Құрылыстағы қоробшалы фермалы көпірлер: түрлері, конструкциясы, бетон, болат немесе композиттік материалдардан жасалуы. Автокөлік жолдары мен теміржолдар үшін өте қолайлы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көпір түрі
Type of bridge
Қорапшалы арқалық көпірі немесе қораптық бөлімді көпір – негізгі арқалықтары қуыс қорап пішіндес арқалықтардан құралған көпір. Қорапшалы арқалық әдетте алдын ала керілген бетоннан, құрылымдық болаттан немесе болат пен темір бетоннан жасалған композиттік материалдан тұрады. Қораптың қимасы көбінесе тіктөртбұрышты немесе трапеция тәрізді болады. Қорапшалы арқалық көпірлер көбінесе тас жол эстакадаларында және жеңіл рельстік көліктің қазіргі заманғы биік құрылыстарында қолданылады. Қорапшалы арқалық көпірі әдетте арқалық көпірдің бір түрі болғанымен, қорапшалы арқалықтар кабельдік және басқа да көпірлерде де пайдаланылуы мүмкін.
A box girder bridge, or box section bridge, is a bridge in which the main beams comprise girders in the shape of a hollow box. The box girder normally comprises prestressed concrete, structural steel, or a composite of steel and reinforced concrete. The box is typically rectangular or trapezoidal in cross section. Box girder bridges are commonly used for highway flyovers and for modern elevated structures of light rail transport. Although the box girder bridge is normally a form of beam bridge, box girders may also be used on cable stayed and other bridges.
Болаттан жасалған қораптық арқалықтарды әзірлеу
1919 жылы майор Гиффорд Мартель Хэмпшир графтығының Крайстчерч қаласындағы Эксперименталды көпір салу орталығының басшысы болып тағайындалды. Ол көпір салу және миналарды жою сияқты майдандық инженерлік мақсаттар үшін танктерді пайдалану мүмкіндіктерін зерттеді. Ол мұнда өзгертілген Mark V танктерінде сынақтар жүргізді. Көпір құрамына майор Чарльз Инглис RE жасаған шабуыл көпірі, арналық шлюз көпірі кірді, ол арналық шлюзді көтеруге жеткілікті ұзындыққа ие болды. Майор Мартель көпірді танкпен біріктіріп, танк қозғалтқышынан туындайтын гидравликалық қуатты пайдаланып, көпірді қажетті жерге жылжытты. Миналарды жою үшін танктер 2 тонналық роликтермен жабдықталды. Мартель EBE-де өзінің жаңа көпірлік тұжырымын – Мартель көпірін, әскери қолдануға жарамды модульдік қорапшалы фермалық көпірін де жасады. Мартель көпірі 1925 жылы Британ армиясымен Үлкен қорапшалы фермалық көпір ретінде қабылданды. Осы жобаның кіші нұсқасы – Кіші қорапшалы фермалық көпір 1932 жылы әскермен ресми түрде қабылданды. Бұл соңғы үлгі көптеген елдер, соның ішінде Германия тарапынан да қолданылды, олар оны Kastenträger Gerät (қысқаша K Gerät) деп атады. Үлкен және кіші қорапшалы фермалық көпірлер Екінші дүниежүзілік соғыста, әсіресе соңғысы кезінде кеңінен қолданылды. (Модульді емес) қорапшалы фермалық көпір 1960 жылдары, әсіресе Батыста жол құрылысын кеңейту кезінде танымал болды, көптеген жаңа көпір жобалары бір уақытта жүргізілді. Бұл қолдануға үш ауыр соққы тиді, 1970 жылы (Батыс қақпасы көпірі және Кледдау көпірі) және 1971 жылы (Оңтүстік көпірі (Кобленц)) жаңа көпірлер құлап кетті. Бұл оқиғалар салдарынан 51 адам қаза тапты, бұл Ұлыбританияда Меррисон комитетінің құрылуына және болаттан жасалған қорапшалы фермалық конструкцияларға қатысты жаңа зерттеулерге елеулі инвестициялар жасалуына әкелді. Осы кезде салынып жатқан көптеген көпірлер негізгі жобалау қағидаларын зерттеу үшін тоқтап қалды. Кейбіреулері тоқтатылып, басқа типтегі көпірлерге қайта салынды. Қорапшалы фермалық көпірлер ретінде сақталған көптеген көпірлер, мысалы, Эрскин көпірі (суретте көрсетілген), қайта жобаланды немесе кейіннен қосымша нығайту шаралары қолданылды. Кейбір көпірлер ашылғаннан кейін бірнеше жылдан кейін нығайтылды, содан кейін тағы бірнеше жылдан кейін нығайтылды, бірақ бұл көбінесе көлік жүктемесінің артуына және жақсартылған жобалау стандарттарына байланысты болды. 1970 жылғы Ирвелл аңғарындағы көпір 1970 және 2000 жылдары қайта нығайтылды.
In 1919, Major Gifford Martel was appointed head of the Experimental Bridging Establishment at Christchurch, Hampshire, which researched the possibilities of using tanks for battlefield engineering purposes such as bridge laying and mine clearing. Here he continued trials on modified Mark V tanks. The bridging component involved an assault bridge, designed by Major Charles Inglis RE, the Canal Lock Bridge, which had sufficient length to span a canal lock. Major Martel mated the bridge with the tank and used hydraulic power generated by the tank's engine to manoeuvre the bridge into place. For mine clearance the tanks were equipped with 2 ton rollers. Martel also developed his new bridging concept at the EBE, the Martel bridge, a modular box girder bridge suitable for military applications. The Martel bridge was adopted by the British Army in 1925 as the Large Box Girder Bridge. A scaled down version of this design, the Small Box Girder Bridge, was also formally adopted by the Army in 1932. This latter design was copied by many countries, including Germany, who called their version the Kastenträger Gerät (K Gerät for short). Both the Large Box and Small Box designs would go on to see much service in World War II, especially in the case of the latter. The (non modular) box girder bridge was a popular choice during the roadbuilding expansion of the 1960s, especially in the West, and many new bridge projects were in progress simultaneously. A serious blow to this use was a sequence of three serious disasters, when new bridges collapsed in 1970 (West Gate Bridge and Cleddau Bridge) and 1971 (South Bridge (Koblenz)). Fifty one people were killed in these failures, leading in the UK to the formation of the Merrison Committee and considerable investment in new research into steel box girder behaviour. Most of the bridges still under construction at this time were delayed for investigation of the basic design principle. Some were abandoned and rebuilt as a different form of bridge altogether. Most of those that remained as box girder bridges, such as Erskine Bridge (illus. ), were either redesigned, or had additional stiffening added later. Some bridges were strengthened a few years after opening and then further strengthened years later, although this was often due to increased traffic load as much as better design standards. The Irwell Valley bridge of 1970 was strengthened in 1970 and again in 2000.
Құрылыс
Егер бетоннан жасалса, қорапшалы арқалық көпірлер жалған тіректерді пайдаланып орнатылуы мүмкін, аяқталғаннан кейін олар алынып тасталады немесе сегменттік көпір болған жағдайда бөліктерге бөлініп орнатылады. Қорапшалы арқалықтар да арнайы алаңда алдын ала дайындалып, кейін крандар көмегімен тасымалданып, орнатылуы мүмкін. Болаттан жасалған арқалықтар әдетте учаскеде дайындалып, кранмен көтеріледі, ал бөліктері бұрандалармен немесе дәнекерлеу арқылы біріктіріледі. Егер күрделі бетондық көпір жабыны қолданылса, ол көбінесе болат арқалықтармен сүйенген уақытша жалған тіректерді пайдаланып орнатылады. Көпірдің кез келген түрін сатылап жылжыту әдісін қолдана отырып орнатуға болады. Бұл әдіс бойынша, көпiр крандары көпірдің аяқталған бөліктеріне жаңа сегменттерді орналастыру үшін жиі қолданылады, осылайша көпірдің жоғарғы құрылымы аяқталады.
If made of concrete, box girder bridges may be cast in place using falsework supports, removed after completion, or in sections if a segmental bridge. Box girders may also be prefabricated in a fabrication yard, then transported and emplaced using cranes. For steel box girders, the girders are normally fabricated off site and lifted into place by crane, with sections connected by bolting or welding. If a composite concrete bridge deck is used, it is often cast in place using temporary falsework supported by the steel girder. Either form of bridge may also be installed using the technique of incremental launching. Under this method, gantry cranes are often used to place new segments onto the completed portions of the bridge until the bridge superstructure is completed.