Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Томас Миддлтонның 17 ғасырдағы пьесасы. "Сілтеуші" – Томас Миддлтон жазған Якоби дәуірінің трагедиялық комедиясы. Пьеса Корольдің әскерлерімен Blackfriars театрында қойылған. Ол 1613 және 1616 жылдар аралығында жазылған деп саналады; өз заманында жарияланбаған және 1778 жылы Исаак Рид жариялағанға дейін тек қолжазба күйінде сақталған.
17th century play by Thomas Middleton
The Witch is a Jacobean play, a tragicomedy written by Thomas Middleton. The play was acted by the King's Men at the Blackfriars Theatre. It is thought to have been written between 1613 and 1616; it was not printed in its own era, and existed only in manuscript until it was published by Isaac Reed in 1778.
Қолжазба
Кеңінен сақталған қолжазба (1821 жылдан бері, Бодлейан кітапханасының қорынан Малоне 12), 48 жапырақтан тұратын кішкентай кварто форматты жиынтық, осы дәуірде Корольдің труппасы үшін жұмыс істеген, Шекспирдің пьесаларының Бірінші фолиосына бірнеше мәтін дайындаған кәсіби көшіруші Ральф Крейннің қолымен жазылған, сондай-ақ Миддлтонның "Шахмат ойыны" пьесасының сақталған екі қолжазбасы және Корольдің труппасының басқа да шығармалары да осы қолжазбаға жатады. Миддлтон осы кезеңде Корольдің труппасы үшін жазғандықтан, Крейнмен байланысы таңқаларлық емес. Қолжазбада Миддлтонның Томас Холмсқа арналған арнауы бар. Онда Миддлтон пьесаны "надандықтан туған, бақытсыз" деп сипаттайды. Бұл бұрын пьесаның көрермендерге ұнамағанын білдірген, бірақ қазіргі зерттеушілер пьесаның цензура немесе құқықтық себептермен сахнадан алынған болуы мүмкін деген пікірде.
The still extant manuscript (since 1821, MS. Malone 12 in the collection of the Bodleian Library), a small quarto sized bundle of 48 leaves, is in the hand of Ralph Crane, the professional scribe who worked for the King's Men in this era, and who prepared several texts for the First Folio of Shakespeare's plays, as well as two of the surviving manuscripts of Middleton's A Game at Chess, plus other King's Men's works. Since Middleton wrote for the King's Men in this period, the Crane connection is unsurprising. The manuscript bears Middleton's dedication to Thomas Holmes, Esq. There, Middleton refers to the play as "ignorantly ill fated." This was long taken to mean that the play failed with the audience, but modern critics allow the possibility that the play was pulled from performance for censorship or legal reasons.
Макбет
"Кере бер, кере бер" және "Қара рухтар" атты екі ән "Солқыр" пьесасы мен Уильям Шекспирдің "Макбет" трагедиясында кездеседі. Миддлтонның пьесасында әндердің толық мәтіні келтірілген, ал "Макбет" пьесасында ән атаулары ғана сахналық нұсқауларда еске алынады. Көптеген зерттеушілер бұл әндердің Бірінші фолио басылғанда "Макбетке" қосылғандығына келіседі.
Two songs, "Come away, come away" and "Black spirits", occur in both The Witch and William Shakespeare's Macbeth. Middleton's play gives the full lyrics, whereas Macbeth only mentions the song titles in stage cues. Many scholars agree that the songs were interpolated into Macbeth during the printing of the First Folio.
Жұлдыздар
Миддлтон сиқыршылар туралы негізгі дереккөзі Реджинальд Скотттың «Сиқыршылықты ашу» (1584) еңбегі болды, одан драматург шақыру сөздерін, демон есімдерін және құрамына кіретін ингредиенттерді алды. Алайда, Миддлтон Скотттың сиқыршылыққа қатысты күмәнді көзқарасын ескермейді, тек оның кітабынан пайдалы элементтерді ғана іздейді. Ол сонымен қатар Никколо Макиавеллидің «Флоренция тарихында» және Маттео Банделлоның көркем шығармаларында айтылған Равенна герцогы мен герцогинясының тарихи оқиғасын пайдаланды. Миддлтон жазған дәуірде сиқыршылық тақырыбы өзекті болды және «Эдмонтон сиқыршысы» және «Соңғы Ланкашир сиқыршылары» сияқты басқа да туындылардың тақырыбына айналды. Миддлтонның басты сиқыршысы – 120 жастағы Гекэйт. Оның сиқыры Сенеканың «Медея» трагедиясының классикалық үлгісіне сай келеді; ол махаббат және жыныстық сиқырға маманданған, бір кейіпкерге бедеулікке әкелетін сиқыр береді. (Пьесаның сюжетінің осы бөлігін қалыптастыру кезінде Миддлтон Леди Фрэнсис Хауард пен Эссекс графының замандас ажырасу дауынан әсер алған болуы мүмкін, ол сиқыр арқылы тудырылған бедеулік туралы айыптауларды қамтыды.) Миддлтонның Гекэйт есімді ұлы (және туысқандық қатынастағы жақыны) Файрстоун бар, ол пьесада клоун рөлін атқарады. Ол Стадлин, Хоппо, Хеллвайн және Пакл сиқыршыларынан тұратын топқа жетекшілік етеді. «Солдақ» пьесасындағы оккульттік материал тек үш сахнада кездеседі:
Middleton's primary source for material on witches was the Discovery of Witchcraft of Reginald Scot (1584), from which the playwright drew invocations, demons' names, and potion ingredients. Middleton, however, ignores Scot's skeptical attitude toward witchcraft lore, and merely mines his book for exploitable elements. He also borrowed the situation of a historical Duke and Duchess of Ravenna, related in the Florentine History of Niccolò Machiavelli and in the fiction of Matteo Bandello. Witchcraft was a topical subject in the era Middleton wrote, and was the subject of other works like The Witch of Edmonton and The Late Lancashire Witches. Middleton's chief witch is a 120 year old practitioner called Hecate. Her magic adheres to the Classical standard of Seneca's Medea; she specializes in love and sex magic, giving one character a charm to cause impotence. (In forming this aspect of the play's plot, Middleton may have been influenced by the contemporaneous real life divorce scandal of Lady Frances Howard and the Earl of Essex, which involved charges of magic induced impotence.) Middleton's Hecate has a son (and incestuous lover) called Firestone, who serves as the play's clown. She leads a coven of four other witches, Stadlin, Hoppo, Hellwain, and Puckle. The occult material in The Witch occurs in only three scenes:
I акт, II сахнада сиқыршылар тобы таныстырылады және көптеген сиқыршылық ерекшеліктері бар, бұл қорқынышты көңіл-күйді орнатуға арналған – қуырылған тышқандар мен тұздалған өрмекшілер, «крещениеден өтпеген сәбидің» еті, көк жалынмен қайнап жатқан қазан, «ұрлар, эльфтер, қарт әйелдер, сатирлер, Пан, фавндар, тритон, кентаврлар, гномдар, кішкентай шайтандар», «жазғыртқыштың [жарғананың] қаны» және тағы да көп нәрсе. Бір сәтте мысық скрипка ойнап кіреді (бұл рөлді мысық костюмі киген музыкант орындайды). III акт, III сахнада «Келіңіз» әні орындалады, ол «Макбетке» қосылды, және сиқыршылардың ауадағы қанатын жаюы туралы айтады: бір сәтте «Рух мысық түрінде түседі», ал Гекэйт «Рухпен бірге көтерілуде» деп көрсетіледі. V акт, II сахнада «Қара рухтар» әні орындалады, ол да «Макбетке» енгізілген. Миддлтонның сиқыршылары «дәстүрлі демонологиялық тұрғыдан алғанда, тәлкекке салушы, кісі өлтіруші және бұзық, бірақ олар сонымен қатар күлкілі, осал және оларға жүгінгендердің мемлекеттік билігі мен әлеуметтік жағдайын сақтау үшін ыңғайсыз қажет». Миддлтонның пьесаны Италияда орналастыру шешімі оның заманындағы Рим-католик қоғамындағы сиқыршылыққа қатысты нанымдар мен тәжірибелерге қарсы сатиралық элементті білдіруі мүмкін.
Act I, scene ii introduces the coven and contains abundant witchcraft exotica, to establish the macabre mood — fried rats and pickled spiders, the flesh of an "unbaptized brat," a cauldron boiling over a blue flame, "Urchins, elves, hags, satyrs, Pans, fawns Tritons, centaurs, dwarfs, imps ", "the blood of a flittermouse [bat]," and much much more. At one point, a cat enters playing a fiddle (a role filled by a musician in feline costume). Act III, scene iii features the song "Come away" that was added to Macbeth, and deals with the witches' flight through the air: at one point "A Spirit descends in the shape of a Cat," and Hecate is shown "Ascending with the Spirit." Act V, scene ii contains the song "Black spirits," also inserted into Macbeth. Middleton's witches "are lecherous, murderous and perverse in the traditional demonological way, but they are also funny, vulnerable and uncomfortably necessary to the maintenance of state power and social position by those who resort to them." Middleton's choice to set the play in Italy may reflect an element of satire against witchcraft beliefs and practices in Roman Catholic societies of his era.