Джерри Салтц: Америкалық өнер сыншысы және тарихшысы

Кіріспе

Америкалық өнер сыншысы және тарихшысы, т. 1951 ж. Джерри Солтц (19 ақпан 1951 жылы Чикаго, Иллинойс штатында дүниеге келген) – американдық өнер сыншысы. 2006 жылдан бері «Нью-Йорк» журналының аға өнер сыншысы және жазба авторы. Бұрын «The Village Voice» журналының аға өнер сыншысы болған ол 2018 жылы Пулитцер сыйлығына ие болды және 2001 және 2006 жылдары осы сыйлыққа үміткер болды. Солтц Визуалды өнер мектебінде, Колумбия университетінде, Йель университетінде, Чикаго өнер институтында және Нью-Йорк студиясының тұрақты бағдарламасында қонақ сыншы ретінде жұмыс істеді, сондай-ақ 1995 жылғы Уитни биенналесіне жеке кеңесші болды. Солтц үш құрметті доктор дәрежесін алды, оның ішінде 2008 жылы Чикаго өнер институтынан және 2011 жылы Канзас-Сити өнер институтынан.

Ерте өмір және білім

Солтц Оук Паркте дүниеге келді, кейін Иллинойс штатының Ривер Форест қаласына көшіп кетті. Оның анасы он жасында қайтыс болды. Одан немесекей ол Чикаго өнер институтына есте қаларлық сапар жасағанын еске алады, онда ол: "Мұндағы әр нәрсе бір оқиғаны баяндайды, әр нәрсенің өзіндік коды мен тілі бар – мен осы тілдің бәрін үйреніп, осы оқиғаны білемін" деген ойға келді. Солтц қаланың орталық бөлігіне көшіп, 1970-1975 жылдары Чикаго өнер институтының мектебінде оқыды, бірақ оқуын аяқтамады.

Мансап

Салтц қысқа мерзімге Jan Cicero галереясында жұмыс істеді, содан кейін Барри Холденмен және Чикаго өнер институтының суретшілерімен бірлесіп N. A. M. E. галереясын құрды – бұл суретшілердің өздері басқаратын галерея еді. Салтц 1980 жылы Нью-Йорк қаласына көшті.

Өнер сыншысы

2006 жылдан бері Салтц New York журналының аға өнер сыншысы және жазушысы болып жұмыс істеп келеді. Бұрын The Village Voice журналының аға өнер сыншысы болған ол, сонымен қатар Art in America, Flash Art International, Frieze, Modern Painters, Vulture.com және басқа да өнер басылымдарына материалдар жазған. Artnet журналында жарияланған мақаласында Салтц өзінің көзқарасын былай түсіндірді: «Барлық ұлы заманауи суретшілер, оқыған-оқымаған, негізінен өздерін-өздері үйретеді және дағдыларын осы қалыптан шығарып, шеберліктен айырылады. Мен өнерде шеберлікті іздемеймін. Шеберлік техникалық білікпен ешқандай қатысы жоқ. Мен шеберлікті қайта қарастыратын, оны жаңаша анықтайтын немесе қиялдайтын адамдарға қызығушылық танытамын: мысалы, тастан ракета жасайтын инженерге». 2008 жылы Салтц: «Мен суретшінің не айтқысы келгенін және оның нақты не айтқанын, туындының қоғам туралы және тіршілік жағдайларының мәңгілік шарттары туралы не ашатынын іздеймін», – деді. 2003 жылы жарық көрген Village Voice бағандарының жинағында ол өзін Питер Плагенстің «қақпашы» деп атаған сыншы ретінде қарастыратынын айтты, ол «Менің алдымнан өту үшін шығармаң өте жақсы болуы керек» дейді. Салтц Мэнни Фарбердің «термит өнері» және Джоан Дидионның «Вавилон» сынды, сондай-ақ өнер әлемі үшін кең ауқымды жүйелік метафораларды пайдаланды. Ол өнер нарығын қорғағанмен, сәнге құмарлықты және жасқа табынуды сынап, «өнер әлемі жастарын жейді» деді. 2007 жылдың ақпан айында Колледж өнер қауымдастығының панельдік талқынында Салтц: «Біз Wikipedia өнер әлемінде өмір сүреміз. Жиырма жыл бұрын бес-алты ғана энциклопедия болды, мен олардың ішіне кіруге тырыстым. Қазір барлық жазулар Wikipedia-да. Кейбір жазбалар жалған, ал кейбіреулері ең жақсы. Біз ашық өнер әлемінде өмір сүреміз», – деді. Оның әзілқойлығы, бейшаралығы, өзін-өзі кемсітуі және сөйлеуге құштарлығы кейбір адамдарды оны өнер әлемінің Родни Денджерфилді деп атауға итерді. 2007 жылы ол Колледж өнер қауымдастығынан өнер сыншысы үшін Франк Джуетт Мэтер сыйлығын алды. 2018 жылғы сұхбатында Салтц: «Күнде ерте тұрып, дереу үстеліме отырып жазуым керек. Шынымен де жылдам. Періштелер мені жеңіп алмас бұрын. Жазуға кірісуім керек. Ал бірдеңе жазсам, күні бойы жаза беремін, үстелімнен кетпеймін, басқа өмірім жоқ. Мен әлемнің бір бөлігі емеспін, тек көрмелерге барғанда ғана», – деді. Сол жылы Салтц американдық-канад суретшісі Кароль Фрименнің аз танымал американдықтардың портреттерін көрсеткен көрмесін қарады, олар қазіргі әлеуметтік-саяси мәселелерді көтеріп тұрды. Салтц: «Бұл әсерлі портреттер бояумен жасалған әдемі ойлар. Әрқайсысы сүйіспеншілікпен және терең сезіммен салынған; туындылар ұлылыққа жетудің көптеген жолы бар екенін және әр суретшінің де осы ұлы тұлғалардың бірі екенін, жекелеген көлеңкелерде құмарлықпен еңбек ететінін көрсетеді», – деп жазды.

Since 2006, Saltz has been senior art critic and columnist for New York magazine. Formerly the senior art critic for The Village Voice, he has also contributed to Art in America, Flash Art International, Frieze, and Modern Painters, Vulture. com among other art publications. In an article in Artnet magazine, Saltz codified his outlook: "All great contemporary artists, schooled or not, are essentially self taught and are de skilling like crazy. I don't look for skill in art Skill has nothing to do with technical proficiency I'm interested in people who rethink skill, who redefine or reimagine it: an engineer, say, who builds rockets from rocks." In 2008 Saltz said, "I'm looking for what the artist is trying to say and what he or she is actually saying, what the work reveals about society and the timeless conditions of being alive". In Seeing Out Loud, his collection of Village Voice columns published in 2003, he said he considers himself the kind of critic that Peter Plagens calls a "goalie," someone who says "It's going to have to be pretty good to get by me." Saltz has cited Manny Farber's "termite art" and Joan Didion's "Babylon" as well as other wide ranging systemic metaphors for the art world. Although he's defended the art market, he's also called out faddy market behavior and the fetish for youth, saying "the art world eats its young." On a College Art Association panel in February 2007, Saltz commented, "We live in a Wikipedia art world. Twenty years ago, there were only four to five encyclopedias—and I tried to get into them. Now, all writing is in the Wikipedia. Some entries are bogus, some are the best. We live in an open art world." His humor, irreverence, self deprecation and volubility have led some to call him the Rodney Dangerfield of the art world. In 2007, he received the Frank Jewett Mather Award for art criticism from the College Art Association. In a 2018 interview, Saltz maintained, "To this day I wake up early and I have to get to my desk to write almost immediately. I mean fast. Before the demons get me. I got to get writing. And once I’ve written almost anything, I’ll pretty much write all day, I don’t leave my desk, I have no other life. I’m not part of the world except when I go to see shows." That same year, Saltz reviewed American Canadian artist Carole Freeman's exhibit featuring portraits of little known Americans who bring to light current socio political issues. Saltz wrote: "These transporting portraits are beautiful meditations in paint Each is rendered lovingly and intensely; the works impart that the chariot to greatness comes in many forms and that every artist is also one of these mighty figures, laboring with passion in private shadows."

Facebook арқылы оқырмандармен диалог

Солтц Facebook-ты көптеген өнер сыншыларынан белсендірек пайдаланады, 2020 жылдың желтоқсанында 94 039 адамды құраған достарына күнделікті сұрақтар мен сын-ескертпелер жариялайды. Ол өнер сыншысын суретшілер мен жалпы өнер оқырмандарына жақындатқысы келетінін айтты. Оның жазбалары New York Magazine және Vulture сайттарындағы жазбаларына қарағанда азырақ тегіс және тартымды. Ол отбасылық трагедиялар, мансабындағы қиындықтар мен диетасы сияқты жеке мәселелерін де бөлісті. "Нью-Йорк обсерверге" берген сұхбатында ол: "5 мың адаммен бірге осы бөлмеде болу қызықты. Мен үшін бұл Седар Бар немесе Макс Канзас-Сити сияқты", - деді. Ол өзінің парақшасын өнердегі иронияны қорғау үшін пайдаланды, "Жаңа шыншылдық" жақтастарын, оларды "Тазалық полициясы" деп атап, сынады. 2010 жылы суретші Дженнифер Далтон Нью-Йорктегі FLAG Foundation-да "Біз не туралы үнсіздік сақтаймыз?" атты туындысын көрсетті, ол Saltz пен оның онлайн достары арасындағы бес айлық Facebook әңгімелерін статистикалық тұрғыдан талдады. Artinfo-ға берген сұхбатында Далтон: "Мен Джерри Saltz-дың Facebook парақшасын жазбаша диалогтардың керемет алаңы және мәдениеттің осы жерде қалыптасатын жері ретінде қызықтырдым. Менің туындым және Джерри Saltz-дың Facebook парақшасы өнер әлеміндегі көптеген адамдар диалог пен қауымдастыққа құштар екенін, ал кеңістік жеткілікті болса, көптеген адамдар оған тартылатынын көрсетеді", - деді.

2010 жылы Saltz Facebook-тағы достарынан өнер шеберханасының (немесе кеңсесінің) есік тақталары туралы сұрады, содан кейін жауаптарды жинау үшін біреуді іздеді. Нәтижесінде Saltz және оның парақшасының ондаған ізбасарларының цитаталары бар кітап жарық көрді: JERRY SALTZ ART CRITIC's Fans, Friends, & The Tribes Suggested ART STUDIO DOOR SIGNS of Real Life or Fantasy. 2015 жылы сайт пайдаланушыларынан наразылық шағымдары түскеннен кейін Saltz Facebook-тан қысқа мерзімге тоқтатылды.

Теледидар тұлғасы ретінде өнер сыншысы

Солтц 2010 жылдың 9 маусымынан 2011 жылдың 21 желтоқсанына дейін көрсетілген "Work of Art: The Next Great Artist" телешоуында төреші болды.

Жарияланымдар

Солтц, Джерри. Көзге Көрінетін: The Village Voice Art Columns, 1998–2003. Гт Баррингтон: The Figures, 2003; 2007 жылы қайта басылған; 410 б. (жұмсақ мұқаба), Солтц, Джерри. Көзге Көрінетіннен де Артық. Hudson Hills Press LLC, 2009; 420 б. (қатты мұқаба), Солтц, Джерри. Шекарасыз: Нью-Йорктің жаңа өнері. 1986; 128 б. Солтц, Джерри. Суретші қалай болу керек. 2020; 144 б. Солтц, Джерри. Өнер – өмір. Penguin Random House, 2022; 354 б. ISBN 978 0593086490.

Марапаттар

Солтц 2018 жылы Пулитцер сыйлығының сын туралы номинациясын жеңіп алды және 2001 және 2006 жылдары осы сыйлыққа үміткер болды. Солтц үш құрметті доктор дәрежесін алған, оның ішінде 2008 жылы Чикаго өнер институтынан. Солтц еврей.