Генри Брук: Британ саяхатшысының өмірбаяны

Кіріспе

Британдық саясаткер (1903–1984)

Генри Брук, Камнор бароны (9 сәуір 1903 – 29 наурыз 1984) – британдық Консервативтік партиясының саясаткері, 1961 жылдан 1962 жылға дейін Қазынашылықтың бас хатшысы және Бас төлемші қызметтерін атқарды, ал «Ұзақ пышақтар түнінен» кейін 1962 жылдан 1964 жылға дейін Ішкі істер министрі болды.

Ерте өмір және білім

Брук Оксфордта суретші Леонард Лесли Брук пен Сибил Диананың (Брук) ұлы болып дүниеге келді. Ол Марлборо колледжінде оқыды, онда Раб Батлермен сыныптас болды, содан кейін Оксфордтың Баллиол колледжінде білім алды. Оның ағасы, 2-ші лейтенант Леонард Стопфорд Брук 1918 жылы Германияда Армия велосипедшілер корпусында қызмет етіп жатып қаза тапты. Соғысқа дейінгі "арнайы аудандар" заңнамасының туындауы 1934 жылы "Таймс" газетінде жарияланған "Болашағы жоқ жерлер" тақыбындағы анонимді мақалаларынан болды. 1938 жылы ол Левишем-Уэсттен консерваторлық партияның парламент мүшесі болып сайланды. 1940 жылдың мамыр айындағы дебаттарда ол Уиптердің өтінішімен Чемберленді қолдады, премьер-министр биліктен құлағанға дейін, ал Брук өзі 1945 жылғы жалпы сайлауда жеңіліске ұшырады. Келесі жылы ол Лондон округі кеңесіне сайланды және 1951 жылға дейін кеңесте консерваторлық көшбасшы болып қызмет етті, 1955 жылға дейін Кеңес пен Хэмпстед қалалық кеңесіндегі жұмысын жалғастырды. 1949 жылы ол Лондон округі кеңесіндегі консерваторлық партияны тарихында үшінші рет билікке жақындастырды. 1946 жылдан 1948 жылға дейін ол Оңтүстік теміржолының ұлттандырылуға дейінгі соңғы орынбасары болды. Брук 1950 жылы Хэмпстедтен парламентке оралды және 1954 жылы Уинстон Черчилль үкіметінде Қазынашылықтың қаржы хатшысы болып тағайындалды, Раб Батлер мен Гарольд Макмиллан қазынашылық канцлері болған кезде қызмет етті. Ол 1957 жылға дейін осы лауазымда болды, содан кейін Макмиллан үкіметінде Тұрғын үй және жергілікті басқару министрі және Уэльс істері министрі болды, Кабинетке енді. Бұл лауазымда ол Лондонды темекісіз аймақ етуге басты күш болды. Ол жалға беру туралы заң жобасын Парламент арқылы өткізу кезінде дау тудырды, өйткені бұл заң жобасы оның алдыңғылары кезінде Палатада екінші оқылымнан өтті. Соңғы лауазымында ол Ливерпуль Кеңесінің Меириониддегі Cwm Tryweryn-ді су басуға қатысты Парламент актісін мақұлдау үшін Вестминстерден қолдау іздеуіне қолдау көрсеткені үшін Уэльсте наразылық тудырды, осылайша Уэльстің жергілікті билігінің қарсылығын еске алды. Алайда, Триверинге қатысты наразылықтарға жауап ретінде ол Уэльске инвестиция тартты, соның ішінде Северн көпірі, Лланверндегі болат зауыты және Долиналардың бас жолы сияқты жобаларға қол жеткізді. 1961 жылы ол қазіргі заманғы Қазынашылықтың бірінші бас хатшысы болды. 1962 жылы ол үкіметтегі ең жоғары лауазымға жетіп, Гарольд Макмилланның "Ұзын пышақтардың түнінен" кейін Ішкі істер министрі болды, осы оқиғада көптеген аға министрлер қызметтен босатылды. Ішкі істер министрі ретінде Брук аса сәтті болмады, оның әрекеттері бірнеше рет дау тудырды, соның ішінде Грекия патшасы Пауыл мен патшайым Фредериканың мемлекеттік сапарына қарсы өткен демонстрацияларға берген жауабы. "Таймс" газетінде жарияланған марқұм туралы мақалада автор былай деп жазды: "Оның осы қиын лауазымдағы қызметі ерекше бақытты болмады, және оның адалдығы мен әділдігі жалпыға танымал болғанымен, кейбір адамдар оның қиын жеке жағдайларды шешуде қажетті сезімталдық пен икемділік жоқ деп ойлады". Ұлттық биография сөздігінде Лорд Блейк Брук иммиграция және депортация саласында либертариандықтарды ашуландыратын бірқатар шешімдер қабылдауға мәжбүр болғанын және ол бұл жағдайларда белгілі бір сезімталдық танытпағанын жазды, бұл оның сөйлеу әдебінің кейбір ерекшеліктерімен күшейді. Оксфордтық Ұлттық биография сөздігінде...

Brooke was born in Oxford, the son of artist Leonard Leslie Brooke and Sybil Diana ( Brooke), daughter of Irish churchman Stopford Augustus Brooke. He was educated at Marlborough College, where he was a classmate of Rab Butler, and Balliol College, Oxford. He had an elder brother, 2nd Lt. Leonard Stopford Brooke, who was killed in Germany in 1918 while serving with the Army Cyclist Corps. The impetus for the pre war "special areas" legislation was derived from his unsigned articles on "Places without a Future" which he wrote for The Times in 1934. He was elected as a Conservative Member of Parliament (MP) for Lewisham West in a 1938 by election. He spoke at the request of the Whips in support of Chamberlain in the debate of May 1940, just before the prime minister's fall from power, and Brooke himself was defeated in the 1945 general election. The next year he was elected to the London County Council, and served as Conservative leader on the council until 1951, continuing to serve on the Council and the Hampstead borough council until 1955. In 1949, he led the Conservative party on the London County Council to the brink of seizing power for only the third time in its history. From 1946 to 1948 he was the last deputy chairman of the Southern Railway before nationalisation. Brooke returned to parliament in 1950 as MP for Hampstead, and entered Winston Churchill's government in 1954 as Financial Secretary to the Treasury, serving under Rab Butler and Harold Macmillan when they were Chancellors of the Exchequer. He continued in this job until 1957, when he became Minister of Housing and Local Government and Minister of Welsh Affairs in the Macmillan government, entering the Cabinet. In the former job he was the main driving force behind making London a smokeless zone. He attracted controversy when steering the Rent Bill through Parliament after it had already secured a Second Reading in the House of Commons under his predecessors. In the latter job, he caused anger throughout Wales through his crucial support of Liverpool Council's bid to secure Westminster's approval of an Act of Parliament to flood Cwm Tryweryn in Meirionydd, thereby by passing Welsh local authority opposition to the scheme. However, largely in response to the protests over Tryweryn, he subsequently attracted investment to Wales, including such projects as the Severn Bridge, the steelworks at Llanwern, and the Heads of the Valleys Road. In 1961 he became the first Chief Secretary to the Treasury in modern times. In 1962, he reached his highest level in government, becoming Home Secretary following Harold Macmillan's "Night of the Long Knives" when many senior ministers were sacked. As Home Secretary, Brooke was not particularly successful, and his actions caused controversy on several occasions, including his response to the noisy demonstrations against the state visit by King Paul and Queen Frederica of Greece. In his obituary in The Times, the author wrote: "His tenure of this difficult post was not a particularly happy one, and although his integrity and fairness were generally admired, there was a feeling in some quarters that he lacked the sensitiveness and flexibility required in the handling of difficult individual cases." In the Dictionary of National Biography, Lord Blake wrote that Brooke had to take a number of decisions in the field of immigration and deportation which infuriated libertarians, and that he seemed to display a certain insensitivity in these cases – an impression enhanced by his somewhat pedantic way of speech. In the Oxford Dictionary of National Biography

Ол қызметінің басында Кармен Брайанның ісіне алғашқы реакциясы үшін дауға түсті. Брайан 22 жастағы ямайкалық әйел және бірінші рет қылмыс жасаған, ол ұсақ ұрлық жасады (дүкеннен 2 фунт стерлингтік тауар ұрлады) және Паддингтон судьялары оны депортациялауға ұсынды. Брук сот шешіміне мойынсұнуы және депортация күтіп тұрған Холлоуэй түрмесінде алты апта қамауда отыруы қажетсіз және әділетсіз болып көрінді. Оған кепілдік беруге немесе шағымдану мүмкіндігі ұсынылмады. Брук Палатада: "Мен оның Ямайкаға оралуына кедергі келтірсем, бұл үлкен әділетсіздік болар еді деп ойлаймын. Мен бұл істі қайта қарауға дайын емеспін" деді. Алайда, Парламенттегі және БАҚ-тағы сын-пікірлер төрт күннен кейін Брук Брайанды босатып, оған елде қалуға рұқсат беруге мәжбүр етті. Содан кейін, заң бұзушылықтар үшін депортация тоқтатылды. Консервативтік үкіметтің "Достас елдерінен келген иммигранттар туралы" заңын (1962) енгізгеннен кейін жеті апта ішінде депортацияға сексеннен астам ұсыныс түсті. Брук 1962-1963 жылдары BBC Телевизиясының "Осы аптада осылай болды" бағдарламасында көптеген саясаткерлермен бірге айқын сынға ұшырады, ол оны "Британиядағы ең жек көрілетін адам" деп атады және оның пародилік бейнесін "Егер сіз Ішкі істер министрі болсаңыз, сіз кісі өлтіруге де болады" деген сөздермен аяқтады. Ол сондай-ақ амфетаминдерді пайдалануға және марихуана өсіруге тыйым салатын жаңа есірткіге қарсы заңдарды қабылдауға қатысты. Өлім жазасын қолдануға қатысты соңғы шешімді қабылдаушы ретінде ол Джон Алан Уэстің кісі өлтіруіне өлім жазасын орындауға рұқсат берген соңғы Ішкі істер министрі болды. Сэр Алекс Дуглас Хоум оны 1963 жылдың қазанында премьер-министр болғанда Ішкі істер министрі лауазымында қалдырды, ал оның соңғы 12 айлық қызметі, 1964 жылғы Полиция заңының енгізілуімен және Қылмыс және жаза жөніндегі Корольдік комиссияның құрылуымен байланысты, көптеген дауларға себеп болмады. Брук 1964 жылы консерваторлардың жеңіліске ұшырауынан кейін оппозицияға өтті және 1966 жылғы келесі сайлауда мандатын жоғалтты. 1964 жылы Оң құрметті серіктерінің орденіне мүше (CH) тағайындалғаннан кейін, ол 20 шілде 1966 жылы Беркшир графтығындағы Камнор бароны ретінде өмірлік пэр ретінде тағайындалды және 1970 жылға дейін Лордтар палатасында консерваторлық оппозицияның өкілі болып қызмет етті. Паркинсон ауруының басталуы оны қоғамдық өмірден біртіндеп шеттетуге әкелді.

He was plunged into controversy at the very beginning of his term of office because of his initial reaction to the case of Carmen Bryan. Bryan was a 22 year old Jamaican woman and first offender, who pleaded guilty to petty larceny (shoplifting goods worth £2) and was recommended for deportation by Paddington magistrates. Brooke's acquiescence to the court order and her six week detention in Holloway Prison pending deportation was seen as both unnecessary and unjust. Neither bail nor the opportunity for her to appeal were offered directly to her. Standing firm, Brooke told the House of Commons, "I think it would be a great act of injustice if I were to stand in the way of her returning to Jamaica. I am not prepared to look at this case again". However, criticism in Parliament and in the media combined to force a speedy review where, four days later, Brooke recanted, freeing Bryan and allowing her to remain. Deportations for misdemeanours were subsequently suspended. There had been more than eighty recommendations for deportation in the seven weeks following the Conservative Government's introduction of the Commonwealth Immigrants Act (1962). Brooke was one of many politicians to receive unprecedented criticism on That Was The Week That Was on BBC Television in 1962–63, which called him "the most hated man in Britain" and ended a mock profile of him with the phrase "If you're Home Secretary, you can get away with murder". He was also involved in the passage of various new anti drug laws, including ones banning possession of amphetamines and the growing of cannabis. As the final arbiter in death penalty cases he was the last Home Secretary to allow death sentences to go ahead for the murder of John Alan West. Sir Alec Douglas Home kept Brooke in office as Home Secretary when he became Prime Minister in October 1963, and his last 12 months in office, which saw the introduction of the Police Act 1964 and the creation of a Royal Commission on Crime and Punishment, attracted much less controversy. Brooke went into opposition following the Conservative defeat in 1964, and he lost his seat in the subsequent election in 1966. Having been appointed to the Order of the Companions of Honour as a Member (CH) in 1964, he was created a life peer as Baron Brooke of Cumnor, of Cumnor in the Royal County of Berks on 20 July 1966, and acted as a Conservative front bench spokesman in the House of Lords until 1970. The onset of Parkinson's disease then led him to retire gradually from public life.

Жеке өмір және отбасы

Брук 1933 жылы пастор Альфред Мэтьюстың қызы Барбара Мюриелге үйленді. Ол да өмірлік пэр атанғандықтан, олар екеуі де өз құқықтарымен атақ-дәрежеге ие болған сирек жұптардың бірі болды. Олардың төрт баласы болды:

Питер Леонард Брук (1934–2023), кейін Саттон Мандевилл лорды Брук, консервативті саясаткер. Сэр Генри Брук (1936–2018), судья және апелляциялық сот судьясы. Онор Лесли Брук (1941 ж.т.), Томас Найджел Миллермен үйленді. Маргарет Хилари Диана Брук (1944 ж.т.), Джеймс Пулферге үйленді.

Өлім

Лорд Брук Камнор 1984 жылы Паркинсон ауруынан 80 жасында дүние салды.