Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жапонияның Токио қаласында орналасқан Industrial Bank of Japan, Limited (IBJ) ХХ ғасырдың екінші жартысында әлемдегі ірі банктердің бірі болды. 2002 жылы Dai Ichi Kangyo Bank және Fuji Bank-пен бірігіп, Mizuho Financial Group құрамына кірді.
The Industrial Bank of Japan, Limited (IBJ), based in Tokyo, Japan, was one of the largest banks in the world during the latter half of the 20th century. It combined with Dai Ichi Kangyo Bank and Fuji Bank in 2002 to form Mizuho Financial Group.
Тарих
IBJ 1902 жылғы Жапонияның Индустриалдық банкі туралы заңға сәйкес мемлекеттік сектор банкі ретінде құрылды. Ол кезде Жапонияда өнеркәсіптік революция өршіп, ұзақ мерзімді инвестициялық капиталға зор сұраныс болды. IBJ банктік облигациялар шығару арқылы қаражат жинады. IBJ сондай-ақ корпоративтік облигациялар эмиссиясында сенімгер ретінде әрекет етті, атап айтқанда, 1906 жылы Лондонда Жапонияның ірі теміржол компаниясы шығарған облигациялардың құны сол кездегі орасан зор 1 миллион фунт стерлингке тең болды. Бұл іс-шаралар Жапонияның ішкі бағалы қағаздар нарығының қалыптасуына және жапондық қарыз алушылардың халықаралық нарықтағы беделінің артуына үлкен үлес қосты. Корпоративтік және инвестициялық банк қызметтерінің күрделі үйлесімімен, сондай-ақ сенімгерлік жұмысына қатысу тәжірибесі IBJ үшін жапон банктері арасында ерекше болып табылады. Бастапқы заңда «Трасттық бизнес жергілікті мемлекеттік облигацияларға, корпоративтік облигацияларға және акцияларға қатысты» деген сөздер келтірілген. Осылайша, «трест» немесе «шинтаку» (信託) термині алғаш рет жапондық заңнамаға енгізілді. IBJ туралы заңға 1918 жылғы түзетулер акцияларды сатып алуға және ұсынуға рұқсат берді. Ол кезде IBJ қазіргі инвестициялық банкинг деп аталатын барлық қабілеттерге ие болды. Алайда, бұл бірінші дүниежүзілік соғыстың және одан кейінгі экономикалық өркендеудің жапондық өнімдерге деген сұраныстың ең жоғары деңгейіне тап келді. Содан кейін Жапония тарихының келесі 30 жылы қоғамның және қаржы институттарының көптеген қиындықтарын қамтыды: Ұлы Канто жер сілкінісі, Шова қаржылық паникасы және, ақырында, Екінші дүниежүзілік соғыс және соғыстан кейінгі қалпына келтіру. IBJ 1950 жылы жеке сектор банкіне айналып, 1952 жылғы Ұзақ мерзімді банк туралы заңға сәйкес заңды статус алды. Алайда, заң АҚШ-тың басшылығымен жүргізілген оккупациялық саясаттың қаржы қызметтерін бөліп қарау қағидаларына негізделді. IBJ өзінің бұрынғы инвестициялық банк қызметтерінің көп бөлігінен бас тартып, негізінен банктік облигациялар шығару арқылы ұзақ мерзімді несиелеуге қайта оралды. 1960 жылдары Жапония экономикасының қарқынды өсу кезеңінде IBJ болат өндірісін, кеме қатынасын, кеме құрылысын және автомобиль өндірісін қаржыландыруда ерекше белсенділік танытты. Бірінші мұнай дағдарысынан кейін Жапония дамыған экономика ретінде өсу қарқынын төмендетті, IBJ клиенттер базасын кеңейтіп, шетелде кеңею процесін бастады. Жапонияда ірі қаржы институттары мен аймақтық банктерге банктік облигацияларды көтерме сауда арқылы сату берік қарым-қатынастар желісін құрды. Бұның бәрі IBJ-дің бастапқыда мемлекеттік сектор банкі болғандықтан, keiretsu-мен байланысы болмауымен түсіндіріледі: IBJ әрқашан Жапонияның ірі корпоративтік топтарынан тәуелсіз болды және осылайша барлық ірі keiretsu топтарының екінші банкісі болды. Халықаралық аренада IBJ инвестициялық банк амбицияларын еркін жүзеге асыруға мүмкіндік алды.
IBJ was founded as a public sector bank under the Industrial Bank of Japan Act of 1902. At that time, Japan was in the throes of its industrial revolution, and there was a strong demand for long term investment capital. IBJ raised funds by issuing bank debentures. IBJ also acted as the trustee in corporate debenture issues notably, the major Japanese railway company issue of 1906 in London, amount to the then enormous sum of 1 million pounds sterling. These activities contributed to the building of the Japanese domestic securities market, and to the generating of a higher profile for Japanese borrowers in the international market. This early experience of a sophisticated mix of corporate and investment banking with exposure to trust work is unique to IBJ amongst Japanese banks. In the original Act, there was the wording, “Trust business related to local government bond, corporate bonds, and equities”. This was the first time for the term “trust”, or “shintaku” (信託), to appear in the Japanese statute book. The 1918 amendment to the IBJ Act permitted the underwriting and offering of equities. At that point, IBJ had the full capabilities for what is now termed investment banking. However, that was at what proved to be the peak of the demand created for Japanese products by the First World War and the consequent economic boom. Thereafter, the next 30 years of Japanese history encompassed many adversities for society in general and for financial institutions in particular: the Great Kantō earthquake, the Showa Financial Panic, and finally, the Second World War and the postwar recovery. IBJ became a private sector bank in 1950 and took on legal form under the Long Term Bank Act of 1952. However, the Act was framed within the terms of the US led Occupation policy of compartmentalizing financial services. IBJ was forced to retreat from much of its former investment banking activities and return principally to long term lending funding by issuing bank debentures. During the high growth period of the Japanese economy in the 1960s, IBJ was particularly active in financing steel production, shipping, shipbuilding, and automobile manufacturing. Following the first oil crisis, Japan moved to a pattern of lower growth as a mature economy, and IBJ expanded its customer base at home, and started the process of expansion overseas. In Japan, the wholesaling of bank debentures to major financial institutions and the regional banks led to a network of strong relationships. This was all supported by the fact that, originally a public sector bank, IBJ had no keiretsu affiliations: IBJ has always been independent of the large corporate groupings characteristic of Japan and was hence number 2 banker to each and all of the major keiretsu groupings. Internationally, IBJ was free to pursue its investment banking ambitions.