Марион Мотли: Американ футбол тарихындағы алғашқы афроамерикандық ойыншылардың бірі

Кіріспе

Американдық футболшы (1920–1999)

Марион Мотли (5 маусым 1920 – 27 маусым 1999) – американдық футболшы, фулбэк және лайнербек. Ол All America Football Conference (AAFC) және National Football League (NFL) лигаларында «Кливленд Браунс» командасы үшін ойнады. 1940-жылдардың соңы мен 1950-жылдардың басында ол пас блогында және шабуылда жетекші болды, ал мансабын бір қадамға шамамен 5,7 ярд есебімен аяқтады – бұл қашып жүретін ойыншылар арасындағы рекорд, ол бүгінге дейін сақталып тұр. Ойынға жылдамдық пен дене бітімі үйлесім тапқан әмбебап ойыншы Мотли шабуыл мен қорғаныс екеуінде де күшті болды. Футболдан даңқ залының мүшесі Джо Перри бір кезде Мотлиді «барлық уақыттағы ең ұлы футболшы» деп атаған. Мотли сондай-ақ қазіргі заманда кәсіби футбол ойнаған алғашқы афроамерикандық футболшылардың бірі болды, ол 1946 жылдың қыркүйегінде командаласы Билл Уиллиспен бірге түстік кедергілерді бұзып, екеуі «Браунс» үшін алғашқы ойындарын өткізді. Мотли Огайо штатының Кантон қаласында өсті. Ол орта мектепте және 1940-1942 жылдары Невада университетінде футбол ойнады, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерге шақырылды. 1944 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштеріндегі оқу кезінде ол Пол Браунның жаттықтырушысы болған командада ойнады. Соғыстан кейін ол Кантонға жұмысқа оралды. Пол Браун Мотлиді жаңадан құрылған AAFC кәсіби футбол лигасының командасы «Кливленд Браунс» командасына сынақтан өтуге шақырды. Мотли 1946 жылы «Браунс» құрамына ілікті және 1940-жылдардың соңында Кливлендтің сәттілігіне негіз болды. Лига тарағанға дейін команда төрт рет AAFC чемпионатында жеңіске жетті, ал «Браунс» көбірек беделді NFL лигасына қосылды. Мотли 1948 жылы AAFC-нің үздік шабуылшысы, ал 1950 жылы «Браунс» тағы бір чемпионатты жеңген кезде NFL-дің үздік ойыншысы атанды. Мотли және оның қара нәсілді командаласы Билл Уиллис мансаптары бойында нәсілшілдікпен күресті. 1950 жылға қарай Американың барлық ірі спорт түрлерінде нәсілдік кедергілер жойылғанмен, олар алаңда және одан тыс жерлерде нәсілдік кемсітушілікке ұшырады. "Бізді 'негрлер' және аллигаторларға жем' деп атағанда, мен тачдаунға жүгіріп, Уиллис оларды қиратып жіберіп жатқанын білді", - деді бір кезде Мотли. "Олар бізді балағаттауды тоқтатып, бізді қуып жетуге тырысты". Браун жеңіске ғана назар аударғандықтан, командадағы нәсілшілдікке төзбеді. Тізе жарақатынан шаршаған Мотли 1953 жылғы маусымнан кейін «Браунс» командасынан кетіп қалды. Ол 1955 жылы «Питтсбург Стиллерс» командасының лайнербегі ретінде қайта оралуға тырысты, бірақ жыл соңына дейін босатылды. Содан кейін ол жаттықтырушылық мансабын жалғастыруға тырысты, бірақ «Браунс» және басқа командалар оны қабылдамады. Ол футболда жұмыс табудағы қиындықтарды нәсілдік кемсітушілікке байланысты деп есептеді, командалар қара нәсілді жаттықтырушыны жұмысқа алуға дайын ба деп сұрады. Мотли 1968 жылы Профутбол даңқы залына сайланды.

Marion Motley (June 5, 1920 – June 27, 1999) was an American football fullback and linebacker who played for the Cleveland Browns in the All America Football Conference (AAFC) and the National Football League (NFL). He was a leading pass blocker and rusher in the late 1940s and early 1950s, and ended his career with an average of 5.7 yards per carry, a record for running backs that still stands. A versatile player who possessed both quickness and size, Motley was a force on both offense and defense. Fellow Hall of Fame fullback Joe Perry once called Motley "the greatest all around football player there ever was". Motley was also one of the first two African Americans to play professional football in the modern era, breaking the color barrier along with teammate Bill Willis in September 1946, when the two played their first game for the Browns. Motley grew up in Canton, Ohio. He played football through high school and at Nevada from 1940 to 1942, before enlisting in the military during World War II. While training in the U. S. Navy in 1944, he played for a service team coached by Paul Brown. Following the war, he then went back to work in Canton. Paul Brown invited Motley to try out for the Cleveland Browns, a team he was coaching in the newly formed AAFC pro football league. Motley made the Browns in 1946, and became a cornerstone of Cleveland's success in the late 1940s. The team won four AAFC championships before the league dissolved, and the Browns were absorbed by the more established NFL. Motley was the AAFC's leading rusher in 1948, and the NFL leader in 1950, when the Browns won another championship. Motley and fellow black teammate Bill Willis contended with racism throughout their careers. Although the color barrier was broken in all major American sports by 1950, the men endured shouted insults on the field and racial discrimination off of it. "They found out that while they were calling us niggers and alligator bait, I was running for touchdowns and Willis was knocking the shit out of them", Motley once said. "So they stopped calling us names and started trying to catch up with us." Focused exclusively on winning, Brown did not tolerate racism within the team. Slowed by knee injuries, Motley left the Browns after the 1953 season. He attempted a comeback in 1955 as a linebacker for the Pittsburgh Steelers but was released before the end of the year. He then pursued a coaching career, but was turned away by the Browns and other teams he approached. He attributed his trouble finding a job in football to racial discrimination, questioning whether teams were ready to hire a black coach. Motley was elected to the Pro Football Hall of Fame in 1968.

Алғашқы жылдары және колледж мансабы

Мотли Джорджия штатының Лисбург қаласында дүниеге келді және Огайо штатының Кантон қаласында өсті. Кантонның бастауыш және орта мектептерінде оқығаннан кейін, Мотли Кантон МакКинли орта мектебінде оқыды, онда футбол және баскетбол командаларында ойнады. Ол әсіресе футболдағы фулбек позициясында жақсы ойнады, ал Маккинли Булдогс оның оқу кезінде 25–3 есебімен жеңіс тіркеді. Команданың үш жеңілісі де Кантонның басты қарсыласы – Пол Браун жаттықтырған Массиллон Вашингтон орта мектебінің командасына қарсы болды. Мектепті бітіргеннен кейін, 1939 жылы Мотли Оңтүстік Каролина штатының Орангебург қаласындағы тарихи афроамерикандық колледж – Оңтүстік Каролина штаты университетіне түсті. Екінші курстан бұрын ол Невада университетіне ауысты, онда 1941–1943 жылдар аралығында футбол командасының жұлдызы болды. «Вольф Пэк» командасының шабуылдағы ойыншысы ретінде Мотли USF, Санта-Клара және Сент-Мэри сияқты Батыс жағалауының күшті командаларына қарсы ойнады. 1943 жылы тізесіне жарақат алып, оқуын тастап, Кантонға жұмыс істеуге қайтып келді.

Әскери және кәсіби мансап

АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы күшейгенде, Мотли 1944 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қосылып, Ұлы көлдердегі Әскери-теңіз оқу станциясына жіберілді. Онда ол Пол Браун баптайтын, Огайо штатының мемлекеттік университетінің футбол командасының бас бапкері қызметінен уақытша босатылған Пол Браунның командасы – Ұлы көлдердегі Әскери теңізшілердің көк жамылғылары үшін ойнады. Мотли фулбек және лайнер қорғаушы болып ойнады және команданың шабуыл мен қорғанысының маңызды бөлігі болды. Ұлы көлдердегі уақытындағы ең жарқын сәт – 1945 жылы Нотр-Дамға 39:7 есебімен жеңіс болды. Мотли ойынға дейін босатылуға құқылы болды – бұл маусымның соңғы матчы және Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы әскери ойыны болды, бірақ ол ойнауға шешім қабылдады. Мотли өте жақсы өнер көрсетті, себебі Браун жаңа тактиканы сынап көрді: кейін «тарту» деп аталған кешіктірілген пас беру. Соғыстан кейін Мотли Кантонға оралып, болат зауытында жұмыс істеді, 1946 жылы Риноға оралып, колледжді бітіруді жоспарлады. Алайда сол жазда Пол Браун жаңа «Америка футбол лигасы» (AAFC) құрамында «Кливленд Браунс» командасын баптады. Мотли Браунға сынақтан өтуге рұқсат сұрап хат жазды, бірақ Браун оның қажетті фулбектерінің бар екенін айтып, бас тартты. Бірақ тамыздың басында Браун тағы бір афроамерикалық жұлдыз – Билл Уиллисті команданың Огайо штатындағы Боулинг-Гриндегі жаттығу лагеріне шақырды. Он күннен кейін Браун Мотлиді де шақырды. «Олардың Уиллиске бөлмеде бірге тұруға кімдік керек болды деп ойлаймын», - деді Мотли кейін. «Менің командаға ілігуіме сенімді емес еді. Мен оларды жаңылыстырғаныма қуаныштымын». Мотли мен Уиллис командаға ілігіп, қазіргі замандағы кәсіби футбол ойнаған алғашқы афроамерикалықтардың бірі болды. Ұлттық футбол лигасының «Лос-Анджелес Рамс» командасы сол жылдың басында кәсіби футболдағы жалғыз қара терілі ойыншыларды – Кенни Вашингтон мен Вуди Строудты шартқа алды. Төрт жігіт футболдағы түрлі-түсті кедергіні бұзып, Джеки Робинсон 1947 жылы «Бруклин Доджерс» командасына ауысқаннан жеті ай бұрын осы жетістікке қол жеткізді. Мотли Браунс оның футболда мансап құрудың жалғыз мүмкіндігі деп санады. «Бұл менің өмірімде болат зауытынан жоғары көтерілудің жалғыз мүмкіндігі екенін білдім және мен оны пайдаланғым келді», - деді ол. Мотли жылына 4500 долларлық келісімшартқа қол қойды. «Браунс» командасында ол Отто Грэм бастаған шабуылға қосылды, сондай-ақ Лу Гроза және Данте Лавелли, Мак Спиди сияқты ойыншылар да болды. Ол AAFC-де күшті ойыншы болды және командаға 1946 мен 1949 жылдар аралығында лиганың барлық чемпионаттарын жеңуге көмектесті. Ол жылдамдық пен күштің үйлесімділігіне ие болды – оның салмағы 238 фунтқа жетеді, бұл оған қарсыластарды жеңуге көмектесті. Ол сондай-ақ, пас беруді тоқтатуда жақсы ойыншы болды және қорғаныста лайнер қорғаушы ретінде ойнады. Мотли алғашқы маусымында бір жүгіріске орташа есеппен 8,2 ярд жүгірді. Оның ең жақсы тактикасы – тұзаққа түсіру, онда қорғаныс шебіне қарсыластың ойынға кедергі келтірмейтіндей рұқсат етіледі, бұл Мотлиге жүгіруге кеңістік ашты. 1948 жылы Мотли лигада жүгіру бойынша көшбасшы болды, ал «Браунс» 15:0 есебімен жеңіске жетті. Ол 1949 жылғы маусымнан кейін лига таратылғанда AAFC-нің барлық уақыттағы жүгіру бойынша көшбасшысы болды және «Браунс» командасы Ұлттық футбол лигасына (NFL) қосылды. «Браунс» AAFC жылдарында жалпы тұрақты маусымда 47 жеңіс, 4 жеңіліс және 3 тең ойын көрсетті, ал Мотли барлығы 3024 ярдқа жүгірді. 1940 және 1950 жылдардағы басқа қара нәсілді ойыншылар сияқты Мотли де алаңда және одан тыс жерде нәсілшілдік көзқарасқа тап болды. Пол Браун командадағы кемсітушілікке төзбейді; ол жеңіске жетуді қалады және оған ештеңе кедергі болмауға тырысты. Алайда, Мотли мен Уиллисті кейде ойын кезінде аяқтап, астарлап айтатын. «Кейде мен сол жігіттердің кейбіреулерін өлтіргім келеді, ал төрешілер сол жерде тұра береді», - деді Мотли көп жылдардан кейін. «Олар бізді аяқтап жатқандарын көріп, олардың айтқандарын естіп, арқаларын бұратын. Мұндай әрекеттер 2-3 жыл бойы жалғасты, содан кейін олар біздің қандай ойыншылар екенімізді біліп алды». Мотли мен Уиллис «Браунс» командасының алғашқы жылдарында Майами Сихокс командасына қарсы бір ойынға қатыспады, өйткені олар қорқынышты хаттар алды. Тағы бір жолы Майамиде Мотли мен Уиллиске команда тұрып жатқан қонақ үйде оларды қабылдамайтынын айтты. Браун команданы басқа жерге көшірумен қорқытты, ал қонақ үй басшылығы бас тартты. Соғыстан кейін Америкадағы нәсілге қатысты көзқарас өзгере бастады, бұл әлеуметтік және саяси дүрбелең тудырды және адамдарды болашақ туралы үмітпен және сеніммен ойлауға итерді. Прогресс баяу болғанымен және нәсілдік жеккөрушілік көп жылдар бойы жалғасты, 1950 жылға қарай барлық маңызды спорт түрлерінде түрлі-түсті кедергі бұзылды. «Браунс» командасының көптеген ойыншылары колледжде қара нәсілді ойыншылармен ойнауға үйренген, онда елдің көп бөлігінде командалар біріктірілген. Мотли мен Уиллистің қатысуы «Браунс» командасының алғашқы ойындарына көптеген көрермендерді тартуға көмектесті, өйткені оларды көру үшін көптеген қара нәсілді жанкүйерлер келді. Бір есеп бойынша, «Браунс» командасының алғашқы ойынын 10 000 қара нәсілді жанкүйер көрді. Мотлидің жылдамдығы мен дене бітіміне көмектескен «Браунс» командасы 1950 жылы лигадағы бірінші маусымында чемпион атанды. 1950 жылдың қазан айында Мотли Питтсбург Стиллерс командасына қарсы бір жүгіріске орташа есеппен 17 ярдтан астам жүгіріп, 52 жылдан астам сақталған NFL рекордын жасады, 11 жүгірісте 188 ярдқа жетті. 2002 жылдың желтоқсан айында Атланта Фальконс командасының ойыншысы Майкл Вик Миннесота Викингс командасына қарсы 10 жүгірісте 173 ярдқа жетіп, Мотлидің көрсеткішін басып өтті. Мотли сол ойында 69 ярдқа жүгіріп, 33 ярдқа пас берді. Мотли «Браунс» командасының Лос-Анджелес Рамс командасына қарсы өткен чемпиондық ойынында көзге түспесе де, 1950 жылы 810 ярдқа жүгіріп, лигада жүгіру бойынша көшбасшы атанды, әр ойында орташа есеппен 12-ден аз жүгіріс жасады. Ол бірінші команданың All-Pro құрамына бірауыздан енді. 1951 жылғы маусымға қарай Мотли өте қатал ойын стилінен туындаған физикалық әсерлерді сезіне бастады. Ол жаттығу лагерінде тізесіне жарақат алды және ол үлкен болып қалды; маусым толыққан кезде ол 31 жасқа толды. Мотли сол жылы 273 ярдқа және бір голға ғана жүгірді, бұл оның үшін оңай көрсеткіші емес. Мотлидің қиындықтарына қарамастан, «Браунс» командасы 11:1 есебімен Америкалық конференцияда жеңіске жетіп, чемпиондық ойынға шықты. Алайда Кливленд Рамс командасына 24:17 есебімен жеңіліп қалды. Мотли тек бес жүгіріс жасады және 23 ярдқа жетті. Мотлидің тізелері 1952 жылы да мазалады. Ол сол маусымдағы ескі формасының белгілі бір көрінісін көрсетсе де, «Браунс» командасының жаттықтырушылары оның енді жақсы формада емес екенін түсінді. Мотли жыл соңында 444 ярдқа жүгірді және бір жүгіріске орташа есеппен 4,3 ярдқа жетті, бұл оның мансабындағы ең төмен көрсеткіш. «Браунс» командасы 8:4 есебімен жеңіске жетіп, конференцияда жеңіске жетіп, тағы да NFL чемпиондығына қатысу құқығын алды. Мотли Детройт Лайонс командасына қарсы өткен матчта 95 ярдқа жүгірді. Алайда «Браунс» командасы 17:7 есебімен жеңіліп қалды. 1953 жылғы маусым Мотли үшін жақсырақ болған жоқ, өйткені оның тиімділігі жарақаттармен шектелді. Кливленд 11:1 есебімен жеңіске жетіп, екінші жыл қатарынан Детройт Лайонс командасына қарсы чемпиондық ойынға шықты. Мотлидің өнімділігі төмендегендіктен, «Браунс» командасы Лавеллиге және сонымен қатар жүгіруші ретінде ойнайтын Рей Ренфроға сенді. Мотли сол жылғы чемпиондық ойында қатыспады, тағы да «Лайонс» командасына жеңіліп қалды. Мотли 1954 жылы тоғызыншы маусымда ойнауға қайта орала алатынына сенді және оны дәлелдеу үшін жаттығу лагеріне келді. Алайда Пол Браун олай ойлаған жоқ. Жарақаттармен қиналған және 34 жасқа толған Мотли маусым басталғанға дейін кетіп қалды, өйткені Браун оны командадан шығарып тастайтынын айтты. «Марион тізесінің әлсіз екенін түсінді және оның жақсаратынына сенімді емес еді», - деді Браун сол кезде. «Ол өзінің жақсы күнінде шынымен жақсы фулбектердің бірі болды, тип...

As United States involvement in World War II intensified, Motley joined the U. S. Navy in 1944 and was sent to the Great Lakes Naval Training Station. There he played for the Great Lakes Navy Bluejackets, a military team coached by Paul Brown, who was serving in the Navy during an extended leave from his job as head coach of Ohio State University's football team. Motley played fullback and linebacker at Great Lakes, and was an important component of the team's offense and defense. The highlight of his time at Great Lakes was a 39–7 victory over Notre Dame in 1945. Motley was eligible for discharge before the game – it was the final match of the season and the last military game of World War II – but he stayed on to play. Motley put up an impressive performance, thanks in part to Brown's experimentation with a new play: a delayed handoff later called the draw play. After the war, Motley went back to Canton and began working at a steel mill, planning to return to Reno in 1946 to finish his college degree. That summer, however, Paul Brown was coaching a team in the new All America Football Conference (AAFC) called the Cleveland Browns. Motley wrote to Brown asking for a tryout, but Brown declined, saying he already had all the fullbacks he needed. At the beginning of August, however, Brown invited Bill Willis, another African American star, to try out for the team at its training camp in Bowling Green, Ohio. Ten days later, Brown invited Motley to come, too. "I think they felt [Willis] needed a roommate," Motley later said. "I don't think they felt I'd make the team. I'm glad I was able to fool them." Both Motley and Willis made the team and became two of the first African Americans to play professional football in the modern era. The Los Angeles Rams of the National Football League had signed the only other black players in pro football earlier that year: Kenny Washington and Woody Strode. The four men broke football's color barrier a seven months before Jackie Robinson was promoted from the Class AAA Montreal Royals to join the Brooklyn Dodgers in 1947. Motley felt the Browns would likely be his only opportunity to make a career of football. "I knew this was the one big chance in my life to rise above the steel mill existence, and I really wanted to take it," he said. Motley was signed to a contract worth $4,500 a year ($ in dollars). With the Browns, he joined a potent offense led by quarterback Otto Graham, tackle and placekicker Lou Groza and receivers Dante Lavelli and Mac Speedie. He was a force to be reckoned with in the AAFC, and helped the team win every championship in the league's four years of existence between 1946 and 1949. He had a combination of quickness and power – he was listed at 238 pounds – that helped him plow through tacklers. He was also an able pass blocker and played on defense as a linebacker. Motley rushed for an average of 8.2 yards per carry in his first season. His forte was the trap play, a scheme where a defensive lineman was allowed to come across the line of scrimmage unblocked, opening up space for Motley to run. He led the league in rushing in 1948 as the Browns posted a perfect 15–0 record. He was the AAFC's all time rushing leader when the league folded after the 1949 season and the Browns were absorbed into the more established National Football League (NFL). The Browns had a 47–4–3 overall regular season win loss tie record during the AAFC years as Motley rushed for a total of 3,024 yards. Like other black players in the 1940s and 1950s, Motley faced racist attitudes both on and off the field. Paul Brown would not tolerate discrimination within the team; he wanted to win and would not let anything get in his way. Motley and Willis, however, were sometimes stepped on and called names during games. "Sometimes I wanted to just kill some of those guys, and the officials would just stand right there," Motley said many years later. "They'd see those guys stepping on us and heard them saying things and just turn their backs. That kind of crap went on for two or three years until they found out what kind of players we were." Motley and Willis did not travel to one game against the Miami Seahawks in the Browns' early years after they received threatening letters. Another time in Miami, Motley and Willis were told they were not welcome at the hotel where the team was staying. Brown threatened to relocate the entire team, and the hotel's management backed down. Attitudes toward race in America began to change after the war, which had caused social and political upheaval and prompted people to think about the future with more ambition and confidence. Although progress was slow and racially motivated hostility continued for many years, the color barrier was broken in all major sports by 1950. Many of Motley and Willis's teammates on the Browns were used to playing with black players in college, where teams were integrated across most of the country. The presence of Motley and Willis, meanwhile, contributed to strong attendance at many of the Browns' early games as large black audiences came to watch them. By one estimate, 10,000 black fans saw the Browns play their first game. Aided by Motley's swiftness and size, the Browns won the NFL championship in 1950, their first season in the league. In October 1950, Motley set an NFL record that stood for more than 52 years when he averaged over 17 yards per rush against the Pittsburgh Steelers, with 188 yards on 11 carries. In December 2002, quarterback Michael Vick of the Atlanta Falcons rushed for 173 yards on 10 carries against the Minnesota Vikings, eclipsing Motley's average. Motley also had a 69 yard rushing and 33 yard receiving touchdowns in the game. While Motley did not factor in the Browns' championship game win against the Los Angeles Rams, he led the league in rushing with 810 yards in 1950 despite averaging fewer than 12 carries per game. He was a unanimous first team All Pro selection. By the 1951 season, Motley started to feel the physical effects of his hard hitting, up the middle running style. He suffered a knee injury in training camp, and he was getting older; by the time the season was in full swing, he was 31. Motley only ran for 273 yards and one touchdown that year, an uncharacteristically low total. Despite Motley's troubles, the Browns made the championship game again after winning the American Conference with an 11–1 record. Cleveland, however, lost the title game to the Rams, 24–17. Motley had just five carries and 23 yards. Motley's knees continued to bother him in 1952. While he showed occasional signs of his old form that season, it became clear to the Browns' coaching staff that he was no longer in his prime. Motley finished the year with 444 yards of rushing and 4.3 yards per carry, a career low. The Browns finished with an 8–4 record but still captured the conference title and secured another spot in the NFL championship game. Motley performed well in that matchup against the Detroit Lions, rushing for 95 yards. The Browns, however, lost 17–7. The 1953 season was no better for Motley, whose effectiveness was again limited by injury. Cleveland finished with an 11–1 record and faced Detroit in the championship for the second year in a row. As Motley's production declined, the Browns relied on Otto Graham's passing to Lavelli and receiver Ray Renfro, who also lined up as a running back. Motley did not participate in the championship game that year, another loss to the Lions. Motley thought he could come back and play a ninth season in 1954, and showed up to training camp to prove it. Paul Brown, however, thought otherwise. Dogged by injuries and 34 years old, Motley quit before the season began, after Brown said he would otherwise be cut from the team. "Marion realized that his knee was weak and did not feel that it was coming around," Brown said at the time. "He was one of the truly fine fullbacks in his prime, the type that comes along once in a lifetime. I certainly never will forget some of his runs and I imagine Cleveland football fans feel the same." Motley took the 1954 season off and attempted a comeback in 1955 after the Browns, who still had rights to Motley under his contract, traded him to the Pittsburgh Steelers for Ed Modzelewski. In Pittsburgh he played seven games as a linebacker, but the Steelers released him before the end of the season.

Кейінгі өмір және өлім

Ойыншылық карьерасын мүлдем аяқтағаннан кейін Мотли Брауннан командадағы жаттықтырушылық қызметке қабылдауды сұрады. Бірақ Браун оның ұсынысын қабылдамады, Мотли футболдан қашқан болат зауытында жұмыс іздегені жөн дейді. NFL-де жаттықтырушылық мүмкіндік таба алмағандықтан, ол 1960-шы жылдардың басында виски сатушысы болып жұмыс істеді. Ол Browns командасынан кейде скауттық тапсырмалар алды, бірақ 1965 жылы Азаматтық құқықтар қозғалысы күшейген кезде, команда оны тұрақты жаттықтырушылық лауазымға бірнеше рет қабылдамағанын мәлімдеді. Ол 1964 жылы жаттықтырушылыққа өтініш бергенін, бірақ бос орын жоқ екенін естігенін жазды. 1969 жылға қарай команда Кливлендтің театр агенті Сид Фридман әйелдер лигасына қызығушылық оятуға тырысқанда бірнеше көрсету ойындарын ғана өткізді. Өмірінің соңында Мотли Кливлендтегі АҚШ пошта қызметінде, Гарри Миллер компаниясында (Суффилд, Огайо), Огайо лотереясында және Акрондағы Огайо жастарға көмек көрсету қызметінде жұмыс істеді. Ол 1999 жылы 79 жасқа толып, одан кейін 22 күн өткен соң простата қатерлі ісігінен қайтыс болды.

Құрметтер мен мұра

1968 жылы Мотли өзінің туған қаласы Кантонда орналасқан Профутбол даңқы залына сайланған екінші афроамерикалық ойыншы болды. Ол шабуылда фулбек және пасс-блокер, ал қорғаныста лайнбекер ретінде табысты ойнады, сондықтан футбол тарихындағы ең жақсы ойыншылардың бірі саналады. 1963 жылы Пол Браун жұмыстан босатылғаннан кейін команданың бас жаттықтырушысы болған көмекші жаттықтырушы Блантон Коллиер Мотли туралы: «Ол блокер ретінде теңдесі жоқ еді. Ол кез келген ойыншымен 30 метрдей қашықтыққа жүгіре алатын. Бұл адам керемет лайнбекер болды», – деді. 2019 жылдың қараша айында Мотли NFL 100 жылдығының барлық уақыттардағы командасына енген он екі жүгірушінің бірі болып таңдалды.