Екінші дүниежүзілік соғысында қолданылған британдық қол гранатасы – Gammon бомбасы (No.82). Жақсырақ және қауіпсіз "жабысқақ бомба"ның орнына ойлап табылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гаммон бомбасы, ресми түрде 82 нөмірі бар граната деп танылған, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қолданылған британдық қол гранатасы болды.
The Gammon bomb, officially known as the No. 82 grenade was a British hand grenade used during World War II.
Шолу
Капитан Р.С. Гаммонның, 1-ші парашют полкінің жобалауымен жасалған Гаммон бомбасы, темпераментті әрі өте қауіпті "жабысқақ бомба" гранатасын алмастыру мақсатында әзірленді. Ол қара түсті материалдан жасалған серіппелі штангалы қаптан, металл қақпақтан және No. 69 граната мен No. 73 гранатада да кездесетін "барлық бағыттағы" фитильден тұрды. Гаммон бомбасы немесе гранатасы – "Үй күзетшілері, Арнайы әуе күштері және қарсылық қозғалысы қолданған, әсіресе тұрақталған ұшақтар мен көліктерді жоюға арналған қолдан жасалған, қолмен лақтырылатын бомба" болатын. Жарылғыш заряд матаға оралып, соққыға сезімтал фитильге тігілген, ол соққы бергенде жарылатын еді. Дәстүрлі гранаталардан айырмашылығы, Гаммон бомбасы нысанаға жеткізілетін оқ-дәрінің мөлшері мен түрі жағынан әмбебаптылығымен ерекшеленді. Жеке тұлғаларға қарсы қолдану үшін, кішкентай пластикалық жарылғыш зат (шамамен жарты таяқ) және мүмкіндігі болса, оқ-дәрі сияқты сынықтар қапқа салынатын. Зымыранға қарсы немесе басқа да бронетранспортты нысаналарға қарсы, қапқа жарылғыш заттар толығымен толтырылып, тек қана қорғаныстан қауіпсіз лақтырылатын, өте қуатты граната жасалатын. Гаммон бомбасын қолдану өте оңай болды. Жарылғыш затпен толтырылғаннан кейін, бұрандалы қақпақ алынып тасталды. Бұрандалы қақпақты алып тастағанда, фитильдің айналасына оралған берік жұқа мата лентасы көрінді. Жұқа мата лентасының ұшында қорғасын салмақ болды. Бір саусағымен қорғасын салмақты ұстап тұрып (жұқа мата лентасының ерте оралуын болдырмау үшін), граната нысанаға лақтырылды. Гаммон гранатасы лақтырылғанда, салмақты жұқа мата лентасы ұшу барысында автоматты түрде ашылып, фитиль механизмінен сақтайтын шүмекті шығарып алды. Сақтайтын шүмекті алып тастау фитильдің ішіндегі ауыр шарлы подшипник пен соққы берушіні босатып, оларды тек әлсіз серіппемен соққы шапкасынан ұстап тұрды. Осылайша, фитиль ұшу кезінде қаруланды. Нысанаға соққы бергенде, ауыр шарлы подшипник күшті соққыға ұшырады, соққы берушіні соққы шапкасына шапқан әлсіз серіппенің қарсылығын жеңді. Соққы шапкасы тікелей жанындағы детонаторды оқтап, ол өз кезегінде штангалы қаптың ішіндегі жарылғыш затқа күшті соққы толқынын жіберді. Гаммон гранатасы нысанаға соққанда бірден жарылды, яғни уақыт кешіктірілмеді. Гаммон бомбалары негізінен пластикалық жарылғыш заттармен жабдықталған десантшылар сияқты арнайы күштерге берілді. Бұл бөлімшелер Гаммон бомбасын оның кішкентай көлемі мен толтырылмаған кездегі салмағы, сондай-ақ бейімделу қабілеті үшін өте пайдалы деп тапты. Ол тіпті бронетранспортқа қарсы да тиімді болды, десантшылар оны "қол артиллериясы" деп атады. Сонымен қатар, аз мөлшердегі тез жанатын С2 жарылғыш заты түтін шығармай, окоптың түбінен кофе немесе K-рационын қыздыра алатындықтан, ол да танымал болды. Гаммон бомбалары 1950 жылдардың басында ескірген деп жарияланды, сол кезде көптеген қоры жойылды, бірақ кейбіреулері кем дегенде 1957 жылға дейін қолданыста болды. Көбінесе, бүгінде кездесетін мысалдар оқулық, инертті немесе жарылмаған (UXO) нысандар болып табылады.
Designed by Capt. R. S. Gammon of the 1st Parachute Regiment, the Gammon bomb was developed as a replacement for the temperamental and highly dangerous "sticky bomb" grenade. It consisted of an elasticized stockinette bag made of dark coloured material, a metal cap, and an "all ways" fuze, the same fuze as was found in the No. 69 grenade and No. 73 grenade. The Gammon bomb or grenade was an "improvised hand thrown bomb used by the Home Guard, the Special Air Service and the Resistance, especially suitable for the destruction of parked aircraft or vehicles. An explosive charge was wrapped in fabric and sewn to an impact fuse that detonated on sharp contact". Unlike conventional grenades, the Gammon bomb was flexible in the amount and type of munition that could be delivered to a target. For anti personnel use, a small amount of plastic explosive (about half a stick), along with shrapnel like projectiles, if available, would be placed in the bag. Against armoured fighting vehicles or other armoured targets, the bag could be completely filled up with explosives, making an unusually powerful grenade which could only be thrown safely from behind cover. Using the Gammon bomb was very simple. After filling the stockinette bag with explosive, the screw off cap was removed and discarded. Removing the screw off cap revealed a stout linen tape wound around the circumference of the fuze. The linen tape had a curved lead weight on the end. While holding the lead weight in place with one finger (to prevent the linen tape from unwinding prematurely) the grenade was then thrown at the target. When the Gammon grenade was thrown, the weighted linen tape automatically unwrapped in flight, pulling out a retaining pin from the fuze mechanism. Removal of the retaining pin freed a heavy ball bearing and striker inside the fuze, which was then held back from the percussion cap only by a weak creep spring. In this manner the allways fuze became armed in flight. Impact with the target gave the heavy ball bearing a sharp jolt overcoming the weak resistance of the creep spring that slammed the striker against the percussion cap. The percussion cap fired directly into the adjacent detonator, which in turn sent a violent shockwave into the main explosive filling contained inside the stockinette bag. Detonation of a Gammon grenade was instantaneous on impact with the target, i. e. there was no time delay. Gammon bombs were primarily issued to special forces such as paratroopers who were issued plastic explosive routinely. These units found the Gammon bomb to be particularly useful due to its small size and weight when unfilled, as well as its adaptability. It was even effective against armoured vehicles, and paratroopers called it their "hand artillery". It was also popular as a small amount of the C2 fast burning explosive could heat a mug of coffee or K rations without giving off any smoke from the bottom of a foxhole. Gammon bombs were declared obsolete in the early 1950s, at which point many stocks were destroyed, though some continued in service up to at least 1957. Typically, most examples encountered today are in the form of drill, inert or UXO.