Чарльз Локвуд – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің вице-адмиралы, Тынық мұхиты флотының суасты қайықтарына басшылық еткен, 2-ші дүниежүзілік соғыстағы маңызды тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының әскери теңіз флотының адмиралы, бұрынғы АҚШ Әскери теңіз флотының адмиралы
United States admiral
a former U. S. Navy Admiral
Чарльз Эндрюс Локвуд (6 мамыр 1890 – 6 маусым 1967) – Америка Құрама Штаттарының вице-адмиралы және туыстық офицері. Ол екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тынық мұхиты флотының суасты кемелері күштерінің командирі ретінде суасты кемелері тарихында танымал. Ол суасты кемелерін тиімді қолдану тактикасын жасады, соның арқасында "үнсіз қызмет" мүшелері мен бөлімдері Тынық мұхитындағы жеңіске үлкен үлес қосты.
Charles Andrews Lockwood (May 6, 1890 – June 6, 1967) was a vice admiral and flag officer of the United States Navy. He is known in submarine history as the commander of Submarine Force Pacific Fleet during World War II. He devised tactics for the effective use of submarines, making the members and elements of "silent service" key players in the Pacific victory.
Ерте өмір және мансап
Локвуд 1890 жылдың 6 мамырында Вирджиния штатының Мидленд қаласында дүниеге келді, 1905 жылы Миссури штатының Ламар орта мектебін бітірді, ал 1912 жылы АҚШ Әскери-теңіз академиясын бітірді. «Миссисипи» және «Арканзас» линкорларындағы қысқа круиздерден және Ұлы көлдердегі Әскери-теңіз оқу станциясындағы қысқа мерзімді нұсқаушылық қызметтен кейін, 1914 жылдың қыркүйегінде ол «Мохикан» су асты кемесіне су асты кемелері саласында оқудан өту үшін баяндады.
Lockwood was born in Midland, Virginia, on May 6, 1890, graduated from Lamar High School (Missouri) in 1905, then graduated from the United States Naval Academy in the class of 1912. Following brief cruises aboard the battleships Mississippi and Arkansas, and a short tour as instructor in the Naval Training Station, Great Lakes, in September 1914 he reported to the tender Mohican for indoctrination in submarines.
Су асты кемелерінің командирі, Бірінші дүниежүзілік соғыс және соғыстан кейінгі кезең
1914 жылдың 1 желтоқсанында ол USS A 2 су асты кемесінің алғашқы командирі болды, одан кейін B 1 су асты кемесіне командир болып тағайындалды. Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы оны Азия флотының 1-ші су асты кемелер дивизиясының командирі қылып белгіледі. Осы кезден бастап, Азия станциясында "Кирос" және "Элькано" канонерлік қайықтарын, "Смит Томпсон" эсминецін басқарған қызметтен басқа, оның теңіздегі барлық қызметі су асты кемелерімен тікелей байланысты болды. Жоғарыда аталғандардан өзге, Локвуд G 1, N 5, SM UC 97 (бұрынғы императорлық неміс флоты), R 25, S 14 және Bonita су асты кемелерінде де қызмет етті.
By December 1, 1914 he had his first submarine command, USS A 2, followed by B 1. American entry into World War I found him in command of Submarine Division 1, Asiatic Fleet. From that time, with the exception of a tour on the Asiatic station where he commanded gunboats Quiros and Elcano on the Yangtze Patrol and the destroyer Smith Thompson, practically all his sea service was in and connected with submarines. In addition to those listed above, Lockwood also served on the submarines G 1, N 5, SM UC 97 (ex imperial German navy), R 25, S 14, and Bonita.
Екінші дүниежүзілік соғыс қызметі
1939 жылдың маусымында ол “Ричмонд” жеңіл крейсерінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің су асты кемелері күшінің командирінің штаб бастығы болды. 1941 жылдың ақпанында Лондонға әскери атташе және су асты кемелерін бақылаушы ретінде жіберілгенде, бұл маңызды қызмет тоқтатылды. 1942 жылдың мамырында контр-адмирал шеніне көтерілгеннен кейін ол Перт, Батыс Австралияға Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты (COMSUBSOWESPAC) Су асты кемелерінің командирі болып келді. Локвуд сонымен қатар 1942 жылдың шілдесіне дейін Батыс Австралиядағы одақтас Әскери-теңіз күштерінің қолбасшысы болып қызмет етті, Фримантель және Эксмуттағы (кодтық атауы “Потшот”) маңызды базаларды бақылады. 1943 жылдың ақпанында Калифорниядағы ұшақ апатынан COMSUBPAC контр-адмиралы Роберт Генри Инглиш қаза тапқаннан кейін Локвуд Перл-Харборға Су асты кемелері, Тынық мұхиты флотының (COMSUBPAC) командирі болып ауыстырылды. Ол соғыс аяқталғанға дейін осы қызметте болды, 1943 жылдың қазанында вице-адмирал шеніне көтерілді. Локвудтың күшті басшылығы мен теңізшілеріне деген адалдығы оған “Чарли аға” деген лақап атты әкелді. Су асты кемелерінің патрульдеуі ұзақ сапарлар болатын және көп жағдайда экипаж азық-түлік қоры біткен кезде нашар тамақтың “темір рационымен” аяқталады, сондықтан Локвуд кемеге оралған теңізшілері үшін демалыс пен қалпына келтіру (R & R) үшін үлкен қадамдар жасады, мысалы, Royal Hawaiian Hotel-де екі апталық демалыс, және кемеге келген су асты кемелерінің экипажына мұз қышқылдары мен жасыл көкөністер. Локвуд Тынық мұхиты флотына американдық кеме жасау орындарынан бірнеше жүз жаңадан салынған флоттық су асты кемелерін енгізуді және оларды жаңадан оқытылған офицерлер мен сарбаздармен қамтамасыз етуді қадағалады. Ескі кемелер, мысалы S класы, жауынгерлік қызметтен алынып, АҚШ-қа оқу үшін немесе бөлшектеу үшін жіберілді. Ол Тынық мұхиты флотының су асты кемелерінің базаларын Перл-Харбор, Гавайи және Австралиядан Сайпан сияқты жерлерге жылжытуды бақылады, онда бір кезде су асты кемелеріне қызмет көрсететін кеме орналасқан, сондай-ақ Гуам, Адмиралдік аралдар және Филиппиндегі Субик шығанағына жылжытуды бақылады. Бұл американдық су асты кемелерінің өте ұзақ мұхит сапарларын қысқартты және Жапон империясының, әсіресе Шығыс Қытай және Оңтүстік Қытай теңіздеріндегі жабдықтау желілерін тығыздандырды. Ол Әскери-теңіз флотының Кемелер бюросы мен Қару-жарақ бюросын өз адамдарына ең тиімді су асты кемелері мен торпедаларды беруге итермеледі. Ол АҚШ торпедаларының сенімді емес екенін дәлелдеген сынақтарды бақылады, олар сол кезде жиі тым терең жүгіріп немесе жарылмайтын, және оларды 1944 және 1945 жылдары өте тиімді қаруға айналдырған жақсартуларға түрткі болды. Локвуд жақсырақ торпедалар үшін күрескенде, 1920 және 1930 жылдары осы қару жүйелерін әзірлеуге қатысқан және олардың проблемалары капитан мен экипаждың нашар техникалық қызмет көрсетуі мен қателіктеріне байланысты екеніне сенген Марк 14 торпедасы мен Марк 6 жарылғышын қолдаған контр-адмирал Ральф Уолдо Кристимен күресуге тура келді. 1943 жылдың басында Вашингтонда адмиралдармен болған шиеленісті конференцияда ол: “Егер Қару-жарақ бюросы бізге торпедалар немесе бұршақтан үлкен қару бере алмаса, онда Құдай үшін Кеме бюросына нысананың бүйірінен пластиналарды алып тастай алатын кеме айлағын жасауды тапсырыңыз” деп талап етті. Ең бастысы, Локвуд “өлі ағаштарды” тазартып, қорқынышты және өнімсіз су асты кемелерінің командирлерін (көбінесе) жас және агрессивті офицерлермен алмастырды. Тынық мұхиты соғысының алғашқы кезеңдерінде американдық командирлер Атлантикадағы “өмір мен өлім” мәселесін түсінген неміс әріптестеріне қарағанда салыстырмалы түрде жайбарақат және мойынсұнғыш болды. Жапондықтар АҚШ-тың су асты кемелерінің қауіпін елеусіз қалдырғандықтан, қателік пен сақтықпен шешім қабылдауға мүмкіндік мол болды. 1942 және 1943 жылдың басында АҚШ-тың су асты кемелері жапондық әскери және сауда кемелеріне қауіп төндірмеді. Локвудтың бастамаларының нәтижесінде “бейнелі қызмет” кенеттен көптеген адам өлтіруді бастады, соның ішінде маңызды жау әскери кемелері. Ең бастысы, АҚШ-тың су асты кемелері Жапонияның Оңтүстік-Шығыс Азиядағы отарларына кеме қатынасы жолдарын кесіп, олардың сауда кемелерінің жартысына жуығын батырып жіберді. Жапон императорлық флоты дайынсызда ұсталып, ешқашан қалпына келмеді. Локвудтың соғыс кезіндегі марапаттары – үш рет Әскери-теңіз флотының ерекше қызметі медалі және “Құрмет легионы” ордені.
In June 1939, he became Chief of Staff to the Commander Submarine Force, U. S. Fleet, on the light cruiser Richmond. This important service was interrupted in February 1941 when he was sent to London as naval attaché and principal observer for submarines. Following promotion to rear admiral in May 1942, he arrived in Perth, Western Australia as Commander, Submarines, Southwest Pacific (COMSUBSOWESPAC). Lockwood also acted as Commander Allied Naval Forces, Western Australia, until July 1942, overseeing the major bases at Fremantle and Exmouth (Codename "Potshot"), amongst others. In February 1943, following the death of the COMSUBPAC, Rear Admiral Robert Henry English, in a plane crash in California, Lockwood was transferred to Pearl Harbor to become Commander, Submarines, Pacific Fleet (COMSUBPAC), in which capacity he served the rest of the war, being promoted to vice admiral in October 1943. Lockwood's strong leadership and devotion to his sailors won him the nickname "Uncle Charlie". Submarine patrols were long voyages and many times the crew finished up on "iron rations" of poor food as their food supplies ran out, so Lockwood made great strides in providing for rest and recuperation (R & R) for his sailors when they returned to port, such as two week stays at the Royal Hawaiian Hotel, and crates of ice cream and leafy vegetables to greet returning submarine crews. Lockwood oversaw the introduction into the Pacific Fleet of several hundred newly constructed fleet submarines from American shipyards, and the manning of them with newly trained officers and men. Older boats, like the S class, were removed from combat and sent back to the U. S. for use in training or to be scrapped. He oversaw the moving forward of the Pacific Fleet submarine bases from Pearl Harbor, Hawaii, and Australia to places like Saipan – where a submarine tender was stationed for a period of time – Guam, the Admiralty Islands, and Subic Bay in the Philippines. This reduced the very long ocean voyages for American submarines, and steadily tightened the noose on Imperial Japanese supply lines, especially in the East China Sea and the South China Sea. He pushed the Navy's Bureau of Ships and Bureau of Ordnance to provide his men with the most effective submarines and torpedoes possible. He oversaw the tests that proved the unreliability of U. S. torpedoes, which at the time were often running too deep or failing to detonate, and prompted the improvements that made them the highly effective weapons they became in 1944 and 1945. In fighting for better torpedoes, Lockwood had to fight the Mark 14 torpedo and Mark 6 exploder supporter Rear Admiral Ralph Waldo Christie, who had been involved in the development of these weapon systems in the 1920s and 1930s, and who was convinced that their reported problems were caused by poor maintenance and errors on the part of the captain and crew. During a tense Washington conference with fellow admirals in early 1943, he demanded that, "If the Bureau of Ordnance can't provide us with torpedoes that will hit and explode, or with a gun larger than a peashooter, then for God's sake get the Bureau of Ships to design a boathook with which we can rip the plates off the target's sides." Most importantly, Lockwood cleaned out the "dead wood", replacing timid and unproductive submarine skippers with (often) younger and more aggressive officers. During the early stages of the Pacific War, U. S. skippers were relatively complacent and docile, compared to their German counterparts who understood the "life and death" urgency in the Atlantic. There was plenty of room for error and cautious judgment since the Japanese did not take the U. S. submarine threat seriously. In 1942 and early 1943, U. S. submarines proved little threat to Japanese warships and merchant ships alike. As a result of Lockwood's initiatives, the "silent service" suddenly began racking up many kills, including key enemy warships. Most importantly, U. S. submarines were responsible for severing Japan's shipping routes to their colonies in Southeast Asia, by sinking close to half of their merchant ships. The Imperial Japanese Navy was caught off guard and never recovered. Lockwood's wartime awards were the Navy Distinguished Service Medal three times, and the Legion of Merit award.
Соғыстан кейінгі мансап және зейнеткерлік өмір
Соғыстан кейін Локвуд 1947 жылғы маусым айында зейнетке шыққанға дейін Әскери-теңіз күштерінің Бас инспекторы қызметін атқарды. Лос-Гатоста (Калифорния) зейнеткерлікте ол теңіз тарихы және су асты кемелерінің операциялары туралы бірнеше бестселлер кітаптардың авторы және серігі болды, олардың ішінде: «Хондадағы трагедия», «Барлығын батыру», «Тозақтан және терең сулардан өту», «50 фатомдық тозақ», «Зумилер, су асты кемелері және нөлдер», «Теңіздің тозақтық мысықтары», «Филиппин теңізінің шайқастары» және «Су асты кемелерімен теңізге дейін: АҚШ Теңіз күштеріндегі өмірім». Ол Джон Уэйннің басты рөлде ойнаған 1951 жылғы «Тынық мұхиты операциясы» фильмінің техникалық кеңесшісі болды. Бұл фильм су асты соғысын бейнелейтін классикалық туынды саналады. 1957 жылы Рональд Рейган мен Нэнси Дэвис ойнаған «Теңіздің тозақтық мысықтары» (оның «Теңіздің тозақтық мысықтары» кітабының көркемделген нұсқасы) фильмінің де техникалық кеңесшісі болды. Сондай-ақ, ол 1959 жылғы «Жағада» және «Перископқа дейін» фильмдеріне техникалық кеңесші болды. Соғыстан кейін өткен кітаптарын насихаттау сөздерінің бірінде Локвуд бұғы аулауға құштар екенін айтты. Сөзден кейін оған Лос-Гатоста (Калифорния) тұратын фармацевт Ральф Т. Дункан жүзілді. Дункан Локвудты сол жылы Бунвилл қаласының жанындағы Джейкстің Аңшылар клубына қонақ ретінде шақырды. Олар тез арада дос болып кетті. Локвуд Дунканның қонағы ретінде клубта бірнеше жыл бұғы мен кескілеген аулағаннан кейін, таңғажайып оқиғаны білді: Локвудтың су асты кемелері флотының бұрынғы командирі Роберт Генри Инглиш Филиппин Клипперінің ұшатын қайығының апаты салдарынан сол аңшылар клубының жерінде қайтыс болған. Адмирал Инглиштің қазасынан кейін Локвудқа Тынық мұхиты су асты флотының басшылығы тапсырылды. Локвуд 1967 жылғы 6 маусымда қайтыс болды. Ол Калифорния штатының Сан-Бруно қаласындағы Алтын қақпа ұлттық зиратына әйелімен және адмиралдар Честер Нимиц, Реймонд Спруэнс және Ричмонд Келли Тернермен бірге жерленді. Бұл реттелу олардың тірі кезінде жасалған өтініші бойынша болды. Оның әйелі, Филис Натали Ирвин, контр-адмирал Нобель Э. Ирвиннің қызы болды.
After the war, Lockwood served as the Naval Inspector General until his retirement in June 1947. In retirement at Los Gatos, California, he authored and contributed to several best selling books on naval history and submarine operations, including Tragedy at Honda, Sink Em All, Through Hell and Deep Water, Hell at 50 Fathoms, Zoomies, Subs and Zeros, Hellcats of the Sea, Battles of the Philippine Sea, and Down to The Sea in Subs: My Life in the U. S. Navy. He served as the technical advisor for the 1951 film Operation Pacific starring John Wayne. This film is considered a classic depicting submarine warfare. He was technical advisor for the 1957 film Hellcats of the Navy (a fictionalized version of his book Hellcats of the Sea), which starred Ronald Reagan and Nancy Davis. He also served as technical advisor to the 1959 films On the Beach and Up Periscope. In one of his book promotion speeches following the war, Lockwood mentioned that he was an avid deer hunter. After the speech, he was approached by Ralph T. Duncan, a pharmacist living in Los Gatos, California. Duncan invited Lockwood to be his guest that year at Jake's Opening Hunting Club, near Boonville, California. They became fast friends. After Lockwood had been deer and quail hunting at the club for several years as Duncan's guest, Lockwood learned of an amazing coincidence: Lockwood's predecessor as submarine fleet commander, Robert Henry English, had died on the same hunting club property in the crash of the Philippine Clipper flying boat. Upon Admiral English's death, Lockwood had been given command of the Pacific submarine fleet. Lockwood died on June 6, 1967. He is buried at Golden Gate National Cemetery in San Bruno, California, alongside his wife and Admirals Chester Nimitz, Raymond Spruance, and Richmond Kelly Turner, an arrangement made by all of them while living. His wife, Phyllis Natalie Irwin, was a daughter of Rear Admiral Noble E. Irwin.
Есімдес
"Локвуд" фрегаты оның құрметіне аталған. Теңізшілердің суасты кемелері лигасы жыл сайын вице-адмирал Чарльз А. Локвуд атындағы суасты кемелері саласындағы кәсіби шеберлік сыйлығын табыстайды. Бұл сыйлық, суасты күштерінің дәстүрлі рухын ең жақсы бейнелейтін жеке тұлғалардың (қызметтегі немесе резервтегі) жетістіктерін, үлесін, нақты іс-қимылдарын немесе тұрақты еңбектерін мойындайды.
The frigate Lockwood was named in his honor. The Naval Submarine League presents an annual Vice Admiral Charles A. Lockwood Award for Submarine Professional Excellence which recognizes individuals (Active or Reserve) for achievement, contribution, specific action or consistent performance, which best exemplifies the traditional spirit embodied in the Submarine Force.