Кіріспе
Америкалық тарихшы Майер Шапиро (Meyer Schapiro) (23 қыркүйек 1904 – 3 наурыз 1996) – Литвада туған американдық өнер тарихшысы, өнер туындыларын зерттеуге қатысты жаңа әдістемелерді, пәнаралық көзқарасты дамытқанымен белгілі. Ерте христиан, ортағасырлық және заманауи өнер саласындағы сарапшы Шапиро өнердің тарихи кезеңдері мен ағымдарын өнер туындыларының әлеуметтік, саяси және материалдық тұрғысынан зерттеді. Өнер тарихы ғылымын түбегейлі өзгертіп, жаңа бағыт берген Шапироның ғылыми тәсілі динамикалық болды және басқа ғалымдармен, философтармен, суретшілермен әрекеттестікті қамтамасыз етті. Белсенді профессор, лекция оқыған, жазушы және гуманист Шапиро Нью-Йорктегі Колумбия университетімен студент, лекция оқыған және профессор ретінде ұзақ жылдар байланыста болды.
other persons named Meyer Schapiro
Meyer Schapiro (23 September 1904 – 3 March 1996) was a Lithuanian born American art historian known for developing new art historical methodologies that incorporated an interdisciplinary approach to the study of works of art. An expert on early Christian, Medieval, and Modern art, Schapiro explored art historical periods and movements with a keen eye towards the social, political, and the material construction of art works. Credited with fundamentally changing the course of the art historical discipline, Schapiro's scholarly approach was dynamic and it engaged other scholars, philosophers, and artists. An active professor, lecturer, writer, and humanist, Schapiro maintained a long professional association with Columbia University in New York as a student, lecturer, and professor.
Өмірбаян
Мейр Шапиро 1904 жылғы 23 қыркүйекте Литваның Шяулай қаласында (сол кезде Ресей империясының Каунас губернаторлығы) дүниеге келген. Оның ата-тегі Талмудты зерттеген ғалымдарға жетеді. Оның ата-анасы, Натан Менахем Шапиро және Фанни Адельман Шапиро, литвалық еврейлер болған. 1906 жылы әкесі Нью-Йоркке келіп, Төменгі Шығыс жағындағы Ицхак Эльханан Ешивасында еврей тілінің мұғалімі болып жұмысқа орналасқан. Еңселі жағдайға келген соң, ол отбасын шақырып, олар 1907 жылы көшіп келген. Шапироның есімі "Мейр" дегеннен "Мейер" деп өзгертілді. Ол Бруклиндегі Браунсвилл ауданында өсті, онда алғаш рет еврей білім беру қоғамында Джон Слоанның кешкі сабақтарында өнермен танысты. Ол 84-ші мемлекеттік мектепте, содан кейін Бруклиндегі Boys High School-де оқыды. Жастар социалистік лигасының лекцияларында антропология және экономиканы оқыды. Жазда Western Union-да хат жеткізуші, қоймада жұмысшы, электр жабдықтарын құрастырушы және Macy's дүкенінде реттеуші болып жұмыс істеді. Оқу кезеңінде "Шапироның жеңісі" деп аталатын өзінің диалектикалық ойлау қабілетімен оқытушыны көз жасына келтіргендігімен танымал болды. 1924 жылы өнер тарихы мен философия пәндерінен бакалавр дәрежесін қорғады. Принстон университеті докторлық диссертациясын қабылдаудан бас тартқандықтан, ол Колумбия университетінде оқуын жалғастырып, 1929 жылы өнер тарихы бойынша докторлық диссертациясын қорғады. Сол кездегі профессорларының қатарында Эрнест ДеВолд та болды. Оның бес жылдық зерттеу нәтижесінде жазылған диссертациясы шамамен 1100 жылы салынған Мойсак аббаттығының монастыры мен порталын зерттеді: Доктор Шапироның зерттеулері Мойсақтың өзінен де асып түсті. Ортағасырлық шіркеу тарихы, діни рәсімдер, теология, әлеуметтік тарих, әсем жазылған қолжазбалар, фольклор, эпиграфия, әшекейлеуді талдау және ұлттық ерекшеліктер (нақты немесе қиял) барлығы зерттеуге тартылып, синтезделді. Нәтижесінде, бұрын ежелгі артефакттар деп есептелген заттар мүлдем басқаша сипатқа ие болды. "Бұл – көркемдік жаратылыстың жаңа саласы", – деді доктор Шапиро, "діни мазмұны жоқ, спонтандылық, жеке фантазия, түстер мен қозғалысқа құштарлық және қазіргі заманғы өнерді күткен сезімдермен сіңген құндылықтарға толы". Бұл жаңа өнер, діни жұмыстың шеңберінде, көрермендердің діни мағынадан гөрі, шеберліктің, материалдардың және көркемдік тәсілдердің сұлулығына деген саналы талпынысымен қатар жүрді. Шапиро және Марк Ротко, Готлиб, Харрис және Болотовский сияқты басқа да наразылар Германия, Ресей, Италия, Испания және Жапониядағы диктатураларды айыптады және қазіргі заманғы суретшілер мен мүсіншілер федерациясына айналған Мәдени комитет құрды. Шапиро қазіргі заманғы өнерді қолдады және Ван Гог пен Сезанн туралы кітаптар, сондай-ақ қазіргі заманғы өнер туралы әртүрлі эсселер жариялады. Ол Ирвинг Хоу және Майкл Харрингтонмен бірге "Дисент" журналын құрды. 1966–1967 жылдары Шапиро Гарвард университетінде Нортон профессоры болды. Шапироның стиль туралы айтқандары өнер тарихын зерттеуге қосқан ең маңызды үлесі деп есептеледі. Шапироның пікірінше, стиль – өнер туындысының формальды қасиеттері мен визуалды сипаттамалары. Шапиро стильді белгілі бір кезеңді анықтау үшін ғана емес, сонымен қатар диагностикалық құрал ретінде де қолдануға болатынын көрсетті. Стил – суретшінің және жалпы мәдениеттің белгісі. Ол суретшінің жұмыс істейтін және тыныс алатын экономикалық және әлеуметтік жағдайларын көрсетеді және мәдени болжамдар мен нормативтік құндылықтарды ашады. Екінші жағынан, біздің форма мен стиль туралы сипаттамаларымыз біздің дәуірімізді, алаңдаушылықтарымызды және бейімділіктерімізді көрсетеді; белгілі бір дәуірдің өнер тарихшыларының стиль туралы сөйлеуі олардың мәдени контекстін көрсетеді.
Портреттер
Элис Нил оның портретін 1947 және 1983 жылдары салған. (Шапиро өзін көп рет бейнеледі, соның ішінде осы жас кезіндегі суреті де бар.)
Марапаттар
Шапиро Америка өнер және ғылым академиясының, Ұлттық өнер және әдебиет институтының және Америка философиялық қоғамының мүшесі болды. Туындылар Метрополитен өнер мұражайында көрмеге қойылды.
Суретшілік шығармалар
1987 жылы Шапиро Колумбия университетіндегі Шермерхорн залындағы Уоллах өнер галереясында 1919 жылдан 1979 жылға дейінгі 65 сурет пен картинаны көрмеге қойды. Туындылар портреттер, пейзаждар, отбасы, соғыстың қасіреттері және абстракция сияқты түрлі тақырыптарды қамтыды. Көрмеге 16 жасындағы өзінің портреті және досы Уиттакер Чемберстің екі портреті де қосылды.