Кіріспе

Сардиниядағы муниципалитет Сант-Антиоко (; ) – бұл аралдың да, муниципалитеттің (коммунаның) да атауы, Оңтүстік Сардиния провинциясының оңтүстік-батысында, Сулсис аймағында орналасқан. 11 730 халқы бар Сант-Антиоко муниципалитеті аралдағы ең ірі қауымдастық болып табылады. Бұл сонымен қатар ежелгі Сулки қаласының орны, ежелгі Сардинияның екінші қаласы саналады.

Сант-Антиоко аралы

Сант-Антиоко – Сардиния аймағындағы Сардиниядан кейінгі екінші ірі арал, оның ауданы; сонымен қатар Италиядағы Сицилия, Сардиния және Эльбадан кейінгі төртінші ірі арал. Ол Кальяри қаласынан шамамен қашықтықта орналасқан, және SS126 мемлекеттік тас жолы арқылы, қазіргі заманғы көпірмен байланысқан. Арал Сант-Антиоко және Каласетта қалалық әкімдіктерінің арасында бөлінген. Басқа елді мекендерге шағын туристік курорт Маладроксия (Сант-Антиоко қалалық әкімдігінің құрамында) және Каласеттаның бөлігі Куссоргия жатады. Аралдың жағалауының бір бөлігі құмды, ал бір бөлігі тасты. Аралдағы негізгі жағажайлар – Сант-Антиоко қалалық әкімдігіне қарасты Маладроксия және Коакаддус, ал Каласетта қалалық әкімдігіне қарасты Сото-Торре, Ле-Салине және Спиаджа-Гранде.

Тарих

Сант-Антиоко аралы кем дегенде б.з.д. 5 мың жылдықтан бері қоныстанған, негізінен балық аулау және егіншілікпен айналысқан (Сан-Микеледің Озьери мәдениеті деп аталады). Осы мәдениетке тән қабірлер (domus de janas деп аталады) мен менхирлер табылған. Аралда нурагикалық өркениет те болды: табылған заттардың ішінде Су Нью де су Кробу ("Қарғаның ұясы") алыптар қабірі бар. Б.з.д. 8 ғасырда финикиялықтар Сулки (пуник:) немесе Солки деген жаңа елді мекенге негіз салды, оның тофет (балалар) некрополі қазылған. Кейіннен (б.з.д. 6 ғасыр) ол карфагендік отарға айналды, оған тағы бір некрополь жатады. Пуниктердің үстемдігі б.з.д. 3 ғасырда аяқталды, сол кезде Сулки римдіктер тарапынан басып алынды, олар оны материкке жасалмалы мойынсыздар арқылы қосты. Юлий Цезарь мен Помпей арасындағы азаматтық соғыс кезінде ол соңғысына жақтас болды және оның жеңілісінен кейін қатаң жазаланды. Римдік дәуірінде ол қорғасын кендерінің арқасында Плумбария деп аталды. Қазіргі қаланың атауы 125 жылы шейіт болған аймақтың жарнамашысы, қасиетті Антиохтан шыққан. Батыс Рим империясының құлдырауынан кейін Сант-Антиоко Византияның бекітілген нысаны болды. 8 ғасырдың басынан бастап сарациндердің бірнеше шабуылына ұшырады, ал тұрғындар біртіндеп қорғанышпен қамтылған ішкі аймаққа қашып кетті; арал негізінен қасиетті Антиохқа арналған қажылықтардың соңғы нүктесі ретінде маңызды болып қалды. 935 жылы Кальяри судьясы (жергілікті лорд атағы) жаңа елді мекенді (сардиния тілінде bidda) құрды, бірақ ол giudicato аяқталғаннан кейін тасталды. Арал Сардиния Корольдігінің (1324 жылы құрылған) аумағы болды, кейіннен Кальяри архиепископтығына (1503) және 1758 жылы СС әулиелері Маурицио мен Лазароның діни орденіне тиесілі болды. 18 ғасырда аймақта халық саны көбейе бастады, ғасырдың ортасына қарай 38 үй, 15 шеберхана және 164 шатыр, барлығы шамамен 450 тұрғыны болды. 1793 жылдың қаңтар-мамыр айларында аралды адмирал Лоран Жан Франсуа Трюже басқаратын француз әскерлері басып алды, ал азаматтар шіркеу салықтарынан босатылды. Солтүстік Африкалық қарақшылардың соңғы шабуылы 1815 жылы болды; сол жылы әулиенің қасиетті қалдықтары соборға қайтарылды.

Оқиғалар

15 мамыр мен 15 маусым аралығында әйгілі тунецтің "маттанза" іс-шарасы өтеді, оның барысында Атлантикалық көк тунец (Thunnus thynnus) ауланады.