Уорвик Армстронг: Австралияның көрнекті крикетшісі

Кіріспе

Австралиялық крикетші (1879–1947)

Уорвик Виндридж Армстронг (22 мамыр 1879 – 13 шілде 1947) – 1902 және 1921 жылдар аралығында 50 тестілік матч ойнаған австралиялық крикетші. Ол универсал ойыншы болған және 1920–1921 жылдары он тестілік матчта Австралия құрамасын басқарды, сегіз матчта жеңіске жетіп, екеуінде тең түсті. Армстронг 1920–21 жылдары Англия құрамасын 5:0 есебімен ұтқан Австралия құрамасының капитаны болды: бұл Аш сериясын таза жеңіспен (whitewash) аяқтаған үш команданың бірі. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде үзіліске ұшыраған тестілік карьерасында ол 38.68 орташа есеппен 2863 ұпай жинады, оның ішінде алты жүздік соғып, 87 қақпа алды. 2000 жылы Австралия Крикет Даңқына енгізілді. Армстронг ірі денелі адам болған (6 фут 3 дюйм – 1.9 метр бойы және 21 тас – 133 кг немесе 294 фунт салмағы) және "Үлкен кеме" деп аталған. Ол өте шебер соққы беруші емес еді, бірақ оның ойыны тиімді, қорғанысы мықты және мінезі берік болған. Ол аяқпен домалатып беруші (leg spin) болып, жұмсақ қимылмен допты лақтыратын, допты күшті бұрмаламайтын, бірақ қарсыластарын жеңу үшін дәлдікке сүйенетін. Ол 1902 жылы Мельбурн крикет алаңында (MCG) Англияға қарсы өткізген матчында тұңғыш рет тестілік ойынға қатысты және сол жылы Англияға саяхатқа іріктеліп алынды, онда ол Wisden журналының "Жылдың үздік крикетшісі" тізіміне енді. Бұл Англияға жасаған төрт саяхатының алғашқысы болды. Ол крикет әкімшілерімен бірнеше рет қарым-қатынасқа түсті және 1912 жылғы Англиядағы үшбұрышты турнирді Халықаралық крикет жөніндегі Австралиялық Бақылау Кеңесімен болған даудан кейін бойкот еткен "Үлкен алтылықтың" мүшесі болды. Талантты Австралиялық футболшы, Армстронг тестілік крикетке қатысқанға дейін Виктория футбол лигасының құрамындағы Оңтүстік Мельбурн командасынан ойнады. Крикет мансабының көп бөлігінде ол Мельбурн крикет клубында павильон клеркі болып жұмыс істеді, ол оған крикет ойнауға мүмкіндік берді. 1921 жылы Англияға жасаған сәтті саяхатынан кейін тестілік және бірінші сыныптық крикеттен зейнеткерлікке шыққаннан кейін Армстронг шотланд вискиін таратқан агент болып жұмыс істеді және Сидней кешкі жаңалықтарына крикет туралы мақалалар жазды.

Ерте өмір

Армстронг 1879 жылы Виктория штатының Кинетон қалашығында Джон мен оның әйелі Амелияның (қыздығы Флинн) үлкен ұлы болып дүниеге келді. Неке осы кезде Австралиядағы сектанттық айырмашылықты басып өтті: Джон – англикан, ал Амелия – католик. Армстронгтар отбасы 1880 жылы Мельбурнға көшіп, Виктория штатының Эмеральд Хилл қалашығының орталық аймағына қоныстанды. Мұрагерлік арқасында 1888 жылы отбасы үлкен үйге, Виктория штатының Солтүстік Коулфилд қаласындағы «Ара Глен» үйіне көшті. Армстронг Мельбурндағы шағын жеке мектептер тобының құрамындағы, спортпен айналысатын Cumloden мектебінде білім алды. 1893 жылы ол мектеп құрамасының XI-ші ойыншысы болып іріктеліп, баспасөз назарына ілікті, журналистер Реджинальд Уилмот пен Том Хоран оған қызығушылық танытты. Армстронг жақын орналасқан Каулфилд крикет клубына қосылып, 15 жасында клубтың аға лигасында ойнады. Келесі жылы Мельбурнның жетекші клубтарының бірі – Сент-Килда крикет клубы жас Армстронгқа сынақтан өту мүмкіндігін берді. 1896–97 маусымда Армстронг Сент-Килда клубымен келіспей, Каулфилдке қайта оралды. Оның мектептегі соңғы жылдары Университет колледжінде оқыды. 19 жасында мектепті бітіріп, Армстронг әкесінің бұрынғы клубы – Саут-Мельбурнға қосылды, оның капитаны Австралияның Тест командасының ойыншысы Гарри Тротт болды. Армстронг бірден көзге түсіп, Университетке қарсы 101 және бұрынғы клубы Сент-Килдаға қарсы 173 ұпай жинады. 1899 жылдың қаңтарында ол Хобартта Тасманияға қарсы Виктория құрамасына шақырылып, бірінші сыныпты крикеттегі дебютін жасады. Армстронгтың өнері үміттендірді, ол 6 және 33 ұпай жинап, 27 оверде 78 ұпайдан 4 каликат алды. Армстронг 1899–1900 маусымда Шеффилд Шилд крикетіне тұрақты қатыса бастады. 1900 жылдың қаңтарында Жаңа Оңтүстік Уэльске қарсы өткен алғашқы матчта ол екінші тартуда Сид Грегориді жеңіп, екінші иннингте 45 ұпай жинады. Оңтүстік Мельбурн үшін Pennant маусымында Армстронг 95 орташа есеппен 665 ұпай жинады, оның ішінде Мельбурн крикет клубына қарсы 145 ұпай және 19 ұпайдан 6 каликат алды. Бұл Мельбурнның ең ірі клубы болды, оның құрамында көптеген Тест және бірінші сыныпты крикетшілер ойнады.

Armstrong was born in the rural Victorian town of Kyneton in 1879, the eldest son of John and his wife Amelia (née Flynn). The marriage was across the sectarian divide, then strong in Australia: John was an Anglican; Amelia was a Catholic. The Armstrong family moved to Melbourne in 1880, settling in the inner suburb of Emerald Hill, Victoria. An inheritance enabled the family to move to a larger house, "Arra Glen" in North Caulfield, Victoria in 1888. Armstrong attended Cumloden School, a respected sporting member of the Schools Association, a group of smaller private schools in Melbourne. By 1893, he had found himself a spot in the school XI and came to the attention of the press, catching the eye of journalists Reginald Wilmot and Tom Horan. Armstrong joined the nearby Caulfield Cricket Club and played in a senior premiership with the club at the age of 15. The next year, the St Kilda Cricket Club, one of the leading clubs in Melbourne's pennant competition, gave the youthful Armstrong a trial. In the 1896–97 season, Armstrong fell out with St Kilda and returned to Caulfield. His last years of school were at University College. Leaving school at 19, Armstrong joined his father's former club, South Melbourne, captained by Australian Test captain Harry Trott. Armstrong was an immediate success, scoring 101 runs against University and 173 against his former club, St Kilda. He was selected to represent Victoria against Tasmania in Hobart in January 1899, as one of seven in the squad making their first class cricket débuts. Armstrong's performance was promising, scoring six and 33 and taking four for 78 in 27 overs. Armstrong began regular Sheffield Shield cricket in the 1899–1900 season. In his first match against New South Wales in January 1900, he dismissed Syd Gregory with his second delivery and scored 45 runs in the second innings. In the Pennant season for South Melbourne, Armstrong scored 665 runs at an average of 95; this included 145 and six for nineteen against the Melbourne Cricket Club, the largest club in Melbourne whose team included many Test and first class cricketers.

Ерте мансап

1899–1900 жылдары оған қарсы көрсеткен табыстарынан кейін Армстронг келесі маусымда Мельбурн крикет клубына (MCC) қабылданып алынды. Келесі жиырма жыл бойы, алаңда да, алаңнан тыс та Армстронгтың тағдыры клубқа, Австралиядағы жетекші крикет орталығына және қаланың бай және ықпалды адамдарының бекінісіне байланысты болды. Ол Оңтүстік Австралияға қарсы өткен ойында өзінің бірінші сыныптағы 118 ұпайын соғып, өте жылдам және қауіпті боулинг жасаған Эрнии Джонсқа қарсы тұрды. 1900–01 маусымының соңында ол Виктория құрамасының тұрақты ойыншысы болды. Арчи Макларен басқарған Англия крикет құрамасы 1901–02 жылдары Аш үшін жарысуға Австралияға келді. Англиялықтар нашар және жеткіліксіз құраммен келді, бірақ Сиднейдегі Крикет алаңында өткен алғашқы тест матчында бір иннингпен және 124 ұпаймен жеңіске жетіп, баршаны таң қалдырды. Екінші тест алдында Армстронг Жаңа Оңтүстік Уэльске қарсы керемет ойын көрсетіп, тест ойыншылары Виктор Трумпер мен Сид Грегориді алаңнан шығарды, содан кейін 137 ұпай жинады. Мельбурн тест матчына құрама таңдалғанда, Армстронг жаңа Оңтүстік Уэльстің ойыншысы Реджи Даффпен бірге дебют жасады. Армстронг тест крикетіне тұрақты түрде кірісті. Ұсақ жағдайдағы алаңда 9-шы нөмірде ойнаған ол бірінші иннингте 4 ұпай жинап, аут болмады, ал Австралия жалпы сомада 116 ұпай жинады. Жауап ретінде Англия тек 61 ұпай ғана жинады. Алаңның жағдайы қиын болғандықтан, Австралия жақсы ойыншыларын жағдай жақсарғанша сақтап қалу үшін өз құрамын өзгертті. Екі жаңа ойыншы, Дафф және Армстронг, 10-шы және 11-ші орындарда болды және соңғы викет үшін 120 ұпайлық серіктестік құрды, Дафф 104 ұпай, ал Армстронг 45 ұпай жинады. Австралия тест матчын 229 ұпаймен жеңіп алды. Армстронг серияның қалған тест матчтарында ойнады, 53 орташа ұпаймен 159 ұпай жинап, орташа көрсеткіштер бойынша шамалы артықшылыққа ие болды, ал Австралия төрт матчтан біреуін жеңіп, жеңіске жетті. Армстронг 1902 жылы Англияға саяхатқа барған Австралия крикет құрамасының құрамына енді. Ол турды жақсы бастады, екінші иннингте Нотингемширге қарсы 47-ге 8 ұпай жинады, бұл сол кездегі ең жақсы боулинг көрсеткіші болды. Бірінші тест матчы Эджбастон қаласында жаңбырдың салдарынан аяқталды, ал Австралиялықтар алғашқы иннингте 36 ұпайға жеңіліп, тең нәтижеге қол жеткізді. Англиялық жұртшылық осы серияның қалған бөлігіне қызығушылықпен қарады. Лордстағы екінші тест матчы да жаңбырдың салдарынан тоқтатылды, ал Австралия үшінші матчты Брамолл-Лейнде 143 ұпаймен жеңіп алды. Соңғы екі тест матчы тартысты болды, Австралия төртінші матчты "Олд Траффорд" стадионында үш ұпаймен жеңіп алды, ал Англия бесінші тест матчында "Овал" стадионында бір викетпен жеңіске жетті, соңғы викеттегі Джордж Херст пен Уилфред Роудс соңғы ұпайларды жинады. Армстронг турда жақсы өнер көрсетіп, 27.56 орташасымен 1075 ұпай жинады және 17.90 орташасымен 72 викет алды, бірақ Австралиялықтардың жұлдызы Виктор Трампер болды, ол 48.49 орташасымен 2570 ұпай жинады, оның ішінде он бір ғасырлық соққылар бар. Австралия тест сериясын 2:0 есебімен жеңіп алды. 1902–03 маусымда Австралияға оралғанда, ол 58 орташасымен 580 ұпай жинады және 19-дан аспайтын орташа есеппен 23 викет алды. Оның маусымдағы басты жетістіктері Квинслендке қарсы 145 ұпай және Жаңа Оңтүстік Уэльске қарсы хет-трик болды. Плам Уорнердің Англия құрамасы 1903–04 жылдары Австралияға келді, бұл Мэрилебон крикет клубының қолдауымен жасалған алғашқы тур еді. Англияның күшті құрамасы Австралияны 3–2 есебімен жеңіп, Ашты қайтарып алды. Армстронгтың сериясы жақсы болған жоқ. Ол Роудстың қысымына ұшырады, ол сол жазда Виктория және Австралияда өткен он кездесудің сегізінде оны алаңнан шығарды. Нәтижесінде ол үшінші тесттен кейін Австралия құрамасынан шығарылды. Армстронг клубтық крикетке оралып, Университетке қарсы Мельбурн үшін 455 минутта 438 ұпай жинады, жалпы есеп 699/8 болды. 1904–05 маусымда Армстронг Виктория үшін 57.5 орташасымен 460 ұпай жинап, 1905 жылғы Англия турнесіне қатысуға таңдалды. Армстронг биылғы турда Нотингемширге қарсы 112 ұпай және Лордста Англияның мырзаларына қарсы 248 ұпай жинап, жақсы бастады. Трент-Бридждегі алғашқы тестте Австралияның тиімді боулингтік мүмкіндіктері болмағандықтан, Армстронг Англия шайқасындағы ойыншылардың тез ұпай жинауына жол бермеу үшін аяқ теориясының алғашқы түрінде аяқ тұқымынан тыс кеңінен боулинг жасауға мәжбүр болды. Ұялы және үндемейтін Армстронг дәл сызық пен ұзындықты сақтап, Англияның ұпай жинауына және көрермендердің көңіл көтеруіне кедергі келтірді. Бұл серияның қалған бөлігіне қайталанатын үлгі болды және көрермендер мен баспасөздің көңілді крикет деп қарастырғанына әкелді. Арчи Макларен сияқты батсмендер допты жек көріп тепті, бірақ Джонни Тайлдсли батсмен көбірек белсенділік танытса, ұпай жинауға болатынын көрсетті. Аяғына қарай жылжып, өзіне орын жасаған Тайлдсли аяқ спиннерін тиімді пайдаланып, келесі кездесулерде Дон Брэдманның бодилайн қаупіне қарсы стратегиясын қолданды. Армстронгтың тактикасы нәтижесіз болды, Стэнли Джексон шабыттанған Англия серияны екі тестпен жеңіп алды. Маусымда ол 50 орташасымен 1902 ұпай жинады, ал турдың басты жетістігі Сомерсетке қарсы Бат қаласындағы ойын алаңындағы үш ғасырлық соққы (303 ұпай) болды. Құрама Австралияға оралғанда, ойыншылар мен Басқару кеңесі арасындағы қарым-қатынас нашарлады. Осы даудың салдарынан Англия 1906–07 жылдарға жоспарланған турларын кейінге шегерді. Осы қырқылыстың арасында Армстронг өнер көрсетуін жалғастырды: Мельбурн крикет клубымен Жаңа Зеландияға саяхат жасағанда, елдің Herald газеті оны "өз алдына команда" деп сипаттады. Ол 124 орташасымен 868 ұпай жинады және 10-нан кем емес орташа есеппен 83 викет алды. Армстронг Ішкі істер министрлігінде жұмысқа орналасып, нәтижесінде Оңтүстік Австралияға қарсы келесі матчқа қатыспауға бел буды. Ол өз командаға енгізілгенін және Виктория крикет қауымдастығының (VCA) оның рұқсатынсыз жұмыс берушісіне демалыс беруге өтініш білдіргенін білгенде қатты ренжіді. Армстронг ойнаудан бас тартты және Янг және Джексон қонақүйіндегі тәртіптік тыңдауға шақырылды. Әділ ашумен, ол жазаланбады. Бірінші тестте Австралия жеңіске жетті, Армстронг 53 овер тастап, 4/92 викет алды. Армстронг пен VCA арасында бұл жолы шығындар туралы дау болды, ал бұрынғысы Рождество күні Жаңа Оңтүстік Уэльске қарсы матчтан бас тартты. Армстронг күніне 1 фунт төлемақы сұрады, бірақ VCA 10 шиллингке келіспеді. Содан кейін ол Мельбурн баспасөзінде Армстронгты ашкөз деп көрсетуге тырысып, оны тағы да тәртіптік комиссияға шақырды. Қамау туралы қорқытулардан кейін Армстронг VCA-дан кешірім сұрауға мәжбүр болды. Осы дау оның формасына әсер етпеді, керісінше, Жаңа жыл күні басталган екінші тестте Армстронг 31 және 77 ұпай жинап, 89 викетке 5 викет алды. Оның күш-жігеріне қарамастан, Англия қиын жеңіске жетті. Австралия үшінші тестті Аделаидада жеңіп алды, ал Армстронгтың төртінші тестте 289 минутта 133 ұпай жинауы Австралияға серияны жеңіп, Ашты қайтаруға көмектесті. Есеп 4–1 болды, бірақ екі команда да баяу ұпай жинағаны және жағымсыз крикет ойнағаны үшін журналистер тарапынан сынға ұшырады. Терминге келіспеген Клем Хилл турдан бас тартты. Дегенмен, тур Австралиялықтар үшін де, Армстронг үшін де сәтті аяқталды, ол 44-ке жуық орташа есеппен 1451 ұпай жинады және 16.40 орташасымен 133 викет алды. Wisden Cricketers' Almanack турдағы оның рөлін "жақсы қорғанысымен команданы біріктіру және қажеттісін істеу" деп сипаттады. Армстронг, Монти Нобл, Тибби Коттер және Берт Хопкинс Шри-Ланка арқылы үйіне қайтты...

Following his feats against it in 1899–1900, Armstrong was recruited for the next season by the Melbourne Cricket Club (MCC). For the next twenty years, on and off the pitch, Armstrong's fortunes were tied to the club, a leading cricketing light in Australia and a bastion of the city's rich and powerful. He scored his maiden first class century, 118, against South Australia, facing the very fast and physically dangerous bowling of Ernie Jones, and by the end of the 1900–01 season he was a permanent member of the Victorian team. The England cricket team, organised and captained by Archie MacLaren, toured Australia to compete for the Ashes in the summer of 1901–02. The English were considered a poor and undermanned team, but it surprised all by winning the first Test at the Sydney Cricket Ground by an innings and 124 runs. Before the second Test, Armstrong had an excellent all round performance against New South Wales, dismissing Test players Victor Trumper and Syd Gregory, and then scoring 137 in reply. When the team for the Melbourne Test was announced, Armstrong was selected, making his début with Reggie Duff from New South Wales. Armstrong made a steady start to Test cricket. Batting at No. 9 on a sticky wicket, he made four not out in the first innings, in an Australian total of 116. In reply, England could only score 61. With the wicket still treacherous, Australia rearranged their batting order to save the better batsmen until conditions improved. The two debutants, Duff and Armstrong, were positioned at 10 and 11, and shared a 120 run partnership for the last wicket, Duff scoring 104 and Armstrong 45 not out. Australia won the Test by 229 runs. Armstrong played in the remaining Tests in the series, narrowly heading the averages with 159 runs at an average of 53, and Australia went on to win comfortably by four matches to one. Armstrong was selected as part of the Australian cricket team to tour England in 1902. He started the tour well, taking eight for 47 in the second innings against Nottinghamshire, his best bowling figures to that date. The first Test, at Edgbaston was rain affected and the Australians were lucky to come away with a draw, being dismissed for 36 in their first innings. The rest of the close fought series was followed with interest by the English public. The second Test at Lord's was rained off, and Australia won the third at Bramall Lane by 143 runs. The final two Tests were nail bitersAustralia winning the fourth at Old Trafford by only three runs and England earning a consolation victory in the fifth Test at the Oval by one wicket, when last wicket pair George Hirst and Wilfred Rhodes eked out the final runs. Armstrong had a good tour, making 1,075 runs at 27.56 and taking 72 wickets at an average of 17.90, but the star for the Australians was Victor Trumper, who made 2,570 runs at an average of 48.49 including eleven centuries. Australia won the Test series two–nil. On return to Australia for the 1902–03 season, he made 580 runs at an average of 58 and 23 wickets at an average of just over 19. The highlights of his season included 145 against Queensland and a hat trick against New South Wales. Plum Warner's English team toured Australia in 1903–04, the first to do so under the auspices of the Marylebone Cricket Club. The strong English team defeated Australia three–two, retrieving the Ashes. Armstrong did not have a good series. He was tormented by Rhodes, who dismissed him eight times in ten meetings for Victoria and Australia that summer. As a result, he was dropped from the Australian XI after the Third Test. Returning to club cricket, Armstrong found form, scoring 438 in only 455 minutes for Melbourne against University, from a total score of 699 for eight. In the 1904–05 season, Armstrong scored 460 runs at 57.5 for Victoria to secure selection for the 1905 tour of England. Armstrong, finding himself promoted to number five in the batting order, started the tour well with 112 against Nottinghamshire and 248 against Gentlemen of England at Lord's. In the first Test at Trent Bridge, Australia's lack of effective bowling options had Armstrong forced to bowl wide outside the leg stump in an early form of leg theory bowling to prevent the England batsmen from scoring quickly. Bumbling and taciturn, Armstrong maintained an accurate line and length, and put a strangle on both England's run scoring and the crowd's entertainment. It was a recurrent pattern for the rest of the series, and lead to what was seen by spectators and the press as dull cricket. Batsmen like the imperial Archie MacLaren would kick the ball away contemptuously, but lissome Johnny Tyldesley proved that runs could still made if a batsman employed more enterprise. Hopping away to leg to make room for himself, Tyldesley cut and drove the leg spinner to great effect in a strategy later used by Don Bradman against the bodyline menace. Armstrong's tactics were ultimately futile, a Stanley Jackson inspired England winning the series by two Tests to none. For the season, he scored 1,902 runs at an average of fifty. The highlight of his tour was a triple century (303 not out) at the Recreation Ground in Bath against Somerset. When the team returned to Australia, the rift between the players and the Board of Control widened. The dispute saw the English postpone their tour, scheduled for 1906–07. In the midst of all this turmoil, Armstrong continued to impress: on tour with Melbourne Cricket Club in New Zealand, he was described by that country's Herald newspaper as a "team almost in himself". He made 868 runs at an average of 124 to complement his 83 wickets at under ten. Armstrong found employment with the Department of Home Affairs and, as a result, declared himself unavailable for the next match against South Australia. He was mortified when he found that he had been included in the team and that the Victorian Cricket Association (VCA) had approached his employer to ask for leave on his behalf, despite his having explicitly instructed the VCA secretary otherwise. Armstrong refused to play and was called to face a disciplinary hearing at the Young and Jackson Hotel. Rightly indignant, he was left unpunished. The first Test saw an Australian victory, Armstrong bowling 53 overs and taking four for 92. More squabbling, this time over expenses, followed between Armstrong and the VCA, and the former withdrew from the Boxing Day match against New South Wales. Armstrong sought a £1 per diem, but the VCA held fast at ten shillings. It then mounted a campaign in the Melbourne press, attempting to portray Armstrong as avaricious and once again called him to front a disciplinary commission. Following threats of suspension, Armstrong was forced to apologise to the VCA. The fracas did not affect his form, however: the second Test, starting on New Year's Day, saw Armstrong score 31 and 77 and take five wickets for 89. Despite his efforts, England won a hard fought Test by one wicket. Australia took the third Test in Adelaide, and a patient 133 in 289 minutes from Armstrong in the fourth saw Australia clinch the series and win back the Ashes. The margin was four–one, but both teams were criticised by reporters for slow scoring and negative cricket. Clem Hill, unwilling to tour on the terms offered by the Board, withdrew his name from consideration. Regardless, the tour was a success, both for the Australians, who won the series two one, and for Armstrong, who made 1,451 runs at an average of just under 44 and took 133 wickets at an average of 16.40 Wisden Cricketers' Almanack described his role in the tour as "to keep the side together by means of his impregnable defence, and he did exactly what was required, only on rare occasions giving free play to his hitting power. When he likes to let himself loose there is no harder driver in the world". Armstrong, along with Monty Noble, Tibby Cotter and Bert Hopkins returned home via Sri Lanka (then Ceylon), Penang and Singapore, where they were lavishly entertained and comfortably billeted by the elite of the Colony. Their hosts took the cricketers on a trip to the British protectorate of Perak for a shooting expedition where Armstrong contracted malaria. He would suffer relapses throughout the rest of his life.

Көтеріліс

Армстронг 1910 жылдың ақпан және сәуір айларында Жаңа Зеландияға саяхат жасаған австралиялық команданың капитаны болып тағайындалды, бұл оның жетістіктерін мойындаумен және Трампер сияқты басқа кандидаттардың қолжетімсіздігімен байланысты болды. Бақылау кеңесі мен ойыншылар арасында күдік әлі де жоғары болды, ал Трампер, өзінің қуғынға ұшырағанын сезініп шаршағаннан кейін, бірінші сыныпты крикеттен зейнеткерлікке шықты. Турда ешқандай Тест матчы болған жоқ, бірақ Жаңа Зеландия құрамасына қарсы бір матч өтті. Австралия барлық ойындарда жеңіске жетті, тек Кентерберимен тең түсті. Армстронг, кейбір сарапшылар күткеннен гөрі капитан ретінде дипломаттық шешімдер қабылдады, Окленд командасын жаттықтыру туралы тиімді ұсыныстан бас тартты. Мельбурн крикет клубы Армстронгқа "павильон клеркі" лауазымын ұсынды. Оның міндеттері кеңінен анықталды, бұл оған өкілді крикет міндеттемелерін орындауға мүмкіндік берді. Бұл 1910–11 жылдары бес Тест матчын өткізу жоспарланған Оңтүстік Африкаға қарсы матчтарды қамтыды. Бірінші Тестте Австралия бір иннингпен және 114 ұпаймен жеңіске жетті, бұл негізінен Хиллдің 191 ұпайлық иннингі мен Билл Уиттидің сегіз қақпасына байланысты болды. Армстронг Мельбурндағы екінші Тестке қабыну ауруының салдарынан қатысу мүмкіндігінен айырылып қалды. Ол жазылып, әлі де денсаулығы нашар болса да, 75 ұпай жинап, 48 оверде 4 қақпадан 134 ұпай алды. Төртінші Тестте Армстронг тағы бір жүздік жинады – 132 ұпай, Хиллмен 154 ұпайлық серіктестік құрды. Австралия серияны сәтті аяқтады, бес Тест матчының төртеуін жеңіп, Аделаидада 38 ұпаймен жеңілді. Өзінің ерікті түрдегі шеттеуінен кейін крикетке оралған Виктор Трампер серияда австралиялықтардың ең үздік ойыншысы болды, ол 94 орташа есеппен 661 ұпай жинады. Мельбурндағы екінші Тестте Армстронг өзінің ең жақсы Тест иннингтерін бірін өткізді. Фостер мен Барнстың ерекше добына қарсы тұрып, ол 14 шекарасы бар 90 ұпай жинады, содан кейін Фостер оны шығарды. Бұл серия өтіп жатқанда, Бақылау кеңесі Англияға саяхат жасаған кезде ойыншылардың менеджерді тағайындауға қатысты қалыпты құқықтарын иемденуді жоспарлады. Ойыншылар мен кеңес арасындағы шиеленіс салдарынан таңдау отырысында Клем Хилл мен Питер МакАлистер арасында төбелес болды. Кеңес 1912 жылғы Англиядағы үшбұрышты турнирде Австралия құрамасының менеджері болып Фрэнк Лавердің орнына Джордж Крауч тағайындалғанын жариялағанда, толыққанды қарсылық туды. Армстронг, Хилл және Трампер, сондай-ақ Хансон Картер, Тибби Коттер және Вернон Рэнсфорд ("Үлкен алтылық" деп белгілі) гастрольдік топқа қосылуға қолжетімді емес екенін мәлімдеді. Сид Грегоридің басшылығымен құрама осы ойыншыларсыз кетті. Ұлы соғыстың басталуына байланысты халықаралық крикет уақытша тоқтатылды. Армстронг 1914–15 жылдары Оңтүстік Африкаға саяхат жасауға ниеттенген Австралия құрамасының капитаны болып тағайындалған еді, бірақ саяхат өткізілмеді. Армстронг соғыс кезінде әскери қызметке тұрудан бас тартты және бұл мәселе бойынша өзінің жеке пікірін сақтады. Ол Мельбурн крикет клубында жұмыс істеуін және крикет ойнауын жалғастырды, кейде қайырымдылық шараларына қатысты.

Armstrong was appointed captain of an Australian side that toured New Zealand from February to April 1910, partly as recognition of his accomplishments and partly due to the unavailability of other candidates, such as Trumper. Suspicions still ran high between the Board and the players and Trumper, tiring of what he perceived as persecution, retired from first class cricket. The tour did not include any Test matches, although a match was played against a representative New Zealand team. Australia won every game, save a draw against Canterbury. Armstrong, more diplomatic as captain than some commenters had been expecting, turned down a lucrative offer to coach the Auckland team. The Melbourne Cricket Club found Armstrong a job as "pavilion clerk". His duties were broadly defined in order to allow him to meet his representative cricket obligations. These included matches against the touring South Africans, scheduled to play five Tests in 1910–11. The first Test saw Australia win by an innings and 114 runs thanks mainly to an innings on 191 from Hill and eight wickets to Bill Whitty. Armstrong nearly missed the second Test in Melbourne with a case of mumps. He recovered, and although still unwell managed to score 75 and take 4–134 from 48 overs. In the fourth Test, Armstrong compiled another century, 132 including a partnership of 154 with Hill. Australia won the series comfortably, winning four of the five Test matches with their only loss at Adelaide by 38 runs. Returning to cricket after his self imposed exile, Victor Trumper was the leading player for the Australians during the series scoring 661 runs at an average of 94. In the second Test at Melbourne, Armstrong played one of his best Test innings. Facing exceptional bowling from Foster and Barnes, he made a nerveless 90, including 14 boundaries, before being dismissed by Foster. While this series took place, the Board of Control made plans to usurp the commonly accepted rights of the players to appoint a manager when touring England. The hostility between the players and the board saw a fist fight break out between Clem Hill and Peter McAlister at a selection meeting. When the Board announced that George Crouch would be manager of the Australian team for the 1912 Triangular Tournament in England, rather than the player's choice, Frank Laver, outright rebellion ensued. Armstrong, Hill and Trumper, along with Hanson Carter, Tibby Cotter and Vernon Ransford (known as the "Big Six") announced that they would be unavailable to join the touring party. The team, under the captaincy of Syd Gregory, left without these players. International cricket was placed on hold as a result of the outbreak of the Great War. Armstrong had been named captain of the Australian team to tour South Africa in 1914–15, however the tour was unable to take place. Armstrong chose not to enlist in the military during the war and kept his own counsel on the subject. He continued to work and play cricket for Melbourne Cricket Club, participating in the occasional fund raising fixture.

Капитан

Ұлы соғыстан кейін халықаралық крикет қайта басталғанда, қырықтан асқан Армстронг, Австралия императорлық күштерінің крикет командасында жарқын өнер көрсеткен Джек Грегори және Герби Коллинз сияқты ойыншылардың қосылуымен нығайтылған күшті австралиялық команданың капитаны болып тағайындалды. Армстронг көптеген командаластарынан едәуір үлкен болды және оған қорқынышпен қарады; Грегори оны «өзімнің идеалды крикетшім» деп сипаттады. Джонни Дуглас басқарған ағылшын командасы 1920–21 жылдардағы сериядағы барлық бес сынақ матчында жеңіске жеткен австралиялықтарға тең келмеді. Армстронг сынақ сериясы бойында шеберлік танытты. Ол үш жүздік соғып, 77-ден астам орташа ұпаймен 474 ұпай жинады: Сиднейде 158, Аделаидада 121 және Мельбурнда 123 таққан жоқ. Сиднейде екінші иннингке шығар алдында, ол «падымен киініп, мүшелер барында достарымен виски ішіп отырғаны» көрінді. Армстронг Бақылау кеңесінде танымал болған жоқ. Армстронгтың жеңістеріне қарамастан, 1921 жылы Англияға сапар шегетін Австралия командасының капитаны «мүмкіндігінше тар шешіммен» тағайындалды деген хабар тарады. Англияға сапар барысында Армстронг күн сайын кемедегі оттыққа уақыт бөліп, салмағын азайтуға тырысты. Бірақ келгенде салмағы көбейген. Ұлы соғыстың салдарынан қиын жағдайға түскен ағылшын командаларына қарсы австралиялықтар серияда үстемдік құрды. Армстронг әскерін жақсы басқарды, Грегори мен Тед Макдональдты тиімді пайдаланды. Австралия бірінші сынақты екі күнде, екінші сынақты үшінші күні түскі астан бұрын, ал үшінші сынақты және «Күлді» үшінші күні сағат 17:00-де жеңіп алды. Сапар барысында Армстронг директорлар кеңесі тағайындаған менеджер Сид Смитпен өз адамының атынан бірнеше рет қақтығысты. Смит шығындарды қысқарту мақсатымен крикетке құштар байлармен бірге тұруды ұсынды; Армстронг бұл идеяны қабылдамады. «Олд Траффордтағы» төртінші сынақ екі оқиғамен есте қалды, екеуінде де Армстронг қатысты. Бірінші күнгі ойын жаңбырдан тоқтатылды, ал Англия келесі күні ойынды бастады, енді бұл матч екі күндік болды. Англия капитаны Лайонел Теннисон күнінің соңғы жиырма минутында иннингтің аяқталғанын жариялады. Австралия қақпашысы Сэмми Картер Армстронгқа екі күндік матчта осы уақытта жариялау крикет ережелеріне қайшы екенін еске салды. Армстронг төрешілерге наразылық білдірді, ал Англия соққыны жалғастыруға мәжбүр болды. Армстронг осы бақысыздақ жағдайда екі оверді қатарынан тастады, бұл да крикет ережелеріне қайшы болды. Бесінші сынаққа қарай Австралия командасы Англиядағы сапарында жеңіліссіз қалуға жақын болды. Тағы да бірінші күннің көп бөлігі жаңбырға кетті. Жеңіліске ұшырамауға бейілді Армстронг жаңбырдан кейін бастауды кейінге қалдыруға тырысты және ағылшын жанкүйерлері оны ыңғайсыздыққа толы сөздермен қарсылады. Ол үш негізгі боулеріне: «Мен сіздерден адамды шығарып тастамауды сұрамаймын, бірақ Мид (өте баяу ұпай жинап отыратын бақсы) қақпада тұрғанша, бізді жеңе алмайды» деді. Сынақтың соңғы үш сағатында Армстронг негізгі боулерлерін демалдырды және жартылай боулерлеріне өздері қалағандай алмасуға және алаңда орналасуға мүмкіндік берді. Осы уақытта Армстронг алаңға соғылып түскен газетті алып, оқып бастады. Кейінірек осы туралы сұрағанда, Армстронг: «Біз кіммен ойнайтынымызды білгім келді» деді, бірақ бұл аңызға айналған әңгіме екені айтылады. Австралиялықтар сынақты тең түйірді және серияны 3:0 есебімен жеңді, бірақ олар жеңіліссіз рекордын сақтап қала алмады, Истборнда ағылшын XI-іне 28 ұпаймен ұтылып, Скарбороуда C. I. Торнтон XI-іне тағы да ұтылып қалды. Екі жеңіліске қарамастан, сапар Армстронг үшін жеңіске айналды. Жеке өзі үшін ол үшінші рет ағылшын жазында 1000 ұпай және 100 қақпаға қол жеткізді. Оның капитандығы туралы бұрынғы қарсыласы Фрэнк Фостер былай деді: «Мен шын мәнінде Австралия бір адамға, бір адамға ғана өздерінің жетістіктері үшін алғыс айтуы керек деп ойлаймын. Бұл адам - Уорвик Армстронг, Австралиядан Англияға жіберілген ең үздік капитанның бірі». Австралияға оралғанда, Армстронгты үлкен құлшыныспен қарсы алды және көптеген қоғамдық қабылдауларда мақтады. Бір қабылдауда, Австралия премьер-министрі Билли Хьюз оған 2500 фунт стерлинг сомасында чек табыс етті. Егер спорттың патшасы ретінде ерекшеленген адам болса, ол Англия халқына «Күлді» қайтаруға мүмкіндік берген, ал кейін «келді, көрді, жеңді» дегендей қайтып келген мистер Армстронг еді.

When international cricket resumed after the Great War, Armstrong, now over forty years of age, was appointed captain of a strong Australian team boosted by the inclusion of players such as Jack Gregory and Herbie Collins who had starred in the Australian Imperial Forces cricket team. Armstrong was much older than many of his teammates and was the subject of some awe; Gregory describing him as "my ideal cricketer". The touring English team, captained once again by Johnny Douglas was no match for the Australians, who won all five Tests in the 1920–21 series, completing the first and only Ashes whitewash for 86 years on 1 March. Armstrong was masterful throughout the Test series. He scored 474 runs at an average of over 77 including three centuries; 158 in Sydney, 121 in Adelaide and 123 not out in Melbourne. Before going out to bat in the second innings at Sydney, he was seen, "padded up, [drinking] whisky with his mates at the members' bar". Armstrong remained unpopular with the Board of Control. Despite Armstrong's triumphs, it was reported that he was only appointed captain of the 1921 Australian team to tour England by "the narrowest possible margin". On the voyage to England, Armstrong attempted to lose some weight by spending some time each day in the stokehold of the ship. On arrival, however, he weighed in heavier. Against English teams badly affected by the Great War, the Australians dominated the series. Armstrong marshalled his troops well, utilising Gregory and Ted McDonald to devastating effect. Australia won the first Test in two days, the second Test by lunch on the third day and the third Test and the Ashes by 5.00 pm on the third day. Throughout the tour, Armstrong fought a series of running battles against the Board appointed manager, Syd Smith, on behalf of his men. Smith, looking to cut overheads, had suggested boarding with wealthy cricket devotees; Armstrong dismissed the idea. The fourth Test at Old Trafford was famous for two events, both involving Armstrong. The first day's play was washed out and England commenced their innings the following day, the match now a two day affair. Lionel Tennyson, the English captain, declared his innings closed with twenty minutes of play left in the day. The Australian wicket keeper, Sammy Carter pointed out to Armstrong that a declaration at that time in a two day match was against the laws of cricket as they stood at that time. Armstrong protested to the umpires and England were forced to continue batting. In the commotion, Armstrong managed to bowl two overs in succession, an action also against the laws of cricket. By the fifth Test, the Australian team was in sight of being the first Australian team to remain unbeaten throughout a tour of England. Once again, much of the first day was lost to rain. Determined not to lose, Armstrong attempted to delay commencement after the rain and was heckled by English supporters. He told his three main bowlers, "I won't ask you not to get a man out, but as long as Mead (a notoriously slow scoring batsman) remains at the wicket we can't be beaten". In the last three hours of the Test, Armstrong decided to rest his key bowlers and allowed his part time bowlers to rotate as they pleased and fielders to configure themselves. During this time, Armstrong picked up a newspaper that had been blown across the field and began to read. When asked about this later, Armstrong was said to have replied, "I wanted to see who we were playing", although this is claimed to be apocryphal. The Australians drew the Test and won the series three–nil, however they could not maintain their unbeaten record, losing by 28 runs to an English XI at Eastbourne and again to C. I. Thornton's XI at Scarborough. Despite the two losses, the tour was a triumph for Armstrong. Personally, he achieved the 1,000 runs and 100 wickets milestone for the third time in an English summer. About his captaincy, former rival Frank Foster said, "I honestly think that Australia have got to thank one man, one man only for their success. That man is Warwick Armstrong, probably one of the best captains ever sent to England from Australia". On return to Australia, Armstrong was greeted by large enthusiastic crowds and acclaimed at many public receptions. At one reception, he was presented with a £2,500 cheque by the Prime Minister of Australia Billy Hughes. If ever there was a man singled out as a king of sport it was Mr. Armstrong, who had gone out to give the people of England a chance to regain the Ashes and who had returned, like Imperial Caesar, who came, saw and conquered.|Billy Hughes

Сыртқы крикет

1921 жылғы турне Армстронгтың бірінші сыныптағы крикеттегі соңғы ойыны болды. Австралияға қайтып келе жатқанда, ол бұрынғы Малайя сапарынан бері мазалап келген безгек ауруының қайталануына ұшырады. Бұл оның Оңтүстік Африкадағы ешқандай матчқа қатысуына кедерес келтірді, соның нәтижесінде Герби Коллинс алғаш рет Австралия құрамасының капитаны болды. Армстронг Мельбурн крикет клубындағы жұмысынан кетіп, турне барысында танысқан байланыстарын пайдаланып, Доусонның шотланд вискиінің агенті ретінде жұмыс істеді. Ол 1946 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін алкоголь саудасымен айналысты. Армстронг крикет тарихындағы тәжірибесін пайдаланып, Сидней Evening News газетінде крикет журналисі болып жұмыс істеді. Оның мақалалары "шындыққа жақын және батыл" деп сипатталды және ол көрген крикет пен крикетшілердің көпшілігіне, әсіресе, жалықтыратын ойынға сыншылдықпен қарады. 1922 жылы ол Лондонның Methuen & Co баспасынан шыққан "Крикет өнері" атты крикетке арналған оқулық жазды. 1913 жылдың шілде айында ол Нью-Саут-Уэльс штатының Риверина аймағында кең аумаққа ие болған бай ирланд-австралиялық фермердің қызы Айлин О'Доннеллға үйленді. Жұбайлар Армстронг Мельбурн крикет клубынан "Вагга Вагга XV" командасына қарсы матчта ойнаған кезде танысты. Армстронг пен оның жаңа әйелі Мельбурнда қоныстанды, бірақ 1935 жылы бизнес қажеттіліктеріне байланысты Сиднейдің Эджклиф қаласына көшіп кетті. Айлин 1940 жылы тромбоздан көз жұмды. Армстронг денсаулығына байланысты көп салмақтан айырылғаннан кейін 1947 жылдың 13 шілдесінде қайтыс болды, оның мүлігі 90 000 фунт стерлингке бағаланды. Оның қоштасу рәсімі Эджклифтегі Сент-Джозеф католик шіркеуінде өтті, содан кейін Оңтүстік Бас зиратына жерленді. Оның ұлы Уорвик Джеффри одан қалды. Армстронг – жан-жақты спортшы, ол 1898 жылдан 1900 жылға дейін Виктория футбол лигасының (VFL) ең жоғары деңгейдегі жарысында Оңтүстік Мельбурн үшін қыста австралиялық футбол ойнады. Ол клуб үшін 16 матч өткізіп, 18 гол соқты. Ол Оңтүстік Мельбурнның 1899 жылғы VFL Grand Final командасының құрамында болды, бірақ Фитцройдан бір ұпай айырмасымен жеңіліске ұшырады.

The 1921 tour was Armstrong's swan song in first class cricket. On the journey back to Australia, he suffered a relapse of the malaria that had plagued him since his earlier visit to Malaya. This kept him from taking part in any of the matches in South Africa, allowing Herbie Collins to captain Australia for the first time. Armstrong resigned from his job with Melbourne Cricket Club and drawing on contacts he had made while on tour took a role as an agent for Dawson's Scotch Whisky. He remained in the liquor trade until his retirement in 1946. Armstrong also applied his cricket background acting as a cricket journalist for the Sydney Evening News. His copy was promoted as "frank and fearless" and was generally contemptuous of much of the cricket and cricketers he saw, especially of what he saw as dull cricket. In 1922, he wrote a primer on cricket titled The Art of Cricket published by Methuen & Co, London. In July 1913, he married Aileen O'Donnell, the daughter of a wealthy Irish Australian pastoralist with large land holdings in the Riverina region of New South Wales. The couple met while Armstrong was representing the Melbourne Cricket Club in a match against a Wagga Wagga XV. Armstrong and his new wife settled in Melbourne, moving to the Sydney suburb of Edgecliff for business reasons in 1935. Aileen died of a thrombosis in 1940. Armstrong, following illness that saw him lose much of the weight that he was known for, died on 13 July 1947, leaving an estate to the value of £90,000. His funeral was held at St Joseph's Catholic Church in Edgecliff and proceeded to the South Head Cemetery. He was survived by his son, Warwick Geoffrey. Armstrong was an all round sportsman, playing Australian rules football in the winter for South Melbourne in the Victorian Football League (VFL), the premier competition in the state, from 1898 to 1900. A slim utility, he played 16 games for the club, scoring 18 goals. He played in South Melbourne's losing 1899 VFL Grand Final team defeated by Fitzroy by one point.

Стил және тұлға

Жас кезінде арық болса да, Армстронг 190 сантиметр (6 фут 3 дюйм) бойы бар үлкен адамға айналды. Осының нәтижесінде ол "Үлкен кеме" деген лақап атын алды. Оның үлкен көйлегі және аяқ киімдері Австралия Крикет Даңқы залында көрсетіліп тұр. Армстронгтың Саутгемптон қаласындағы турнирдегі матчта бір жас бала оның артынан ергенін айтады. Армстронг бұл жағдайды жанкүйерлікке байланысты деп ойлап, баланың автограф кітабына қол қоюды ұсынды. Бала Армстронгқа бұрылып: "Мырза, сіз осы жердегі жалғыз көлеңкелі жерсіз", – деді. Армстронг стилі жоқ, бірақ шебер соққышы еді. "The Times" газеті 1902 жылы Суссекске қарсы өткен матчтағы бірінші жүздігін соққаннан кейін Армстронгтың ойынын сипаттап: "Мистер Армстронгтың әдістері тартымды емес еді" деп жазды. Оның әдістері өте тиімді, ол агрессия мен сақтықтың керемет үйлесімін көрсетті, сонымен қатар дұрыс мінез-құлық танытты. Оның қорғанысы өте сенімді, сақты және ұқыпты, ал соққылары әртүрлі болмаса да, орындалуы өте жақсы. Лесли Пойдевин, журналист. Бұл тиімді болды, алайда, "Daily Telegraph" газеті 1921 жылғы бірінші Тест матчынан кейін: "Англияда өз біліміне сеніммен келетін бірде-бір соққышы жоқ" деп мәлімдеді. Сент-Килдаға қарсы өткен клубтық ойында Армстронг сырғанап тұрған допты ұстады, бірақ төреші бұл шешімді қабылдамады. Бұл овердің соңғы добы еді, алаң өзгерген кезде Армстронг неге осылай болғанын сұрады. Доп соққышының тізесіне тигені туралы хабарланғаннан кейін Армстронг тізе арқылы шығару туралы шағым жасады, содан кейін төреші оны қабылдады. Армстронг "өздігінен шығушы" емес еді; ол төрешінің шешімін күтуге сенді, бірде ағылшын крикетшісі Артур Гиллиганға: "Осы ойынды қаншалықты көп ойнасаңыз, соншалықты көп рет шықпаған кезде шығып қалатыныңызды және керісінше түсінесіз" деді. Англиялық кәсіби крикетшілер Армстронгтың ойынға деген көзқарасына сынды көзбен қарады. Джек Хоббс бір жағдайды сипаттап былай деді: "Басты кінәлі Уорвик Армстронг болды, ол төрешінің шешімін қабылдамауымен өте жаман және спорттық емес мінез танытты. Бұл мені қатты ренжітті. Мен екі добыдан кейін оны ойнауға тіпті тырыспадым, тіпті басым немесе өкшемде тұрғанымды білмедім, нәтижесінде ол мені боулингпен құлатты. Армстронгқа қарсы болған оқиға әлі есімде."

Although slim as a young man, Armstrong grew into a big man, weighing and being 190 centimetres (6 foot 3 inches) tall. As a result, he acquired the nickname "The Big Ship". His oversize shirt, measuring by and his shoes, long by wide are on display at the Australian Cricket Hall of Fame. A story told of Armstrong had a young boy following him around at a tour match in Southampton. Armstrong, thinking it a manifestation of hero worship, offered to sign the boy's autograph book. The boy turned to Armstrong and said, "Please, sir, you are the only bit of decent shade in the place." As a batsman, Armstrong was not a stylist. The Times, in describing Armstrong's batting after he scored his maiden century against Sussex in 1902 said, "Mr. Armstrong's methods were not attractive". blockquote|His pose at the wickets gives an impression of awkwardness which is not dispelled when he shapes to play the ball and his strokeplay is essentially laboured His methods, however, are remarkably effective; they show a most admirable blend of aggression and caution, backed by the right temperament. His defence is very sound, watchful and painstaking, his strokeplay is limited in its variety, but very sound in its execution.|Leslie Poidevin, journalist It was effective, however, with the Daily Telegraph stating after the first Test in 1921, "there is not a single batsman in England who faces with any appearance of confidence his innocuous slows." In a club game against St Kilda, Armstrong claimed a catch in the slips, only to have the umpire refuse the dismissal. It was the last ball of the over and as the field changed, Armstrong brusquely inquired why this was so. Informed that the ball had struck the batsman's pads, Armstrong then appealed for a leg before wicket dismissal, which the umpire then upheld. Armstrong was not a "walker"; he believed in waiting for the umpire to make a decision, once telling the English cricketer Arthur Gilligan, "The more you play this game, the more you will find out that you will be given out many times when you are not out and vice versa". English professional cricketers took a dim view of Armstrong's approach to the game. Jack Hobbs, describing one instance said, The chief offender was Warwick Armstrong, who got very nasty and unsportsmanlike, refusing to accept the umpire's decision. That upset me. I did not know if I was standing on my head or my heels with the consequence that two balls later I let one go, never even attempting to play it; and it bowled me. I still bear this incident in mind against Armstrong.