан соттасуға құқығы жоқ деді, бірақ Новая Шотландияның Жоғарғы соты «жарамды шағымдануға ниеті бар көптеген адамдар болуы мүмкін» деді. 2 ақпан 1976 жылы сот провинциялардың Британ Солтүстік Америка актілері бойынша фильмдерді цензуралауға құқығы жоқ екенін шешті. Алайда 19 қаңтар 1978 жылы Канаданың Жоғарғы соты бес дауысқа төрт дауыспен бұл шешімді жойды.

In 1906, Paul Bruchési voiced opposition to showing films on Sunday, as they were a commercial activity in violation of the Sabbath. Montreal banned Sunday screenings in 1908, but film companies successfully sued against the law. Ouimet's fine of $10 in February 1908, for having the Ouimetoscope open on Sundays was a test case to establish the power to close places of amusement on Sundays. In 1920, Pierre François Casgrain opposed an attempt to remove a 15¢ per reel per day tax on film exhibitors, stating that "Pictures that are shown are an invitation to the people of the poorer classes to revolt, and they bring disorder into the country". Fees implemented by the censorship boards earned the government large amounts of money with Alberta's two censorship boards making $12,275 in 1927. By 1921, New Brunswick had the lowest fee at $0.50 per reel while Ontario had the highest at $3 per reel, $1 per reel license for each copy. Appeals cost $5 in Quebec and $10 in Ontario. Variety reported in 1950 that censorship fees were costing the film industry over $1,450,000 per year, with $600,000 of the expense coming from Canada. Censorship boards were established in Manitoba, Ontario, and Quebec in 1911, in Alberta and British Columbia in 1913, and in Nova Scotia in 1915. 5,500 reels of film were censored in the United Kingdom in 1925, compared to 6,639 reels in Quebec, 5,518 reels in Manitoba, and 5,013 reels in Alberta. Maclean's reported that the number of films banned in Canada fell from one hundred one in 1932 to nineteen in 1940, with nine being banned in Quebec and none in Ontario. Three hundred of the six hundred films examined by censors in 1940 were censored. Quebec censors rejected all films the dealt with divorce. Multiple Russian films were banned due to "suspected Communist propaganda", and during World War II all foreign films, with the exception of France, were banned. Ontario banned all war films in 1914. The Canadian Militia initially ordered censorship boards in very province to condemn war films, but later created its own war films by 1915. In 1950, All Quiet on the Western Front was banned in Nova Scotia as there was a military recruitment drive happening. Damaged Goods, a film about sexually transmitted infection, was banned in Ontario in 1916. Mutual Film screened the film to a selected audience as a private showing it was exempt from the provincial censorship laws and asked them if the film should be released. The audience approved of the film, and Mutual Film appealed the ruling, but were unsuccessful. To combat the spread of sexual diseases a government campaign was initiated in the late 1910s. The Canadian National Council for Combating Venereal Disease, which was led by William Renwick Riddell and Gordon Bates, sought to distribute The End of the Road in Ontario in 1919. The censorship board was conflicted over maintaining its earlier ruling or allowing a government campaign to continue. The board rejected the film, and the ruling was maintained on appeal. However, the ruling was reversed in 1920, and over 20,000 people saw the film within five days of its release and 40,000 by 1932. Other films about sexual diseases were allowed to be shown as well. Censors were criticized starting in the 1950s for their abuse of power. Minister of Finance Hepburn banned all of The March of Time newsreels in 1942, without the board watching it, due to a Time article about him that he did not like. J. Bernard Hughes, the chief censor in British Columbia, banned Diary of a Nazi stating that it was "purely Russian propaganda" that depicted "the Nazis at their worst". Ernest Manning believed that the film industry in the United States was dominated by communists and sought to ban multiple films including Frank Sinatra's The House I Live In. The advent of television made it difficult for censors, as they could not control the content being broadcast to Canada from the United States and had limited control over internal television broadcasts, with the Canadian Broadcasting Corporation showing films that were banned in provinces in those provinces. Henry McLeod, a censor from Nova Scotia, stated that "What's the point of banning a film when the trade can turn around and sell it to the CBC?". The Canadian Federation of Film Societies, an organization with 25,000 members, called for the replacement of censorship boards with a rating system. In 1961, George Enos, who served as New Brunswick's censor for thirty years, stated that censorship "is very undesirable" and that "Ninety percent of the worry is needless. Respectable people will condemn a bad picture. I don't like the idea of setting up one man to say what his neighbour shall see or not see. He would have to be a superman." By the 1960s the Quebec censorship board was one of the largest with eighteen full time staff employed compared to other provincial boards which had two to five full time staff. By the 1970s the censorship boards were being transitioned to classification boards, with the companies having to recut their films rather than the boards. The Hicklin test was used as the standard for film censorship until 1959, when the Criminal Code was amended, and the Supreme Court of Canada overruled a ruling by the Nova Scotia Court of Appeal that held that the Hicklin test was still in effect. The Columbus of Sex by John Hofsess was the first film in Canada charged with obscenity. The film was ordered to be destroyed following the trial, but the film's producers, Reitman and Daniel Goldberg, sold the rights to an American company that recut the film into My Secret Life. Last Tango in Paris was banned in Nova Scotia in 1974. Gerard McNeil, the editor of the Dartmouth Free Press, opposed the film's censorship and he filed a lawsuit in which he argued that the censors were acting illegally when they banned the film, that citizens have a right to view uncensored films regardless of their content, and that the taxes and fees collected by the Amusements Board was to continue its illegal activities. The censors argued that McNeil had no standing to sue as he had no direct interest in the case, but the Nova Scotia Supreme Court stated that "there could be a large number of persons with a valid desire to challenge". The court ruled on 2 February 1976 that the provinces had no power to censor films under the British North America Acts. However, the Supreme Court of Canada overruled the court on 19 January 1978, in a five to four decision.

Сақтау

Альберта университеті 1917 жылы кино кітапханасын құрды, ал Квебек мектептерде фильмдерді пайдаланған алғашқы провинция болды. "Арқалай бер, сержант!" фильмінің құқықтары Канаданың Ұлттық кино мұрағатымен сатып алынып, 1968 жылы теледидарда көрсету үшін Гордон Спарлингтің көмегімен қайта құрастырылды. 1951 жылы NFB Канадалық кино мұрағатын құрды. 1924 жылы Уименнің арнайы фильмдер импорты жинағының көп бөлігі өрттен жойылды. Монреальдегі NFB бас кеңсесінің құрылысына кеткен шығындардың артуы салдарынан Қоғамдық жұмыстар департаменті фильмдер сақтау қоймаларын салудан бас тартты. Оның орнына 13,1 миллион метрлік 4,8 миллион долларлық архивтік кадрлар Киркландта, Квебекте сақталды және 1967 жылдың шілдесінде өртенді.