Бенджамин Хьюгер: Американдық әскери қайраткердің өмірбаяны
Benjamin Huger (general)
Бенджамин Хьюгер: АҚШ армиясының офицері, Мексика-Америка және Азамат соғысындағы орнатқыштар бастығы. Норфолк кемежайларын тапсырды, соғыста сынға ұшырады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары армиясының офицері
United States Army officer
Бенджамин Гугер (22 қараша 1805 – 7 желтоқсан 1877) – Америка Құрама Штаттары армиясының қатардағы офицері, Мексика-Америка соғысында және Америка Азамат соғысында Конфедерация генералы ретінде көзге түсіп қызмет еткен. Ол Роанок аралын, содан кейін Вирджиния штаты Норфолк қаласындағы кеме жасаушылық зауыттарының қалған бөлігін тапсырды, бұл құнды жабдықтардың жауға түсуіне себеп болды және сынға ұшырады. Жеті Пайн шайқасында генерал Джеймс Лонгстрит оны Конфедерация шабуылына бөгет жасады деп айыптады және Жеті күндік шайқастарда үлкен жетістікке жете алмағандықтан әкімшілік лауазымға ауыстырылды.
Benjamin Huger (November 22, 1805 – December 7, 1877) was a regular officer in the United States Army, who served with distinction as chief of ordnance in the Mexican–American War and in the American Civil War, as a Confederate general. He notably surrendered Roanoke Island and then the rest of the Norfolk, Virginia shipyards, attracting criticism for allowing valuable equipment to be captured. At Seven Pines, he was blamed by General James Longstreet for impeding the Confederate attack and was transferred to an administrative post after a lackluster performance in the Seven Days Battles.
Ерте өмір және АҚШ армиясы
Хьюгер 1805 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында дүниеге келген. (Ол өзінің атын /j//uː/'/ʒ//eɪ/ деп айтқан, бірақ бүгінде көптеген чарльстондықтар '/j//uː//dʒ//i/ дейді.) Ол Фрэнсис Кинлох Хьюгердің және оның әйелі Харриет Лукас Пинкнидің ұлы, осылайша генерал-майор Томас Пинкнидің немересі болды. Оның әкесінің әкесі, сондай-ақ Бенджамин Хьюгер, Американдық революция кезінде патриот болған, британдықтардың басқыншылығы кезінде Чарльстонда қаза тапқан. 1821 жылы Хьюгер АҚШ Әскери академиясына түсіп, төрт жылдан кейін 37 курсанттың арасында сегізінші орынды иеленді. 1825 жылдың 1 шілдесінде ол екінші лейтенант болып тағайындалды, содан кейін сол күні 3-ші АҚШ артиллериясының екінші лейтенанты болды. Ол 1828 жылға дейін топографиялық инженер болып қызмет етті, одан кейін 1828-1830 жылдары Еуропаға сапармен бару үшін армиядан демалыс алды. Содан кейін ол рекруттерлік қызметте болды, одан кейін Коннектикут штатының Нью-Лондон қаласындағы Форт-Трамбулл гарнизонының құрамында қызмет етті. 1832 жылдан 1839 жылға дейін Хьюгер Вирджиния штатының Хэмптон қаласында орналасқан Монро бекінісінің қару-жарақ қоймасына қолбасшылық етті. 1832 жылдың 30 мамырында Хьюгер капитан шенімен Армияның қару-жарақ бөліміне ауыстырылды; ол өзінің әскери мансабының қалған бөлігін осы бөлімде өткізді. Хьюгер 1841 жылдан 1846 жылға дейін Мексикамен соғыс басталғанға дейін Монро фортының қару-жарақ қоймасына қайтадан қолбасшылық етті. Мексикадан оралғаннан кейін Хьюгер АҚШ армиясында артиллерия принциптерін оқыту жүйесін жасаған комиссияға тағайындалды. 1848 жылдан 1851 жылға дейін ол Монро фортындағы қару-жарақ қоймасына қолбасшылық етті, содан кейін 1854 жылға дейін Гарперс-Ферридегі қару-жарақ қоймасын басқарды. 1852 жылы Оңтүстік Каролина штаты Хьюгерге оның ұзақ және көрнекті қызметін еске алу үшін қылыш сыйлады. 1854 жылдан 1860 жылға дейін Хьюгер Мэриленд штатының Пайксвилл қаласындағы қару-жарақ қоймасына басшылық етті, осы кезеңде ол 1855 жылдың 15 ақпанында майор шеніне көтерілді. 1856 жылы Хьюгер Крым соғысына ресми шетелдік бақылаушы ретінде жіберілді. 1860 жылдан бастап Хьюгер Чарльстон қару-жарақ қоймасына қолбасшылық етті, ол 1861 жылдың көктемінде отставкаға шыққанға дейін осы лауазымда қалды.
Huger was born in 1805 in Charleston, South Carolina. (He pronounced his name /j//uː/'/ʒ//eɪ/, although today many Charlestonians say '/j//uː//dʒ//i/.) He was a son of Francis Kinloch Huger and his wife Harriet Lucas Pinckney, making him a grandson of Maj. Gen. Thomas Pinckney. His paternal grandfather, also named Benjamin Huger, was a patriot in the American Revolution, killed at Charleston during the British occupation. In 1821 Huger entered the United States Military Academy and graduated eighth out of 37 cadets four years later. On July 1, 1825, he was commissioned a brevet second lieutenant, then promoted to second lieutenant in the 3rd U. S. Artillery on that same date. He served as a topographical engineer until 1828 when he took a leave of absence from the Army to visit Europe from 1828 to 1830. He then was on recruiting duty, after which he served as part of Fort Trumbull's garrison in New London, Connecticut. From 1832 to 1839 Huger commanded the Fortress Monroe arsenal located in Hampton, Virginia. On May 30, 1832, Huger was transferred to the Army's ordnance department with the rank of captain; he would spend the rest of his U. S. Army career with this branch. Huger again commanded the Fort Monroe Arsenal from 1841 to 1846, until hostilities began with Mexico. Returning from Mexico, Huger was appointed to a board that created an instructional system for teaching artillery principles in the U. S. Army. From 1848 to 1851, he commanded the arsenal at Fort Monroe and then led the arsenal at Harpers Ferry, West Virginia until 1854. In 1852, South Carolina presented Huger with a sword, commemorating his long and distinguished service to the state. From 1854 to 1860, Huger commanded the arsenal in Pikesville, Maryland, during which he was promoted to major as of February 15, 1855. Huger was sent to the Crimean War as an official foreign observer in 1856. Beginning in 1860, Huger commanded the Charleston Arsenal, holding the post until resigning in the spring of 1861.
Азаматтық соғыс
1860 жылы желтоқсанда Оңтүстік Каролинаның бөлініп шығуына қарамастан, Хугер Форт-Самтер шайқасынан кейін, 1861 жылдың 22 сәуірінде қызметтен кеткенге дейін АҚШ армиясында қалды. Шайқасқа дейін Хугер фортқа сапар шегіп, оның командирі, майор Роберт Андерсонмен кездесіп, оның позициясын білді. Андерсон да құлдар бар штаттан туған болғанымен, ол АҚШ-қа адал болуды қаулы еткен еді, ал "өз келіссөздері нәтижесіз аяқталғанда" Хугер кетіп қалды. 16 наурызда Хугер Конфедерация армиясының тұрақты құрамындағы жаяу әскер полковнигі болып тағайындалды, содан кейін Вирджиния штатының Норфолк қаласы мен айналасындағы күштерге қысқа мерзімге басшылық етті. 22 мамырда ол штаттық милицияда бригада генералы болып тағайындалды, ал ертесі күні Норфолк департаментінің басшысы болып тағайындалды, Солтүстік Каролина және Оңтүстік Вирджинияның қорғаныс міндеттерін оның Норфолк штабында атқаруға жауапты болды. Сол маусымда ол Вирджиния уақытша армиясында бригада генералы болып тағайындалды; алайда, Хугер 17 маусымда Конфедерация ерікті күштеріне бригада генералы ретінде қосылды. Кейін, 7 қазанда генерал-майор шеніне көтерілді.
Despite the declared secession of South Carolina in December 1860, Huger remained in the U. S. Army until after the Battle of Fort Sumter, resigning effective April 22, 1861. Just before the battle, Huger traveled to the fort and conferred with its commander, Maj. Robert Anderson, to determine where he stood. Although Anderson was also born in a slave state, he had already chosen to remain loyal to the United States, and Huger left when "their discussions came to naught." Huger was commissioned an infantry lieutenant colonel in the regular Confederate States Army on March 16, then briefly commanded the forces in and around Norfolk, Virginia. On May 22, he was appointed a brigadier general in the state's militia, and the next day took command of the Department of Norfolk, with defensive responsibilities for North Carolina and southern Virginia, with his headquarters located at Norfolk. Sometime that June, he was also commissioned a brigadier in the Virginia Provisional Army; however, Huger entered the Confederate volunteer forces on June 17 as a brigadier general. Later on October 7, he was promoted to the rank of major general.
Роанок аралы мен Норфолктың жоғалуы
1862 жылдың басында АҚШ армиясы мен әскери-теңіз күштері Солтүстік Каролина және Вирджиния жағалауына, сондай-ақ Хьюгердің жауапкершілік аймағына жақындады. Роанок аралында оның бағыныштысы, бригада генералы Генри А. Уайз, Хьюгерден түрлі жабдықтар, оқ-дәрі, далалық артиллерия және, ең бастысы, қосымша адамдар сұрады, өйткені ол өзінің толыққанды аяқталмаған қорғанысына шабуыл жасалуынан қатты қорқады. Хьюгер Уайзға берген жауабында, "қолыңдағы әскерлердің қажырлы еңбегі мен сабырлылығына сене гөр, көптеген жаңа адамдардың қажеті жоқ" деді. Бірақ, ақырында Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис Хьюгерге Роанок аралына көмек жіберуді бұйырды, бірақ ол бұйрық кеш орындалды. 7-8 ақпан күндері флот офицері Луис М. Голдсборо және оның канонерлік кемелері бригада генералы Амброуз Е. Бернсайдтың жаяу әскерін Роанок аралына түсірді, осылайша Роанок аралы шайқасы басталды. Хьюгер шамамен 13 000 сарбазымен, ондағы ауруға шалдыққан Уайз бен полковник Х.М. Шоуға дереу көмек көрсетпеді, ал Бернсайд конфедераттардың қарсылығын тез жеңіп, оларды капитуляцияға мәжбүр етті. Роанок аралының түсуі туралы хабар Норфолк халқына жеткенде, олар қорқып, Ричмондқа дабыл қақты. Әскери тарихшы Шелби Фут бұл жеңілістің "Хьюгерге деген азаматтардың сенімін күйретіп жіберді, оған олардың қорғанысын тапсырған еді" деп есептеді. 27 ақпанда президент Дэвис Норфолк қаласында әскери жағдай жариялады және хабеас корпустың құқығын тоқтатты, бақылауды қайтаруға тырысты, және екі күннен кейін Ричмондта да солай жасады. 10 ақпанда Элизабет-Ситидегі теңіз шайқасы, 14 наурызда Нью-Берн шайқасы, 19 сәуірде Саут Миллс шайқасы және Пенинсула кампаниясы кезіндегі басқа да АҚШ десанттарының салдарынан конфедерат билігі Хьюгер Норфолкті ұстай алмайтынын түсінді. 27 сәуірде генерал Джозеф Е. Джонстон оған Госпорт теңіз арсеналынан қолданысқа жарамды жабдықты алып, негізгі армияға қосылу үшін аймақтан кетуді бұйырды. 1 мамырда Хьюгер әскерін эвакуациялауды бастады және Норфолк пен Портсмуттегі теңіз арсеналдарын өртеп жоюға бұйрық берді. Он күннен кейін АҚШ әскерлері Госпорт арсеналын басып алды. Әскери тарихшы Уэбб Гаррисон-младший Хьюгердің аймақтан дұрыс шықпағанын айтты: "Норфолктің эвакуациясын конфедерат генералы Бенджамин Хьюгер нашар ұйымдастырды – тым көп мүлік орында қалды". Сонымен қатар, атақты CSS Вирджиния броненосцы да жоғалды, оның экипажы Джеймс өзенінде тұра алмай, АҚШ әскери-теңіз күштерінен өте алмай, тіпті теңізде де аман қалмай, кемені суға батырды. АҚШ соғыстың соңына дейін Норфолк нысандарын бақылауда ұстады, ал Конфедерация Конгресі Роанок аралындағы жеңілісте Хьюгердің рөлін тергеуді бастады. Ол әскерін Петерсбургке бастап, мамыр айының соңында Джонстон шақырғанға дейін сол жерде қалды.
In early 1862, U. S. Army and Navy forces approached the North Carolina Virginia coastline and Huger's area of responsibility. At Roanoke Island, his subordinate, Brig. Gen. Henry A. Wise, asked Huger for various supplies, ammunition, field artillery, and most importantly, additional men, greatly fearing an attack on his quite unfinished defenses. Huger's response to Wise asked him to rely on "hard work and coolness among the troops you have, instead of more men." Eventually, Confederate President Jefferson Davis ordered Huger to send help to the Roanoke Island area, but it proved too late. On February 7–8, Flag Officer Louis M. Goldsborough and his gunboats landed Brig. Gen. Ambrose E. Burnside's infantry, initiating the Battle of Roanoke Island. Huger, with about 13,000 soldiers, failed to reinforce the immediate commanders there, an ailing Wise and Col. H. M. Shaw, and Burnside quickly eliminated the Confederate resistance and forced a surrender. When news of the fall of Roanoke Island reached Norfolk's population, they quickly panicked, spreading the alarm to Richmond. Military historian Shelby Foote believed this loss " shook whatever confidence the citizens had managed to retain in Huger, who was charged with their defense." On February 27, President Davis declared martial law in Norfolk and suspended the right of habeas corpus, attempting to regain control, and two days later, he did the same in Richmond. Due to the combination of the naval action at Elizabeth City on February 10, the Battle of New Bern on March 14, the Battle of South Mills on April 19, and other U. S. landings during the Peninsula Campaign, Confederate authorities determined Huger could not hold Norfolk. On April 27, he was ordered by Gen. Joseph E. Johnston to abandon the area, salvaging from Gosport Navy Yard as much usable equipment as he could, and join the main army. On May 1, Huger began to evacuate his men and ordered the destruction by fire of the naval yards at Norfolk and nearby Portsmouth. Ten days later, U. S. forces occupied the Gosport Yards. Military historian Webb Garrison, Jr. believed Huger did not leave the area properly, stating: " the evacuation of Norfolk was handled poorly by Confederate Gen. Benjamin Huger—too much property was left intact." Also lost as a result was the famous Ironclad warship CSS Virginia, scuttled by her crew when she could not stay in the James River, get past U. S. Navy forces at its mouth, nor survive at sea even if it did. The United States would maintain control of the Norfolk facilities for the rest of the war, and the Confederate Congress soon began to investigate Huger's part in the defeat at Roanoke Island. He led his soldiers to Petersburg, where he remained until summoned by Johnston at the end of May.
Жарым аралдағы жорық
Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис Хугерді Солтүстік Вирджиния армиясының генерал Джонстонның дивизиялық құрамасына тағайындады. Оның құрамасы Джонстон Ричмондқа қарай шегінгенде негізгі күштермен бірге кері шегінді, содан кейін 1862 жылдың 31 мамыры мен 1 маусымында Сегіз бұталы шайқасқа қатысты. Джонстонның шайқас жоспарына сәйкес, Хугердің үш бригадасы генерал-майор Джеймс Лонгстриттің қолбасшылығына берілді, бірақ Хугерге бұл туралы ешқашан хабарланбады. 1 маусымда ол әскерін шайқасқа жылжытқанда, дұрыс емес бағытты таңдаған Лонгстриттің колонналары олардың жолын тосқандықтан, олардың қозғалысы тоқтатылды. Хугер Лонгстритті тауып, кешігу себебін сұрады және оның рөлі мен құрамалар арасындағы қарым-қатынас туралы алғаш рет білді. Содан кейін Хугер кімнің жоғары шенді офицер екенін сұрады, Лонгстрит өзі екенін айтты, Хугер бұған сене берді, бірақ ол шындық емес еді. Осы кешігу және Лонгстриттің дайын күйде болу және бұйрық күту туралы нұсқаулары Хугердің дивизиясының шабуылға уақтылы қолдау көрсетуіне кедергі келтірді және Конфедерацияның жалпы шабуылын қиындатты. Жеті бұталы шайқас туралы ресми есебінде Лонгстрит Хугерді толыққанды сәтті болмаған іс-қимыл үшін әділетсіз айыптады, 31 мамырдағы кешігуіне шағымданып, бірақ кешігу себебін атап көрсетпеді. 7 маусымда жараланған Джонстонға жеке хатта Лонгстрит былай деп мәлімдеді:
Confederate President Jefferson Davis assigned Huger to divisional command under Gen. Johnston within the Army of Northern Virginia. His command fell back with the main body as Johnston retired towards Richmond and then participated in the Battle of Seven Pines on May 31 and June 1, 1862. According to Johnston's battle plan, Huger's three brigades were placed under the command of Maj. Gen. James Longstreet as a support, but Huger was never notified. On June 1, as he moved his men toward the fight, their march was blocked by Longstreet's columns—who had taken an incorrect road—and halted. Huger found Longstreet, asked about the delay, and learned his role and the command relationship for the first time. Huger then asked whether he or Longstreet was the senior officer and was told that Longstreet was, which he accepted as true, although it was not. This delay and Longstreet's instructions to stand by and wait for orders prevented Huger's division from supporting the advance on time and hampered the overall Confederate attack. In his official report of the Battle of Seven Pines, Longstreet unjustly blamed Huger for the less than entirely successful action, complaining of his tardiness on May 31 but not relating the reason for the delay. In a private letter to an injured Johnston written on June 7, Longstreet stated:
Өзін сынағаннан және кінәлағаннан кейін Хугер Джонстоннан тергеу жүргізуді сұрады; алайда одан бас тартты. Содан кейін ол президент Дэвистен әскери сот отырысын тағайындауды өтінді, бірақ ол мақұлданғанымен, өткізілмеді. Соғыстан кейін Эдвард Портер Александр Хугер туралы былай деді: "Шындығында, осы оқиғаның күнәлігіне оның айналғаны өте трагично".
Once he learned he had been criticized and blamed, Huger asked Johnston to investigate; however, this was refused. He then asked President Davis to order a court martial, but, although approved, it never took place. Writing after the war, Edward Porter Alexander stated, referring to Huger, "Indeed, it is almost tragic the way in which he became the scapegoat of this occasion."
Жеті күн
Хугер содан кейін Солтүстік Вирджиния армиясымен бірге жеті күндік шайқастарға қатысты, енді генерал Роберт Лидің басшылығында, ол 1 маусымда жараланған Джонстонның орнын басты. Ли маусым айының соңында өзінің әскерінің көп бөлігімен оқшауланған АҚШ армиясына қарсы шабуыл жоспарлады, бұл Ричмонд бекіністерінде Конфедерация астанасын қорғау үшін 30 000-нан аз адамды қалдырды. Бұл күш генерал-майорлардың дивизияларынан тұрды: Джон Б. Магрудер, Теофилус Х. Холмс және Хугер. 25 маусымда Оук Гроув шайқасында оның желісіне генерал-бригадирлердің басшылығымен АҚШ III корпусының екі дивизиясы шабуыл жасады: Жозеф Хукер және Филипп Керни. Шабуылдың бір бөлігі қиын жерде тоқтап қалғанда, Хугер АҚШ-тың шатасқан, тегіс емес шебін пайдаланып, генерал-бригадир Амброуз Р. Райттың бригадасымен қарсы шабуыл жасады. Шабуылдан кейін АҚШ күштері Хугерге шабуыл жасады, бірақ шепке жетпей тоқтады. Оук Гроув шайқасында Хугер 541 адамды өлтіріп, жаралады, ал АҚШ армиясына 626 адамдық жалпы шығын келтірді. Ли өз әскеріне АҚШ күштерін қууға және жоюға бұйрық берді. Оук Гроувтағы шайқастан кейін ол Ричмонд төңірегіндегі қорғаныстың көп бөлігін тартып алып, қууға қосты, Хугердің дивизиясы да соның ішінде болды. 29 маусымда Магрудер өзінің позициясына басым күштер шабуыл жасайды деп ойлап, күшейткіштер сұрады. Ли Хугер дивизиясынан екі бригада жіберіп, егер Магрудер соған дейін шабуылға ұшырамаса, сағат 14:00-де қайтаруды тапсырды. Белгіленген уақыт келді де өтті, Хугердің адамдары кері қайтарылды, ал сол күні Магрудер "жартылай" Савидж Стейшн шайқасын жалғыз жүргізді. Осы екі бригадасыз да Хугер 29 маусымда тағайындалған позициясына кешігіп жетті, қажетсіз қарсы қимылдар жасап, жаумен қақтығыспай командасын орналастырды. Келесі күні Хугерге Глендейлге баруға бұйрық берілді, бірақ шегініп келе жатқан АҚШ күштері оны тоқтатып қалды. Ол Чарльз Сити жолымен өзінің міндетіне баруға тырысқанда, жігіттеріне орманды балтамен кесіп, жаңа жол жасауға бұйырды. Бұл олардың алға жылжуын баяулатты, ал басқа Конфедерация командалары оның қаруларының атылуын күтті, бұл шабуылға берілген сигнал болды. Хугер Лиге кешігу туралы хабарлап, оның жорығы "кедергіге ұшырағанын" түсіндірді. Түскі сағат 2-ге жуық, Хугердің генерал-бригадир Уильям Махоун басқаратын жетекші бригадасы АҚШ-тың кедергілерін айналып өтіп, "балта шайқасы" деп аталған шайқаста жеңіске жетті және Глендейлге жақындауын жалғастырды. Сол жерде ол генерал-бригадир Генри В. Слокумның 6000 адамдық дивизиясы оның жолын бөгеп тұрғанын көрді. Хугер өзінің артиллериялық батареясының біріне сағат 14:30-да АҚШ позициясына оқ атуға бұйрық берді, бірақ Слокумның қарулары тез жауап берді, Хугер 9000 адамын жолдан алып, кейбір шығындардан кейін орманға кірді. АҚШ дивизиясынан сандық артық болғанына қарамастан, Хугер Глендейлге жетуге тырыспады. Алайда, оның бірнеше артиллериялық оқтары басқа Конфедерация әскерлері шабуылға берілген сигнал ретінде қабылданып, Глендейл шайқасын бастады, бірақ Хугер мен оның командасы шайқасқа қатыспады және лагерьге орналасты. Келесі күні, 1 шілдеде, Хугердің Солтүстік Вирджиния армиясымен соңғы шайқасы және Америка Азамат соғысындағы соңғы далалық командасы болды. Оның дивизиясы нақты мақсатсыз Малверн Хиллдегі АҚШ күштеріне бағытталды, өйткені Ли оны "ең қажетті жерге" орналастыратыны айтылды. Магрудер өзінің командасын қателікпен шайқастан алып кеткендіктен, Хугер Конфедерацияның оң жағындағы орнын алды, сол жақта генерал-майор Д. Хиллдің дивизиясы "Крю Хаустың" солтүстігінде болды. Жаяу әскеріне АҚШ шебін бұзуға мүмкіндік беру үшін Ли Малверн Хиллде артиллериялық шабуылды жүргізуді бұйырды. Хугер бригадасының бірі, генерал-бригадир Льюис Армистед, осы шабуылдың қашан қажетті әсерін тигізіп, шабуылды бастау керектігін анықтау керек болды. Қаңтар атысы басталғанға дейін АҚШ артиллериясы бірінші болып атып, Конфедерацияның көп бөлігін жойды. Түскі сағат 2:30-дан кейін Армистед бәрібір шабуылға кірісті, оның адамдары біраз алға жылжуға қарамастан, ол қорғаныстағы мықты позицияны басып кіре алмады. Басқа Конфедерациялық бөлімшелер аз жетістіктерге жетіп, ауыр зардап шекті, ал 16:00-де Магрудер келіп, Армистедтің артына екі бригаданы - оның командасының үштен бір бөлігін - қойды, бірақ ол да үлкен шығынмен зейнетке шықты. Хугердің тағы екі бригадасы генерал-бригадир Амброз Р. Райт және Махон, шамамен 2500 адам Армистедтің соңынан Малверн Хиллге қарай жылды. АҚШ артиллериясы мен жаяу әскерінің оғына ұшыраған Хугердің адамдары баяулап, жақын жердегі тіктеулікте қорғанысқа кірді. Олар АҚШ шебінің жартысына жуығына жетті, бірақ одан әрі жылжуға мүмкіндік болмады. Хугердің соңғы бригадасы генерал-бригадир Роберт Рэнсом басшылығымен кешкі сағат 18:00-ге дейін АҚШ шебіне 150 футқа дейін жақындады, бірақ Конфедерацияның жеңілісінен кейін ауыр шығынға ұшырап кері шегінді. 1862 жылғы Пенинсула кампаниясынан кейін генерал Ли өзінің армиясын қайта ұйымдастыра бастады және тиімсіз дивизия командирлерін, Хугерді де қоса, жоюға кірісті. Оның армияға қосылғаннан бергі әрекеттері "көп нәрсеге жете алмады", деп мәлімдеді әскери биограф Эзра Дж. Уорнер. Басқа тарихшылар да осы кезеңде Хугерді сынады: Брендон А. Рехм оның шайқастағы өнерін "ерекше табысты емес" деп сипаттады, ал Джон С. Фредриксен Хугердің Севен Пайнста "әрекетсіз" болғанын және жеті күндік шайқастарда "баяу" қимылдағанын айтты. Сонымен қатар, Конфедерация Конгресі Роанок аралындағы жеңіліске Хугерді жауапты деп санады. Оның кешіккен өнері оның шамалы үлкен жасына да байланысты болды; 57-ге жуық жасқа толған ол көптеген дала офицерлерінің орташа жасынан әлдеқайда жоғары болды. Нәтижесінде Хугер 12 шілдеде 1862 жылы генерал-майор Теофилус Холмспен бірге қызметтен алынды, ол да қартайған, тиімсіз дивизия командирі болды. Ол 1877 жылдың желтоқсанында Чарльстонда қайтыс болды және Балтимор, Мэриленд штатындағы Грин Маунт зиратына жерленді.
Huger then participated in several of the Seven Days Battles with the Army of Northern Virginia, now under the command of Gen. Robert E. Lee, who replaced the wounded Johnston on June 1. Lee planned an offensive against an isolated U. S. Army corps with the bulk of his army in late June, leaving less than 30,000 men in the Richmond trenches to defend the Confederate capital. This force consisted of the divisions of Maj. Gens. John B. Magruder, Theophilus H. Holmes, and Huger. During the Battle of Oak Grove on June 25, his portion of the line was attacked by two divisions of the U. S. III Corps led by Brig. Gens. Joseph Hooker and Philip Kearny. When part of the assault faltered in rough terrain, Huger took advantage of the confused, uneven U. S. line and counterattacked with the brigade of Brig. Gen. Ambrose R. Wright. After repulsing the charge, another U. S. force attacked Huger but was stopped short of the line. The Battle of Oak Grove cost Huger 541 men killed and wounded while inflicting 626 total casualties on the U. S. Army. Lee continued to order his army to pursue and destroy the U. S. forces. Following the action at Oak Grove, he pulled much of the defense around Richmond and added them to the chase, Huger's division included. On June 29, Magruder thought his position would be attacked by overwhelming numbers and asked for reinforcements. Lee sent two brigades from Huger's division in response with instructions they were to be returned at 2 p. m. if Magruder was not hit by then. The appointed hour came and passed, Huger's men were sent back, and later that day, Magruder "halfheartedly" fought the Battle of Savage's Station alone. Even without those two brigades, Huger was late in reaching his assigned position on June 29, countermarching needlessly and encamping his command without engaging with the enemy. The next day Huger was ordered toward Glendale but was delayed by the retreating U. S. forces who had cut trees to slow pursuit and the terrain that easily allowed for an ambush. Attempting to follow along the Charles City Road to his assignment, Huger had his men cut a new path through the woods with axes. This further slowed their advance while the other Confederate commands waited for his guns to fire, their signal to attack. Huger informed Lee of the delay by simply stating his march was "obstructed" without further description. Around 2 p. m., Huger's lead brigade under Brig. Gen. William Mahone cut a mile long path around the U. S. obstacles, winning the so called "battle of the axes", and continued to approach Glendale. There he saw the 6,000 man division of Brig. Gen. Henry W. Slocum arrayed to block his way. Huger ordered one of his artillery batteries to fire on this U. S. position at 2:30 p. m. but Slocum's guns answered quickly, and Huger led his 9,000 men off the road and into the woods after taking some casualties. Despite outnumbering the U. S. division, Huger made no further attempts to reach Glendale. However, his few artillery shots were interpreted by the other Confederates as the signal to attack, igniting the Battle of Glendale, although Huger and his command would not take part in the fight and camped. The following day, July 1, was Huger's last fight with the Army of Northern Virginia and his final field command in the American Civil War. His division was directed toward the U. S. forces on Malvern Hill without a definite target, as he was told that Lee would "place him where most needed" against the position. Because Magruder had mistakenly led his command away from the battle, Huger took up his place on the Confederate right, just north of the "Crew House", with the division of Maj. Gen. D. H. Hill on his left. To give his infantry a chance to charge and break the U. S. line, Lee ordered a concentrated artillery barrage at Malvern Hill. One of Huger's brigades, led by Brig. Gen. Lewis Armistead, was to determine when this barrage had the desired effect and begin the assault. Before the cannonade could begin, the U. S. artillery fired first and took out most Confederate guns. Shortly after 2:30 p. m. Armistead went in anyway, and though his men made some progress, he failed to penetrate the strong defensive position. Other Confederate units made less progress and took heavy casualties, and around 4 p. m., Magruder arrived and put in two brigades—about a third of his command—behind Armistead, but he too retired with high loss. Two more of Huger's brigades—led by Brig. Gen. Ambrose R. Wright and Mahone, about 2,500 men—followed Armistead and toward Malvern Hill. Taking U. S. artillery and infantry fire as they advanced, Huger's men slowed and stopped, finding protection in a nearby bluff. They had fought to about of the U. S. line but could go no further. Huger's last brigade under Brig. Gen. Robert Ransom managed to get within by 6 p. m. but also fell back after receiving heavy casualties in the Confederate defeat. Following the 1862 Peninsula Campaign, Gen. Lee began reorganizing his army and eliminating ineffective division commanders, including Huger. His actions since joining the army "left much to be desired", according to military biographer Ezra J. Warner. Other historians have also criticized Huger throughout this time: Brendon A. Rehm summarized his battle performance as "not notably successful", and John C. Fredriksen stated Huger was "lethargic" during Seven Pines as well as moved "sluggishly" during the Seven Days fights. Furthermore, the Confederate Congress held Huger accountable for the defeat at Roanoke Island. His dilatory performance also appears to have been blamed on his rather advanced age; at nearly 57, he was well above the average age of most field officers. As a result, Huger was relieved of command on July 12, 1862, along with Maj. Gen. Theophilus Holmes, another aging, ineffective division commander. He died in Charleston in December 1877 and was buried at Green Mount Cemetery located in Baltimore, Maryland.