Кендал мен Виндермир темір жолының тарихы

Кіріспе

Кендал және Виндермир темір жолы – тарихи темір жол компаниясы және оның бағытының дамуы.

Кендал және Виндермир темір жолы негізгі желіден Кендалға, содан кейін Камбриядағы, Англияның солтүстік-батысындағы Виндермирге дейін тармақ желісін салды. Бұл темір жол Кендалдың жергілікті мүдделері Ланкастер және Карлайл темір жолы Кендал арқылы өтпейтіні белгілі болғанда ұсынылды. Желі Оксенхолмдегі бір тораптан Кендалға, ал содан кейін Виндермирге жақын терминалға дейін салынды; сол кезде осы атпен елді мекен болған жоқ. Желі 1847 жылдың сәуір айында ашылды. Инженер – Джозеф Локк, ал мердігерлер тобына Томас Брасси, Уильям Маккензи, Роберт Стивенсон және Джордж Хелд кірді. Бұл тармақ желісі саяхаттарды және тұрғын үй құрылысын дамытуға үлкен серпіліс берді, Виндермир қаласы гүлденді, бірақ компания коммерциялық жағынан сәтті болмады және желісін Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолдарына сатты. 1960 жылдарға қарай бұл тармақ желісіне байланысты демалыс индустриясы күрт төмендеді және инфрақұрылым қарапайымдастырылды. Қазіргі таңда ол Виндермир тармақ желісі ретінде жұмыс істеуде.

Шығу тегі

1830 жылдары Англия мен Шотландияның орталық бөліктерінде теміржол желісі қалыптаса бастады, бірақ олар біріктірілмеген еді. 1832 жылдан бастап Англия мен Шотландия арасындағы байланыс Престоннан Карлайлға және одан әрі солтүстікке қарай салынатыны анық болды. Ауқымды қиын жер бедері үлкен мәселе туғызды, әсіресе бу машиналарын алғашқы жылдары жеткілікті тартымды күшке ие болмағандықтан. Морекамб шығанағы арқылы үлкен бөгет салынған Камберленд жағалауымен өтетін жол ұсынылды, бірақ ол халық тығыз қоныстанған аймақтарға қол жеткізуге мүмкіндік берсе де, өте ұзын және қияң жол болды, ал Морекамб шығанағындағы бөгеттің құны жоғары болар еді. Көп тік көтерілістер мен ұзын туннельдерді қамтитын тікелей бағыттар ұсынылды, және олардың бірнешеуі мүмкін болды. Кендал Ланкастер мен Карлайл арасындағы ең үлкен қала болды, және қаладан айналып өтетін бағыттар таңдалғанда Кендалда үлкен алаңдаушылық туды. Кендалдан солтүстікке қарай Лонг Следдейл бойымен жүретін бағытқа Хауес Вотердің батыс жағалауына шығу үшін ұзын және терең туннель қажет болды. Қаржы табу қиын болды, және Ланкастер мен Карлайл теміржолының жақтастары Парламентке заң жобасын ұсынуды кейінге қалдырды, бірақ 1843 жылы олардың инженеры Джозеф Локк шығындарды үнемдеу үшін жоспарланған бағытқа өзгерістер енгізіп, Кендалдан бірнеше шақырым шығысқа қарай өтетін бағытты жариялады. Кендал қаласындағы мүдделі тараптар Ланкастер мен Карлайл теміржолынан қалаларына сала салып, оны сол кезде туристер көп баратын Виндермир жағалауына жалғастыруға шешім қабылдады. 1845 жылғы Парламент сессиясында Кендал мен Виндермир теміржолы үшін заң жобасы ұсынылды, ол Оксенхолмнен Бертвейтке дейін, қазіргі Виндермир қаласындағы кішкентай елді мекенге дейін жүретін болды. Ол Оксенхолмде Ланкастер мен Карлайл теміржолымен қосылатын еді. Заң жобасы қарсылықсыз қабылданды және 1845 жылдың 30 маусымында патшалық келісім берілді. Желі Кендал мен Виндермир арасында бір рельстік болар еді, бірақ рұқсат етілген 125 000 фунт стерлингтік акционерлік капиталды арттырмай, екі рельстікке өзгертілді. Құрылыс Ланкастер мен Карлайл теміржолымен бірлесіп жүргізілді.

In the 1830s the railway network was emerging in England and central Scotland but they were not connected. From 1832 it became increasingly certain that a connection between England and Scotland would be built northward from Preston to Carlisle and beyond. The difficult terrain presented a significant challenge, particularly because steam engines did not have a great hauling power in the early years. A line following the Cumberland coast reached by a massive barrage across Morecambe Bay was proposed, but although it gave access to population centres, it was a very roundabout route and the cost of the Morecambe Bay barrage would be considerable. More direct routes were proposed involving steep gradients and long tunnels and several were viable. Kendal was the only town of any size between Lancaster and Carlisle and there was great dismay in Kendal when the favoured routes by passed the town. A possible route running north from Kendal along Long Sleddale required a long and deep tunnel to proceed to the west shore of Hawes Water. Finance was hard to come by and proponents of the Lancaster and Carlisle Railway, delayed presenting a Bill in Parliament, but in 1843 their engineer, Joseph Locke, made some modifications to the intended route to save expense, and published a route passing several miles east of Kendal. Interested parties in Kendal decided to build a branch railway to their town from the Lancaster and Carlisle Railway and continue it to the shore of Windermere, which was by then a tourist attraction. In the 1845 session of Parliament, a bill was presented for the Kendal and Windermere Railway which was to run from Oxenholme to Birthwaite, a small community in what is now Windermere town. It would make a junction with the Lancaster and Carlisle Railway at Oxenholme. The bill passed without opposition, and royal assent was given on 30 June 1845. The line would be single track between Kendal and Windermere, although it was changed to double track, without increasing the authorised £125,000 share capital. Construction was carried out in collaboration with the Lancaster and Carlisle Railway.

Ашылу

Жол 1846 жылдың 21 қыркүйегінде Ланкастер мен Кендал торабы арасындағы L&CR желісімен бірдей күні салтанатты түрде ашылды. Жолаушылар трафигі ертеңінде басталды.

Ерте іске қосу

Бастапқыда Кендал мен Виндермир арасында әр бағытта күніне бес пойыз, ал Оксенхолмға қосымша рейстер болды; бірақ 1853 жылдың жазында Кендал мен Виндермир арасында әр бағытта алты пойыз, ал Кендал мен Оксенхолм арасында тоғыз қайта оралу рейсі болды. Уиндермирден сағат 16:00-де шығатын жүк пойызына бір вагон қосылды. Арнайы мерекелерде Кендалдан Виндермирге және кері сапарға арзан билет 6 пенниге сатылды. Кендал станциясы жеткіліксіз болды, сондықтан LNWR оны 1861 жылы "әдемі әрі берік құрылым" ретінде қайта жаңартып салды.

Қарсылық

Бұл желіге қарсылық көл аймағының бұзылуы деп санайтын адамдардан туды. Олардың арасында ақын Уильям Вордсворт та болды. Оның Morning Post газетінің редакторына жазған хаттары "The Illustrated Wordsworth's Guide to the Lakes", P. Bicknell, ред. (Congdon and Weed, Нью-Йорк, 1984), 186–198 беттерде келтірілген. Оның сүйікті, жабайы ландшафтына адамның технологиялық және "көркемдік" енуіне деген реакциясы ең әйгілі мысалы – төмендегі сонет:

1847 жылы теміржол ашылғанда, мердігер инженерлердің бірі Джордж Хилд Вордсвортты теміржолдың ұсынар мүмкіндіктерін кедергілеуге тырысып баққан деп айыптап, ынталы жауап хат жазды. Ол 1847 жылдың 15 сәуірінде Оррест-Хедтегі локомотивтен жазылған. Ол теміржол инженерінен күтілетін экономикалық себептерден гөрі, теміржолдың демократиялық әсері мен оның мәдени және әлеуметтік пайдасын қорғайды: