Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вернон Сканнелл (23 қаңтар 1922 – 16 қараша 2007) – британдық ақын және жазушы. Ол бір кезде кәсіби боксшы болған және бокс спорты туралы романдар жазған. Ол ағылшын әдебиетінің белгілі ақыны еді.
English writer and poet
Vernon Scannell (23 January 1922 – 16 November 2007) was a British poet and author. He was at one time a professional boxer, and wrote novels about the sport of boxing. He was a famous poet of English.
Өмір
Вернон Сканнелл, шын аты Джон Вернон Бэйн, 1922 жылы Линкольнширдегі Спилсби қаласында дүниеге келді. Әрқашан жағдайы төмен отбасы жиі көшіп-қонып жүрді, Бэкингемширде қоныстанғанға дейін Ирландиядағы Баллагадеррин, Бистон және Экклс қалаларында болды. Бэйн өмірінің көп бөлігін Бэкингемширдегі Айлсбериде өткізді. Әкесі Бірінші дүниежүзілік соғыста қатысып, кейін коммерциялық фотограф болып жұмыс істеді. Сканнелл жергілікті Квинс Парк Бойз мектебінде білім алды. 14 жасында мектепті тастап, сақтандыру кеңсесінде клерк болып жұмыс істеді. Бірақ оның шынайы құмарлығы бокс және әдебиеттің ерекше үйлесімі еді. Ол мектепте бокс жарыстарында жеңіске жетіп, өте ерте жасынан оқуға бейім болды, алайда 15 жасқа дейін поэзияға толыққандай жақын болмаса да, Уолтер де ла Маренің өлеңімен танысқанда "бірден және мәңгілікке әсерленді". Ол Томас Хардидің поэзиясын да, Эдгар Уоллестің детективтерін де жиі оқыды. 1940 жылы соғыс жарияланғаннан кейін Сканнелл "ләззат үшін" әскерге қатарына қосылды. Ол Аргилл және Сатерленд Хайлендерлеріне қосылды, екі жылдан кейін 51-ші Хайленд дивизиясының бөлігі болған Гордон Хайлендерлеріне ауыстырылды. Соғыс оны Солтүстік Африка шөліне алып барды. Ол Эль-Аламейнде және 8-ші армияның Туниске қарай жылжуы кезінде батыс шөлінде шайқасты. Габеске жақын биіктікке шабуыл жасағаннан кейін, ол Гордон Хайлендерлерінің жаудан алынған позицияны тонап, одақтас және жау әскерлерінің мәйіттерін қарап тұрғанын көрді. Оны бұл жағдай қынжырды, ол олардан кетіп қалды. Оны ұстап, алдыңғы қатардан дезертирлік жасағаны үшін әскери сотқа берді. Үш жылға бас бостандығынан айырылған ол Александриядағы ең қатал әскери түрмелердің бірінде алты ай өтті, содан кейін Нормандияға қонуға қатысу үшін шартты түрде босатылды. Соғысы аяқталған кезде, Кен қаласының жанындағы түнгі күзетте жүргенде екі аяғына оқ тиді. Ол Ланкаширдегі Уинвик әскери госпиталіне, содан кейін қалпына келтіру орталығына жіберілді. Сканнелл әскери өмірді ұнатпады, өзіне солдат рөліне сай емес екенін сезінді. Еуропадағы соғыс аяқталғаннан кейін (V. E. Day) ол қайта дезертирлік жасап, екі жыл бойы қашып жүрді, театрлардағы жұмыспен, кәсіби бокспен, сабақ берумен және жаттықтырумен ақша табады, сонымен бірге барлық оқыған нәрсесі арқылы өзін оқытып үйренді. Осы қиын кезеңде Сканнелл өлеңдер жазып, алғаш рет "Tribune" және "The Adelphi" журналдарында жарияланды. Ол сонымен қатар Лидс университеті үшін бокспен айналысып, үш салмақта Солтүстік университеттер чемпионатында жеңіске жетті. 1947 жылы ол тұтқындалып, әскери сотқа беріліп, Бирмингемге жақын орналасқан Нортфилд әскери госпиталіне, психиатриялық мекемеге жіберілді. Госпитальден шыққаннан кейін ол Лидске оралды, содан кейін Лондонға кетті, онда өзін ұстаздық және бокспен қамтамасыз етіп, жазумен айналысты. Сканнелл, Корольдік әдебиет қоғамының мүшесі, кейін 1979 жылы Кентерберидегі Король мектебінде Резидент ақын ретінде қызмет етті. Оның соңғы жинағы "Соңғы шақыру" 2007 жылы жарық көрді; ол өлімінен аз уақыт бұрын оған жұмыс істеп жатқан. Сканнелл суретші Жозефина Хигсонға үйленді, ол оның алты баласының төртеуін қалдырды.
Vernon Scannell, whose birth name was John Vernon Bain, was born in 1922 in Spilsby, Lincolnshire. The family, always poor, moved frequently, including Ballaghaderreen in Ireland, Beeston, and Eccles, before settling in Buckinghamshire. Bain spent most of his youth growing up in Aylesbury in Buckinghamshire. His father had fought in the First World War, and came to make a living as a commercial photographer. Scannell attended the local Queen's Park Boys' School, an elementary council school He left school at the age of 14 to work as a clerk in an insurance office. His real passions, however, were for the unlikely combination of boxing and literature. He had been winning boxing titles at school and had been a keen reader from a very early age, although not properly attaching to poetry until about 15 years old, when he picked up a Walter de la Mare poem and was "instantly and permanently hooked". He frequently read both the poetry of Thomas Hardy and the thrillers of Edgar Wallace. Scannell enlisted in the army "as a lark" in 1940, shortly after war was declared. He joined the Argyll and Sutherland Highlanders, and two years later was transferred to the Gordon Highlanders, a part of the 51st Highland Division. The war took him into action in the North African desert. He fought at El Alamein and across the western desert during the Eighth Army's drive to reach Tunisia. Following an assault on an Axis held hill near Gabes he watched as his Gordon Highlanders moved through the recently taken position, looting the dead, both Allied and Axis. Revolted, he walked away. He was caught and court martialled for deserting a forward area. Sentenced to three years' imprisonment, he spent six months in one of the harshest military penal institutions in Alexandria before being released on a suspended sentence to take part in the Normandy landings. His war ended when he was shot in both legs while on night patrol near Caen. He was shipped back to a military hospital at Winwick in Lancashire before being sent on to a convalescent depot. Scannell had always very much disliked army life, finding nothing in his temperament which fitted him for the part of a soldier. Following the end of the war in Europe (V. E. Day) he deserted again and spent two years on the run, earning his living with jobs in the theatre, professional boxing bouts and tutoring and coaching, all the while teaching himself by reading everything he could. During this evasive time Scannell was writing poetry and was first published in Tribune and The Adelphi. He was also boxing for Leeds University, winning the Northern Universities Championships at three weights. In 1947 he was arrested and court martialled and sent to Northfield Military Hospital, a mental institution near Birmingham. On discharge he returned to Leeds and then went to London, where, supporting himself with teaching jobs and boxing, he settled down to writing. Scannell, a Fellow of the Royal Society of Literature and later, in 1979 he spent a term as Poet in Residence at the King's School, Canterbury. His final collection, Last Post, was published in 2007; he had been working on it until not long before his death. Scannell married the painter Josephine Higson who survives him, along with four of their six children.
Әдеби өмір
Ол 1961 жылы "Маск махаббаты" атты алғашқы өлеңдер жинағы үшін Хайнеманн әдебиет сыйлығын алды. Стивен Спендер 1953 жылы Сканнеллге жазған хатында: "Жақсы өлең жазасың, сонда ғана маңызды", – деген. Сеймус Хини Эндрю Тейлорға жазған хатында Сканнеллдің өлеңдерін "тек олардың берік ырғағы мен құрылымы үшін ғана емес, сонымен қатар олардың ащылық пен өлім сезімін үйлестіруі үшін" бағалағанын айтты. Сканнелл сондай-ақ BBC теледидары үшін түсірілген "Өлген үй" фильміне өлеңмен суреттеме жазды. Ол сонымен қатар Уилфред Оуэн қауымдастығынан "соғыс поэзиясына қосқан үлесі үшін" арнайы сыйлық алды. Сканнеллдің соғыс поэзиясынан ең танымал туындысы – "Жаралылар" (1965). Тақырыптық өлеңде соғыстан оралған сарбаздар колоннасы еске түсіріледі: "Ешкім өлімге қауіпті жарақат алған жоқ, Ешкімнің жарақаты батырлыққа айналмады, Сол отрядта ешқандай сұлулық болған жоқ". Сканнелл "Тигр және раушан" (1983) атты естеліктердің авторы. Бұл шығармада бес жылдық әскери қызметі мен қысқа ғана бокс карьерасы баяндалады. Сканнелл әскери өмірінің аяқталуы туралы былай деп жазады: "Жиырма бес жыл бұрын, 1945 жыл мен үшін, мүмкін, отчаяндық шешім сияқты көрінетін шешім қабылдаған және қылмыстық ақымақтық, маньяк өзімшілдік, ақылсыздақ, қорқынышпен толған қорқақтық немесе тіпті эксцентрикалық батылдық сияқты көрінетін әрекет жасаған жыл болды. Мен әскерден дезертир болдым". Оуэн сыйлығының тұңғыш иегері, соңғы жарты ғасырдағы ең үздік соғыс поэзиясының авторы Кристофер Лог (Илиаданың поэтикалық нұсқалары арқылы) ұрланған жеке куәліктермен айналысқан деген айыппен екі жыл әскери түрмеде отырды. Оуэн не дейтін? Ол: "Айтқанға сенбе, әңгімеге сен" дейтін. Тарихшы Мартин Джонс Сканнеллдің 1951 жылғы "Жекпе-жек" романын 1950-ші жылдардағы Ұлыбританиядағы нәсілдік көзқарастарды зерттеу үшін пайдаланды. Оның пікірінше, қара боксшыға деген реакцияларды бейнелеу, жеке пікірлер мен ойлар жасырылған заманауи социологиялық зерттеулерге қарағанда, нәсілдік көзқарастардың әртүрлілігін, тікелей расизмді жақсы көрсетеді.
He received the Heinemann Award for Literature in 1961 for an early poetry volume, The Masks of Love, Stephen Spender wrote to Scannell in a letter in 1953: "you write good poetry and that is all that matters". Seamus Heaney in a letter to Andrew Taylor said he admired Scannell's poems "not only for their sturdy metrical pace and structure, but for their combination of mordancy and a sense of mortality". Scannell also wrote the verse narration for BBC Television film A House that Died. He also received a special award from the Wilfred Owen Association "in recognition of his contribution to war poetry". Scannell's best known book of war poetry is Walking Wounded (1965). The title poem recollects a column of men returning from battle: "No one was suffering from a lethal hurt, They were not magnified by noble wounds, There was no splendour in that company." Scannell is also the author of a memoir, The Tiger and the Rose (1983). The unadorned narrative covers five years' military service and a brief boxing career. Scannell writes about the conclusion to his army life, "Twenty five years ago, 1945 was the year I made what might seem like a desperate decision and performed what might appear to be an act of criminal folly, manic selfishness, zany recklessness, abject cowardice or even, perhaps, eccentric courage. I deserted from the Army." The first recipient of the Owen Award, Christopher Logue, author of some of the best war poetry of the past half century (in the form of versions of the Iliad), spent two years in a military prison, on a charge of handling stolen passbooks. What would Owen say? He'd say: Never trust the teller, trust the tale." Historian Martin Johnes has used Scannell's 1951 novel The Fight to explore racial attitudes in 1950s Britain. He argues that its depictions of reactions to a black boxer illustrate the diversity of racial attitudes, including outright racism, better than contemporary sociological studies where private assumptions and thoughts were hidden.
Өлім
Сканнелл өмірінің соңғы жылдарын Батыс Йоркширдегі Отли қаласында өткізді, ол ұзаққа созылған аурудан кейін 85 жасында өз үйінде дүние салды.
Scannell spent the final years of his life living in Otley, West Yorkshire, where he died at his home at the age of 85 after a long illness.