Елена Кушнерова: Классика және қазақстандық концерттер тарихы

Кіріспе

Елена Кушнерова (; 1959 жылдың 6 қаңтарында Мәскеуде туған) – ресейлік классикалық пианиношы.

Өмірбаян

Елена Кушнерова Мәскеуде музыкалық отбасында дүниеге келген. Ол бес жасында анасынан фортепиано сабақтарын бастады. Жеті жасында ол Мәскеудің орталық музыка мектебінде Татьяна Кестнердің шәкірті болды. Тоғыз жасында Кушнерова Арам Хачатурян басқарған оркестрмен Бахтың №5 фортепиано концертін (f минор) алғаш рет орындады, бұл орындалу Мәскеу радиосымен жазылды. Консерваторияны бітірген соң Сергей Доренскиймен Мәскеу консерваториясында оқыды. 1982 жылы диплом алғаннан кейін, ол келесі сегіз жыл бойы Кеңес Одағында гастрольдік сапарлар жасады. Кеңес билігі шетелдік өнер көрсетуге және халықаралық конкурстарға қатысуға рұқсат бермеді. 1992 жылы Кушнерова Германияға эмиграциялап, жаңа карьерасын бастады. Келесі жылдары ол Батыс Еуропа, АҚШ және Жапонияда концерттер беріп, халықаралық деңгейде танымал болды. 1982 жылы ол оған "Прелюдия және вариациялар" атты фортепиано циклін арнады. Ол сол жылы оны тұңғыш рет орындады; Зигфрид Матт, "Die Sehnsucht nach der verlorenen Melodie" ("Жоғалған мелодияға деген құштарлық") фортепиано концерті. Елена Кушнерованың 2002 жылы Дрезденде Дрезден филармониясы оркестрімен, дирижер Марек Яновскиймен алғашқы орындауы; Михаил Коллонтай, фортепиано концерті, op. 45. Елена Кушнерованың 2011 жылғы тұңғыш орындауы, Мәскеу консерваториясының Үлкен залында, дирижер Фредди Кадена; Михаил Коллонтай, Жеті романтикалық баллада, op. 2bis. Гарольд Шонберг, "The New York Times" газетінің бұрынғы бас музыка сыншысы, Кушнерованың "Скрябин: 12 этюд, Op. 8, 24 прелюдия, Op. 11, 2 поэма, Op. 32" дискісі туралы American Record Guide журналында: "Бұл мен танысқан ең жақсы жазылған орындаулар" деп жазды. Юрген Оттен Кушнерованы "Қазіргі заманның ұлы пианистері" кітабында Елизавета Леонская және Лилия Зилберштейнмен бірге ең көрнекті үш орыс әйел пианисі ретінде атайды. Ол оның "кемшін техникасын" және "үлкен дыбыстық шеберлігін" мойындайды және оны "өте жақсы пианист" деп сипаттайды.

Elena Kuschnerova was born into a musical family in Moscow. She began her piano education at the age of five with her mother. At seven, she became a student of Tatyana Kestner at the Moscow Central Music School. At the age of nine, Kuschnerova made her first appearance with orchestra conducted by Aram Khachaturian playing Bach's Keyboard Concerto No. 5 in F minor, which was recorded by Radio Moscow. Upon graduation she studied at the Moscow Conservatory with Sergei Dorensky. After receiving her diploma (with honors) in 1982, she went on tour in the Soviet Union for the next eight years. Foreign appearances and participation in international competitions were not allowed by Soviet authorities. In 1992 Kuschnerova emigrated to Germany and started a new career there. In the following years, she earned international acclaim giving concerts in Western Europe, USA and Japan. In 1982 he dedicated a piano cycle "Prelude and Theme with Variations" to her. She premiered it the same year;
Siegfried Matthus, "Die Sehnsucht nach der verlorenen Melodie" ("Longing for the lost tune"), piano concerto. First performance by Elena Kuschnerova 2002 in Dresden with Dresden Philharmonic orchestra, conductor Marek Janowski;
Mikhail Kollontay, piano concerto op. 45. First performance by Elena Kuschnerova 2011 in the Grand Hall of the Moscow Conservatory, conductor Freddy Cadena;
Mikhail Kollontay, Seven Romantic Ballads, op. 2bis. Harold Schonberg, the former chief music critic for The New York Times, wrote about Kuschnerova's "Scriabin 12 Études, Op. 8, 24 Preludes, Op. 11, 2 Poèmes, Op. 32" CD in the American Record Guide: "These are the best recorded performances I am familiar with". Jürgen Otten names Kuschnerova in Die großen Pianisten der Gegenwart (The Great Pianists of Modern Times) together with Elisabeth Leonskaja and Lilya Zilberstein as the three most notable Russian female pianists. He acknowledges her "flawless technique" and "enormous tonal wisardry" and calls her "pianist par excellence".

Таңдалған жазбалар

Питер Чайковский, Роберт Шуман, Фредерик Шопен, Гуно-Лист, Клод Дебюсси, Сергей Прокофьев. Белла Музика, 1996
Сергей Прокофьев. «Ромео және Джульетта», фортепианоға арналған он пьеса, Op. 75, фортепиано сонатасы №2 ре минор, Op. 14, «Үш апельсинге деген махаббат» операсынан марш, Op. 33. Ars Musici (GER), 1997
Александр Скрябин. 12 этюд, Op. 8, 24 прелюдия, Op. 11, 2 поэма, Op. 32. Ars Musici, 2000
Иоганн Себастьян Бах. Итальяндық концерт, BWV 971, француздық сюита №2 до минор, BWV 813, токката ми минор, BWV 914, партита №6, BWV 830, прелюдия және фуга до минор, BWV 871, «Жақсы темперленген клавир» кітабынан. Orfeo, 2001
Модест Мусоргский. «Көрмедегі суреттер», фортепианолық пьесалар. Orfeo, 2002
Токиода тікелей орындау (Доменико Скарлатти, Клод Дебюсси, Морис Равель, Сергей Прокофьев, Бах-Силоти). Steinway Japan, 2002
Игорь Стравинский. Фортепиано туындылары. Ars Produktion, 2005
Йоханнес Брамс. Фортепиано туындылары, Op. 116–119. Ars Produktion, 2005
Йоханнес Брамс. Төрт баллада, Op. 10. Михаил Коллонтай. Романтикалық балладалар, Op. 2bis. Ars Produktion, 2008
Фредерик Шопен. Фортепиано концерттері №1 және №2 (камералық ансамбльге бейімделген). Major, 2010
Фредерик Шопен. Фортепиано концерттері №1 және №2. Major, 2010. Роберт Шуман. Faschingsschwank aus Wien, Op. 26, Бетховен этюдтары, WoO 31, «Абегг» атының вариациялары, Op. 1, фантазиялық пьесалар, Op. 12. Glor, 2011
Роберт Шуман. «Карнавал», Op. 9, симфониялық этюдтар, Op. 13. Glor, 2012
Михаил Коллонтай. Фортепиано концерті №2, Op. 45. Сергей Прокофьев. Фортепиано концерті №4, Op. 53. Мәскеу радиосы, 2015
Иоганн Себастьян Бах. «Жақсы темперленген клавир», 1-кітап. Major, 2015